เรื่องย่อของ ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ คืออะไร

แฟนแนวโรแมนติกดราม่าแบบนี้ฉันมักจะคิดถึงความเงียบที่อยู่ระหว่างคนสองคนก่อนที่จะเริ่มพูดคุยจริงจัง​​ เรื่องย่อของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' สรุปแบบไม่สปอยล์หนักคือ: นี่คือเรื่องราวของคนสองคนที่ดูเหมือนผ่านกันไปมาในชีวิตแต่ไม่เคยรู้จักกันจริงๆ พล็อตเดินเรื่องโดยให้มุมมองของทั้งสองฝ่ายสลับกัน เพื่อเปิดเผยอดีต ความเข้าใจผิด และแผลที่เก็บซ่อนไว้นาน เรื่องไม่ได้เน้นฉากบู๊หรือเหตุการณ์ใหญ่ แต่จะค่อยๆ คลี่ปมความสัมพันธ์ผ่านบทสนทนา จดหมาย หรือการพบกันแบบบังเอิญ ทำให้สัมผัสได้ถึงการเรียนรู้และการยอมรับซึ่งกันและกัน​​ ฉากที่ชอบที่สุดสำหรับฉันคือช่วงที่ความทรงจำเก่าๆ ถูกยกขึ้นมาในรายละเอียดเล็กๆ — เหมือนเพลงบ้านหรือกลิ่นบางอย่าง — ซึ่งทำให้ผู้ชมเข้าใจว่าแม้คนจะไม่รู้จักกัน แต่สายสัมพันธ์บางอย่างก็ยังคงมีอยู่ นึกถึงความเป็นชะตากรรมแบบละมุนใน 'Your Name' ที่ไม่ได้มีแค่การโรมานซ์เท่านั้น แต่เป็นการค้นหาและยอมรับตัวตนผ่านคนอื่นด้วย

เพิ่งได้ลองอ่าน 'Unknown' เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว มันเป็นเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาในโลกที่ไม่มีใครจำเขาได้ แม้แต่คนรักหรือครอบครัวก็มองเขาเป็นคนแปลกหน้า สิ่งที่ชอบคือการที่เรื่องนี้เล่นกับแนวคิดเรื่อง 'การมีตัวตน' แบบสุดโตัง ตัวเอกต้องพิสูจน์ตัวเองทั้งที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลยว่าเขาเคยมีชีวิตอยู่ในโลกนี้มาก่อน มันทำให้คิดถึงบางวันที่เรารู้สึกเหมือนถูกโลกทอดทิ้ง แม้จะไม่ถึงขนาดนั้นก็ตาม เรื่องนี้พลิกมุมมองเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลได้น่าสนใจมาก

ชื่อเรื่อง 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' เวลาพูดถึงคนทำงานเบื้องหลัง ผมมักจะนึกถึงแง่มุมต่าง ๆ ที่เปลี่ยนไปตามรูปแบบของงาน — งานเขียนต้นฉบับกับงานเอามาทำเป็นละครหรืออนิเมะมีทีมคนละแบบอย่างชัดเจน เมื่อมองแบบกว้าง ๆ ผู้ที่ควรระบุชื่อบนเครดิตแรก ๆ คือผู้สร้างต้นฉบับ กล่าวคือ 'ผู้แต่ง' หากเป็นนิยายหรือเว็บโนเวล ชื่อผู้แต่งจะเป็นคนที่เริ่มเรื่องทั้งหมด ถ้าเป็นมังงะหรือการ์ตูน ชื่อคนวาด (นักเขียน/นักวาด) จะเด่นกว่า เพราะภาพกับจังหวะการเล่าเป็นหัวใจของงาน ในทางกลับกัน เมื่อผลงานนั้นถูกแปลงเป็นสื่ออื่น เช่น ละครหรือซีรีส์ คนที่เข้ามารับบทบาทสำคัญจะเป็น 'ผู้เขียนบท' และ 'ผู้กำกับ' ซึ่งเป็นคนแปรเปลี่ยนเนื้อหาให้เหมาะกับสื่อใหม่ ผมมักจะสังเกตว่าสำหรับงานที่มีความเป็นภาพสูง เช่น ถ้า 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ถูกทำเป็นอนิเมะ จะมีชื่อสำคัญ ๆ ที่ต้องดูเพิ่มเติม เช่น 'ผู้กำกับอนิเมะ' 'สตูดิโอผู้ผลิต' 'ผู้ออกแบบตัวละคร' 'ผู้ประพันธ์เพลง' และแน่นอน 'นักพากย์' ซึ่งบางครั้งนักพากย์คนเดียวอาจทำให้แฟน ๆ จำผลงานชิ้นนั้นได้นานกว่าชื่อผู้แต่งต้นฉบับเอง การเทียบให้เห็นภาพง่าย ๆ เหมือนเวลาเราดูหนังอนิเมะอย่าง 'Kimi no Na wa' ที่ทำให้ชื่อผู้กำกับและสตูดิโอเป็นที่พูดถึงไม่แพ้ผู้แต่งต้นฉบับเลย สรุปแบบที่ผมอยากให้จดจำคือ ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครบ้างในทีมของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ให้แบ่งตามสื่อ: นิยาย/เว็บโนเวล = ผู้แต่งและบก./ มังงะ = นักวาดและผู้แต่งต้นฉบับ/ ละครหรือซีรีส์ = ผู้เขียนบท ผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ และนักแสดง/ อนิเมะ = ผู้กำกับ สตูดิโอ ผู้ออกแบบตัวละคร คอมโพสเซอร์ และนักพากย์ นั่นคือกลุ่มชื่อหลัก ๆ ที่มักระบุในคอนเทนต์อย่างเป็นทางการ และแต่ละชื่อมีบทบาทที่ต่างกันไป ทำให้ผลงานแต่ละเวอร์ชันมีรสชาติไม่เหมือนกัน

ชื่อเรื่องแบบนี้ทำให้ฉันนั่งคิดนานมากว่าเขาตั้งใจสื่ออะไร เพราะมันทั้งตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ เมื่อเห็น 'ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ' ฉันอ่านมันเหมือนเป็นคำประกาศของช่องว่างระหว่างคนสองคน—ไม่ใช่แค่การไม่รู้จักชื่อ แต่เป็นการไม่เห็นกันในมุมที่แท้จริง เหมือนความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในโลกที่คนเชื่อมต่อกันผ่านหน้าจอมากกว่าการสบตาจริง ๆ ฉันเคยรู้สึกแบบนี้ตอนดูฉากที่ตัวเอกจาก 'Kimi no Na wa' พบว่าชีวิตของเขาเชื่อมโยงกับคนอื่นผ่านเหตุการณ์เหนือจริง แต่ตอนแรกเขาแทบไม่รู้จักกันเลย ซึ่งทำให้ชื่อเรื่องสะท้อนการเรียนรู้ซึ่งกันและกันหรือการค่อย ๆ เปิดเผยตัวตน นอกจากความหมายเชิงความสัมพันธ์ ผมยังมองว่าชื่อเรื่องนี้เรียกความระมัดระวังด้วย—เหมือนเตือนว่าอย่าเพิ่งตัดสินคนจากภาพลักษณ์ภายนอก เพราะเราอาจจะไม่รู้จักเขาแท้จริงจนกว่าจะได้ลงลึก ฉันชอบชื่อที่ให้ความรู้สึกทั้งเปราะบางและท้าทายแบบนี้ เพราะมันเปิดพื้นที่ให้เรื่องเล่าค่อย ๆ คลี่คลายความลับและความเข้าใจ ซึ่งนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้เรื่องยังคงน่าสนใจต่อไป

สมัยที่เราอ่าน 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' แทบอยากจดชื่อตัวละครไว้หมด เพราะแต่ละคนมีเสน่ห์ชัดเจน: ตัวเอกหญิงซึ่งหัวใจอ่อนโยนแต่เข้มแข็งเมื่อจำเป็น, ตัวเอกชายที่มีอดีตและพยายามไม่ให้คนอื่นเห็นความเปราะบาง, เพื่อนผู้มองโลกในแง่ดีที่คอยหาทางเชื่อมความสัมพันธ์, คนที่เคยรักแล้วจากไปเป็นปมสำคัญ และตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนความเป็นมนุษย์ของพระนาง สิ่งที่ชอบคือรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในพฤติกรรม เช่น ท่าทางเวลาตกใจหรือวิธีพูดคุยกับคนที่ไว้ใจ ทำให้คนเหล่านี้ไม่ใช่แค่ชื่อบนหน้ากระดาษเท่านั้น แต่กลายเป็นบุคคลที่เราเฝ้าดูพัฒนาการ เหมือนความรู้สึกตอนดูซีรีส์วัยรุ่นดี ๆ อย่าง 'Kimi ni Todoke' ที่ทำให้ตัวละครใกล้เรามากขึ้นด้วยจังหวะและบทสนทนา

ฉันรู้สึกว่าฉากจบของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ทำให้ใจเต้นแบบเปราะบาง—มันไม่ใช่การปิดเรื่องแบบให้ทุกอย่างลงล็อก แต่มอบช่องว่างให้คนดูหรือคนอ่านเติมความหมายเอง ซึ่งตรงจุดนี้ทำให้ตอนจบดูทั้งสวยงามและปวดใจไปพร้อมกัน การจบแบบเปิดไม่จำเป็นต้องหมายความว่านักเขียนไม่รู้ว่าจะสรุปอย่างไร แต่บางครั้งเป็นการตั้งใจให้ความคลุมเครือกลายเป็นประเด็นหลักของเรื่อง: เราได้รับคำถามทิ้งไว้เกี่ยวกับความจำ ความเป็นตัวตน และการยอมรับว่ามนุษย์หลายคนอาจดำรงอยู่ร่วมกันได้โดยไม่เคยเข้าใจซึ่งกันและกันอย่างแท้จริง ถ้าอ่านในมุมตีความแบบตรงไปตรงมา ฉากจบอาจพูดถึงความจริงที่โหดร้ายว่า ตัวละครสองคนไม่เคยรู้จักกันจริง ๆ — ไม่ว่าจะเพราะการลืม การหลอกตัวเอง หรือเหตุการณ์เหนือธรรมชาติที่ลบความทรงจำ เหมือนกับความรู้สึกตอนดู 'Your Name' ที่ทั้งงงทั้งซาบซึ้ง แต่ต่างกันตรงที่งานชิ้นนี้ไม่ยืนยันการกลับมาพบกันหรือการคืนความทรงจำ แบบนั้นทำให้จบแบบทอดถอนใจ: อาจมีการพลัดพรากถาวร, อาจมีการเริ่มต้นใหม่โดยคนสองคนที่ยังคงเป็นคนแปลกหน้าให้กันและกัน แต่แม้จะเป็นไปอย่างใด เรื่องราวก็ทิ้งร่องรอยของความจริงบางอย่างไว้—ว่าการเชื่อมโยงไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกเสมอไป มองจากมุมสัญลักษณ์ ฉากจบชวนให้คิดถึงการแยกตัวและความโดดเดี่ยวในยุคสมัยที่คนดูแลภาพลักษณ์กันมากกว่าดูแลชีวิตจริง เราอาจตีความได้ว่าเรื่องเล่าไม่ได้สนใจแค่ชะตากรรมของตัวละครสองคน แต่กำลังสะท้อนถึงการเป็นอยู่ของคนยุคใหม่ที่มีเงื่อนไขมากมายทำให้การรู้จักกันอย่างลึกซึ้งเป็นไปได้ยาก เช่นเดียวกับผลงานคลาสสิกบางเรื่องที่ใช้ตอนจบแบบไม่ปิดเพื่อตั้งคำถามทางสังคม เช่นงานที่ทิ้งให้ผู้ชมย้อนคิดต่อ ความไม่ลงรอยหรือตัวตนที่แตกสลายสามารถอ่านเป็นบทเรียนหรือเป็นข้อเตือนใจก็ได้ ขึ้นกับว่าผู้รับสารเลือกจะอ่านมันอย่างไร สุดท้ายในฐานะแฟนที่ชอบคิดต่อ ฉากจบแบบนี้ยังเปิดโอกาสให้แฟน ๆ สร้างทฤษฎี เติมเรื่องราวภาคต่อด้วยจินตนาการ หรือยอมรับความไม่แน่นอนเป็นส่วนหนึ่งของความงาม การปล่อยให้เรื่องบางอย่างไม่มีคำตอบชัดเจนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปใกล้ตัวละครมากขึ้น เพราะการไม่รู้จักกันจริง ๆ ก็เป็นประสบการณ์ที่เราหลายคนเคยผ่าน และภาพจำที่เหลือไว้หลังจากอ่านตอนจบคือความเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความหวังเล็ก ๆ ซึ่งฉันยังคงคิดถึงอยู่เสมอ

เรื่องนี้เรียกความสนใจได้ตั้งแต่ชื่อเรื่องเลย — 'นิยายไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ' เป็นงานเขียนโดยนามปากกา 'รินลดา' ซึ่งในวงอ่านออนไลน์ได้รับการพูดถึงว่าเล่าเรื่องความสัมพันธ์แบบไม่ตายตัวระหว่างคนสองคนที่ต่างโลกภายในใจ ผมเจอเลเยอร์ของการเล่าเรื่องที่ชวนให้คิด เพราะโครงเรื่องหลักไม่เน้นฉากโรแมนติกตามสูตร แต่พาไปสำรวจการพบกันผ่านแชท การแลกเปลี่ยนข้อความที่แทบไม่มีภาพหน้า และความไม่แน่นอนของตัวตน ผู้เขียนสร้างตัวละครสองคนที่ต่างกันสุดขั้ว—หนึ่งคนเป็นคนเก็บตัว เกลียดการเปิดเผย แต่ช่างสังเกต อีกคนเป็นคนที่แสดงออกภายนอกมากแต่ลึกลงไปมีบาดแผลที่ไม่ค่อยเปิดเผย ฉากสำคัญมักเป็นบทสนทนาแสนเรียบง่ายที่ค่อย ๆ เผยความจริงทีละน้อย ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองค่อย ๆ ปรากฏในฐานะกระจกสะท้อนความเหงาและการยอมรับตัวเอง สไตล์ภาษาของผู้เขียนมีความเป็นกันเองผสมปรัชญาเล็ก ๆ ซึ่งผมชอบตรงที่ไม่พยายามบีบให้ผู้อ่านต้องมีอารมณ์แบบเดียวกับตัวละคร บางตอนตลกร้าย บางตอนเงียบจนกลืนเข้าไปกับบรรยากาศเมืองที่ถูกวางเป็นฉากหลัง การพลิกผันสำคัญคือการที่ตัวละครหนึ่งตัดสินใจเผชิญหน้ากับอดีตโดยไม่ใช้หน้ากาก ขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็ต้องเรียนรู้ว่าการไม่รู้จักใครเลยบางทีก็เป็นหนทางให้ได้เริ่มต้นใหม่ สรุปเน้น ๆ ในสไตล์ที่ชอบพูดตรง ๆ คือเล่มนี้เหมาะกับคนที่ชอบนิยายเน้นความสัมพันธ์เชิงจิตวิทยา มากกว่าจะเป็นเรื่องโรแมนซ์หวือหวา มันทำให้ผมคิดถึงการสื่อสารยุคใหม่—ว่าการได้รู้จักใครสักคนจริง ๆ อาจไม่จำเป็นต้องเห็นหน้า แต่จำเป็นต้องกล้าพอที่จะเปิดใจให้เห็นความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง ซึ่งเป็นความงามแบบหนึ่งที่หนังสือเล่มนี้จับได้ดี

เพลง 'Unknown ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' เป็นเพลงประกอบอนิเมะโรแมนติก-แฟนตาซีเรื่อง 'Horimiya' ที่ดัดแปลงมาจากมังงะยอดนิยมในชื่อเดียวกัน ความพิเศษของเพลงนี้อยู่ที่การถ่ายทอดอารมณ์ของตัวละครหลักอย่างฮوريและมิยามูระ ที่เริ่มจากคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันมาก่อน แต่ค่อยๆ ค้นพบความจริงของกันและกันผ่านการปฏิสัมพันธ์ในชีวิตประจำวัน เนื้อเพลงที่พูดถึงความไม่แน่นอนและความหวังในความสัมพันธ์ใหม่ๆ สอดคล้องกับธีมหลักของเรื่องอย่างลงตัว ท่วงทำนองของเพลงมีทั้งส่วนที่อ่อนโยนและจังหวะร็อค energetic สะท้อนบุคลิกที่แตกต่างของตัวละครทั้งสอง หลังจากติดตาม 'Horimiya' มานาน รู้สึกว่าเพลงนี้จับจิตจับใจพอๆ กับฉากสำคัญตอนที่ฮوريเผยด้านในของเธอให้มิยามูระเห็นเป็นครั้งแรก

การเปรียบเทียบระหว่างนิยายกับซีรีส์ของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' มักจะทำให้เราตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นการปรับเปลี่ยนที่ทีมสร้างเลือกทำ นิยายมีเสน่ห์ตรงการเล่าในเชิงภายใน ทั้งความคิดฉับพลันของตัวละคร บรรยายอารมณ์ละเอียด และพื้นที่ให้จินตนาการขยายได้เต็มที่ ในขณะที่ซีรีส์ต้องแปลงสิ่งเหล่านั้นมาเป็นภาพ แสง สี เสียง และการแสดง ซึ่งบางครั้งทำให้มุมมองบางอย่างชัดเจนขึ้น แต่บางครั้งก็สูญเสียความละเอียดปลีกย่อยที่นิยายให้ไว้ ตัวอย่างเช่นช่วงบทสัมภาษณ์ภายในใจหรือบทบรรยายยาวๆ ในนิยาย มักถูกย่อหรือแปลงเป็นบทสนทนาสั้นๆ หรือฉากซ้อนภาพในซีรีส์ เพื่อรักษาจังหวะและความต่อเนื่องของตอน การเลือกตัดหรือเติมฉากจึงขึ้นกับสิ่งที่ทีมอยากเน้น เช่น เคมีระหว่างตัวละครหลักหรือธีมหลักของเรื่อง ในเรื่องโครงสร้างเนื้อหา นิยายมีความยืดหยุ่นในการแทรกซ้อนสายเรื่องรองหรือย้อนหลังในอดีตได้อย่างอิสระ ทำให้ผู้อ่านเข้าใจแรงจูงใจของตัวละครลึกขึ้น ขณะที่ซีรีส์มักจะต้องจัดลำดับเวลาใหม่เพื่อความเข้าใจง่ายและการรักษาจังหวะของการเล่า จึงเห็นได้บ่อยว่าจะมีการยุบเนื้อหา ย้ายฉาก หรือเพิ่มฉากใหม่ที่ไม่มีในต้นฉบับเพื่อเชื่อมอารมณ์ เช่น ฉากสองคนคุยเงียบๆ กลางคืนอาจถูกเพิ่มเพื่อโชว์เคมีของนักแสดง แต่ฉากบรรยายยาวๆ ที่ให้ความรู้สึกเหงาหรือคิดมากของตัวละครในนิยาย อาจถูกแทนด้วยเพลงประกอบเบาๆ และการแสดงหน้าตาที่ละเอียดของนักแสดงแทน ผลลัพธ์คือคนดูได้รับข้อมูลแบบสั้นชัดและอารมณ์ถูกชี้นำด้วยภาพมากขึ้น ส่วนผู้อ่านนิยายอาจรู้สึกว่าบางมิติของตัวละครถูกย่อจนหายไป การตีความตัวละครและตอนจบมักเป็นจุดที่แฟนๆ ให้ความสนใจมากที่สุด เพราะการย้ายจากตัวหนังสือสู่หน้าจอทำให้ทีมสร้างมีอิสระในการตีความใหม่ บางครั้งตัวละครรองได้รับการขยายบท บางครั้งเส้นเรื่องความสัมพันธ์ถูกปรับให้มีความหนักแน่นหรือหวือหวาขึ้นเพื่อความดราม่าที่เข้าถึงผู้ชมวงกว้าง นอกจากนี้องค์ประกอบอย่างการคัดเลือกนักแสดง เครื่องแต่งกาย โลเคชัน และดนตรี ยังเติมความหมายให้กับฉากที่ในนิยายต้องพึ่งจินตนาการ การเห็นแสงเงา สีเสื้อผ้า และน้ำเสียงนักแสดงทำให้ความสัมพันธ์บางอย่างที่ในนิยายคลุมเครือ ชัดเจนขึ้น หรือในทางกลับกันก็อาจทำให้การตีความเดิมของผู้อ่านเปลี่ยนไป สุดท้ายแล้ว ทั้งนิยายและซีรีส์มีข้อดีคนละแบบ เรามักจะกลับไปอ่านต้นฉบับเพื่อค้นหาเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจของตัวละครและรายละเอียดเล็กๆ ที่ซีรีส์ไม่สามารถใส่ได้ทั้งหมด ขณะเดียวกันก็ดูซีรีส์เพื่อสัมผัสเคมี การดีไซน์ และดนตรีที่เสริมอารมณ์ของเรื่อง แต่ไม่ว่าจะเลือกเสพแบบไหน สิ่งที่สำคัญคือการยอมรับว่าทั้งสองรูปแบบเล่าเรื่องคนละวิธี และแต่ละอันมีเสน่ห์ต่างกัน ทำให้เรื่องราวของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ได้ชีวิตคนละแบบ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ชวนอบอุ่นและอยากเก็บทั้งสองแบบไว้ข้างกัน

แอบบอกเลยว่า 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' มีทั้งหมด 10 ตอน ซึ่งความยาวต่อเอพิโสดจะอยู่ราว 40–55 นาที ทำให้รู้สึกว่าจังหวะเรื่องมีพื้นที่ให้ตัวละครเติบโตและปมค่อยๆ คลี่คลายแบบไม่รีบเร่งเกินไป อีกมุมที่ชอบคือการจัดโครงเรื่องตามหลักเหตุผลและความสัมพันธ์—เอพิโสดแรกๆ จะปูพื้นตัวละครกับเหตุการณ์สำคัญ จากนั้นกลางเรื่องจะขยายความซับซ้อนของความสัมพันธ์และความลับ ส่วนตอนท้ายจะเป็นการเก็บเงื่อนปมที่สะสมมาตลอดจนคลี่คลายให้เป็นรูปเป็นร่าง พูดตรงๆ ว่า 10 ตอนนี่พอดีสำหรับแนวนี้: ไม่ยืดเยื้อแต่ก็ไม่ตัดจบเร็ว ทำให้มีเวลาให้ฉากสำคัญได้สะท้อนอารมณ์และให้เราอินกับตัวละครจริงๆ ชอบรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่กระจายอยู่ในแต่ละตอน เช่น ซีนบทสนทนาที่ดูธรรมดาแต่กลับมีความหมายแฝง หรือฉากเงียบๆ ที่ใช้ภาพและดนตรีสื่ออารมณ์ นั่นแหละทำให้การดูแบบติดต่อกันหลายตอนให้ความรู้สึกเหมือนดื่มกาแฟชั้นดีช้าๆ ซึ่งถ้าแบ่งดูสัปดาห์ละตอนก็จะได้เวลาคิดและตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวละครเผชิญ แต่ถ้าอยากอินรวดเดียวก็เหมาะจะมาราธอน 2–3 ตอนต่อนั่ง สรุปแล้ว ความยาว 10 ตอนของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ให้สมดุลระหว่างการเล่าเรื่องและการพัฒนาตัวละครอย่างพอเหมาะ พูดตามตรงคือชอบการเว้นจังหวะและการปั้นซีนที่ทำให้ตอนสำคัญทุกตอนรู้สึกมีน้ำหนัก จบเรื่องแล้วยังคงคิดถึงรายละเอียดเล็กๆ บางฉากอยู่นานทีเดียว