Mag-log inShare
บทนำ
Petsa ng paglalathala:
2026-05-10 22:17:47ในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก หญิงสาวร่างเล็กกำลังนอนแผ่หลาด้วยความหนักใจ แม้ท่วงท่าที่หญิงสาวนอนนั้นแสนสบาย สบายแค่กาย ใจของเฮ่อรั่ว คิดอยู่แต่กลับเงินทุกหยวนที่อยู่ในกระเป๋าของเธอ สถานะภาพทางการเงินของเธอนั้นอยู่ในช่วงขาลงเต็มที นอกจากจะตกงานแล้ว เงินก็ไม่มีอีก เฮ่อรั่วอาศัยว่าตนเองนั้นพอมีฝีมือในการทำงานออกแบบอยู่บ้าง
“ไม่เอาเฮ่อรั่ว อย่าเพิ่งยอมแพ้” เสียงหวานเอ่ยออกมาแบบนั้น พอคิดได้แบบนั้นหญิงสาวก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ใครจะคิดว่า เฮ่อรั่ว คนขยันทำงานแห่งปีจะต้องตกงานเพราะพิษเศรษฐกิจ เธอถูกเลิกจ้างอย่างไม่ได้บอกกล่าว พร้อมกับเงินค่าทำขวัญอีกนิดหน่อย เพียงพอกับการเอาชีวิตรอดแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น จะท้อก็ไม่ได้ ชีวิตต้องเดินหน้าต่อไปเพียงหนทางเดียว.... เฮ่อรั่วสาวน้อยร่างเล็กในวัยยี่สิบเจ็ดยืนอยู่บนท่าเรือพร้อมกับไอแพดเครื่องเล็กที่ใช้เวลาหลายเดือนในการเก็บเงินซื้อ “แดดร้อนจัง”ปากเล็กส่งเสียงบ่นออกมา มือเรียวเช็ดเหงื่อตัวเองที่ไหลเปื้อนใบหน้าขาว ถ้าเธอมีเงินอีกสักนิดก็คงใช้เงินเรียกรถไปส่งยังจุดหมายเพื่อเสนองานให้ลูกค้า ไม่ต้องอาศัยเรือขนส่งสินค้าที่จ่ายค่าเรือเพียงน้อยนิด
“อ้าว อิหนู หลีกทางหน่อย คนจะส่งของ มายืนเกะกะอยู่ได้” เสียงของคนงานที่กำลังแบกของใส่บ่าเอ่ยไล่หญิงสาว เฮ่อรั่วไม่สะทกสะท้านกับคำพูดพวกนี้เพราะเป็นสิ่งที่เธอนั้นเจอประจำ ไม่นานเรือส่งของก็มาเทียบท่า สาวน้อยร่างเล็กรีบก้าวยาว ๆ ขึ้นเรือ โดยไม่ทันระวังหน้าระวังหลังว่ามีคนงานกำลังเข็นลังใบใหญ่มาทางเธอ กว่าจะรู้ตัวมีบางอย่างกระแทกเข้าที่ร่างกายของเฮ่อรั่ว ความรู้สึกมึนงง สายตาหรี่เล็กลงเพราะแสงแดดแยงตา หญิงสาวเสียการทรงตัวจนขาเผลอสะดุดกับกล่องเหล็ก ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที....ร่างกายของเฮ่อรั่วหล่นลงไปแม่น้ำโดยที่เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัว ตุ๊บ...... เสียงดังไปทั่วเรียกความสนใจจากกลุ่มคนงานทันที ทุกคนหยุดกิจกรรมทุกอย่างวิ่งมาดู ก่อนเหตุการณ์จะเต็มไปด้วยความโกลาหล “มีคนตกน้ำ.....ช่วยด้วย ใครว่ายน้ำได้ ลงไปที” มีคนงานที่พอว่ายน้ำแข็งกระโดดลงไปช่วยเฮ่อรั่วอย่างรีบร้อน โดย...ไม่รู้ว่าชะตากรรมของหญิงสาวจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร.....หญิงสาวพยายามลืมตาอันหนักอึ้งของตน ความรู้สึกหนาวเหน็บของแม่น้ำหายไปเหลือแต่ความร้อนไอแดดสัมผัสผิวกายเรียบเนียนของเธอ
เฮ่อรั่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เธออยากขอบคุณคนที่ไปช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำ.... หญิงสาวพยายามลุกขึ้นจากฟูกนอนนุ่มของใครบางคน ดวงตากลมโตเบิกกว้างไปด้วยความฉงน เมื่อสถานที่ตรงหน้าช่างไม่คุ้นตาเอาเสียเลย หญิงสาวถามตนเอง เธออยู่แห่งหนใดกัน.... มันไม่ใช่ห้องของเธอ หรือ โรงพยาบาลอย่างที่ควรจะเป็น แล้วยังมีไอแดดจากด้านนอกที่เล็ดลอดเข้ามาในกระโจม กระโจม...... เสียงในหัวบอกหญิงสาวเช่นนั้น ดวงตาค่อย ๆ กะพริบเพื่อปรับแสงมองรอบกายของเธอ ก่อนสายตากวาดไปเห็นชายหนุ่มในชุดจีนโบราณ แต่งตัวราวกับตัวเองเป็นนักรบหลุดมาจากละครดัง ท่าเรือที่เธอข้ามทุกวันก็ไม่ได้ใกล้กองถ่ายละครนี่ แล้วไหนมีคนแบบนี้มาอยู่ตรงหน้าได้ “เจ้าได้สติแล้วหรือ?” เสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยไอสังหารราวกับมีมีดลอยมาจ่อที่คอหอยของเฮ่อรั่ว ร่างกายบางตัวแข็งทื่อโดยทันที แทนที่หญิงสาวจะหวาดกลัวเขา นางทำเพียงสะดุ้งตัวโหยงแล้วหยุดนิ่งเพียงครู่เดียวเท่านั้น ดวงตากลมโตใส่แป๋วไม่ต่างลูกกวางน้อยที่เขาเคยล่านั้นกลับทำให้เขาประหลาดใจขึ้นมา เฮ่อรั่วมองใบหน้าที่หล่อเหลาเหมือนไม่มีอยู่จริง ดวงตาของเขาคู่นั้นกลับเย็นชาและมองหญิงสาวจนทำเอาขนลุกไปทั่วร่างกาย “ คะ คุณ...เป็นใคร...” เฮ่อรั่วเอ่ยปากถามเสียงสั่น ด้วยความกลัว เธอกลัวชายนิรนามคนนี้ทั้ง ใช่ และไม่ใช่..... “เจ้ายังจะกล้าถามข้าอีกหรือ” เขาถามพร้อมลุกขึ้นแล้วย่างก้าวมาร่างบางที่สั่นงันงกไม่ต่างไปจากกระต่ายน้อย แววตาจดจ้องมองเฮ่อรั่วประหนึ่งสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่แสนไร้ค่าสำหรับเขา “เจ้าคิดว่าปลอมตัวเข้ามาในค่ายของข้าแล้วจะหนีออกไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ หลินหลัน” เพียงได้ยินชื่อ หลินหลัน สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปในพริบตา เฮ่อรั่วเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ เธออ่านนิยายมาเยอะ ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอตายแล้วย้อนเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ..... นี่มันเรื่องอะไร เธอควรย้อนมาเป็นนางเอก ไม่ใช่เพียงสาวน้อยอุ่นเตียงของท่านอ๋องจอมโหด และชายตรงหน้าคือ ท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดผู้ไร้เมตตา...... หลงอวิ๋นเฉิน ภาพทุกอย่างลอยเข้ามาในหัวของเธอ วินาทีที่เธอตกลงในแม่น้ำ และความจริงที่ว่าเธอ....เกิดใหม่ในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไป ทุกอย่างไม่ได้เป็นเพียงความฝัน หรือ ภาพหลอน ชายตรงหน้าคือ หลงอวิ๋นเฉิน ผู้ปลดชีพหลินหลันสตรีอุ่นเตียงผู้เดียวตั้งแต่ตอนแรกของเนื้อเรื่อง เพราะจับได้ว่านางนั้นหนีไปกับชายคนอื่น ตอนนี้คงเป็นตอนที่หลินหลันย้อนกลับมาเพื่อมาเอาของสำคัญของบิดาที่ค่ายของท่านอ๋องเจ็ด และเขาก็ฆ่าเธออย่างเลือดเย็น “อีกวันฉันต้องตายเหรอเนี่ย.....” จู่ ๆ เสียงหวานก็หวีดร้องมา ตามเนื้อเรื่องเธอต้องตายในอีกไม่กี่วันแล้ว สายตาของเขาจับจ้องมองหญิงสาวที่กำลังพ่นคำพูดแสนประหลาดออกมาจากปากของนางอย่างไม่วางตา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเปลี่ยนไป.... หลินหลันที่เขารู้จัก สตรีชั้นต่ำในจวนที่นางมักจะหวาดกลัวแม้เสียงฝีเท้าของเขา แต่ตอนนี้นอกจากนางจะทำราวกับเขาไม่มีตัวตน ยังพึมพำคำพูดที่เขาไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก คำพูดของนางที่เพิ่งเอ่ยปากถามถึงจะสั่นเครือ แต่ก็แฝงไปด้วยความกล้าอย่างที่นางไม่เคยทำมาก่อน ฝีท้าวของเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ดวงตาของนางใสซื่อเกินกว่าจะโกหก กลิ่นอายของนางเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา และตื่นกลัว ไม่คุ้นเอาเลย “เจ้าพูดอะไรของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน เขานึกชังแววตาไร้เดียงสาของนางในยามนี้ มันช่างไร้เดียงสาจนน่าหงุดหงิด... นางมีแผนการอะไรอย่างนั้นหรือ คิดจะมาหลอกคนอย่างหลงอวิ๋นเฉิน ไม่ตายดีสักคน... “เจ้าคิดว่าตัวเองจะรอดเพราะดวงตาคู่นั้นอย่างนั้นหรือ” เฮ่อรั่วรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เมื่อสายตาของตัวร้ายในนิยายที่เพิ่งอ่านจบมองเธอราวจะกลืนกิน..... เธอจะมีชีวิตรอดเกินวันนี้ไหมเนี่ย พอเห็นแววตาอาฆาตของหลงอวิ๋นเฉินแล้วเธอใจคอไม่ดีเอาเสียเลย เฮ่อรั่วควรแกล้งตายดีไหมนะ ....ว่าแล้วร่างกายของเธอก็นึกอ่อนแรงลงดื้อ ๆ หลงอวิ๋นเฉินถอนหายใจกับการกระทำแสแสร้งของสตรีตรงหน้า คิดว่าเขาดูไม่ออกหรืออย่างไรว่านางใช้กลมารยาของนางด้วยแกล้งหลับ ถ้าอยากจะหลับก็หลับไป เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าหลินหลันแสนประหลาดคนนี้จะทำอะไรให้เขาประหลาดใจได้อีก..... หลงอวิ๋นเฉินเอื้อมมือไปรับร่างบางที่แสร้งล้มลงบนพื้น เขาอุ้มนางขึ้นมาก่อนวางลงบนฟูกนอนในกระโจม รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของเขา รอยยิ้มที่แม้แต่องรักษ์คนสนิทไม่เคยพบพานมาก่อน สตรีในอ้อมกอดพยายามกลั้นหายใจ แพขนตางอนขยับไหวไม่ต่างจากลูกนกที่กำลังสั่นเครืออย่างหวาดกลัว อ๋องเจ็ดนึกถูกใจที่ได้กลั่นแกล้งนาง...... หลงอวิ๋นเฉินโน้มใบหน้าเขาไปใกล้นาง ลมหายใจร้อนเป่าริดรดแก้มนวลของนางจนร่างเล็กเผลอปิดตาแน่น ก่อนเขาจะกระซิบข้างหูเล็ก “หากเจ้าจะกลั้นหายใจ เจ้าควรลืมตามองข้านะ น่าขันเสียจริง” กล่าวจบเช่นนั้น ร่างกายใหญ่โตสมกับบุรุษชาตินักรบเดินออกไปจากกระโจม ทิ้งเอาไว้เพียงเฮ่อรั่วที่รีบกุลีกุจอลุกขึ้นมาเอามือทาบอกด้วยความตื่นตระหนก “พระเจ้าช่วยเถอะ....คนอะไรจะจับคนโป๊ะได้เก่งขนาดนี้ สมกับเป็นตัวร้ายจริง ๆ ฉันจะมีชีวิตรอดเกินสองวันไหมเนี่ย
Pinakabagong kabanata
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 2
“ทูลท่านอ๋อง ฮูหยินไม่ได้ล้มป่วยแต่อย่างใดเพคะ หากแต่...กำลังมีชีวิตน้อย ๆ ก่อเกิดอยู่ในครรภ์” คำกล่าวนั้นราวกับเสียงสวรรค์ หลงอวิ๋นเฉินชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมที่เคยแข็งดั่งเหล็กกล้ากลับสั่นระริก เขาเงยหน้าขึ้นมองหมอหลวงเพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด “เจ้าว่าอย่างไรนะ...นางกำลังตั้งครรภ์หรือ” “เพคะ เป็นสัญญาณแห่งมงคลยิ่ง ขอเพียงพักผ่อนมาก ๆ และอย่าคร่ำเคร่งเรื่องใด ฮูหยินก็จะปลอดภัยรวมถึงบุตรในครรภ์” หมอหลวงก้มคำนับอีกครั้งก่อนขอตัวออกจากเรือน เหลือเพียงความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความปีติ “เจ้าได้ยินหรือไม่ หลินหลัน เจ้ากำลังมีบุตรให้ข้า” หลงอวิ๋นเฉินกล่าวออกมาด้วยความดีใจ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่สั่นด้วยความตื้นตัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง โน้มตัวกอดหญิงสาวไว้แนบอก มือหนาแตะหน้าท้องแผ่วเบาราวกับสัมผัสสิ่งล้ำค่า หลินหลันเองก็พลันตระหนกไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงหน้างามซีดเผือดก่อนจะแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันตั้งสติ ร่างบอบบางก็ถูกหลงอวิ๋นเฉินโอบกอดแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก อ้อ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 1
ดูเหมือนสิ่งที่หลงอวิ๋นเฉินคาดการณ์ไว้ จะไม่ผิดไปเท่าใดนัก เมื่อเขาถูกเสนอชื่อให้ขึ้นเป็นรัชทายาท ทว่ากลับปฏิเสธพระราชโองการนั้นไปทันที ตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดจึงตกอยู่กับ เจิ้นอ๋อง ซึ่งเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างเห็นพ้องเป็นเสียงเดียวกัน ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่เขากราบทูลต่อฮ่องเต้ คือ ขอเพียงได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับ ฮูหยินของเขา ดังเดิมแม้จะต้องพำนักอยู่ห่างไกลจากวังหลวง ทว่ากลับอบอวลด้วยความสุขอันเงียบสงบ สิ่งที่ฮ่องเต้เคยติดค้างต่อมารดาของเขาในอดีต บัดนี้ได้รับการชดใช้จนหมดสิ้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดต่างได้รับผลกรรมตามครรลอง หลงเหวินอี้... แม้จะยังมีลมหายใจอยู่ในร่าง ทว่าเมื่อถูกส่งไปอยู่ในตำหนักเย็นแล้ว ก็ไม่ต่างจากการตายทั้งเป็น ฮ่องเต้เองก็ยากนักจะทัดทานต่อความปรารถนาอันเรียบง่ายของหลงอวิ๋นเฉิน เขาได้แต่ปล่อยให้หลงอวิ๋นเฉินผู้นี้ไปตามชะตากรรมที่หลงอวิ๋นเฉินเลือกเอง สิ่งเดียวที่เขาขอไว้ในฐานะบิดา คือการจัดพิธีอภิเษกสมรสให้แก่หลงอวิ๋นเฉินและหลินหลันอย่างน้อยนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ฮ่องเต้ผู้
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 3
ความเย็นเฉียบลอยมาสัมผัสผิวพรรณขาวสะอาดของหลินหลัน ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อย รู้ตัวอีกคราอาภรณ์ของหลินหลันก็ปลิวลอยลงข้างเตียงนอนเสียแล้ว ฝ่ามือใหญ่กอบกุมความนุ่มนวลคู่นั้นด้วยความหลงใหล ดวงตาคมกริบเปี่ยมล้มไปด้วยความไฟแห่งความปรารถนา “ท่านอ๋อง” เสียงครางแผ่วเบาทำให้หลงอวิ๋นเฉินแทบทนไม่ไหว เร่งเร้าให้กระชากอาภรณ์ของตนในทันที เพียงชั่วพริบตาร่างกายแข็งแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินกลับเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดขวางกั้น แสงสว่างจากเปลวไฟของตะเกียงมาพอที่ทำให้หลงอวิ๋นเฉินครึ้มอกครึ้มใจเมื่อเห็นสายตากลมโตราวกับลูกกวางคู่นั้นเปี่ยมล้มไปด้วยอยากรู้อยากเห็น “เจ้าไม่ต้องกลัว...” เสียงกระซิบปลอบโยนข้างหูช่วยบรรเทาความหวั่นกลัวในใจของนางลดน้อยลง นางหลงระเริงกับการปลอบประโลมของเขาได้เพียงไม่นาน ความร้อนชื้นจากริมฝีปากกำลังดูดกลืนยอดทรวงอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่มิอาจห้ามได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่นฝ่ามือลูบไล้สำรวจเรือนร่างของเขาไม่ต่างกัน หลินหลันไม่คิดเลยว่าเรือนร่างของบุรุษเบื้องหน้าจะทำให้นางหวั่นไหวถึงเพียง
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 2
หลงอวิ๋นเฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือเกลี่ยกลีบดอกที่ติดบนไหล่บางเบา ๆ “ของพวกนั้น ข้ามิอาจรับไว้ได้ หากเจ้าไม่อาจยิ้มอย่างสบายใจ” หลินหลันอมยิ้ม หัวใจหวั่นไหวกับคำพูดของบุรุษผู้นี้ “เพราะสิ่งใดเล่าจะมีค่ามากกว่าความสุขของเจ้า” เขาเอ่ยเบา ริมฝีปากแตะรอยยิ้มจาง “ข้าปรารถนาเพียงให้เจ้าอยู่กับข้า...โดยไม่ต้องหวั่นสิ่งใดอีกแล้ว” “ข้าไม่คิดว่าคำหวานหูเช่นนี้จะออกมาจากปากคนหน้าหนาเช่นท่าน” ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าหลงอวิ๋นเฉินผู้เหี้ยมโหด ผู้ที่ชื่อกระหึ่มไปทั่วใต้หล้า จะมีวันกลายเป็นบุรุษผู้ใช้วาจาอ่อนโยนหลอกล่อสตรีได้ถึงเพียงนี้ และแม้นางจะรู้ดีว่านั่นอาจเป็นเพียงถ้อยคำเอาใจ แต่หัวใจของหลินหลันกลับเต้นแรงจนไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า นางพ่ายแพ้ให้กับสายตาและคำพูดของหลงอวิ๋นเฉินโดยสิ้นเชิง “เช่นนั้น...คืนนี้ ข้าจะทำให้เจ้าประจักษ์เองว่า คนหน้าหนาเช่นข้า มิได้มีเพียงถ้อยคำแสนหวานเท่านั้น” เสียงทุ้มต่ำของหลงอวิ๋นเฉินคล้ายต้องมนตร์ยามแผ่วลอดริมฝีปาก นัยน์ตาคมทอดมองนางด้วยแววตาอ่อนลึก ราวจะกลืนกินความงามตรงหน
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 1
หลังเหตุการณ์ในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้น ข่าวการปลดรัชทายาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งราชสำนัก ขุนนางผู้ใหญ่ต่างแตกตื่น ร่ำลือกันไปต่างถ้อยคำว่าฮ่องเต้ทรงเลือกผู้ใดขึ้นดำรงตำแหน่งรัชทายาทคนใหม่ เช้าวันต่อมา บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม รายพระนามของผู้ที่ถูกพิจารณามีอยู่เพียงไม่กี่ผู้เท่านั้น นอกจาก เจิ้นอ๋อง ผู้มากด้วยคุณงามความดีและสติปัญญาแล้ว ยังมี หลงอวิ๋นเฉิน อ๋องน้อยผู้ถูกเมินเฉยมานาน ซึ่งในยามนี้กลับได้รับการกล่าวขวัญถึงอย่างกว้างขวาง ราชสำนักที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นหม้อน้ำเดือด ทุกขุนนางต่างจับตาเฝ้ารอท่าทีของฮ่องเต้ เพราะรู้ดีว่า... การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชะตาของแผ่นดินไปตลอดกาล ขณะเดียวกันหลงอวิ๋นเฉินกำลังสำราญอยู่กับสตรีเดียวที่สามารถเข้าไปอยู่ในใจเขา หลินหลันกำลังให้อาหารปลาบนศาลาริมน้ำท้ายตำหนักรับรอง สายตาคมของเขาทอดมองนางอย่างหลงใหลไม่อาจละวาง ภาพในหัวเขาเต็มไปด้วยความฝันอันเรียบง่าย ใช้ชีวิตร่วมกับนางไปจนแก่เฒ่าภายใต้หลังคาเดียวกัน “ท่านอ๋อง... เอาแต่มองข้าอยู่เช่นนี้...” เสียงหวานแผ่วดั
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เปิดโปง 2
ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบงัน “เจ้าทรยศแม้คนในสายเลือดของเจ้าเพียงเพื่อแย่งชิงอำนาจ หัวใจเจ้าถูกไฟโลภเผาผลาญจนเหลือเพียงเถ้าถ่านกระนั้นหรือ มิหนำซ้ำยังบังอาจยกมือทำร้ายราษฎรผู้บริสุทธิ์ ข้าเลี้ยงเจ้ามาเพื่อให้เป็นผู้ปกป้องแผ่นดิน ไม่ใช่ผู้เผามันให้มอดไหม้ หากภายภาคหน้าเจ้าขึ้นเป็นฮ่องเต้... ข้าหวั่นว่าใต้หล้านี้จะลุกเป็นไฟเพราะเจ้าจริง ๆ” “เสด็จพ่อ ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น” รัชทายาทคุกเข่าลงกลางงานเลี้ยง เสียงของเขาสั่นระรัว ดวงหน้าซีดเผือด “ข้าถูกใส่ร้าย โปรดทรงเมตตาสอบสวนก่อน” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์อย่างกราดเกรี้ยว “เมตตา เจ้าลอบฆ่าน้องร่วมสายโลหิต ยังกล้าร้องขอเมตตาอีกหรือ” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังสะท้านทั่วท้องพระโรง “ตั้งแต่บัดนี้ รัชทายาทหลงเหวินอี้ ถูกถอดจากตำแหน่ง และให้ส่งตัวไปควบคุมไว้ ตำหนักเย็นจนกว่าจะสอบสวนสิ้นสุด” เสียงขันทีขานรับดังก้อง ขุนนางทั้งหลายคุกเข่าลงพร้อมกัน ในขณะที่หลงเหวินอี้ถูกลากตัวออกจากท้องพระโรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขาเหลียวมองหลงอ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด บัวลอยสร้างเรื่อง 2
“ข้ายังฝึกไม่เสร็จเลย” หลินหลันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกระอึกกระอัก ใบหน้าขัดเขินเล็กน้อย สิ่งที่เผลอพูดออกไป หลงอวิ๋นเฉินคงได้ยินหมดแล้ว เหลือเพียงหาข้อแก้ตัวโดยการเถียงข้าง ๆ คู ๆ ก็เท่านั้น “ถ้า หะ ให้.... ท่านให้ข้าฝึกสักเจ็ดวันดีไหมเจ้าคะ” อย่างน้อยก็หลินหลันก็มีเวลารอดอีกเจ็ดวัน
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด บัวลอยสร้างเรื่อง 1
ภายในกระโจมของอ๋องเจ็ด หลงอวิ๋นเฉินวางตำราในมือทันควัน ดวงตาคมกริบหรี่มองถ้วยบัวลอยหน้าตาแสนประหลาดด้วยความฉงน ก่อนตักเข้าปากอย่างไม่รีรอ ทันทีที่ปลายลิ้นของท่านอ๋องเจ็ดลิ้มรสชาติบัวลอยของแม่นางหลินหลัน รสชาติที่เขามิเคยได้สัมผัสมาก่อนชั่วชีวิตนี้ ริมฝีปากขบเม้มในทันที กล้ามเนื้อบนใบห
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เป็นหลินหลันไม่ง่ายเอาเสียเลย 2
“หา....อยากกินบัวลอย ท่านอ๋องอยากกินขนมบัวลอยอย่างนั้นหรือ” หลินหลันทวนคำสั่งของนายทหารที่ตามเฝ้านางมาตลอดหลายวัน “ขอรับ ท่านอ๋องเจ็ดต้องการทานบัวลอยฝีมือของแม่นางหลินหลัน” เมื่อได้ยินทหารทั้งสองกล่าวเช่นนั้น หลินหลันเบือนหน้าไปทางปี่เป้ยพร้อมกะพริบตาถี่รัวเป็นเชิงอ้อ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เป็นหลินหลันไม่ง่ายเอาเสียเลย 1
“ในนิยายหลินหลันคือสตรีผู้อ่อนต่อโลก โดนบิดาลากมาขาย ท่านอ๋องเมตตาจึงรับนางเอาไว้เพื่ออุ่นเตียงเท่านั้น ขั้นแรกของการมีชีวิตรอดได้คือ..... หลินหลันต้องปรนนิบัติท่านอ๋องเจ็ด...” หลังจากช่วยงานครัวป้าเป้ย หลินหลันนึกอยากออกมาสำรวจค่ายทหารต้าเหลียง หลงอวิ๋นเฉินชาญฉลาดยิ่งนักเลือกตั้งค่า
Maaari mong magustuhan
ลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.2K viewsสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.5K viewsซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ51.5K viewsผ่าดวงใจแม่ทัพทมิฬ
malinee44 viewsเนตรอัปมงคล
หิมะที่ปลิดปลิว179 viewsท่านแม่ทัพผู้นี้คือสามีผู้เย็นชาของข้าเอง
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน354 viewsเกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80
หลี่จินผิง98 views
