เราควรเริ่มดู เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา ไทย จากตอนไหน?

ตกลงจะเป็นแค่พระชายาจำเป็นให้เพียงหกเดือน แต่ทำไมจ้องแต่จะกินข้าเช่นนี้เล่าเพคะท่านอ๋อง....ทั้งตามหึง ทั้งรุกหนักขนาดนี้ แล้วข้าจะรอดหรือไม่ ไหนบอกว่าท่านอ๋องผู้นี้เย็นชาไง!! นี่มันหื่นเกินไปแล้ว!! "ยิ่งใกล้ ยิ่งอยากสัมผัส...." "ยิ่งอยู่ห่างสายตา กลับยิ่งมองหา" "ยิ่งเห็นคนอื่นเข้าใกล้ ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด" สุดท้ายก็ระเบิดอารมณ์จนเผอทำร้ายคนจนได้ เอ๊า!!....พระเอกผู้เย็นชาของชั้น "จากไม่สนใจกับเริ่มรุก.....และรุกหนักขึ้น" "จากพระชายาปลอม ๆ กลับไม่ยอมทำตามข้อตกลงเสียแล้ว" "จู่ ๆ ท่านอ๋องก็อยากกินพระชายาปลอม ๆ ผู้นี้ขึ้นมา เอาอย่างไรล่ะ จะรอดหรือไม่กันนะ....... ตามไปดูความคลั่งรักพระชายาปลอม ๆ ของท่านอ๋องที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง จะถูกสาวน้อยเช่นอันเฟยละลายหัวใจจนกลายเป็นโบ้น้อยได้หรือไม่....

เธอนั้นคือยัยจอมดื้อ ส่วนเขาคือคุณชายเย็นชาจอมเจ้าเล่ห์ แต่ไม่ว่าเธอจะดื้อขนาดไหน...สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี

ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา นางคือ “เฉินเยว่” คุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพ สตรีที่ทั้งเมืองหลวงตราหน้าว่าเป็นหญิงร้ายกาจ ผู้เคยถูกกล่าวหาว่าคิดทำร้ายน้องสาวต่างมารดา ชื่อเสียงของนางพังทลาย จนไม่มีผู้ใดเชื่อในความบริสุทธิ์ เพื่อรักษาเกียรติของตระกูล นางถูกส่งไปแต่งงานกับบุรุษที่ทุกคนหวาดกลัว… เซียวหลิงอ๋อง เซียวจิ่งเหยียน อ๋องปีศาจแห่งสนามรบ ผู้ไร้หัวใจ ผู้ไม่เคยยิ้ม และมีข่าวลือว่าเคยสังหารชายาของตนเอง ทุกคนกล่าวว่า เฉินเยว่กำลังเดินเข้าสู่หลุมศพ แต่ไม่มีใครรู้ว่า… การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่การเสียสละของตระกูลเฉิน หากเป็นแผนของเซียวอ๋องที่วางไว้ตั้งแต่แรก เพราะเมื่อสิบปีก่อน หญิงสาวผู้ถูกเรียกว่า “หญิงร้าย” คือคนเดียวที่เคยยื่นมือช่วยชีวิตเด็กชายคนหนึ่งจากความตาย และเด็กชายคนนั้น… คือเขา ในคืนเข้าหอ เซียวจิ่งเหยียนกลับไม่แตะต้องนาง เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ในจวนข้า ไม่มีผู้ใดแตะต้องเจ้าได้… แม้แต่ข้า” จากคู่แต่งงานที่ต่างฝ่ายต่างระแวง กลายเป็นพันธมิตรที่พร้อมเผาแผ่นดินเพื่อกันและกัน เมื่อความจริงในอดีตถูกเปิดเผย เมื่อศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดเริ่มเคลื่อนไหว เมื่อหญิงสาวที่เคยถูกเหยียบย่ำกลับมาพร้อมปัญญาและคมดาบ…

[นางเอกเคยแต่งงานแล้ว พระเอกบริสุทธิ์ แต่งก่อนรักทีหลัง] ธิดาตระกูลขุนนางตกอับผู้อ่อนหวาน VS ขุนนางผู้ทรงอำนาจที่สูงส่งและเย็นชา ตระกูลของจี้หานอีตกต่ำลงเมื่อนางอายุสิบสี่ปี ครั้นอายุสิบหกก็ถือหนังสือหมั้นหมายแต่งเข้าสกุลเซี่ย ตระกูลผู้ดีเก่าอันสูงส่ง ตลอดสามปีที่ออกเรือน แม้สามีจะเย็นชาหมางเมิน แต่นางก็ปฏิบัติหน้าที่ภรรยาอย่างสุดความสามารถ เพียงเพื่อจะเป็นภรรยาที่ดีและเพียบพร้อมผู้หนึ่ง สามีของนางรูปโฉมหล่อเหลา สง่าผ่าเผยดุจวิญญูชน อนาคตยาวไกลไร้ขีดจำกัด ผู้คนต่างพากันบอกว่านางควรรู้จักเจียมตน ด้วยตระกูลนางไร้ที่พึ่งพิงแล้ว การได้แต่งเข้าสกุลเซี่ย ย่อมถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ ทว่า ในคืนหิมะโปรยปรายคืนหนึ่ง หลังสามีทิ้งนางไปหาหญิงในดวงใจเขาอีกครั้ง นางก็พลันตาสว่าง สามีไม่เคยรักนางเลย ดังนั้น ในปีที่นางอายุสิบเก้า ภายใต้เสียงเย้ยหยันของสามีที่บอกว่านางจะต้องเสียใจ นางกลับถือหนังสือหย่าเดินจากไปด้วยความเด็ดเดี่ยวเพียงลำพัง จี้หานอีเดิมคิดไว้ว่าหลังหย่าขาด จะพามารดาไปเปิดร้านค้าที่เจียงหนาน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเรียบง่าย แต่ชายหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งและเย็นชาที่สุดในบรรดาตระกูลขุนนางเมืองหลวง กลับบอกว่าจะแต่งกับนางเสียอย่างนั้น 'เสิ่นซื่อ' เปรียบดั่งจันทร์กระจ่างฟ้าซึ่งลอยเด่นกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ยากที่ผู้คนจะเอื้อมถึง ชาติตระกูลสูงส่ง มีอำนาจราชศักดิ์ ทั้งยังขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาไร้หัวใจ แต่เขากลับกล่าวว่า "เจ้าลองตรองดูสักสองวัน ว่าจะยินดีแต่งกับข้าหรือไม่" แต่ในใจกลับเตรียมคำพูดประโยคถัดไปไว้แล้วว่า หากเจ้าไม่ยินดี ข้าก็จะรอเจ้าต่อไป จี้หานอีหารู้ไม่ว่า คุณชายน้ำแข็งพันปีเช่นเสิ่นซื่อ ได้มอบหัวใจให้นางมาตั้งแต่สมัยเริ่มมีความรักในวัยเยาว์ ภายใต้ความห่างเหินและหยิ่งทะนงนั้น ล้วนเปี่ยมด้วยความอดกลั้นและความรักลึกซึ้ง ถึงขั้นซุกซ่อนความปรารถนาที่จะครอบครองนางไว้ได้อย่างแนบเนียน

เฮ่อรั่ว อ่านนิยายมาเยอะ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเธอตายแล้วมาเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ ถ้าอย่างนั้นก็ขอย้อนมาเป็นนางเอกของเรื่องเถอะนะ แต่ใครจะคิดเล่าว่า เฮ่อรั่วจะย้อนมาเป็นหลินหลันสาวน้อยอุ่นเตียงของตัวร้าย

ผู้คนทั่วเมืองต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ชินอ๋อง คืออ๋องเสียสติ วัน ๆ เอาแต่ไล่จับผีเสื้อ วิ่งเล่นเหมือนเด็ก และหัวเราะอย่างไร้เหตุผล ส่วน หลิวอวี้หลาน คือท่านหญิงไร้ค่า โง่เขลา อ่อนแอ ถูกตระกูลผลักไสให้แต่งงานกับบุรุษที่ไม่มีวันได้ขึ้นครองอำนาจ ทุกคนต่างสงสารที่คนบ้ากับคนโง่ต้องกลายมาเป็นสามีภรรยา แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่า ยามราตรีมาเยือน นางคือ "หงส์ดำ" นายหญิงแห่งตลาดมืด ผู้กุมเครือข่ายข่าวกรองและอำนาจใต้ดินทั่วแผ่นดิน ส่วนเขาคือ "พยัคฆ์โลหิต" องค์รัชทายาทผู้เร้นกาย ปลอมตัวเป็นอ๋องบ้าเพื่อตามล่าผู้วางยาพิษและโค่นล้มขบวนการกบฏ กลางวัน...ทั้งคู่ต่างเล่นละครหลอกคนทั้งใต้หล้า กลางคืน...กลับสวมหน้ากากไล่ล่ากันในฐานะศัตรู โดยไม่รู้เลยว่าคนที่หมายจะเอาชนะ คือคนที่นอนเคียงหมอนทุกค่ำคืน จนกระทั่งคืนหนึ่ง...หน้ากากหลุดพร้อมกัน เมื่อ "อ๋องบ้า" ไม่ได้บ้า และ "ท่านหญิงโง่" ไม่ได้โง่ เกมหลอกลวงจึงกลายเป็นเกมแห่งหัวใจ จากศัตรูในเงามืด สู่คู่รักผู้จับมือกันโค่นกบฏ พลิกแผ่นดิน และเขียนตำนานบทใหม่ ที่แม้แต่ตลาดมืดยังต้องยอมสยบ