Novel & Cerita องค์ชายเย็นชาหลงรัก: ฮองเฮาหมอเทวดาไม่ใช่คนที่จะรังแกง่าย

ฮองเฮาว่าพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะขององค์หญิงซูหยวนเบาๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ท้ายที่สุดก็ยังคงส่ายหน้า “แต่เรื่องนี้ ให้เฉียวเนี่ยนจัดการไม่ได้” องค์หญิงซูหยวนไม่เข้าใจ “เพราะเหตุใดกันเพคะ?” ฮองเฮามองนางแล้วยิ้มอ่อน “นางเป็นศิษย์หมอเทวดา แทนที่จะขู่เอ าชีวิตนาง เราควรเก็บนางไว้ข้างกายมากกว่า”

เหนียงฮองเฮาทุกข์ทรมานมายี่สิบห้าปีเต็ม ได้ยินข่าวจากโอรสว่า มีหมอเทวดาแผ่นดินต้าโจว แต่นางเป็นชายาอ๋อง จึงได้เชิญนางมารักษาที่แคว้นหนาน "ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ" สตรีทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมคุกเข่า "ลุกขึ้นเถอะ" เหนียงฮองเฮาใช้ผ้าคลุมหน้าตาเหลือเพียงลูกตาเท่านั้น ที่หนิงเยียนกับเสิ่นฮัวมองเห็น

ไป๋ฮวาเอ่ยทักทาย "ฮวาเอ๋อร์ พี่พาหมอเทวดามาให้แล้วนะ อวี้เอ๋อร์เล่า" มู่ห่าวรันไม่แม้แต่จะสนใจมองเหอซีหยางเลยด้วยซ้ำ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องเขาก็รู้สึกขุ่นเคืองคุณชายผู้นี้เป็นอย่างมาก อวี้เอ๋อร์นั้นเขารักและทะนุถนอมมาเป็นอย่างดีตั้งนาน แต่คนผู้นี้คือใครถ ึงได้มาทำให้นางต้องเสียใจเช่นนี้ และถึงเขาจะรักอวี้เอ๋อร์จริงแต่หาใช่ความรักเช่นชายหญิงไม่ ตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่าเขารักผู้ใด... "ท่านผู้นี้คือหมอเทวดาหรือเจ้าคะ ข้าไป๋ฮวาเจ้าค่ะ"

หรูอี้กระซิบบอกเขาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ องครักษ์หนุ่มยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาแน่ใจว่าคราวนี้ฮ่องเต้ไม่สนใจเขาและหรูอี้หรอก และเสนาบดีเหลียนก็คือคนที่เขาต้องเกรงใจ เขาไม่กล้าจะทำอะไรหรูอี้และเขาอย่างแน่นอน แต่เขาก็ยอมเพราะครั้งนี้เขารักหรูอี้จริงๆ ไม่ใช่แค่เพียงห ลงไหลไปชั่วขณะอย่างเช่นคราวนั้น "

อย่างพระพรน้องเล็กคนสุดท้อง ถึงจะยังไม่มีคนรัก แต่มีคนมอบความรักให้มากล้นจนไม่ต้องออกไปหาที่ไหน เธอมองเห็นแต่ความเอื้อเอ็นดูผ่านสายตาของทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้ อาจจะรวมไปถึงเธอด้วยที่ถูกชะตากับพระพรเป็นพิเศษ ส่วนเขา...คนที่ใครๆ ก็บอกว่าเย็นชา หน้านิ่ง พูดน้อย ดูเ หมือนไม่สนใคร แต่พออยู่กับครอบครัว เขาเป็นลูกที่ดี เป็นน้องที่ดี และเป็นพี่ชายที่ใจดีกับน้องตัวเองมากๆ คงอย่างที่เธอเคยได้ยินว่าครอบครัวเป็นเหมือนเซฟโซน

เกาหานสะดุ้งเฮือก รู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของผู้เป็นนาย ท่านหมอซ่งเป็นคนที่สุขุมเยือกเย็นเสมอ แต่หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับฮูหยินรอง เขามักจะแสดงด้านที่ดุดันและอันตรายออกมาเสมอ! "คือ... สาวใช้ของคณิกาคนหนึ่งมาขอให้ฮูหยินรองไปรักษานายหญิงของน างขอรับ" "แล้วเจ้าปล่อยให้นางไปโดยไม่มารายงานข้าก่อนหรือ!?"

ภายในห้อง หมอ องครักษ์ และคนรับใช้เห็นแล้ว ต่างก็ตื้นตันจนตาแดงแล้ว องค์หญิงช่างน่าสงสารจริงๆ องค์หญิงรักฮองเฮาจริงๆ! ฮองเฮาเป็นคนดี อ่อนโยน มีเมตตา ใจกว้าง เหตุใดต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ เช่นนี้? เฮ้อ!

แววตาขึ้งโกรธ “ฮองเฮา จะถือสานางไปทำไมกันนางยังเด็กพูดจาตามความคิดมิได้เสแสร้งเช่นนั้นจึงจะได้ชื่อว่าเป็นคนตรง ในวังหลวงแห่งนี้มีแต่คำหลอกลวง ฮองเฮาอย่าบอกข้านะว่าชอบคำหลอกลวงของผู้คนรอบกาย”

ตงเกาถอนหายใจ "นางไม่ใช่เช่นอี้เหยา อี้เหยาน้อยเข้ากับผู้คนได้ดี สดใสเหมือนแดดยามเช้า ใครพบก็อดเอ็นดูไม่ได้ ต่างกับอี้หลินที่เหมือนเงาไม้ใต้จันทร์สลัว ไม่ปรารถนาแสงสว่าง แต่มีความอบอุ่นในรูปแบบของนาง" เจียวหยูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยแววตาอ่อนโยน

แต่หลังจากถังหมิงเซวียนปรากฏตัว เหยียนซวงจึงได้รู้ว่า โลกนี้ใช่ว่าจะมีชายทุกคนที่เย็นชาต่อนางเสมอไป ทุกครั้งที่ถังหมิงเซวียนพูดจากับนาง มักจ้องตาเสมอ ข้อนี้ทำให้เหยียนซวงคิดว่า ถังหมิงเซวียนคงจะชอบนางเข้าแน่ แต่ถังหมิงเซวียนเป็นถึงหมอเทวดา จะมาพึงพอใจต่อส ตรีธรรมดาเช่นนางได้อย่างไร