เพลงประกอบในซีรี่ย์จีนย้อนยุคพากย์ไทยเรื่องไหนฟังดีที่สุด?

เสียงร้องประสานและท่วงทำนองที่โหยหาใน 'สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่' ทำให้ฉันกลับไปยืนหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่เบื่อเลย แม้จะเป็นผลงานที่คนพูดถึงเยอะ แต่ฉันยังคงยินดีที่จะบอกว่าดนตรีประกอบของเรื่องนี้มีเสน่ห์ที่จับต้องได้ทันที — เสียงดนตรีผสมผสานระหว่างเครื่องสายและเครื่องดนตรีจีนโบราณ ทำให้ฉากความรักและการพลัดพรากรู้สึกหนักแน่นและละเอียดอ่อน ฉากที่ตัวเอกต้องแยกจากกันพร้อมกับสายฝนและดอกท้อร่วงลงมาคลอเพลงนั้น ทำให้ฉันอึ้งได้ทั้งน้ำตา เสียงร้องประสานแบบคู่ช่วยยกระดับอารมณ์จากฉากรักธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องเล่าข้ามชาติ เพลงประกอบไม่ได้เป็นแค่ฉากประกอบ แต่มันเป็นตัวเล่าเรื่องอีกชั้นหนึ่งที่เติมเต็มความเป็นเทพนิยายให้สมบูรณ์ ถ้าอยากลองเริ่มจากตัวอย่างที่สะท้อนพลังของเพลงได้ชัด แนะนำให้ดูฉากการจากลาในตอนกลางซีรีส์แล้วตั้งใจฟังบรรเลงเบื้องหลัง เพลงบางท่อนจะวนกลับมาซ้ำ ๆ ในฉากสำคัญ ทำให้ความจำของตัวละครกลายเป็นธีมดนตรี และนั่นแหละคือความงามแบบย้อนยุคที่ฉันชอบมาก จบด้วยความอบอุ่นในอกและโน้ตที่ค้างคาอยู่ในหัว นานทีเดียวที่ซีรีส์จะใช้เพลงได้ทรงพลังขนาดนี้

เพลงหนึ่งที่ยังติดอยู่ในหัวหลังจากดูซ้ำคือ '无羁' จากซีรีส์ '陈情令' ซึ่งท่อนคอรัสที่ดังและเต็มไปด้วยอารมณ์ทำให้ฉันหยุดทำอะไรเพื่อฟังทุกครั้ง ความทรงจำของฉันเกี่ยวกับเพลงนี้ไม่ใช่แค่เสียงร้องคู่ที่เข้ากันดี แต่เป็นการวางจังหวะกับภาพฉากที่ค่อย ๆ เผยความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ทำให้คนดูรู้สึกว่าทุกท่อนมีความหมาย พอเป็นเวอร์ชันพากย์ไทยบางเวอร์ชันก็ยังคงพลังของเมโลดี้ไว้ได้ดี แม้ว่าคำจะเปลี่ยน แต่ความรู้สึกของโทนดนตรียังกระแทกใจเหมือนเดิม บางครั้งฉันก็ชอบเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นการที่คนในคอมเมนต์บนโซเชียลแชร์เวอร์ชันคัฟเวอร์หรือแปลเนื้อเพลงเป็นไทย ทำให้เพลงนี้เป็นจุดเริ่มของการพูดคุยเรื่องซาวด์แทร็กที่ลึกกว่าการดูซีรีส์เฉย ๆ เสียงประสานระหว่างนักร้องสองคนกับเครื่องสายยังคงเป็นภาพจำที่ฉันเอาไว้คิดถึงก่อนหลับได้เสมอ

เพลงประกอบจาก 'Three Lives, Three Worlds, Ten Miles of Peach Blossoms' อย่าง '凉凉' คือเพลงแรกที่ปักอยู่ในหัวของฉันเมื่อพูดถึงซีรีส์จีนย้อนยุคที่พากย์ไทยแล้วยังติดหูไม่เลิก เพลงนี้มีเสน่ห์ตรงท่อนฮุกที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และโทนเสียงที่ทั้งหวานและขมกลืนไปพร้อมกัน เมื่อฟังเวอร์ชันที่คนไทยคุ้นเคย บางครั้งจะรู้สึกว่าความหมายของเพลงยังคงส่งตรงแม้เนื้อพากย์จะแปลความต่างจากต้นฉบับ ฉันมักจะนึกถึงฉากที่ตัวละครแยกจากกันแล้วกล้องค่อยๆ ซูมออก — เสียงร้องของ '凉凉' แทบจะเป็นตัวแทนของความหน่วงในฉากแบบนั้นไปแล้ว อีกเพลงที่ฉันชอบมากคือธีมอินสทรูเมนทัลจาก 'Nirvana in Fire' ซึ่งไม่จำเป็นต้องมีถ้อยคำก็สามารถกดดันหรือทำให้คนร้องตามได้ด้วยทำนองเดียว ท่วงทำนองสายไวโอลินและพิณบางท่อนมันซ้ำและฝังเข้าไปในหู ทำให้ฉันบ่อยครั้งหยิบมากระซิบท่อนสั้นๆ ขณะทำกับข้าวหรือเดินทาง การที่เพลงเพียงไม่กี่โน้ตสามารถเรียกภาพฉากยุทธศาสตร์หรือการพลิกชะตาในเรื่องขึ้นมาชัดเจน นั่นแหละคือเครื่องหมายของ OST ที่ 'ติดหู' จริงๆ สุดท้ายมีเพลงจาก 'The Untamed' ซึ่งมีท่อนคอรัสที่หนักแน่นและติดหูมากในแบบที่คนดูพากย์ไทยยังร้องตามได้ง่าย ไม่จำเป็นต้องเข้าใจคำจีนทุกคำก็สามารถรับรู้ความเข้มข้นของความสัมพันธ์ในเรื่องได้ เพลงพวกนี้มักถูกคัฟเวอร์ในโซเชียลหรือใช้เป็นริงโทน ทำให้ท่อนฮุกมันวนอยู่ในหัวนานกว่าเพลงอื่น ฉันชอบฟังเวอร์ชันอคูสติกของบางเพลงหลังดูพากย์จบ เพราะจะได้ยินรายละเอียดเมโลดี้ที่พากย์หรือเสียงพากย์อาจกลบไว้ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเพลงประกอบยุคย้อนยุคจีนเหล่านี้ยังคงตามหลอกหลอนฉันได้ดี — เสียงกับฉากผสานกันจนกลายเป็นความทรงจำที่ฟังแล้วกลับไปคิดถึงฉากเดิมๆ เสมอ

เสียงเครื่องสายใน 'Nirvana in Fire' ทำให้ฉากการเมืองและการแก้แค้นดูมีน้ำหนักขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ — ผมมักจะนั่งฟังซ้ำตอนที่ตัวละครเงียบ ๆ เดินท่ามกลางหิมะแล้วคิดตามเรื่องราวไปด้วย เพลงประกอบชุดนี้ใช้ธีมซ้ำ ๆ เป็นเสมือนลายเซ็นของตัวละคร ทำให้ฉากไต่สวนหรือการพบกันแบบเงียบ ๆ ได้อารมณ์ครบทั้งความเหงาและความหวัง ส่วนที่ผมชอบที่สุดคือการผสมเครื่องสายกับเครื่องดนตรีจีนโบราณเล็กน้อย ไม่ได้เป็นการใส่กรอบประวัติศาสตร์จนเกินไป แต่สร้างบรรยากาศโศกศัลย์และฉากพลิกผันได้อย่างนุ่มนวล เวลาซีรีส์ตัดมาเป็นมุมกล้องช้า ๆ เพลงจะดันความรู้สึกขึ้นจนผมตามเรื่องได้โดยไม่ต้องฟังคำพูดเยอะนัก การที่เพลงธีมเดิมยังคงอยู่ในพากย์ไทยก็ทำให้ความต่อเนื่องไม่ขาด นักพากย์กับมิกซ์เสียงเลือกจังหวะให้เข้ากับโทนเพลงได้ดี ฉากซีนสำคัญหลายฉากกลายเป็นภาพจำเพราะทำนองนั้นเลย และผมมักจะหยิบมาเปิดตอนอยากได้บรรยากาศคิดวางแผนหรือทบทวนอะไรยาว ๆ ก่อนนอน

เพลงประกอบจาก 'ปรมาจารย์ลัทธิมาร' เป็นหนึ่งในชิ้นที่ฉันยกให้เป็นเพลงที่ตราตรึงที่สุดในชุดรีวิว 70 เรื่องนี้ เพราะมันทำงานได้ทั้งในฐานะเพลงประกอบและบทกวีเสียงที่เล่าเรื่องร่วมกับภาพได้อย่างแนบเนียน เพลงธีมหลักมีความเรียบง่ายแต่ละเอียดอ่อน เสียงพิณและคอรัสที่ค่อย ๆ ทวีความเข้มในจังหวะช้า กลายเป็นเสมือนลมหายใจของตัวละครสองคนที่ผูกพันกัน ซึ่งพอตัดเข้าซีนสำคัญแล้วความรู้สึกจะถูกขับให้โดดเด่นโดยไม่ต้องพึ่งคำพูด ฉากไคลแมกซ์ของซีรีส์ที่ใช้เพลงนี้มักจะเป็นตอนที่ความทรงจำและความเจ็บปวดผสานกัน เสียงดนตรีช่วยยกชั้นอารมณ์ให้สูงขึ้นโดยที่ยังคงความสุภาพ ไม่หวือหวาจนเกินไป เมโลดี้ที่วนซ้ำเหมือนคำสัญญาที่ยังไม่สิ้นสุด ทำให้ฉันหยุดฟังและคิดตามทุกครั้งเมื่อเพลงเริ่มขึ้น ถารมณ์โดยรวมเหมาะสำหรับคนที่ชอบเพลงประกอบแนวดราม่าแบบมีชั้นเชิง และแม้จะฟังในเวอร์ชันพากย์ไทยซึ่งมีการตัดต่อบทพูดต่าง ๆ เพลงก็ยังคงยืนเด่นเป็นแกนกลางของเรื่องได้อย่างน่าประทับใจ — ฟังแล้วได้ทั้งความเหงาและความอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

รายชื่อเพลงสองสามเพลงที่ฟังแล้วทำให้จมดิ่งเข้ากับโลกของซีรี่ย์จีนย้อนยุคหนักๆ ได้ทันทีคือสิ่งที่มักจะพูดถึงบ่อยที่สุดในการพบปะกับเพื่อนๆ ในคลับชมซีรี่ย์: '三生三世十里桃花' กับ '陈情令' มีเพลงประกอบที่เรียกน้ำตาได้จนต้องหยุดดูซ้ำเพื่อปล่อยให้ความรู้สึกไหลออกมา เพลง '凉凉' จาก '三生三世十里桃花' เป็นตัวอย่างคลาสสิกของการใช้เมโลดี้เรียบง่ายแต่ทรงพลัง ผสมผสานเสียงประสานหญิงชายได้อย่างลงตัว ท่อนฮุคที่ร้องออกมาพร้อมกับคำว่า “凉凉” สร้างภาพของความรักที่ขมขื่นและยอมสูญเสียได้ เพลงนี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องยนต์อารมณ์ในฉากที่ตัวละครต้องเลือกและจากลา เสียงประสานที่เปราะบางผสมกับเครื่องสายจีนบางเบา เช่น กู่เจิงหรือเอ๋อหู ทำให้ความโศกเป็นอะไรที่แทบจับต้องได้ ทุกครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้พร้อมภาพเฟรมช้าๆ ของใบไม้ร่วง หัวใจก็ยังถูกบีบอยู่เสมอ อีกชิ้นที่ไม่พูดถึงคงไม่ได้คือเพลงเปิดจังหวะเต็มพลังจาก '陈情令' อย่าง '无羁' ซึ่งการเป็นดูเอ็ทของนักแสดงนำช่วยขยายความเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร เมโลดี้แบบออเคสตราเชื่อมต่อกับริธึมที่ค่อยๆ ทวีความดุดัน พอเพลงตัดเข้าสู่ฉากการตัดสินใจหรือการต่อสู้ เสียงสังเคราะห์บางเบาผสมเครื่องดนตรีจีนโบราณให้ความรู้สึกทั้งโศกและยิ่งใหญ่ในเวลาเดียวกัน จุดที่ทำให้คนอินคือการใช้ธีมซ้ำๆ เป็นเหมือนเกลียวอารมณ์ที่ค่อยๆ บีบให้คนดูรู้สึกร่วมจนอยากหยุดหายใจ มุมมองส่วนตัวในการฟังเพลงประกอบซีรี่ย์แนวนี้คือความสามารถของดนตรีที่จะเชื่อมโยงกับภาพและความทรงจำ แม้จะไม่ได้จำชื่อเพลงทั้งหมดได้ แต่การได้ยินท่อนดนตรีหนึ่งท่อนจะพาให้กลับไปยังฉากนั้นทันที นอกจากนี้เพลงที่ใช้อินสตรูเมนต์จีนโบราณ เช่น ฆ้อง พิณ หรือเอ๋อหู ผสมกับคอรัสบางเบา มักจะให้ความรู้สึกว่าโลกในเรื่องไม่ใช่แค่ฉาก แต่มี 'ลมหายใจ' ของมันเอง เสียงร้องที่มีความเจือความเศร้าแต่ไม่แหลมคมเกินไป จะทำให้สื่ออารมณ์ได้ลึกกว่าแค่เนื้อร้อง ท้ายที่สุด สิ่งที่ทำให้เพลงเหล่านี้โดดเด่นไม่ใช่แค่ความไพเราะ แต่เป็นวิธีที่เพลงจับจังหวะการหายใจของตัวละครและผู้ชมไว้พร้อมกัน ทุกครั้งที่ได้กลับมาฟังอีกครั้ง ความทรงจำของฉากต่างๆ ก็จะถูกปลุกขึ้นมาใหม่—บางบทเพลงทำให้ฉันยังรู้สึกสะเทือนอยู่เสมอ

เพลงประกอบที่ทำให้ซีรีส์จีนพากย์ไทยย้อนยุคฝังอยู่ในหัวได้นาน มักเริ่มจากการตั้งใจเลือกโทนเสียงและเครื่องดนตรีที่เล่าเรื่องโดยไม่ต้องใช้คำพูด เราเชื่อว่าองค์ประกอบพื้นฐานต้องเป็นเครื่องดนตรีจีนดั้งเดิมอย่างกู่เจิง เอ๋อหู หรือตัวไวโอลินจีนผสมกับองค์ประกอบเสียงสังเคราะห์เบา ๆ เพื่อเพิ่มมิติความกว้าง แต่ไม่ควรใช้สเกลหรือจังหวะสมัยใหม่จนทำให้บรรยากาศย้อนยุคหายไป การใช้เมโลดี้เพนทาโทนิกเรียบง่าย สลับกับเสียงประสานเบา ๆ จะสร้างความรู้สึกโศกซึ้งและศักดิ์สิทธิ์ เหมือนกับฉากที่ความรักต้องถูกกดทับหรือการทรยศถูกเปิดเผยใน '琅琊榜' ซึ่งฉากดนตรีเปลี่ยนโทนครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ ระเบิดอารมณ์ ทำให้คนดูจำธีมเพลงได้แม้แยกรายละเอียดไม่ได้ก็ตาม การเลือกนักร้องหรือเสียงประสานภาษาไทยสำหรับเพลงหลักควรคิดถึงสำเนียงและจังหวะภาษาด้วย เพราะการแปลเนื้อเพลงจีนเป็นไทยจำเป็นต้องรักษาอารมณ์โบราณไว้โดยไม่ทำให้คารมคัน การใช้เสียงนักร้องหญิงที่มีแคร์มุมต่ำหรือชายเสียงกลางที่อบอุ่นสามารถช่วยให้บทพูดในพากย์ไทยเข้ากันดีกับท่อนร้อง นอกจากนี้ การวางเลเยอร์ของเสียงฉาก (เช่น เสียงลม เสียงน้ำไหล เสียงบรรเลงพิณไกล ๆ) จะช่วยขับเน้นเวลาเปลี่ยนฉากจากฉากภายในสู่นอก เพิ่มระยะทางทางอารมณ์ให้กับผู้ฟัง ควรมีธีมประจำตัวของตัวละครหลักที่กลับมาซ้ำในจังหวะต่าง ๆ เพื่อเชื่อมโยงเหตุการณ์ เช่น ธีมรักที่เล่นเป็นอาร์เปจิโออ่อน ๆ เวลาคนสองคนใกล้กัน แต่จะกลายเป็นคอร์ดทอดยาวเวลามีการทรยศ สรุปสั้น ๆ คือ เราอยากเห็นเพลงที่กล้ารวมองค์ประกอบเก่าและใหม่แบบละเอียด ไม่ใช่แค่ใส่เครื่องดนตรีจีนแล้วจบ แต่ต้องเข้าใจการเล่าเรื่องผ่านเสียง โดยใช้พื้นที่ว่างและความเงียบเป็นองค์ประกอบสำคัญ การมิกซ์ที่อุ่นและไม่แบนจะทำให้เพลงย้อนยุคไทย-จีนจับใจและยังคงคล้องจองกับสำเนียงพากย์ไทยในแบบที่ฟังแล้วรู้สึกว่าโลกในเรื่องยังอยู่ต่อจากนั้นอีกนาน

เพลงประกอบจาก 'ปรมาจารย์ลัทธิมาร' เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่คนไทยพูดถึงบ่อย เพราะท่อนประสานใน '无羁' ติดหูจนยากจะลืม, ทำให้ฉันต้องหยุดดูทุกฉากสำคัญซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อฟังรายละเอียดของเมโลดี้ในแต่ละช่วง เสียงร้องคู่แบบใสชัดผสมกับซาวด์สตริ่งที่ให้ความรู้สึกกว้างและยาวเหมือนภูมิประเทศโบราณ ช่วยเน้นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครได้อย่างนุ่มนวลแต่ทรงพลัง ท่วงทำนองที่ใช้เครื่องดนตรีจีนโบราณเข้าคู่กับออร์เคสตร้าเต็มทำให้เพลงนี้เหมาะกับฉากเล่าเรื่องที่มีทั้งความโศกและความอบอุ่น, ฉันยังชอบว่าเมโลดี้สามารถถูกย่อหรือเรียบเรียงใหม่แล้วยังคงส่งอารมณ์ได้ดี—ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันบรรเลงสำหรับมอนทาจ หรือเวอร์ชันร้องช้าที่แฟนคลับทำกันเอง โดยเฉพาะคนไทยที่ชอบทำคัฟเวอร์ภาษาไทยจนมีเวอร์ชันหลากหลายให้เลือกฟัง พอถูกพากย์ไทยหรือใช้ในตัวอย่างทางโทรทัศน์ เพลงนี้มักถูกจับมาตัดต่อกับซีนที่มีพลังมากขึ้นอีกระดับ, ทำให้ฉันมองว่า '无羁' ไม่ได้เป็นแค่เพลงประกอบ แต่กลายเป็นส่วนสำคัญในการสร้างบรรยากาศของซีรีส์นั้น กลับมาฟังทีไรยังได้ความรู้สึกร่วมกับตัวละครเสมอ

พอพูดถึงซีรีย์จีนย้อนยุคพากย์ไทยที่พระเอกแสดงได้ดีที่สุดในปีนี้ ผลงานหนึ่งที่ผมยกให้เป็นตัวเต็งแบบไม่ลังเลคือ 'Nirvana in Fire' กับการแสดงของ Hu Ge ในบท 'เม่ยฉางซู' แม้จะไม่ใช่ซีรีย์ที่เพิ่งออกใหม่ แต่การนำมาพากย์ไทยและฉายซ้ำปีนี้ทำให้รายละเอียดการแสดงที่ละเอียดอ่อนมากของเขาโดดเด่นขึ้นอีกครั้ง มุมหนึ่งเป็นการแสดงที่ใช้ภาษากายและสายตาเล่าเรื่องแทนคำพูด บทบาทนี้ต้องใช้ความเฉียบคมทางสมองและการเก็บอารมณ์อย่างแนบเนียน แต่ก็ยังต้องปล่อยให้ความโศกตรมนั้นรั่วไหลในบางจังหวะ ซึ่ง Hu Ge ทำได้อย่างสมดุล ทำให้พอพากย์ไทยออกมา เสียงพากย์ที่จับโทนเปราะบางแต่แน่วแน่ของตัวละครก็ช่วยเสริมให้ภาพรวมสมบูรณ์ขึ้นมาก การแสดงของ Hu Ge ในบทนี้เด่นที่การกดอารมณ์และการควบคุมพลังภายใน ไม่ได้ใช้การแสดงอารมณ์จัดจ้านเหมือนบางบท แต่จะเป็นการฉายความเจ็บปวดผ่านจังหวะเล็ก ๆ ของการขยับปาก สายตา หรือจังหวะเงียบระหว่างบทสนทนา ซึ่งฉากสำคัญหลายฉากเมื่อพากย์ไทยทำได้ดี จะได้อารมณ์เดียวกับต้นฉบับ เพราะนักพากย์เลือกโทนเสียงที่ไม่พยายามทำให้ดังหรือหวือหวาเกินเหตุ แต่เน้นการสื่อความหมายเชิงอารมณ์แทน ฉากเงียบ ๆ ที่มีแต่สายตาสื่อสารระหว่างสองคนกลายเป็นโมเมนต์ที่จับใจ เพราะเสียงพากย์รักษาความสมดุลระหว่างความเยือกเย็นและความเศร้าได้อย่างตั้งใจ เมื่อเทียบกับซีรีย์ย้อนยุคเรื่องอื่น ๆ ในปีนี้ จุดแข็งของผลงานนี้คือความซับซ้อนของตัวละครที่ทำให้คนดูได้เห็นพัฒนาการทางอารมณ์และยุทธศาสตร์ได้ชัดเจน พระเอกไม่ได้เป็นฮีโร่แบบตรง ๆ แต่เป็นคนที่ต้องวางแผนและเสียสละ ซึ่งการแสดงที่มีมิติแบบนี้ทดสอบทั้งนักแสดงและทีมพากย์ ถ้าพากย์ไทยทำงานละเอียด มันจะเติมเต็มอีกชั้นให้คนดูภาษาไทยเข้าใจแรงจูงใจและน้ำหนักของการตัดสินใจนั้น ๆ มากขึ้น เมื่อดูเทียบกับบทบาทพระเอกในเรื่องอื่น ๆ ที่เน้นฉากต่อสู้หรือโรแมนติกจัด ก็จะเห็นความแตกต่างตรงที่บทนี้ให้พื้นที่สำหรับการแสดงภายในมากกว่า สรุปแบบไม่ต้องการให้เป็นการตัดสินเด็ดขาดว่าดีที่สุดเสมอไป แต่ในมุมมองส่วนตัวแล้ว การแสดงของ Hu Ge ใน 'Nirvana in Fire' เวอร์ชันพากย์ไทยที่ฉายในปีนี้ยังคงเป็นตัวอย่างของการแสดงย้อนยุคที่ครบเครื่อง ทั้งด้านเทคนิคการแสดงและการสื่ออารมณ์ผ่านการพากย์ ซึ่งทำให้รู้สึกว่าการกลับมาดูรอบนี้ก็ยังคุ้มค่าและเต็มไปด้วยรายละเอียดที่ค้นพบใหม่อยู่เสมอ

ทำนองบางเพลงทำให้เวลาหยุดหมุนทันที และสำหรับแฟนรุ่นเก่าที่โตมากับละครย้อนเวลา ผมมองว่าเพลงประกอบจาก '步步惊心' คือหนึ่งในเพลงที่ถูกพูดถึงมากที่สุด ฉันยังจำได้ว่าทุกครั้งที่ซีนสำคัญของตัวละครคู่วังโผล่มา ทำนองช้าๆ ผสมเสียงพิณและเปียโนจะดึงคนดูให้จมอยู่กับความเจ็บปวดของชะตาชีวิตได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพลงประกอบชุดนี้ไม่เพียงแต่นำเสนออารมณ์โศกศัลย์ แต่ยังกลายเป็นเพลงที่คนเอาไปร้องคัฟเวอร์ ร้องคาราโอเกะ และใช้ในมุมโมเมนต์บนโซเชียลมากมาย ฉันเห็นคนรุ่นใหม่ที่ไม่เคยดูละครแต่ได้ยินเพลงแล้วน้ำตารื้น นั่นยืนยันว่าเพลงมันข้ามเวลาได้จริงๆ และยังคงได้รับความนิยมในหมู่คนที่ชอบเรื่องราวรักข้ามยุคอยู่เสมอ