เพลงประกอบในอเวนเจอร์เอนเกมช่วยสร้างอารมณ์อย่างไร?

เกวลินไม่เคยคิดเลยว่าการช่วยเหลือชายแปลกหน้าที่บาดเจ็บหน้าคอนโดจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล เพราะชายผู้นั้นคือ คีรินทร์ วาเลนซิโอ มาเฟียผู้เย็นชาและอันตรายที่สุดในโลกใต้ดิน เขาหายตัวไปจากชีวิตเธอหลังจากคืนนั้น...ก่อนจะกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับคำพูดที่ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก "เธอเป็นของฉันตั้งแต่วันที่ช่วยฉันไว้ จำไว้ เกวลิน…ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป” จากคนธรรมดา เธอกลายเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของราชามาเฟีย และโลกของเขา...เต็มไปด้วยอันตราย การหักหลัง และสงครามเลือด แต่เขาไม่เคยลังเลที่จะใช้ทั้งอำนาจ เงิน และชีวิต...เพื่อปกป้องเธอ แม้ว่าเธอจะพยายามวิ่งหนี เขาก็จะลากเธอกลับมา…ด้วยหัวใจที่คลั่งรักจนแทบระเบิด

เมื่อ เขา ต้องมาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้กับ เธอ คุณหนูตัวน้อยที่คอยมากวนคอยมาป่วนหัวใจเขาอยู่ตลอด ความน่ารักผสมความวุ่นวายจึงเกิดขึ้น จนกระทั่ง... . "ไร้สาระ กูบอกว่ากูไม่ได้คิดอะไร กูไม่มีทางชอบคุณหนูเพราะกูไม่ชอบเด็ก สำหรับกูเด็กอย่างคุณหนูมันน่ารำคาญ" . บทสนทนานี้เขาพูดกับบอดี้การ์ดรุ่นน้อง ทว่าเด็กสาวเจ้าตัวดันมาได้ยินเข้าพอดี จึงทำให้เธอเสียใจและน้อยใจเขามาก หลังจากนั้นเธอจึงเลิกตามตื๊อเขา พอเขาเห็นเด็กสาวเมินเฉยต่อกัน ก็กลับว้าวุ่นใจอยู่ไม่สุขขึ้นมาทันที... วายุ️มิรา

เพราะการเดินเข้าไปในโกดังหลังคณะวิศวะวันนั้น ทำให้ "ขวัญข้าว" ได้รู้จักกับผู้ชายที่ทั้งมหา’ลัยต่างพากันพูดถึง "ราม" รุ่นพี่วิศวะเครื่องกลเจ้าของรถแข่งเบอร์ 27 ผู้ชายหน้านิ่ง พูดน้อย ดุจนใคร ๆ ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ภายใต้สายตาเย็นชาและโลกความเร็วที่ดูอันตรายนั้น กลับมีความอ่อนโยนในแบบของเขาซ่อนอยู่เสมอ จากคนแปลกหน้าที่แทบไม่เคยคุยกัน กลายเป็นคนที่คอยถามว่า "กินข้าวหรือยัง" คอยส่งข้อความมาบอกให้ "อย่าเดินคนเดียว" และกลายเป็นเซฟโซนที่เธอเผลอใจไปรักโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ สนามแข่ง และชีวิตมหา’ลัยที่วุ่นวาย ความสัมพันธ์ของเด็กนิเทศกับรุ่นพี่วิศวะค่อย ๆ เติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ จนวันที่ขวัญข้าวได้รู้ว่า… ผู้ชายที่ใคร ๆ มองว่าน่ากลัวที่สุดในมหา’ลัย กลับอ่อนโยนกับเธอเพียงคนเดียว

เพื่อนเล่นสมัยเด็กของคู่หมั้นฉันรู้ดีว่าฉันป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด เธอจึงจงใจผสมเครื่องดื่มชูกำลังที่มีความเข้มข้นสูงลงในแชมเปญของฉัน หลังจากที่ฉันดื่มมันเข้าไป อัตราการเต้นของหัวใจก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นเข้าสู่หัวใจระลอกแล้วระลอกเล่า ด้วยความตื่นตระหนก ฉันรีบแกะซองยาผงฉุกเฉินเพียงซองเดียวที่พกติดตัว แต่ทว่าน้ำที่ใช้สำหรับชงยากลับถูกเปลี่ยนเป็นน้ำมะนาวเข้มข้น ทันทีที่ฉันดื่มมันลงไป ใบหน้าของฉันก็ซีดเผือกทันที จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ล้มลงไปกองกับพื้น “น้ำมะนาวมีวิตามินซีนะ ช่วยแก้แฮงก์และดีต่อสุขภาพมากกว่าอีก” ชาร์ล็อตต์หัวเราะจนตัวงอ เธอกอดอกแล้วหันไปมองคู่หมั้นของฉัน ซึ่งเป็นถึงบอสของแก๊งโรลลิ่งสโตน “อีธาน คู่หมั้นที่เป็นนักแสดงของคุณนี่เล่นงิ้วเก่งจริงๆ เลยนะ” “ฉันเป็นหมอมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นใครแค่ดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวแล้วจะมีอาการเจียนตายขนาดนี้เลย” ฉันกัดริมฝีปากจนแทบจะมีเลือดซึมออกมา พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเพราะความทรมาน พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงขากางเกงของอีธานที่อยู่ตรงหน้า “ที่รัก รีบเรียกรถพยาบาลที ฉันไม่ไหวแล้ว” แววตาของอีธานสั่นคลอนไปชั่วครู่ แต่ก็ถูกบรรดาแขกเหรื่อรอบข้างพูดขัดขึ้นเสียก่อน “พอได้แล้ว เลิกแสดงสักทีเถอะ ใครเขาจะตายเพียงเพราะดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวกัน” “นั่นสิ เธอแค่ตาร้อนที่ชาร์ล็อตต์ได้เลื่อนตำแหน่ง เลยไม่อยากชนแก้วแสดงความยินดีกับเขาล่ะสิ?” พริบตานั้น สีหน้าของอีธานก็กลับมาเย็นชาดังเดิม เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วสะบัดมือฉันที่จับขากางเกงเขาอยู่ออกอย่างแรง “ชาร์ล็อตต์เป็นหมอ มีเธออยู่ด้วย คุณไม่มีวันเป็นอะไรในงานปาร์ตี้นี้หรอก” ฉันไม่ร้องขออ้อนวอนเขาอีกต่อไป แต่ตัดสินใจส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาพ่อของฉันโดยตรง

ฉันคือนางเอกนิยายสายอีโรติก ผู้เชี่ยวชาญด้านการเปลี่ยนธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องอย่างว่า วันแรกที่ทะลุมิติเข้ามาในเกมสยองขวัญ บอสให้ทุกคนเลือกวิธีตายมาคนละหนึ่งอย่าง ฉันพูดโพล่งออกไปทันทีว่า “ฉันขอเลือกหายใจหอบถี่ ขาอ่อนระทวย ตาลอยเคลิ้ม แล้วก็ ป้าบๆๆ… จนตายค่ะ” บอส “?”

เขาร้ายใส่ทุกคนแต่อ่อนโยนแค่กับเธอคนเดียว มาวิน วิศวกรรมเครื่องกลปี 3 เพลงขวัญ ครุศาสตร์ ปี 1