เมนูแซ่บท่านประธาน

เมื่อพูดถึง 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ผมมักจะคิดถึงความอบอุ่นของเรื่องราวที่ผสมทั้งความฮาและความโรแมนติกแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำให้ผมอยากสนับสนุนผลงานด้วยการอ่านแบบถูกลิขสิทธิ์มากกว่าจะกดอ่านจากแหล่งไม่เป็นทางการ เพราะการซัพพอร์ตแบบนั้นคือการให้กำลังใจผู้แปลและสำนักพิมพ์ที่เอาแรงสร้างสรรค์มานำเสนอในภาษาไทย

ในประสบการณ์ของผม ช่องทางที่ปลอดภัยและเป็นมาตรฐานสำหรับนิยายหรือการ์ตูนที่มีลิขสิทธิ์ไทยมักจะอยู่ในร้านหนังสือออนไลน์ใหญ่ๆ และแพลตฟอร์มอีบุ๊กที่มีระบบจ่ายเงินอย่างชัดเจน เช่น แพลตฟอร์มที่คนไทยรู้จักกันดี รวมถึงเว็บของสำนักพิมพ์ที่ประกาศลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการ การตามเพจของสำนักพิมพ์หรือแอดมินกลุ่มผู้แปลก็ช่วยให้รู้ว่ามีการวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการแล้วหรือยัง ผมมักจะตรวจสอบตรงนั้นก่อนจะอ่านเสมอ เพราะบางครั้งงานแปลที่ดีจะออกมาพร้อมกับปกและหมายเลข ISBN ซึ่งเป็นสัญญาณว่ามีการอนุญาตถูกต้อง

อีกมุมหนึ่งที่ผมอยากบอกคือ ถ้าไม่เจอเวอร์ชันภาษาไทยที่เผยแพร่แบบถูกลิขสิทธิ์ ก็เป็นเรื่องปกติสำหรับงานจากต่างประเทศที่จะต้องใช้เวลาตกลงเรื่องลิขสิทธิ์ การอดทนรอและติดตามประกาศจากสำนักพิมพ์หรือบัญชีโซเชียลของผู้เขียนจะปลอดภัยกว่า อีกทั้งถ้าชอบสไตล์ของเรื่องมาก การซื้อฉบับที่ออกอย่างเป็นทางการไม่เพียงช่วยสนับสนุนผู้สร้าง แต่ยังให้คุณภาพการแปลและการจัดหน้าที่อ่านสบายกว่าของที่คัดลอกมาจากแหล่งไม่เป็นทางการ นั่นทำให้การอ่านสนุกขึ้นและผมเองก็รู้สึกดีกับการให้การสนับสนุนแบบนั้นเหมือนกัน

นึกภาพว่ากำลังยืนอยู่ในครัวที่ไฟกำลังลุกเล็กน้อย กลิ่นเครื่องเทศลอยมาเป็นชั้น ๆ — นั่นแหละความรู้สึกแรกเวลาที่อ่านฉากทำอาหารใน 'เมนูแซ่บท่านประธาน' แล้วคิดจะทดลองทำตามจริง ๆ

ฉันเคยลองทำเมนูที่คล้ายกับฉากหนึ่งซึ่งเน้นซอสพริกเข้มข้นและการหมักเครื่องเทศแบบยาวนาน สิ่งที่ชอบคือรายละเอียดของเทคนิคพื้นฐานที่นิยายให้มา มักเป็นการผสมปรุงรสแบบชัดเจน เช่น การคั่วพริกให้หอมก่อนบด การเคี่ยวซอสจนละลายตัว และการบาลานซ์รสเปรี้ยว-หวาน-เผ็ด ซึ่งทั้งหมดนี้ทำได้จริงในครัวบ้าน เพียงแต่บางจุดในเรื่องถูกย่อให้สั้นลงหรือใส่คำว่า 'เครื่องเทศลับ' เพื่อความโรแมนติกของบท ฉันจึงใช้การแทนที่ด้วยสมุนไพรและเครื่องเทศที่หาง่าย เช่น พริกแห้งยี่ห้อดี กระเทียมคั่ว ขิงสด และซอสถั่วเหลืองคุณภาพดี เพื่อให้รสใกล้เคียงกับที่จินตนาการไว้

มีสิ่งที่ต้องระวังอยู่บ้าง เช่น ถ้าตอนในเรื่องบอกว่า 'หมักข้ามคืนได้กลิ่นชวนหลงใหล' นั่นหมายความว่าการหมักจริงอาจต้องควบคุมความเค็มและการใช้กรด (น้ำมะนาว น้ำส้มสายชู) ไม่เช่นนั้นเนื้อหรือผักจะเสียรสชาติหรือเนื้อสัมผัสเปลี่ยนไป อีกประเด็นคือส่วนผสมจากต่างประเทศที่บางครั้งตัวละครใช้ อาจไม่มีให้ซื้อในท้องถิ่น ฉันจะแนะนำให้ใช้สารทดแทนที่ให้กลิ่นหรือรสใกล้เคียง เช่น ใช้น้ำมะขามเปียกแทนน้ำส้มสายชูบางชนิด หรือเพิ่มน้ำตาลปี๊บเพื่อได้มิติหวานคล้ายกับน้ำผึ้งที่หาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ

สรุปเลยว่า—เมนูในเรื่องทำตามได้ แต่ต้องปรับเรื่องปริมาณ เวลา และวัตถุดิบให้เหมาะกับครัวบ้านจริง นอกจากจะได้รสที่ใกล้เคียงแล้ว การทดลองทำเองยังเปิดช่องให้ค้นพบ 'เวอร์ชันของเรา' ที่อาจดีกว่าต้นฉบับด้วยซ้ำ เสร็จแล้วฉันมักจะนั่งนิ่ง ๆ จิบเครื่องดื่มและคิดว่าเมนูนี้น่าจะเข้ากับบรรยากาศเย็น ๆ มาก เห็นแล้วอยากลงมืออีกครั้งเร็ว ๆ นี้

แฟนเรื่องนี้คงพอเดาได้ว่าสินค้าทางการของ 'เมนูแซ่บท่านประธาน' มีอยู่บ้าง แต่ไม่มากมายแบบแฟรนไชส์ยักษ์ ฉันตามเก็บข่าวจากเพจสำนักพิมพ์และกลุ่มแฟนคลับสักพัก พบว่าหลักๆ จะมีเล่มรวมพิมพ์ (นิยาย/มังงะ) ที่มาพร้อมปกพิเศษบางครั้ง และของแถมเมื่อพรีออเดอร์ เช่น โปสการ์ด แผ่นรองเมาส์ลายตัวละคร หรือคีย์แคชเช่แบบอะคริลิค แบบที่วางขายเป็นสินค้าทางการโดยตรง ส่วนของอย่างเช่น ฟิกเกอร์หรืออาร์ตบุ๊กระดับลิมิเต็ด ถ้ามีก็มักจะเป็นการปล่อยครั้งเดียวแบบพรีออเดอร์จากสำนักพิมพ์หรือผู้ถือลิขสิทธิ์เท่านั้น ไม่ได้มีสต็อกยาวๆ ที่ทุกคนเข้าถึงได้ง่ายตลอดปีเหมือนบางเรื่องที่เป็นกระแสใหญ่

เมื่อฉันได้ของทางการชิ้นแรกจากเรื่องนี้เป็นคีย์แคชเช่ลายตัวละครที่ซื้อจากบูธสำนักพิมพ์ในงานหนังสือ ความรู้สึกแรกคือดีไซน์เรียบแต่ตรงคาแรคเตอร์ และรู้เลยว่าของทางการมักให้คุณภาพวัสดุดีกว่าพวกแฟนอาร์ตที่ผลิตไม่ถูกลิขสิทธิ์ แต่ก็ต้องแลกกับราคาที่สูงกว่าเล็กน้อย อีกสิ่งที่น่าสนใจคือบ่อยครั้งของทางการจะมาพร้อมแคมเปญพิเศษ เช่น แพ็กเกจรวมเล่มพร้อมลายเซ็นผู้แต่งหรือการ์ดลิมิเต็ด ซึ่งถ้าอยากสะสมจริงๆ การติดตามข่าวเปิดพรีออเดอร์จากช่องทางทางการเป็นเรื่องสำคัญ

ในมุมของการเก็บสะสม แนะนำให้มองว่าสินค้าทางการของ 'เมนูแซ่บท่านประธาน' เป็นชิ้นที่มีมูลค่าทางใจมากกว่ามูลค่าขายต่อ เพราะความหายากและจำนวนที่ไม่ได้ผลิตซ้ำบ่อย ทำให้บางชิ้นกลายเป็นของที่แฟนรุ่นหลังอาจตามเก็บยาก ยิ่งเปรียบกับเรื่องอย่าง 'Spice and Wolf' ที่เคยมีการ์ดแถมและอาร์ตบุ๊กเป็นลิมิเต็ด ฉันคิดว่าถ้าชอบจริงๆ การจับจังหวะพรีออเดอร์และเช็กความน่าเชื่อถือของผู้ขายจะช่วยให้ได้ของทางการแท้และประทับใจมากกว่าเก็บเฉพาะสินค้าทำมือ ถึงจะต้องอดทนรอข่าวหน่อย แต่ความรู้สึกเวลาได้ชิ้นที่ชอบก็ยังคุ้มค่าอยู่ดี

หัวใจของผมไปตกที่ตัวละครรองคนหนึ่งจาก 'เมนูแซ่บท่านประธาน' แบบไม่ตั้งตัว — 'อากิระ' ที่เป็นมือขวาในครัวเล็ก ๆ นั่นแหละ เป็นตัวอย่างของคนที่แฟน ๆ รักเพราะองค์ประกอบหลายอย่างประกบกันจนลงตัว

การเล่นของเขาไม่ได้โดดเด่นเพียงเพราะความเก่งในครัว แต่เพราะความละเอียดอ่อนในการเป็นเพื่อนร่วมทาง ให้กำลังใจ และการแสดงออกผ่านการกระทำเล็ก ๆ ฉากที่เขาจับมือประธานเมื่อเผชิญความลำบากเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ทำให้ผมเผลอร้องไห้ ทั้งการใช้แววตา ท่าทาง และบทสนทนาสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยความหมาย ทำให้เขาไม่ได้เป็นเพียงตัวเสริม แต่กลายเป็นเสาหลักทางอารมณ์ให้เรื่อง

นอกจากฉากดราม่าแล้ว มุมน่ารัก ๆ ของเขาก็สำคัญมาก ผมชอบฉากที่เขาแอบปรับสูตรเมนูให้คนที่ชอบรสจัดจนได้ยิ้ม คนเหล่านี้ชอบเพราะเห็นว่าตัวละครรองสามารถเปลี่ยนเรื่องราวจากความขึงขังเป็นโมเมนต์สบาย ๆ ได้ ซึ่งช่วยบาลานซ์จังหวะของซีรีส์ได้ดี การมีอดีตที่ไม่มากไปแต่พอขยี้ให้เห็นความเป็นมนุษย์ เช่น แผลใจจากครอบครัวร้านอาหารเก่า ทำให้แฟน ๆ อยากรู้จักต่อและทำแฟนอาร์ต แฟิค และคอสเพลย์ตามไปด้วย

สุดท้าย ผมชอบว่าตัวละครรองแบบนี้เปิดทางให้แฟน ๆ สร้างความสัมพันธ์แบบหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพ การพัฒนาในเชิงงาน หรือความสัมพันธ์เชิงโรแมนติกแบบค่อยเป็นค่อยไป ความเป็นคอนเทนต์ที่แฟนคลับสามารถต่อยอดเองได้นี่แหละ ทำให้ 'อากิระ' กลายเป็นตัวละครที่โดนใจมากกว่าคำว่าตัวรองไปไกลเลย

เคยสงสัยไหมว่า 'เมนูแซ่บท่านประธาน' จะได้ขึ้นหน้าจอเป็นซีรีส์ทีวีเมื่อไหร่ — คำตอบสั้น ๆ คือยังไม่มีวันฉายที่ยืนยันชัดเจน แต่ก็มีปัจจัยหลายอย่างที่บอกให้รู้ว่าโอกาสเกิดขึ้นมีสูงแค่ไหน

ผมพูดแบบแฟนที่ติดตามข่าวบันเทิงมานาน ๆ เลยได้สังเกตว่าขั้นตอนการดัดแปลงงานเขียนเป็นซีรีส์มักเริ่มจากการซื้อสิทธิ์ (licensing) และการจับมือกับผู้ผลิตหรือสตูดิโอ ถ้าเห็นสำนักพิมพ์หรือผู้แต่งประกาศว่ามีการขายสิทธิ์ให้ค่ายใหญ่ ความเป็นไปได้จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ต่อมาคือการประกาศทีมนักแสดงและโปรดิวเซอร์ ซึ่งมักเป็นสัญญาณว่าโปรเจ็กต์เข้าสู่เฟสผลิตจริง ๆ ฉะนั้นถ้าหวังจะมีประกาศ อย่ามองข้ามข่าวการเปลี่ยนมือสิทธิ์และรายชื่อทีมเบื้องหลัง

จากประสบการณ์ดูการดัดแปลงเรื่องอื่น ๆ มาเป็นซีรีส์ เช่นกรณีของ 'The King's Avatar' ที่จากนิยายกลายเป็นทีวีซีรีส์และสื่ออื่น ๆ กระบวนการทั้งหมดอาจกินเวลาตั้งแต่หนึ่งปีขึ้นไปหลังการซื้อสิทธิ์ — ถ้าโปรเจ็กต์ถูกผลักดันเร็ว อาจเห็นซีรีส์ภายใน 1.5–3 ปี แต่ถ้าติดข้อตกลง ลิขสิทธิ์ หรือการคัดเลือกนักแสดงนาน ก็อาจลากไปไกลกว่านั้น การคาดเดาที่ปลอดภัยคือ: ถ้ายังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการ ควรเตรียมใจว่าอาจต้องราราวหนึ่งถึงสองปีเพื่อให้มีประกาศชัดเจน แล้วอีกหนึ่งถึงสองปีสำหรับการผลิตและโพสต์โปรดักชัน สรุปสั้น ๆ ว่าเป็นเรื่องต้องติดตามสัญญาณมากกว่ารอวันเดียว แต่ในฐานะแฟน ผมตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ที่จะเห็นซีนอาหารและเคมีตัวละครบนจอ — คิดว่าถ้าทีมสร้างใส่ใจรายละเอียดเรื่องรสชาติและบรรยากาศ จะทำให้เรื่องนี้โดดเด่นไม่แพ้ต้นฉบับ

เพลงไตเติลของ 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ชื่อว่า 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ซึ่งถูกใช้เป็นธีมเปิดของซีรีส์นั้นโดยตรง — นี่คือมุมมองหนึ่งที่ออกมาจากคนที่ติดตามผลงานแบบตั้งใจและชอบจับรายละเอียดเพลงประกอบ พอได้ยินทำนองแรกมันเหมือนถูกตั้งใจให้เป็นการแนะนำโลกของเรื่อง ทั้งความคึกคักของจังหวะและการผสมเสียงเครื่องดนตรีเอเชียกับป็อปโมเดิร์น ทำให้รู้สึกว่าซีรีส์ไม่ได้ตั้งใจแยกเพลงไตเติลออกจากตัวเรื่อง แต่กลับเอาชื่อเรื่องมาทำให้เป็นเสียงเดียวกันกับภาพและคาแรกเตอร์

ในฐานะคนที่ชอบฟัง OST แบบละเอียด ผมชอบที่ชื่อเพลงตรงกับชื่อโปรเจกต์เพราะมันทำหน้าที่เป็นตราประทับทางอารมณ์เวลาเปิดเรื่อง ฉากเปิดมักจะโชว์ภาพสำคัญของตัวละครและวิธีการทำอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของเรื่อง แล้วเพลงไตเติลก็เดินหน้าพาธีมเหล่านั้นให้ชัดขึ้น ความประหลาดใจเล็กๆ อยู่ตรงการวางสไตล์ของแทร็ก: ท่อนคอรัสมักจะมีฮุคแบบติดหู แต่ช่วงอินโทรมีการใช้เสียงเครื่องสายแบบบางเบาให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบบ้านครัว เหมือนที่ฉันเคยชอบตอนเปิดเรื่องของ 'Food Wars!' ที่เพลงเปิดช่วยผลักดันความรู้สึกตื่นเต้นในการทำอาหาร แต่ที่นี่โทนนุ่มกว่าและแฝงด้วยอารมณ์คอมเมดี้-โรแมนซ์มากขึ้น

ส่วนตัวแล้ว เพลงไตเติลที่ใช้ชื่อนิยาย/ซีรีส์เป็นชื่อเดียวกันทำให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครทันที ทุกครั้งที่ได้ยินโทนทำนองนั้นก็เหมือนเปิดหน้าต่างเข้าไปในครัวของเรื่อง รู้สึกว่าทีมงานอยากให้ผู้ชมจำชื่อนั้นผ่านเสียงและภาพพร้อมกัน ซึ่งทำงานได้ดีในแง่ของการสร้างแบรนด์ทางอารมณ์ และแม้ว่าใครจะชอบเพลงเปิดที่ยิ่งใหญ่หรือแนวทดลองก็ตาม ทางเลือกนี้ก็ให้ความเป็นเอกลักษณ์ที่ยาวนาน ช่วยให้เรื่องยังติดอยู่ในหัวหลังจากดูจบไปแล้ว เหมือนรสชาติที่ยังคงวนอยู่ในปากเมื่อปิดท้ายมื้อหนึ่ง — นั่นแหละความพิเศษของเพลงไตเติลแบบนี้

มีคลิปรีวิวอาหารคลิปหนึ่งที่ฉันดูแล้วรู้สึกอยากกินตามทันที เพราะโฟกัสไปที่เมนูส้มตำและกับข้าวอีสานที่คนรีวิวเรียกกันว่า 'แซบ' จัดเต็มทั้งสีสันและเสียงตำในครก เมนูที่ถูกยกให้แซบที่สุดในคลิปนั้นคือ 'ส้มตำปูปลาร้า' — เขาเอาปูดองมาผสมกับปลาร้าหอม ๆ ใส่พริกขี้หนูสดบุบจนแตก ใส่มะละกอกรอบ ๆ พร้อมถั่วฝักยาวและมะนาว กินคำแรกมีทั้งเปรี้ยว เผ็ด เค็ม และกลิ่นปลาร้าที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้คนรีวิวพูดว่าแซบจนต้องยกนิ้ว

นอกจากส้มตำแล้วอีกจานที่โดดเด่นคือ 'ลาบหมูแบบบ้าน ๆ' ที่ปรุงด้วยพริกป่นคั่ว ใบสะระแหน่ และข้าวคั่วหอม ๆ จานนี้ถูกรีวิวว่าแซบเพราะบาลานซ์ของรสเปรี้ยวและความจัดจ้านของเครื่องเทศ ทำให้เวลาเขาเคี้ยวแล้วพริกกับข้าวคั่วมันกระจายรสขึ้นมาทุกคำ เสียงกัดและมุมกล้องที่ซูมเครื่องลาบยิ่งทำให้คนดูรู้สึกเหมือนได้กลิ่นตามไปด้วย

คลิปยังพาไปชิม 'ไก่ย่างสูตรอีสานจากร้านรถเข็น' กับ 'น้ำตกเนื้อ' ซึ่งคนรีวิวย้ำว่าแซบเพราะซอสทาที่เคยชินกับการย่างจนมีสีน้ำตาลและความหอมจากการย่างไฟอ่อน ๆ ส่วนเนื้อน้ำตกนั้นมีน้ำจิ้มแจ่วใส่พริกป่นและน้ำมะขามเปียกที่ทำให้รสสะดุดลิ้น ฉันชอบมุมที่คนถ่ายโฟกัสไปที่หยดน้ำจิ้มและควันไฟ มันทำให้ความหมายของคำว่าแซบไม่ใช่แค่เผ็ดอย่างเดียว แต่เป็นความครบเครื่องของรส กลิ่น และเนื้อสัมผัสที่ลงตัว จบคลิปด้วยฉากคนกินจนหน้าตาเปลี่ยนไปเป็นความพอใจ ทำให้ฉันรู้สึกว่าคำว่าแซบในบริบทนี้คือคำชมเชิงรสชาติและประสบการณ์การกินมากกว่าแค่ความเผ็ดเท่านั้น

รีวิวนี้ขอเล่าแบบตรงไปตรงมาเลยนะ: 'ท่านประธานร้อนเรา' เป็นผลงานแนวโรแมนติกออฟฟิศที่ชอบผสมความหวานกับความร้อนแรงเข้าด้วยกันอย่างไม่เขินอาย เรื่องเปิดด้วยสถานการณ์คุ้นเคยของคู่พระนางที่ถูกผลักให้ใกล้ชิดกันเพราะหน้าที่การงานหรือโชคชะตา แต่สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้โดดเด่นคือเคมีระหว่างตัวละครหลักที่รู้สึกว่าเข้ากัน ทั้งการจ้องตาแล้วมีไฟ และบทสนทนาที่ทั้งตลกและกระชับ ไม่ได้ยืดเยื้อจนเบื่อ ฉากโรแมนติกมักถูกเขียนให้รู้สึกเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่แค่ฉากหวือหวาเพียงอย่างเดียว ทำให้ตอนอ่านแล้วยังคงอยากรู้ว่าความสัมพันธ์จะพัฒนาไปยังไงต่อ

ในแง่ตัวละคร งานเล่าเรื่องพยายามบาลานซ์ระหว่างความเข้มแข็งของฝ่ายชายและการเติบโตของฝ่ายหญิงได้ดี ตัวประกอบบางคนมีมุมให้น่าจดจำและช่วยผลักดันพล็อต แต่ก็มีบางช่วงที่ฉากรองยังถูกใช้เพียงเพื่อดันเรื่องของพระเอก-นางเอกเท่านั้น ทำให้รู้สึกอยากเห็นมิติเสริมของคนอื่นๆ มากกว่านี้ อีกจุดเด่นคือการสื่ออารมณ์ผ่านรายละเอียดเล็กๆ เช่น แววตา น้ำเสียง หรือการกระทำที่ไม่ต้องพูดเป็นคำพูดมาก สร้างความอินได้โดยไม่ต้องพึ่งคำบรรยายยืดยาว ขณะเดียวกันบางบทก็เติมฉากเร่งด่วนหรือฉากเซ็กซี่ที่อาจทำให้ผู้อ่านบางกลุ่มรู้สึกหนักไป หากไม่ได้ชอบแนวนี้

ด้านงานเขียนและโทนของเรื่อง พบว่าสำนวนค่อนข้างอ่านลื่น ไล่ความสัมพันธ์ไปทีละขั้นตอนแต่ยังมีช่วงจังหวะกระชับฉับไวที่ทำให้ไม่รู้สึกน่าเบื่อ การจัดจังหวะดราม่ากับมุกฮาในเรื่องมีผสมอย่างพอดี แต่ถ้าคาดหวังพล็อตซับซ้อนหรือคอนสปิราซีใหญ่ ก็อาจจะรู้สึกว่าเนื้อหาเรียบง่ายไป เรื่องนี้เหมาะกับคนที่มองหาอ่านเพื่อความสบายใจ มีฉากจิ้น และอยากอินกับความรักที่ค่อยๆ ยกระดับจากความเข้าใจมาสู่ความผูกพัน แนะนำให้เตรียมใจไว้สำหรับฉากที่มีเนื้อหาโตขึ้นเล็กน้อยและอย่าใช้ความคาดหวังว่าทุกตัวละครจะต้องสมบูรณ์แบบ

ท้ายสุด หากต้องให้คำตัดสินสั้นๆ งานนี้อ่านได้เพลินและตอบโจทย์คนรักนิยายรักออฟฟิศที่ชอบความหวานสลับความเผ็ดนิดๆ ระดับความฟินค่อนข้างสูงในพาร์ทคู่พระนาง แต่นักอ่านที่ชอบพล็อตลึกหรือความสมจริงแบบจัดเต็มอาจต้องปรับความคาดหวังบ้าง โดยส่วนตัวแล้วฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นหนึ่งในเรื่องที่หยิบมาอ่านยามอยากหนีโลกจริงเข้ามาอยู่ในความรักโรแมนติกได้อย่างพอดี