Novelas y relatos de ตัวขี้เกียจอย่างข้าขอไม่เล่นบทนางร้าย

ปัญหาส่วนตัวของนางร้าย พระเอกไม่ต้องสนใจก็ได้ค่ะ “เจ้าเป็นคุณหนูสกุลจ้าวคนหนึ่งเช่นกัน แต่เจ้าก็ไม่เคยเรียกร้องอะไร” อ่า... อันนั้นฉันแค่ขี้เกียจมีปัญหาค่ะคุณ

“ข้าคือฮ่องเต้ การกระทำของข้าไม่มีคำว่าไม่เหมาะสม” ..........................................................................................................

นี่เป็นอีกครั้งที่ไป๋เสวี่ยรู้สึกอยากมีอำนาจ นางอยากจะเป็นฝ่ายกดหัวคนสารเลวพวกนี้ลงไปบ้าง ‘นายหญิงโกรธหรือเจ้าคะ’ ‘ใช่’ ‘ไป๋เตี๋ยจะสังหารมันผู้นั้นให้’ ‘ไม่ต้อง ตัวข้าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ยังไม่เคยสู้กับใครเลย ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าตัวเองในตอนนี้แข็งแกร่งหรือไม่ มันผู ้นั้นไม่ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องตายด้วยน้ำมือของข้า’

นกับนางเอกตัวบางร่างเล็กเขายังเคยทารุณมาแล้ว กว่าจะเข้าบทโบ้นางเอกของเรื่องก็เกือบสิ้นใจ ส่วนนางร้ายเช่นนางอย่าได้เอ่ยถึง แม้แต่ดินกลบหน้าก็ยังไม่มี แล้วเช่นนี้จะให้นางผ่อนคลายหรือ ต่อให้นางไม่ได้วอแวกับเขาเฉกเช่นบทบาทเดิม กระนั้นก็อดประหวั่นเป็นมิได้ หวังเพียงเขา คงไม่คิดใช้กระบี่ข้างกายมาบั่นศีรษะของนางจนขาดกระเด็น “เช่นนั้นท่านอ๋องมีเรื่องใดหรือเพคะ”

“ข้าเกลียดนาง” “ข้าไม่ได้ชอบนาง” เขาเอ่ยปฏิเสธออกไปเพราะไม่อยากให้นางเข้าใจผิดไปมากกว่านี้

“ลู่ชิง” ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในนิยายที่เขียนไม่จบ ซึ่งเขียนค้างไว้ตอนนางเอกยอมแต่งงานกับตัวร้ายอย่าง “จื่อหาน” เพื่อช่วยชีวิตพระเอกพอดี นางคิดว่า “มู่เฉิน” จะมาช่วยเหลือตนเองออกไปจากสถานการณ์อันย่ำแย่ แต่กลับไม่ใช่ หลังแต่งงานเพียงไม่กี่วันลู่ชิงถูกมู่เฉินบอกเลิกแบบสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พระเอกผู้แสนดีทอดทิ้งนางให้อยู่กับตัวร้ายโดยไม่เหลียวแล  แถมสามีตัวร้ายยังแผ่รังสีอำมหิตใส่นางไม่หยุดหย่อน จื่อหานร้ายกาจยิ่งกว่าในนิยายเสียอีก ใครก็ได้ช่วยนางออกไปที

ซูเหยามองดวงจันทร์ที่เริ่มลอยขึ้นบนฟ้า พลางคิดในใจว่าไม่มีสิ่งใดที่นางจะไม่สามารถพลิกแพลงได้ ในกระดานหมากนี้ ข้าไม่ใช่เบี้ยที่รอถูกผลัก หากข้าต้องเล่นเกม ข้าจะเลือกเป็นผู้เล่นเองเท่านั้น

“ไม่ค่ะขี้เกียจทำ นอนดีกว่า” ฉันไม่อยากทำอะไรที่มันมากเกินไป อยากให้พี่ติณรู้สึกว่าตอนนี้ฉันน่ะยังไม่ให้อภัยเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าทำตามใจทุกอย่างเขาก็ได้ใจ เช้าวันต่อมา

“งั้นพี่ขอโทษนะ ถ้าพี่ทำอะไรแล้วมันไปบดบังหนู พี่ไม่ได้ตั้งใจเลยจริง ๆ พี่เล่นไปตามบทเท่านั้น” “งั้นต่อไปช่วยอย่าดึงจังหวะของฉันตอนเข้าซีนนะคะ ฉันเล่นยาก” อีกฝ่ายหมุนตัวกลับไปเหมือนไม่อยากฟังคำอธิบาย ‘แทนที่ตัวเองจะพยายามเล่นให้ดีขึ้นดันมาบอกให้ฉันเล่นให้ห่วย ลงเนี่ยนะ...เหลือจะเชื่อ’

“ท่านจะยั่วยวนใคร เรื่องนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเลยค่ะ แต่กับลูกชายของข้านั้น..ท่านปล่อยเขาไปเถอะนะคะ ไมเนอร์ควรได้เจอสตรีที่ดีกว่าท่าน ส่วนมาไคเขาไม่ควรต้องทำงานที่ลดเกียรติของตัวเองขนาดนั้น หากเขาจะเป็นดยุคยังไม่มีใครกล้าขัดเลยด้วยซ้ำ เพราะคุณสมบัติของมาไคมันคู่ควร..ปล่อย เขาแล้วไปยั่วขุนนางคนอื่นเถอะนะคะ” นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิต ปกติเธอเป็นคนพูดเก่งมากๆ แถมยังไม่เคยยอมใครในชีวิตนี้เลย จานีคเกลียดการยอมแพ้ที่สุดและจะไม่มีวันยอมแพ้ให้ใครหน้าไหน.. แต่กับสตรีผู้นี้ หากว่าเธอชนะ แล้วเธอจะได้อะไรล่ะ