เมนูแซ่บท่านประธาน มีสินค้าทางการหรือของที่ระลึกออกขายหรือไม่?

นึกภาพว่ากำลังยืนอยู่ในครัวที่ไฟกำลังลุกเล็กน้อย กลิ่นเครื่องเทศลอยมาเป็นชั้น ๆ — นั่นแหละความรู้สึกแรกเวลาที่อ่านฉากทำอาหารใน 'เมนูแซ่บท่านประธาน' แล้วคิดจะทดลองทำตามจริง ๆ ฉันเคยลองทำเมนูที่คล้ายกับฉากหนึ่งซึ่งเน้นซอสพริกเข้มข้นและการหมักเครื่องเทศแบบยาวนาน สิ่งที่ชอบคือรายละเอียดของเทคนิคพื้นฐานที่นิยายให้มา มักเป็นการผสมปรุงรสแบบชัดเจน เช่น การคั่วพริกให้หอมก่อนบด การเคี่ยวซอสจนละลายตัว และการบาลานซ์รสเปรี้ยว-หวาน-เผ็ด ซึ่งทั้งหมดนี้ทำได้จริงในครัวบ้าน เพียงแต่บางจุดในเรื่องถูกย่อให้สั้นลงหรือใส่คำว่า 'เครื่องเทศลับ' เพื่อความโรแมนติกของบท ฉันจึงใช้การแทนที่ด้วยสมุนไพรและเครื่องเทศที่หาง่าย เช่น พริกแห้งยี่ห้อดี กระเทียมคั่ว ขิงสด และซอสถั่วเหลืองคุณภาพดี เพื่อให้รสใกล้เคียงกับที่จินตนาการไว้ มีสิ่งที่ต้องระวังอยู่บ้าง เช่น ถ้าตอนในเรื่องบอกว่า 'หมักข้ามคืนได้กลิ่นชวนหลงใหล' นั่นหมายความว่าการหมักจริงอาจต้องควบคุมความเค็มและการใช้กรด (น้ำมะนาว น้ำส้มสายชู) ไม่เช่นนั้นเนื้อหรือผักจะเสียรสชาติหรือเนื้อสัมผัสเปลี่ยนไป อีกประเด็นคือส่วนผสมจากต่างประเทศที่บางครั้งตัวละครใช้ อาจไม่มีให้ซื้อในท้องถิ่น ฉันจะแนะนำให้ใช้สารทดแทนที่ให้กลิ่นหรือรสใกล้เคียง เช่น ใช้น้ำมะขามเปียกแทนน้ำส้มสายชูบางชนิด หรือเพิ่มน้ำตาลปี๊บเพื่อได้มิติหวานคล้ายกับน้ำผึ้งที่หาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ สรุปเลยว่า—เมนูในเรื่องทำตามได้ แต่ต้องปรับเรื่องปริมาณ เวลา และวัตถุดิบให้เหมาะกับครัวบ้านจริง นอกจากจะได้รสที่ใกล้เคียงแล้ว การทดลองทำเองยังเปิดช่องให้ค้นพบ 'เวอร์ชันของเรา' ที่อาจดีกว่าต้นฉบับด้วยซ้ำ เสร็จแล้วฉันมักจะนั่งนิ่ง ๆ จิบเครื่องดื่มและคิดว่าเมนูนี้น่าจะเข้ากับบรรยากาศเย็น ๆ มาก เห็นแล้วอยากลงมืออีกครั้งเร็ว ๆ นี้

เมื่อพูดถึง 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ผมมักจะคิดถึงความอบอุ่นของเรื่องราวที่ผสมทั้งความฮาและความโรแมนติกแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำให้ผมอยากสนับสนุนผลงานด้วยการอ่านแบบถูกลิขสิทธิ์มากกว่าจะกดอ่านจากแหล่งไม่เป็นทางการ เพราะการซัพพอร์ตแบบนั้นคือการให้กำลังใจผู้แปลและสำนักพิมพ์ที่เอาแรงสร้างสรรค์มานำเสนอในภาษาไทย ในประสบการณ์ของผม ช่องทางที่ปลอดภัยและเป็นมาตรฐานสำหรับนิยายหรือการ์ตูนที่มีลิขสิทธิ์ไทยมักจะอยู่ในร้านหนังสือออนไลน์ใหญ่ๆ และแพลตฟอร์มอีบุ๊กที่มีระบบจ่ายเงินอย่างชัดเจน เช่น แพลตฟอร์มที่คนไทยรู้จักกันดี รวมถึงเว็บของสำนักพิมพ์ที่ประกาศลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการ การตามเพจของสำนักพิมพ์หรือแอดมินกลุ่มผู้แปลก็ช่วยให้รู้ว่ามีการวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการแล้วหรือยัง ผมมักจะตรวจสอบตรงนั้นก่อนจะอ่านเสมอ เพราะบางครั้งงานแปลที่ดีจะออกมาพร้อมกับปกและหมายเลข ISBN ซึ่งเป็นสัญญาณว่ามีการอนุญาตถูกต้อง อีกมุมหนึ่งที่ผมอยากบอกคือ ถ้าไม่เจอเวอร์ชันภาษาไทยที่เผยแพร่แบบถูกลิขสิทธิ์ ก็เป็นเรื่องปกติสำหรับงานจากต่างประเทศที่จะต้องใช้เวลาตกลงเรื่องลิขสิทธิ์ การอดทนรอและติดตามประกาศจากสำนักพิมพ์หรือบัญชีโซเชียลของผู้เขียนจะปลอดภัยกว่า อีกทั้งถ้าชอบสไตล์ของเรื่องมาก การซื้อฉบับที่ออกอย่างเป็นทางการไม่เพียงช่วยสนับสนุนผู้สร้าง แต่ยังให้คุณภาพการแปลและการจัดหน้าที่อ่านสบายกว่าของที่คัดลอกมาจากแหล่งไม่เป็นทางการ นั่นทำให้การอ่านสนุกขึ้นและผมเองก็รู้สึกดีกับการให้การสนับสนุนแบบนั้นเหมือนกัน

บอกตรงๆว่าแฟนๆ ของ 'ปลาหลงฟ้า' มักจะได้เห็นของที่ระลึกออกมาเป็นระยะ ทั้งของทางการและของแฟนเมด ขนาดและความหลากหลายขึ้นกับความฮิตของซีรีส์นั้นในช่วงเวลาหนึ่ง ๆ เช่นกัน ผมเห็นว่าของทางการที่มักจะมีออกมาคือโปสเตอร์ ลายเสื้อยืด พวงกุญแจอะคริลิค และสติกเกอร์ลายตัวละคร บางช่วงถ้ามีการออกนิยายพิเศษหรือฉากเด่น ๆ ก็อาจมีอาร์ตบุ๊กหรือซีดีเพลงประกอบแบบลิมิเต็ด รวมถึงของสะสมอย่างสแตนด์อะคริลิคฟิกเกอร์เล็ก ๆ ด้วย คุณภาพและงานปรับดีขึ้นตามระดับการลงทุนของผู้ผลิต ถ้าซีรีส์เติบโตเร็ว จะมีคอลเล็กชันที่หลากหลายขึ้น เหมือนกับที่เห็นในกรณีของ 'ดาบพิฆาตอสูร' ที่เริ่มจากสติกเกอร์และพวงกุญแจก่อนแล้วค่อยมีฟิกเกอร์ระดับไพรม์ การหาเฉพาะของแท้ต้องติดตามช่องทางประกาศของผู้ผลิตหรือสำนักพิมพ์ เพราะของลิมิเต็ดมักเป็นพรีออเดอร์และขายหมดเร็ว ผมมักจะรอประกาศเปิดพรีแล้วค่อยตัดสินใจซื้อ ถ้าต้องการแบบไม่เป็นทางการก็มีวงการแฟนเมด ผลิตภัณฑ์พิมพ์ตามสั่ง และบูธตามงานคอมมิคมาเก็ตที่มักทำของเฉพาะกิจให้สะสมได้ ส่วนตัวรู้สึกว่าของเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างพวงกุญแจหรือสแตนด์เล็ก ๆ ทำให้เก็บความทรงจำของเรื่องได้โดยไม่ต้องลงทุนเยอะ ชิ้นโปรดของผมคือโปสการ์ดลายศิลปินที่พกใส่สมุดได้สะดวก

เพลงไตเติลของ 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ชื่อว่า 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ซึ่งถูกใช้เป็นธีมเปิดของซีรีส์นั้นโดยตรง — นี่คือมุมมองหนึ่งที่ออกมาจากคนที่ติดตามผลงานแบบตั้งใจและชอบจับรายละเอียดเพลงประกอบ พอได้ยินทำนองแรกมันเหมือนถูกตั้งใจให้เป็นการแนะนำโลกของเรื่อง ทั้งความคึกคักของจังหวะและการผสมเสียงเครื่องดนตรีเอเชียกับป็อปโมเดิร์น ทำให้รู้สึกว่าซีรีส์ไม่ได้ตั้งใจแยกเพลงไตเติลออกจากตัวเรื่อง แต่กลับเอาชื่อเรื่องมาทำให้เป็นเสียงเดียวกันกับภาพและคาแรกเตอร์ ในฐานะคนที่ชอบฟัง OST แบบละเอียด ผมชอบที่ชื่อเพลงตรงกับชื่อโปรเจกต์เพราะมันทำหน้าที่เป็นตราประทับทางอารมณ์เวลาเปิดเรื่อง ฉากเปิดมักจะโชว์ภาพสำคัญของตัวละครและวิธีการทำอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของเรื่อง แล้วเพลงไตเติลก็เดินหน้าพาธีมเหล่านั้นให้ชัดขึ้น ความประหลาดใจเล็กๆ อยู่ตรงการวางสไตล์ของแทร็ก: ท่อนคอรัสมักจะมีฮุคแบบติดหู แต่ช่วงอินโทรมีการใช้เสียงเครื่องสายแบบบางเบาให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบบ้านครัว เหมือนที่ฉันเคยชอบตอนเปิดเรื่องของ 'Food Wars!' ที่เพลงเปิดช่วยผลักดันความรู้สึกตื่นเต้นในการทำอาหาร แต่ที่นี่โทนนุ่มกว่าและแฝงด้วยอารมณ์คอมเมดี้-โรแมนซ์มากขึ้น ส่วนตัวแล้ว เพลงไตเติลที่ใช้ชื่อนิยาย/ซีรีส์เป็นชื่อเดียวกันทำให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครทันที ทุกครั้งที่ได้ยินโทนทำนองนั้นก็เหมือนเปิดหน้าต่างเข้าไปในครัวของเรื่อง รู้สึกว่าทีมงานอยากให้ผู้ชมจำชื่อนั้นผ่านเสียงและภาพพร้อมกัน ซึ่งทำงานได้ดีในแง่ของการสร้างแบรนด์ทางอารมณ์ และแม้ว่าใครจะชอบเพลงเปิดที่ยิ่งใหญ่หรือแนวทดลองก็ตาม ทางเลือกนี้ก็ให้ความเป็นเอกลักษณ์ที่ยาวนาน ช่วยให้เรื่องยังติดอยู่ในหัวหลังจากดูจบไปแล้ว เหมือนรสชาติที่ยังคงวนอยู่ในปากเมื่อปิดท้ายมื้อหนึ่ง — นั่นแหละความพิเศษของเพลงไตเติลแบบนี้

เราเป็นแฟนตัวยงของ 'พ่อประธานรักสุดใจ' ที่มองหาของสะสมแล้วใจมันสั่นได้ง่ายๆ ชิ้นแรกที่ควรมีคือหนังสือฉบับพิมพ์รวมเล่มแบบลิมิเต็ดหรือปกพิเศษ เพราะนอกจากเนื้อหาแล้วปกพิเศษ มักมีภาพอิลลัสใหม่ๆ คำพูดจากผู้แต่ง หรือสีพิมพ์ที่ต่างออกไป ในหลายกรณีแผ่นรองปก โลโก้ทอง หรือสติกเกอร์พิเศษที่มากับชุดพรีออเดอร์ จะกลายเป็นของหายากเมื่อเวลาผ่านไป ทำให้ทั้งความงามและมูลค่าทางใจเพิ่มขึ้น ถัดมาคืออาร์ตบุ๊กหรือแฟนอาร์ตคอลเล็กชัน ที่รวมภาพสกรีนช็อต ฉากที่อยากเก็บไว้ และคอนเซ็ปท์อาร์ตของตัวละคร ซึ่งถ้าหาซื้อได้เป็นแบบเซ็นชื่อจากผู้วาดยิ่งเป็นของสะสมที่พิเศษสุด อีกไอเท็มที่ขาดไม่ได้สำหรับคนชอบสะสมคือนิทรรศการหรืออีเวนต์เมอร์ชันไดส์ เช่น แผ่นโปสเตอร์ขนาดใหญ่ พินเคลือบเอนาเมล แฟลชไดรฟ์ลิมิเต็ด หรือฟิกเกอร์ขนาดเล็กแบบอะคริลิกสแตนด์ ที่ตั้งโชว์ได้ง่ายและราคาไม่แรงมากสำหรับเริ่มต้น ส่วนใครมุ่งเป้าไปที่งานคุณภาพสูง ฟิกเกอร์สเกลหรือฟิกเกอร์เวอร์ชันพิเศษของตัวละครหลักจะเป็นไอเท็มที่ลงทุนคุ้ม เพราะรายละเอียดหน้า เสื้อผ้า และโพสต์ท่าทาง มักทำให้ภาพเรื่องในห้องของเราชัดขึ้นจนรู้สึกว่าตัวละครเดินออกมาจากหน้าเรื่องเลย นอกจากนั้น ดีวีดีหรือบลูเรย์เวอร์ชันพิเศษที่มีเบื้องหลัง เสียงพากย์พิเศษ หรือซาวด์แทร็กเป็นของแถมก็เป็นของที่แฟนเพลงจะรัก ชิ้นเล็กๆ ที่สะสมได้ง่ายและมีเสน่ห์ไม่แพ้กันคือโปสการ์ด ชุดสติกเกอร์ เซ็ตเข็มกลัด และคีย์แชนด์ เมื่อรวมหลายชิ้นแล้วจัดกรอบหรือจัดบนบอร์ดโชว์ จะได้มุมภาพเล็กๆ ที่เล่าความเป็นแฟนได้ดี อีกสเต็ปที่ไม่ค่อยมีใครคิดถึงคือเอกสารต้นฉบับหรือสเก็ตช์ฉบับย่อของนักเขียน/นักวาด ถ้าหาได้จากงานอีเวนต์หรือบริจาคขายในแฟนมีตติ้ง จะเป็นของที่มีคุณค่าทางอารมณ์มาก นอกจากนี้ โดจินหรือฟิคชั่นแฟนเมดบางชิ้นอาจมีมุมมองสร้างสรรค์ที่ทำให้เรื่องโปรดดูหลากมิติ การเก็บงานแฟนเมดที่มีคุณภาพก็เหมือนเก็บชิ้นงานศิลป์ขนาดย่อมๆ การดูแลของสะสมก็ควรทำตั้งแต่เริ่มซื้อ: ซื้อซองกันความชื้นสำหรับโปสการ์ดและโปสเตอร์ ใช้กล่องเก็บของที่มีซับในไม่เป็นกรด เลือกชั้นโชว์ที่ไม่โดนแดดตรงๆ เพื่อไม่ให้สีซีด และถ้าเป็นของที่มีมูลค่าสูง ควรมีใบเสร็จหรือใบรับรองต้นทางเก็บไว้ เครือข่ายแฟนคลับช่วยให้หาไอเท็มหายากได้เร็วขึ้นและมักมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับรีอิมเพรสชั่นหรือการรักษาสภาพของสินค้า สุดท้ายแล้ว ความสุขจากการสะสมคือการได้เห็นคอลเล็กชันที่เล่าเรื่องของเราออกมาชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ ทุกชิ้นจะมีค่าก็ต่อเมื่อมันทำให้หัวใจเราพองขึ้นเมื่อได้มอง—นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้การสะสมมีความหมายจริงๆ

แฟนคลับหลายคนอาจจะสงสัยว่าของที่ระลึกจากภาพยนตร์ 'ขุนพันธ์' มีอะไรบ้างและหายากแค่ไหน — ผมจะเล่าในฐานะคนสะสมที่คลุกคลีกับงานหนังไทยมานานหน่อย เพื่อให้เห็นภาพกว้าง ๆ โดยทั่วไปของชุดแรกที่มักออกมาพร้อมกับการฉายคือแผ่นดีวีดี/บลูเรย์แบบจำหน่ายจริงพร้อมปกพิเศษ และโปสเตอร์โปรโมททั้งไซส์เต็มและโปสเตอร์ย่อยที่โรงหนังแจกในช่วงโปรโมท ชุดพิเศษบางรุ่นมาพร้อมหนังสือภาพหรือ booklet รวมภาพเบื้องหลังการถ่ายทำซึ่งเป็นสิ่งที่ผมให้ค่าสูง เพราะภาพถ่ายและคอมเมนท์จากทีมงานช่วยเติมมุมมองของหนังได้มากกว่าดูหนังเพียงครั้งเดียว นอกจากนี้ยังมีสิ่งที่มักปรากฏเป็นของแถมหรือสินค้าจำกัด เช่นโปสการ์ดชุดโปรโมชั่น แผ่นพับงานเปิดตัว หรือ press kit ที่ใส่ภาพนิ่งและข้อมูลนักแสดงสำหรับสื่อ ซึ่งของพวกนี้มักมีจำนวนจำกัดและกลายเป็นของสะสมที่นักสะสมมักตามหา หากเป็นสินค้าที่ผลิตออกมาจริงจังก็จะเจอเสื้อยืดแบบลิขสิทธิ์หรือแผ่นภาพที่ทำมาเป็นชุดลิมิเต็ดเอดิชั่น แต่สเกลการผลิตของหนังไทยบางเรื่องจะไม่ใหญ่เท่าภาพยนตร์ฮอลลีวูดจึงทำให้บางชิ้นมีมูลค่าในตลาดมือสอง ของที่ผมเองมักให้ความสำคัญคือสิ่งที่มีความเชื่อมโยงกับช่วงการฉายต้นฉบับ เช่นโปสเตอร์ฉบับโรงหนังที่มีตราและสภาพเก่า หรือ booklet งานแถลงข่าวที่มีลายเซ็นหรือสแตมป์งานวางจำหน่าย การตามหาอาจต้องใช้ความอดทนแต่ก็เป็นความสนุกอย่างหนึ่งของการสะสม เพราะบางชิ้นเผยรายละเอียดการสร้างหรือมุมมองของตัวละครที่หาไม่ได้จากจอหนังแค่นั้นเอง

เคยสงสัยไหมว่า 'เมนูแซ่บท่านประธาน' จะได้ขึ้นหน้าจอเป็นซีรีส์ทีวีเมื่อไหร่ — คำตอบสั้น ๆ คือยังไม่มีวันฉายที่ยืนยันชัดเจน แต่ก็มีปัจจัยหลายอย่างที่บอกให้รู้ว่าโอกาสเกิดขึ้นมีสูงแค่ไหน ผมพูดแบบแฟนที่ติดตามข่าวบันเทิงมานาน ๆ เลยได้สังเกตว่าขั้นตอนการดัดแปลงงานเขียนเป็นซีรีส์มักเริ่มจากการซื้อสิทธิ์ (licensing) และการจับมือกับผู้ผลิตหรือสตูดิโอ ถ้าเห็นสำนักพิมพ์หรือผู้แต่งประกาศว่ามีการขายสิทธิ์ให้ค่ายใหญ่ ความเป็นไปได้จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ต่อมาคือการประกาศทีมนักแสดงและโปรดิวเซอร์ ซึ่งมักเป็นสัญญาณว่าโปรเจ็กต์เข้าสู่เฟสผลิตจริง ๆ ฉะนั้นถ้าหวังจะมีประกาศ อย่ามองข้ามข่าวการเปลี่ยนมือสิทธิ์และรายชื่อทีมเบื้องหลัง จากประสบการณ์ดูการดัดแปลงเรื่องอื่น ๆ มาเป็นซีรีส์ เช่นกรณีของ 'The King's Avatar' ที่จากนิยายกลายเป็นทีวีซีรีส์และสื่ออื่น ๆ กระบวนการทั้งหมดอาจกินเวลาตั้งแต่หนึ่งปีขึ้นไปหลังการซื้อสิทธิ์ — ถ้าโปรเจ็กต์ถูกผลักดันเร็ว อาจเห็นซีรีส์ภายใน 1.5–3 ปี แต่ถ้าติดข้อตกลง ลิขสิทธิ์ หรือการคัดเลือกนักแสดงนาน ก็อาจลากไปไกลกว่านั้น การคาดเดาที่ปลอดภัยคือ: ถ้ายังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการ ควรเตรียมใจว่าอาจต้องราราวหนึ่งถึงสองปีเพื่อให้มีประกาศชัดเจน แล้วอีกหนึ่งถึงสองปีสำหรับการผลิตและโพสต์โปรดักชัน สรุปสั้น ๆ ว่าเป็นเรื่องต้องติดตามสัญญาณมากกว่ารอวันเดียว แต่ในฐานะแฟน ผมตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ที่จะเห็นซีนอาหารและเคมีตัวละครบนจอ — คิดว่าถ้าทีมสร้างใส่ใจรายละเอียดเรื่องรสชาติและบรรยากาศ จะทำให้เรื่องนี้โดดเด่นไม่แพ้ต้นฉบับ

กระแสเกี่ยวกับ 'ท่านประธาน' ทำให้หัวใจคอเล็กๆ ของนักสะสมเหมือนถูกปั่นเลยทีเดียว ฉันมองเห็นว่าการออกสินค้าของสำนักพิมพ์มักเกี่ยวพันกับหลายปัจจัย: สถานะลิขสิทธิ์ ความนิยม ณ เวลานั้น และแผนการตลาดที่ผูกกับอีเวนต์ใหญ่ ๆ เช่น งานคอมมิกหรืองานแสดงสินค้า ฟากผู้ผลิตฟิกเกอร์ต้องใช้เวลาออกแบบ ต้นแบบ และปรับแก้จนได้แบบที่พอใจ ซึ่งกระบวนการนี้ไม่ใช่เรื่องสั้น นักสะสมอย่างฉันจึงคุ้นชินกับคำว่า "ประกาศแล้ว รอของ" มากกว่าจะเห็นของวางขายทันที ฉันคาดว่าในกรณีทั่วไป ถ้าสำนักพิมพ์มีแผนจะออกสินค้าอย่างจริงจัง จะเห็นการประกาศแผนหรือภาพตัวอย่างภายใน 2–4 เดือนหลังมีข่าวลิขสิทธิ์หรือหลังตัวละครถูกผลักดันในสื่อหลัก และของจริงมักจะเริ่มเปิดพรีออร์เดอร์ก่อนส่งมอบ 3–6 เดือน แต่ก็มีกรณียืดเยื้อเพราะปัญหาการผลิตนำเข้า หรือคิวโรงงานที่แน่น ตัวอย่างที่เคยเจอคือการรอซื้อสินค้าเสริมจาก 'Kaguya-sama: Love is War' ที่เปิดตัวทีเซอร์ไว้นานก่อนจะถึงวันวางจำหน่ายจริง ท้ายที่สุด มุมมองส่วนตัวคือถ้ามองเห็นสำนักพิมพ์ลงภาพสเก็ตช์หรือแฮชแท็กเกี่ยวกับ 'ท่านประธาน' บ่อยขึ้น ให้ถือเป็นสัญญาณดี จัดงบไว้เผื่อพรีออร์เดอร์ได้เลย เพราะความสุขตอนแกะกล่องนั้นคุ้มค่ากับการรอคอยแน่นอน

เวลาเห็นนักแสดงคนหนึ่งถูกพูดถึงบ่อยๆ ในโซเชียล ฉันมักจะสงสัยว่าของที่ระลึกอย่างเป็นทางการจะมีขายในบ้านเราบ้างไหม — กับคิมแดมยองสถานการณ์ค่อนข้างคล้ายกับนักแสดงสายละครทีวีทั่วไปในเกาหลีมากกว่าไอดอลโดยตรง เราไม่ค่อยเห็นสินค้าส่งออกมาจำหน่ายแบบเป็นสโตร์ในไทยที่ระบุว่าเป็นของคิมแดมยองโดยเฉพาะ เท่าที่สังเกตคือของที่เกี่ยวข้องจะมาจากโปรเจกต์หรือซีรีส์ที่เขาร่วมแสดง เช่น ชุดภาพหรืออาร์ตบุ๊กของซีรีส์บางเรื่องที่อาจมีการผลิตของที่ระลึกออกมาเป็นลิมิเต็ดเอดิชั่น แต่การจะหาซื้อของเหล่านั้นได้จากไทยบ่อยครั้งต้องพึ่งพาการนำเข้า หรือร้านค้ารับพรีออเดอร์จากเกาหลี เราเป็นแฟนที่ชอบสะสมภาพเล็ก ๆ อย่างโพสการ์ดหรือแผ่นปฏิทิน เลยมักจะตามข่าวประกาศจากช่องหรือเพจของซีรีส์นั้น ๆ ถ้ามีการเปิดขายอย่างเป็นทางการเค้าจะประกาศรอบพรีออเดอร์ แล้วก็มีร้านไทยบางแห่งที่รับนำเข้าให้ถ้าเป็นสินค้าที่ได้รับการอนุญาต แต่ต้องระวังของปลอมและเช็กที่มาที่ไปให้ดี การได้ของที่เป็นทางการมาวางบนชั้นแล้วยังให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนมีช่วงเวลานั้น ๆ อยู่กับเราเลย

หัวใจของผมไปตกที่ตัวละครรองคนหนึ่งจาก 'เมนูแซ่บท่านประธาน' แบบไม่ตั้งตัว — 'อากิระ' ที่เป็นมือขวาในครัวเล็ก ๆ นั่นแหละ เป็นตัวอย่างของคนที่แฟน ๆ รักเพราะองค์ประกอบหลายอย่างประกบกันจนลงตัว การเล่นของเขาไม่ได้โดดเด่นเพียงเพราะความเก่งในครัว แต่เพราะความละเอียดอ่อนในการเป็นเพื่อนร่วมทาง ให้กำลังใจ และการแสดงออกผ่านการกระทำเล็ก ๆ ฉากที่เขาจับมือประธานเมื่อเผชิญความลำบากเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ทำให้ผมเผลอร้องไห้ ทั้งการใช้แววตา ท่าทาง และบทสนทนาสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยความหมาย ทำให้เขาไม่ได้เป็นเพียงตัวเสริม แต่กลายเป็นเสาหลักทางอารมณ์ให้เรื่อง นอกจากฉากดราม่าแล้ว มุมน่ารัก ๆ ของเขาก็สำคัญมาก ผมชอบฉากที่เขาแอบปรับสูตรเมนูให้คนที่ชอบรสจัดจนได้ยิ้ม คนเหล่านี้ชอบเพราะเห็นว่าตัวละครรองสามารถเปลี่ยนเรื่องราวจากความขึงขังเป็นโมเมนต์สบาย ๆ ได้ ซึ่งช่วยบาลานซ์จังหวะของซีรีส์ได้ดี การมีอดีตที่ไม่มากไปแต่พอขยี้ให้เห็นความเป็นมนุษย์ เช่น แผลใจจากครอบครัวร้านอาหารเก่า ทำให้แฟน ๆ อยากรู้จักต่อและทำแฟนอาร์ต แฟิค และคอสเพลย์ตามไปด้วย สุดท้าย ผมชอบว่าตัวละครรองแบบนี้เปิดทางให้แฟน ๆ สร้างความสัมพันธ์แบบหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพ การพัฒนาในเชิงงาน หรือความสัมพันธ์เชิงโรแมนติกแบบค่อยเป็นค่อยไป ความเป็นคอนเทนต์ที่แฟนคลับสามารถต่อยอดเองได้นี่แหละ ทำให้ 'อากิระ' กลายเป็นตัวละครที่โดนใจมากกว่าคำว่าตัวรองไปไกลเลย