เมนูแซ่บท่านประธาน มีแผนทำเป็นซีรีส์ทีวีเมื่อไหร่?

เมื่อพูดถึง 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ผมมักจะคิดถึงความอบอุ่นของเรื่องราวที่ผสมทั้งความฮาและความโรแมนติกแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำให้ผมอยากสนับสนุนผลงานด้วยการอ่านแบบถูกลิขสิทธิ์มากกว่าจะกดอ่านจากแหล่งไม่เป็นทางการ เพราะการซัพพอร์ตแบบนั้นคือการให้กำลังใจผู้แปลและสำนักพิมพ์ที่เอาแรงสร้างสรรค์มานำเสนอในภาษาไทย ในประสบการณ์ของผม ช่องทางที่ปลอดภัยและเป็นมาตรฐานสำหรับนิยายหรือการ์ตูนที่มีลิขสิทธิ์ไทยมักจะอยู่ในร้านหนังสือออนไลน์ใหญ่ๆ และแพลตฟอร์มอีบุ๊กที่มีระบบจ่ายเงินอย่างชัดเจน เช่น แพลตฟอร์มที่คนไทยรู้จักกันดี รวมถึงเว็บของสำนักพิมพ์ที่ประกาศลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการ การตามเพจของสำนักพิมพ์หรือแอดมินกลุ่มผู้แปลก็ช่วยให้รู้ว่ามีการวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการแล้วหรือยัง ผมมักจะตรวจสอบตรงนั้นก่อนจะอ่านเสมอ เพราะบางครั้งงานแปลที่ดีจะออกมาพร้อมกับปกและหมายเลข ISBN ซึ่งเป็นสัญญาณว่ามีการอนุญาตถูกต้อง อีกมุมหนึ่งที่ผมอยากบอกคือ ถ้าไม่เจอเวอร์ชันภาษาไทยที่เผยแพร่แบบถูกลิขสิทธิ์ ก็เป็นเรื่องปกติสำหรับงานจากต่างประเทศที่จะต้องใช้เวลาตกลงเรื่องลิขสิทธิ์ การอดทนรอและติดตามประกาศจากสำนักพิมพ์หรือบัญชีโซเชียลของผู้เขียนจะปลอดภัยกว่า อีกทั้งถ้าชอบสไตล์ของเรื่องมาก การซื้อฉบับที่ออกอย่างเป็นทางการไม่เพียงช่วยสนับสนุนผู้สร้าง แต่ยังให้คุณภาพการแปลและการจัดหน้าที่อ่านสบายกว่าของที่คัดลอกมาจากแหล่งไม่เป็นทางการ นั่นทำให้การอ่านสนุกขึ้นและผมเองก็รู้สึกดีกับการให้การสนับสนุนแบบนั้นเหมือนกัน

แฟนเรื่องนี้คงพอเดาได้ว่าสินค้าทางการของ 'เมนูแซ่บท่านประธาน' มีอยู่บ้าง แต่ไม่มากมายแบบแฟรนไชส์ยักษ์ ฉันตามเก็บข่าวจากเพจสำนักพิมพ์และกลุ่มแฟนคลับสักพัก พบว่าหลักๆ จะมีเล่มรวมพิมพ์ (นิยาย/มังงะ) ที่มาพร้อมปกพิเศษบางครั้ง และของแถมเมื่อพรีออเดอร์ เช่น โปสการ์ด แผ่นรองเมาส์ลายตัวละคร หรือคีย์แคชเช่แบบอะคริลิค แบบที่วางขายเป็นสินค้าทางการโดยตรง ส่วนของอย่างเช่น ฟิกเกอร์หรืออาร์ตบุ๊กระดับลิมิเต็ด ถ้ามีก็มักจะเป็นการปล่อยครั้งเดียวแบบพรีออเดอร์จากสำนักพิมพ์หรือผู้ถือลิขสิทธิ์เท่านั้น ไม่ได้มีสต็อกยาวๆ ที่ทุกคนเข้าถึงได้ง่ายตลอดปีเหมือนบางเรื่องที่เป็นกระแสใหญ่ เมื่อฉันได้ของทางการชิ้นแรกจากเรื่องนี้เป็นคีย์แคชเช่ลายตัวละครที่ซื้อจากบูธสำนักพิมพ์ในงานหนังสือ ความรู้สึกแรกคือดีไซน์เรียบแต่ตรงคาแรคเตอร์ และรู้เลยว่าของทางการมักให้คุณภาพวัสดุดีกว่าพวกแฟนอาร์ตที่ผลิตไม่ถูกลิขสิทธิ์ แต่ก็ต้องแลกกับราคาที่สูงกว่าเล็กน้อย อีกสิ่งที่น่าสนใจคือบ่อยครั้งของทางการจะมาพร้อมแคมเปญพิเศษ เช่น แพ็กเกจรวมเล่มพร้อมลายเซ็นผู้แต่งหรือการ์ดลิมิเต็ด ซึ่งถ้าอยากสะสมจริงๆ การติดตามข่าวเปิดพรีออเดอร์จากช่องทางทางการเป็นเรื่องสำคัญ ในมุมของการเก็บสะสม แนะนำให้มองว่าสินค้าทางการของ 'เมนูแซ่บท่านประธาน' เป็นชิ้นที่มีมูลค่าทางใจมากกว่ามูลค่าขายต่อ เพราะความหายากและจำนวนที่ไม่ได้ผลิตซ้ำบ่อย ทำให้บางชิ้นกลายเป็นของที่แฟนรุ่นหลังอาจตามเก็บยาก ยิ่งเปรียบกับเรื่องอย่าง 'Spice and Wolf' ที่เคยมีการ์ดแถมและอาร์ตบุ๊กเป็นลิมิเต็ด ฉันคิดว่าถ้าชอบจริงๆ การจับจังหวะพรีออเดอร์และเช็กความน่าเชื่อถือของผู้ขายจะช่วยให้ได้ของทางการแท้และประทับใจมากกว่าเก็บเฉพาะสินค้าทำมือ ถึงจะต้องอดทนรอข่าวหน่อย แต่ความรู้สึกเวลาได้ชิ้นที่ชอบก็ยังคุ้มค่าอยู่ดี

ฉันคิดว่าคำถามแบบนี้ชวนให้จินตนาการไปไกลจนหยุดยิ้มไม่ได้ — มีความเป็นไปได้สูงที่นิยายโรแมนติกแนวประธานบริษัทอย่าง 'สามีฉันคือท่านประธาน' จะถูกพิจารณาดัดแปลงเป็นซีรีส์หรือภาพยนตร์ เพราะองค์ประกอบเชิงพาณิชย์อยู่ครบ: โปรไฟล์ตัวละครเด่น การกระแทกหัวใจด้วยซีนโรแมนติก และแฟนคลับที่พร้อมส่งพลังสนับสนุน ในทางปฏิบัติ เรื่องสิทธิ์และการเจรจาระหว่างสำนักพิมพ์กับโปรดักชั่นเป็นหัวใจหลัก ถ้าเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องการสร้างและมีผู้ลงทุนที่เชื่อมั่น ก็มักจะเกิดการนำไปทำทั้งเวอร์ชันซีรีส์ยาวหรือมินิซีรีส์ที่จับจุดดราม่าได้ลึกกว่า บางครั้งงานพากย์ เพลง และสไตลิ่งตัวละครก็จะเปลี่ยนโทนของเรื่องให้เข้ากับแพลตฟอร์มที่เลือก แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งระดับภูมิภาคมักกล้าเสี่ยงกับงานโรแมนติกวัยรุ่นเพราะตีตลาดได้กว้าง เช่นเดียวกับกรณีของ 'Love O2O' ที่ได้พิสูจน์ว่าหนังสือนิยายออนไลน์แปลงเป็นซีรีส์แล้วสร้างฐานแฟนเพิ่มขึ้นมาก สุดท้ายแล้ว เสียงแฟน ๆ และการเคลื่อนไหวของชุมชนมีผลไม่น้อย ฉันชอบดูแนวโน้มจากฟีดแฟนเพจและการที่แฟนคลับเรียกร้องมากจนกลายเป็นกระแส — นั่นแหละมักเป็นตัวจุดประกายให้ผู้สร้างตัดสินใจลงทุน หากมีการประกาศจริง ๆ คงน่าตื่นเต้นสุด ๆ ที่ได้เห็นภาพลักษณ์ตัวละครและเคมีบนจอ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็อยากเห็นการรักษาจิตวิญญาณเดิมของเรื่องไว้อย่างระมัดระวังด้วย

นึกภาพว่ากำลังยืนอยู่ในครัวที่ไฟกำลังลุกเล็กน้อย กลิ่นเครื่องเทศลอยมาเป็นชั้น ๆ — นั่นแหละความรู้สึกแรกเวลาที่อ่านฉากทำอาหารใน 'เมนูแซ่บท่านประธาน' แล้วคิดจะทดลองทำตามจริง ๆ ฉันเคยลองทำเมนูที่คล้ายกับฉากหนึ่งซึ่งเน้นซอสพริกเข้มข้นและการหมักเครื่องเทศแบบยาวนาน สิ่งที่ชอบคือรายละเอียดของเทคนิคพื้นฐานที่นิยายให้มา มักเป็นการผสมปรุงรสแบบชัดเจน เช่น การคั่วพริกให้หอมก่อนบด การเคี่ยวซอสจนละลายตัว และการบาลานซ์รสเปรี้ยว-หวาน-เผ็ด ซึ่งทั้งหมดนี้ทำได้จริงในครัวบ้าน เพียงแต่บางจุดในเรื่องถูกย่อให้สั้นลงหรือใส่คำว่า 'เครื่องเทศลับ' เพื่อความโรแมนติกของบท ฉันจึงใช้การแทนที่ด้วยสมุนไพรและเครื่องเทศที่หาง่าย เช่น พริกแห้งยี่ห้อดี กระเทียมคั่ว ขิงสด และซอสถั่วเหลืองคุณภาพดี เพื่อให้รสใกล้เคียงกับที่จินตนาการไว้ มีสิ่งที่ต้องระวังอยู่บ้าง เช่น ถ้าตอนในเรื่องบอกว่า 'หมักข้ามคืนได้กลิ่นชวนหลงใหล' นั่นหมายความว่าการหมักจริงอาจต้องควบคุมความเค็มและการใช้กรด (น้ำมะนาว น้ำส้มสายชู) ไม่เช่นนั้นเนื้อหรือผักจะเสียรสชาติหรือเนื้อสัมผัสเปลี่ยนไป อีกประเด็นคือส่วนผสมจากต่างประเทศที่บางครั้งตัวละครใช้ อาจไม่มีให้ซื้อในท้องถิ่น ฉันจะแนะนำให้ใช้สารทดแทนที่ให้กลิ่นหรือรสใกล้เคียง เช่น ใช้น้ำมะขามเปียกแทนน้ำส้มสายชูบางชนิด หรือเพิ่มน้ำตาลปี๊บเพื่อได้มิติหวานคล้ายกับน้ำผึ้งที่หาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ สรุปเลยว่า—เมนูในเรื่องทำตามได้ แต่ต้องปรับเรื่องปริมาณ เวลา และวัตถุดิบให้เหมาะกับครัวบ้านจริง นอกจากจะได้รสที่ใกล้เคียงแล้ว การทดลองทำเองยังเปิดช่องให้ค้นพบ 'เวอร์ชันของเรา' ที่อาจดีกว่าต้นฉบับด้วยซ้ำ เสร็จแล้วฉันมักจะนั่งนิ่ง ๆ จิบเครื่องดื่มและคิดว่าเมนูนี้น่าจะเข้ากับบรรยากาศเย็น ๆ มาก เห็นแล้วอยากลงมืออีกครั้งเร็ว ๆ นี้

หัวใจของผมไปตกที่ตัวละครรองคนหนึ่งจาก 'เมนูแซ่บท่านประธาน' แบบไม่ตั้งตัว — 'อากิระ' ที่เป็นมือขวาในครัวเล็ก ๆ นั่นแหละ เป็นตัวอย่างของคนที่แฟน ๆ รักเพราะองค์ประกอบหลายอย่างประกบกันจนลงตัว การเล่นของเขาไม่ได้โดดเด่นเพียงเพราะความเก่งในครัว แต่เพราะความละเอียดอ่อนในการเป็นเพื่อนร่วมทาง ให้กำลังใจ และการแสดงออกผ่านการกระทำเล็ก ๆ ฉากที่เขาจับมือประธานเมื่อเผชิญความลำบากเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ทำให้ผมเผลอร้องไห้ ทั้งการใช้แววตา ท่าทาง และบทสนทนาสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยความหมาย ทำให้เขาไม่ได้เป็นเพียงตัวเสริม แต่กลายเป็นเสาหลักทางอารมณ์ให้เรื่อง นอกจากฉากดราม่าแล้ว มุมน่ารัก ๆ ของเขาก็สำคัญมาก ผมชอบฉากที่เขาแอบปรับสูตรเมนูให้คนที่ชอบรสจัดจนได้ยิ้ม คนเหล่านี้ชอบเพราะเห็นว่าตัวละครรองสามารถเปลี่ยนเรื่องราวจากความขึงขังเป็นโมเมนต์สบาย ๆ ได้ ซึ่งช่วยบาลานซ์จังหวะของซีรีส์ได้ดี การมีอดีตที่ไม่มากไปแต่พอขยี้ให้เห็นความเป็นมนุษย์ เช่น แผลใจจากครอบครัวร้านอาหารเก่า ทำให้แฟน ๆ อยากรู้จักต่อและทำแฟนอาร์ต แฟิค และคอสเพลย์ตามไปด้วย สุดท้าย ผมชอบว่าตัวละครรองแบบนี้เปิดทางให้แฟน ๆ สร้างความสัมพันธ์แบบหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพ การพัฒนาในเชิงงาน หรือความสัมพันธ์เชิงโรแมนติกแบบค่อยเป็นค่อยไป ความเป็นคอนเทนต์ที่แฟนคลับสามารถต่อยอดเองได้นี่แหละ ทำให้ 'อากิระ' กลายเป็นตัวละครที่โดนใจมากกว่าคำว่าตัวรองไปไกลเลย

เหล่าแฟนๆ กำลังคาดหวังกันหนักมากเกี่ยวกับ 'อุ้มรักท่านประธาน' ว่าจะฉายเมื่อไหร่และช่องทางไหนกันแน่ ยังไม่มีการประกาศวันฉายอย่างเป็นทางการจากทีมงานหรือผู้จัดที่ชัดเจนในตอนนี้ แต่มีสัญญาณที่พอจะสรุปได้คร่าวๆ ว่าโปรดักชั่นเดินหน้าไปพอสมควร โดยทั่วไปละครแนวโรแมนติก-คอมเมดี้ที่ลงทุนค่อนข้างมากมักจะใช้ช่องทางผสมระหว่างฟรีทีวีกับแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งในประเทศเพื่อขยายฐานผู้ชม พูดถึงสไตล์แล้ว ฉันคิดว่า 'อุ้มรักท่านประธาน' มีโอกาสถูกปล่อยทั้งทางช่องโทรทัศน์หลักและพร้อมสตรีมแบบตอนต่อชั่วโมงบนบริการออนไลน์ เพื่อให้เข้าถึงคนรุ่นใหม่เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นกับ 'บุพเพสันนิวาส' ถ้าต้องคาดการณ์แบบมีเหตุผล ใครที่ติดตามฉากหลังโปรดักชั่นจะเห็นว่าหากถ่ายทำเสร็จในช่วงต้นปี คิวฉายมักจะอยู่ที่ช่วง 3–6 เดือนหลังจากนั้น ขึ้นกับแผนการตลาดและการลงตารางของช่อง ส่วนทางออกที่ปลอดภัยที่สุดตอนนี้คือรอฟังประกาศจากเพจของซีรีส์ ทีมงาน หรือนักแสดงหลัก ซึ่งมักจะโพสต์ทีเซอร์และวันฉายอย่างเป็นทางการก่อนปล่อยตัวอย่างใหญ่ๆ เสมอ โดยส่วนตัวแล้ว ฉันตื่นเต้นกับโทนเรื่องและการคอสตูมที่เห็นในภาพโปรโมต ถึงยังไม่มีวันฉายแน่นอน แต่ถ้ามีข่าวเมื่อไหร่ ฉันจะติดตามจนแทบไม่หลับก็ได้ เพราะแบบนี้แหละที่ทำให้การรอดูละครเป็นช่วงเวลาสนุกๆ ของแฟนๆ

เพลงไตเติลของ 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ชื่อว่า 'เมนูแซ่บท่านประธาน' ซึ่งถูกใช้เป็นธีมเปิดของซีรีส์นั้นโดยตรง — นี่คือมุมมองหนึ่งที่ออกมาจากคนที่ติดตามผลงานแบบตั้งใจและชอบจับรายละเอียดเพลงประกอบ พอได้ยินทำนองแรกมันเหมือนถูกตั้งใจให้เป็นการแนะนำโลกของเรื่อง ทั้งความคึกคักของจังหวะและการผสมเสียงเครื่องดนตรีเอเชียกับป็อปโมเดิร์น ทำให้รู้สึกว่าซีรีส์ไม่ได้ตั้งใจแยกเพลงไตเติลออกจากตัวเรื่อง แต่กลับเอาชื่อเรื่องมาทำให้เป็นเสียงเดียวกันกับภาพและคาแรกเตอร์ ในฐานะคนที่ชอบฟัง OST แบบละเอียด ผมชอบที่ชื่อเพลงตรงกับชื่อโปรเจกต์เพราะมันทำหน้าที่เป็นตราประทับทางอารมณ์เวลาเปิดเรื่อง ฉากเปิดมักจะโชว์ภาพสำคัญของตัวละครและวิธีการทำอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของเรื่อง แล้วเพลงไตเติลก็เดินหน้าพาธีมเหล่านั้นให้ชัดขึ้น ความประหลาดใจเล็กๆ อยู่ตรงการวางสไตล์ของแทร็ก: ท่อนคอรัสมักจะมีฮุคแบบติดหู แต่ช่วงอินโทรมีการใช้เสียงเครื่องสายแบบบางเบาให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบบ้านครัว เหมือนที่ฉันเคยชอบตอนเปิดเรื่องของ 'Food Wars!' ที่เพลงเปิดช่วยผลักดันความรู้สึกตื่นเต้นในการทำอาหาร แต่ที่นี่โทนนุ่มกว่าและแฝงด้วยอารมณ์คอมเมดี้-โรแมนซ์มากขึ้น ส่วนตัวแล้ว เพลงไตเติลที่ใช้ชื่อนิยาย/ซีรีส์เป็นชื่อเดียวกันทำให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครทันที ทุกครั้งที่ได้ยินโทนทำนองนั้นก็เหมือนเปิดหน้าต่างเข้าไปในครัวของเรื่อง รู้สึกว่าทีมงานอยากให้ผู้ชมจำชื่อนั้นผ่านเสียงและภาพพร้อมกัน ซึ่งทำงานได้ดีในแง่ของการสร้างแบรนด์ทางอารมณ์ และแม้ว่าใครจะชอบเพลงเปิดที่ยิ่งใหญ่หรือแนวทดลองก็ตาม ทางเลือกนี้ก็ให้ความเป็นเอกลักษณ์ที่ยาวนาน ช่วยให้เรื่องยังติดอยู่ในหัวหลังจากดูจบไปแล้ว เหมือนรสชาติที่ยังคงวนอยู่ในปากเมื่อปิดท้ายมื้อหนึ่ง — นั่นแหละความพิเศษของเพลงไตเติลแบบนี้

แฟนคลับหลายคนคงตั้งคำถามเหมือนกันว่าการดัดแปลง 'เจ้านายร้ายรัก' จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และฉันมองเห็นภาพของกระบวนการนี้ค่อนข้างชัดเจนจากประสบการณ์การติดตามงานดัดแปลงเรื่องอื่น ๆ ในแง่การผลิต ครอบคลุมหลายขั้นตอนตั้งแต่การซื้อสิทธิ การเขียนบท การคัดนักแสดง ถ่ายทำ และตัดต่อ ซึ่งมักใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปีถ้ามีการอนุมัติอย่างรวดเร็ว เห็นได้จากกรณีของ 'Kimi ni Todoke' ที่บางโปรเจ็กต์เดินคิวไวเพราะฐานแฟนแข็งแรงและสตูดิโอพร้อมลงทุน แต่ก็มีอีกหลายเรื่องที่ถูกชะลอเพราะปัญหาสัญญาหรือคิวดารา ฉันคิดว่าในกรณีของ 'เจ้านายร้ายรัก' ถ้ามีข่าวประกาศภายในปีหน้า เรายังอาจต้องรอดูการเปิดกล้องและโปรโมชั่นอีก 12–18 เดือนกว่าจะฉายจริง ส่วนถ้าไม่มีประกาศใด ๆ แปลว่าโปรเจ็กต์ยังอยู่ในขั้นตอนการเจรจา ซึ่งอาจลากยาวเป็นสองสามปีได้ ไม่ว่าจะออกมาเร็วหรือช้า สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือแฟน ๆ ควรเตรียมตัวติดตามประกาศจากผู้สร้างและช่องทางทางการ เพราะนั่นจะเป็นสัญญาณชัดเจนที่สุด

แค่เห็นชื่อ 'เมียข้าเป็นท่านแม่ทัพ' ก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลย เพราะเรื่องแนวนี้มักจะมีฟอร์มการโปรโมทที่ชวนให้แฟนๆ หยุดหายใจรอ แต่ในช่วงเวลานี้ยังไม่มีการประกาศวันออกอากาศอย่างเป็นทางการจากทีมงานหรือช่องไหนที่ชัดเจน ฉันเลยมองว่าต้องเตรียมตัวด้วยใจเย็นและคาดหวังแบบมีสติ: ถ้าเป็นโปรดักชันขนาดกลางมักจะมีการปล่อยทีเซอร์และรายชื่อนักแสดงก่อน 1–2 เดือน แล้วค่อยตามด้วยตัวอย่างและวันฉายจริง แต่บางโปรเจ็กต์ก็ลากยาวกว่านั้นจนต้องวางแผนการรอดูใหม่ ความรู้สึกตอนรอฟังประกาศอย่างเป็นทางการมันเหมือนได้ไล่ดูโปสเตอร์กับสปอยล์เล็กๆ ในกลุ่มแฟนคลับ ฉันชอบสังเกตว่าทีมโปรโมทจะเลือกช่องที่เข้าถึงกลุ่มเป้าหมาย เช่น ช่องโทรทัศน์หลักหรือแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง ถ้าชื่อเสียงของนักแสดงนำดี บ่อยครั้งโปรดักชันจะปล่อยข้อมูลอย่างมีน้ำหนักเพื่อดึงคนดูให้ทันที สุดท้ายนี้ฉันคิดว่าเราควรตั้งค่าการแจ้งเตือนจากช่องทางทางการของโปรเจ็กต์และเตรียมรายการซีรีส์ที่อยากเลื่อนออกหากชนกันกับวันฉาย เรื่องแบบนี้ไม่ควรรีบคาดเดามากเกินไป รอประกาศจริงแล้วค่อยกรี๊ดเต็มที่ก็ยังไม่สาย

ข่าวเรื่องการดัดแปลงเป็นอนิเมะของ 'แสงดาว' ถูกพูดถึงบ่อยในกลุ่มแฟนอย่างฉัน แต่ตอนนี้ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการจากสตูดิโอหรือสำนักพิมพ์ที่ชัดเจนเลย การตีความส่วนตัวคือผมคิดว่าความน่าจะเป็นของการได้อนิเมะมีสูงพอสมควรเพราะโครงเรื่องกับตัวละครมีเสน่ห์และตลาดก็เปิดรับแนวนี้มากขึ้น อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนงานจากนิยายหรือมังงะไปเป็นอนิเมะไม่ได้เกิดขึ้นเร็วทันใจ เห็นได้จากกรณีของ 'Demon Slayer' ที่ได้รับการผลักดันและลงทุนอย่างหนักจนกลายเป็นปรากฏการณ์ แต่ก็ต้องรอการตัดสินใจของผู้ถือลิขสิทธิ์และสตูดิโอว่าจะยอมรับความเสี่ยงด้านงบประมาณแค่ไหน ในฐานะแฟนผมมองว่าอีกสัญญาณหนึ่งคือถ้าผู้สร้างเริ่มออกสินค้าหรือจัดอีเวนต์ใหญ่ แปลว่าโครงการอาจกำลังมีการคุยกัน แต่จนกว่าจะมีโพสต์ประกาศหรือคลิป PV ก็ต้องเตรียมใจไว้ทั้งสองทาง: อาจเร็วใน 1–2 ปีถ้ามีการประกาศภายในปีนี้ หรืออาจใช้เวลานานกว่านั้นหากต้องการทีมคุณภาพสูง ผมยังคงติดตามและเก็บภาพจินตนาการไว้ในหัวว่าถ้าทำออกมาดีๆ จะมีฉากไหนที่ทำให้เราอินจนร้องไห้ได้มากที่สุด