เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1
บทล่าสุด
ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย บทที่ 8
เงาร่างที่พร่ามัวร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาแล้วเตะชาร์ล็อตต์จนกระเด็นไป แต่ชาร์ล็อตต์กลับคลุ้มคลั่งราวกับคนเสียสติ เธอลุกขึ้นมาอีกครั้งแล้วพุ่งเป้าหมายจะแทงฉันให้ได้ “อเมเลีย!” เงาร่างนั้นโผเข้ามากอดฉันไว้ในอ้อมแขน โดยใช้แผ่นหลังของเขาปกป้องร่างกายของฉันเอาไว้ เสียงมีดปักเข้าสู่เนื้อเยื่อดังปึกอย่างหนักหน่วง จนกระทั่งมีดผ่าตัดปักเข้าที่หัวใจของเขา ในที่สุดฉันก็ได้เห็นใบหน้าของอีธาน อย่างชัดเจน… วินาทีต่อมา ฤทธิ์ของยาสลบก็ทำให้ฉันหลับลึกไปพร้อมกับปิดเปลือกตาลง “อืม… ไม่เป็นไรแล้วนะ…” เมื่อเห็นเหล่าแพทย์และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกรูกันเข้ามาในห้องผ่าตัด อีธานก็ยิ้มออกมาอย่างเบาใจก่อนจะกระอักเลือดคำโต หลังจากที่ฉันฟื้นขึ้นมา การผ่าตัดหัวใจของฉันก็เสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น ฉันลืมตาขึ้นมองดูพ่อที่กำลังร้องไห้ด้วยความดีใจอยู่ตรงหน้า และตระหนักได้ว่าชีวิตใหม่ของฉันได้เริ่มต้นขึ้นแล้วจริงๆ เนื่องจากเหตุการณ์ลอบทำร้าย ภายนอกห้องพักฟื้นของฉันจึงมีลูกน้องของตระกูลเลซี่ยืนเฝ้าหนาแน่นถึงสามชั้น แต่จริงๆ แล้วมันไม่มีความจำเป็นขนาดนั้นอีกต่อไป เพราะในวินาทีที่แทงอีธาน ชาร์ล็อตต์ก็ไ
ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย บทที่ 7
อีธานมาตัวคนเดียว เขาพกเพียงปืนพกกระบอกเล็กมาด้วย โดยไม่มีลูกน้องติดตามแม้แต่คนเดียว และไม่ได้ทำร้ายใคร เขาจงใจทำลายข้าวของในพื้นที่ของตระกูลเลซี่ เพื่อดึงดูดให้ลูกน้องมาจับตัวเขาและพาไปยังคฤหาสน์เก่าของเลซี่ จุดประสงค์ของเขาชัดเจนมาก คือเขาต้องการพบฉัน พ่อขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางหันมามองฉัน “ไม่ว่าลูกจะตัดสินใจยังไง พ่อก็พร้อมจะสนับสนุนลูกเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการให้เขาเข้ามา หรือจะไล่เขาไป” “ให้เขาเข้ามาเถอะค่ะ” ฉันเก็บสีหน้าและสั่งการลูกน้อง “แล้วพาเขาไปที่ฝ่ายบัญชีด้วยล่ะ คำนวณให้ดีว่าเขาทำลายข้าวของไปเท่าไหร่ แล้วให้เขาชดเชยมาสิบเท่า” “แก๊งโรลลิ่งสโตนรุ่งเรืองขึ้นมาได้ก็เพราะพ่อในช่วงหลายปีที่ผ่านมา บัญชีนี้ต้องคิดให้ชัดเจน” ทั้งลูกน้องและพ่อต่างพากันตกตะลึงเมื่อได้ยินท่าทีของฉัน ลูกน้องชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความมึนงง “แล้วคุณหนู ท่านจะพบเขาไหมครับ?” ฉันเลิกคิ้วขึ้นพลางพับเสื้อผ้าโดยไม่เงยหน้ามอง “จะพบเขาไปทำไม?” “พรุ่งนี้ฉันก็จะบินไปผ่าตัดที่ต่างประเทศแล้ว เอาเวลาไปเก็บกระเป๋าดีกว่า จำไว้นะ เก็บเงินสดจากเขามาสิบเท่า ทางที่ดีอย่าให้เขาเหลือเงินติดตัวไว้เลย” พ่อแ
ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย บทที่ 6
“คุณ… คุณพูดว่าอะไรนะ?” ฝีเท้าของอีธานหยุดกะทันหัน เขาเบิกตาโพลงราวกับไม่เชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ฉันพูดออกมา ในตอนนั้นเอง รถพยาบาลของตระกูลเลซี่ก็แล่นมาจอดที่หน้างานปาร์ตี้อย่างรวดเร็ว พ่ออุ้มฉันขึ้นมา ก่อนจะสั่งการเหล่าสมาชิกมาเฟียที่เหลือด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ “สั่งสอนพวกที่อยู่ในงานนี้ให้หลาบจำทุกคน แต่ให้ทำตามที่ลูกสาวฉันบอก คือไว้ชีวิตพวกมันเอาไว้” พูดจบ พ่อก็อุ้มฉันเดินออกจากงานปาร์ตี้ไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย อีธานที่เพิ่งได้สติรีบวิ่งตามออกมา แต่กลับถูกลูกน้องของพ่อขวางไว้จนแน่นหนา ด้วยความร้อนรน เขาถึงกับตะโกนฝ่าฝูงชนมาหาฉัน “ไม่นะ! อเมเลีย! คุณก็รู้นี่นาว่าคนที่ผมรักที่สุดคือคุณ คุณอย่าทิ้งผมไปเลย!” พ่อไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา แต่กลับคำรามออกมาด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ “ฉันให้โอกาสแกไปครั้งหนึ่งแล้ว! ตอนนี้ลูกสาวฉันต้องไปรับการรักษา ถ้าแกยังกล้ามาตอแยอีก อย่าหาว่าฉันถอนรากถอนโคนแก๊งโรลลิ่งสโตนของแกก็แล้วกัน” อีธานหยุดกะทันหัน ดวงตาของเขาแดงก่ำทันทีขณะที่มองดูฉันถูกพ่ออุ้มขึ้นรถหรูไป “อีธาน…” ข้างหลังเขา ลูกน้องของพ่อกำลังเริ่มสั่งสอนชาร์ล็อตต์
ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย บทที่ 5
ชาร์ล็อตต์ถึงกับแข้งขาอ่อนแรงจนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น เธอพยายามเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “ขอโทษค่ะ คุณเลซี่ ฉันไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของอเมเลียฉันแค่ล้อเธอเล่นเฉยๆ… ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะค่ะ” “ล้อเล่น? ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะล้อเล่นกับเธอบ้าง” เสียงปืนดังสนั่นพร้อมเศษเนื้อที่กระเด็นออกมา ชาร์ล็อตต์กุมแขนข้างที่ถูกทำลายด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทุกคนในงานต่างพากันสูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บ มีเพียงเสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นไห้อย่างบ้าคลั่งของชาร์ล็อตต์เท่านั้น “มือขวาของฉัน! บ้าเอ๊ย! ฉันเพิ่งจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นศัลยแพทย์นะ ต่อไปจะผ่าตัดได้ยังไง…” “ฉันเกลียดพวกเสียงดังและไร้มารยาทที่สุด” พ่อไม่มีทีท่าว่าจะวางปืนลงเลยแม้แต่นิดเดียว “ในเมื่อเธอไม่พอใจที่ฉันเอาไปแค่มือขวา งั้นมืออีกข้างก็ไม่ต้องเหลือไว้แล้วกัน” ชาร์ล็อตต์เบิกตาโพล่งด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามอ้อนวอนขอชีวิตอย่างสุดแรง เมื่อเห็นว่าพ่อไม่สะทกสะท้าน เธอจึงหันไปหาอีธาน แทน “ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ… อีธาน ช่วยฉันด้วย! คุณก็รู้นี่ว่าฉันไม่รู้จริงๆ ว่าอเมเลียป่วย ฉันยังช่วยทำแผลให้เธอเลย คุณรีบช่วยเป็นพยานให้ฉันที!”
ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย บทที่ 4
พ่อของฉันนำกลุ่มสมาชิกมาเฟียที่ร่างกายกำยำบุกเข้ามาในงานปาร์ตี้ทันที จนกระทั่งปากกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมเล็งตรงมาที่หัว ชาร์ล็อตต์และกลุ่มเพื่อนสนิทที่กำลังตกตะลึงถึงได้ยอมปล่อยตัวฉันด้วยความหวาดกลัว พ่อผลักฝูงชนออกไป เมื่อเห็นฉันในสภาพที่อ่อนแอและโชกไปด้วยเลือด ดวงตาของท่านก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ท่านเหวี่ยงไม้เท้าเงินในมือด้วยความโกรธเกรี้ยว กระแทกเข้าที่ขาของชาร์ล็อตต์อย่างแรง ความเจ็บปวดทำให้เธอเข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าฉันในทันที แต่หัวใจของฉันกลับทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ฉันล้มฟุบลงในอ้อมกอดของพ่อพร้อมกับเหงื่อที่ไหลท่วมตัว “อเมเลีย! ลูกรัก!” พ่อที่นัยน์ตาแดงก่ำรีบหยิบยาลูกกลอนฉุกเฉินออกมาให้ฉันกินทันที ฉันถึงได้รอดพ้นจากเงื้อมมือของความตายมาได้ เสียงเอะอะโวยวายทำให้อีธานตกใจ เขาพาลูกน้องรุดมาที่เกิดเหตุด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังและโกรธแค้น “ใครกล้ามาหาเรื่องในถิ่นแก๊งโรลลิ่งสโตนของฉัน?” “อีธาน! ช่วยฉันด้วย!” เมื่อเห็นอีธาน ชาร์ล็อตต์ก็เหมือนเห็นพระเจ้ามาโปรด เธอกรีดร้องด้วยความกลัวแล้วรีบเข้าไปหลบข้างกายอีธานทันที ทว่าอีธานกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง เมื่อเขาเห
ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย บทที่ 3
ในจังหวะที่มือของฉันเกือบจะเอื้อมไปถึงถุงยา รองเท้าส้นสูงข้างหนึ่งก็เหยียบลงบนถุงยาใบนั้นอย่างแรงก่อนจะบดขยี้มันซ้ำๆ “หึ เมื่อกี้ยังแกล้งทำเป็นจะตายอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงคลานเร็วปรื๋อขนาดนี้ล่ะ?” ชาร์ล็อตต์ผลักพนักงานเสิร์ฟออกไปแล้วตะโกนเสียงดังลั่น “อเมเลีย พอพวกฉันเผลอนิดเดียว เธอก็รีบเผยไต๋อันตื้นเขินออกมาเชียวนะ ฉันขอถอนคำชมเรื่องฝีมือการแสดงเมื่อกี้คืนก็แล้วกัน!” เสียงตะโกนที่เธอจงใจแผดออกมาเรียกความสนใจจากทุกคนในงาน และแน่นอน อีธาน หันกลับมามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความระอาใจยิ่งกว่าเดิม แต่ฉันไม่มีแก่ใจจะสนเรื่องนั้น ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจทำให้ฉันพยายามตะเกียกตะกายเพื่อดึงถุงยาออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของชาร์ล็อตต์ตามสัญชาตญาณ ชาร์ล็อตต์แค่นยิ้มเยาะพลางกระซิบกับฉันเบาๆ “เจ็บใจจนจะตายแล้วล่ะสิ? หึหึ แต่มันยังมีความเจ็บปวดที่มากกว่านี้รอเธออยู่!” ผ้าปูโต๊ะผืนยาวช่วยบดบังหัวรองเท้าส้นแหลมของเธอไว้ ชาร์ล็อตต์แววตาเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที เธอยกเท้าขึ้นแล้วเตะเข้าที่ลำแขนที่ยื่นออกมาของฉันอย่างสุดแรง ส้นรองเท้าที่หนักอึ้งกระทบเข้ากับผิวหนังของฉันจนเ
