แฟนทฤษฎีเกี่ยวกับตอนจบชายเกชายมีอะไรที่น่าสนใจ?

พี่ชายของเซี่ยหลิงตายไปแล้ว แม่ของเขาจึงเสนอให้เขารับผิดชอบทั้งสองครอบครัว โดยการแต่งงานกับเจียงหว่านซิงภรรยาของพี่ชายที่กำลังตั้งครรภ์ ทว่าเซี่ยหลิงกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "เฉียวเล่อคือชีวิตของผม ผมยอมไม่สืบทอดตำแหน่งบอสมาเฟียของพี่ชาย แต่จะไม่มีวันหักหลังภรรยาของตัวเองเด็ดขาด!" ฉันซาบซึ้งใจอย่างมากกับความรักเดียวใจเดียวของเซี่ยหลิง ทว่ากลับบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับแม่เข้า "เด็กในท้องของเจียงหว่านซิงเป็นลูกของแกชัดๆ ทำไมแกถึงไม่ยอมแต่งงานกับเธอ?" เซี่ยหลิงพ่นควันบุหรี่ สายตาทอดมองไปไกล "ผมเคยรับปากเจียงหว่านซิงว่าจะทิ้งทายาทไว้ให้พี่ชาย แต่เรื่องนี้รู้กันแค่พวกเรา ถ้าเฉียวเล่อรู้เข้า ผมตายแน่!" แม่ของเซี่ยหลิงพูดอย่างไม่พอใจ "เธอรู้แล้วจะทำไม? ตัวเธอเองท้องไม่ได้ หรือจะยอมให้ตระกูลเซี่ยของเราต้องไร้ทายาทสืบสกุล? เซี่ยหลิงพูดแทรกเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถ้าเธอรู้ เธอจะต้องทิ้งผมไปแน่ ผมรับผลของการสูญเสียเธอไปไม่ไหวหรอก! ถ้าแม่ยังอยากอุ้มหลาน ก็หุบปากไปซะ!" ฉันเดินจากมาด้วยตัวที่สั่นเทา เลือดในกายค่อยๆ เย็นเฉียบลงทีละน้อย เซี่ยหลิงรู้จักฉันดี ในความรักของฉันไม่ยอมให้มีเม็ดทรายเจือปนแม้แต่เม็ดเดียว ดังนั้นหลังจากที่เขาหักหลังฉัน ฉันก็ตัดสินใจที่จะจากไปแล้ว

แต่เดิมเขาก็รำคาญว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้ว ทั้งบอบบาง อ่อนแอและน่าเบื่อ แต่ทำไมนานวันเข้าถึงเริ่มขาดนางไม่ได้ “จะมากเกินไปแล้ว! ข้าอุตส่าห์ไปง้อถึงจวนแต่นางกลับหลบหน้าข้า อันลี่ซินเจ้าช่างน่าโมโหนัก!" “น่าเสียดายที่นางจะได้แต่งงานกับคนเช่นข้าซึ่งมิได้ชื่นชมบุปผาเท่าใดนัก ดูท่าครานี้อันลี่ซินคงจะเป็นเพียงดอกเหมยที่อยู่ในแจกันทองเท่านั้น จะคาดหวังให้ข้าหมั่นรดน้ำเพื่อให้บุปผางดงามตลอดเวลาหาได้ไม่” นิยายเรื่องนี้เป็นแนวรัก โรแมนติกมีดราม่าเพียงเล็กน้อย พระเอกเย่อหยิ่งดุจพยัคฆ์ คอหักเยี่ยงหมาในตอนท้าย นางเอกของเรายอมตอนแรก ๆ แต่เมื่อหมดความอดทนก็ทำให้เสือกลายเป็นหมาทันที เรื่องนี้ไม่ได้มีปมซับซ้อนมากมาย เน้นความสัมพันธ์ของตัวละครเป็นหลัก หวังว่าจะถูกในนักอ่านทุกคนนะคะ

เมืองหลวงต้าเซี่ยมีเรื่องขบขันเล่าลือกันว่า เสิ่นจิงหลาน เทพสงครามหญิงแห่งต้าเซี่ย แต่งงานมาห้าปีแล้วแต่ยังคงเป็นสาวบริสุทธิ์ นั่นก็เพราะสามีของนางคือเซี่ยเสวียนจี้ ราชครูแห่งต้าเซี่ย กฎของบรรพชนตระกูลเซี่ยมีอยู่ว่า หากมีเรื่องสำคัญใดๆ ราชครูจะต้องเป็นผู้เสี่ยงทายด้วยตัวเอง ต้องได้ฤกษ์มงคลเท่านั้นถึงจะดำเนินการได้ มิฉะนั้นจะเกิดเภทภัยใหญ่หลวง เซี่ยเสวียนจี้เสี่ยงทายเพื่อจะเข้าหอกับเสิ่นจิงหลานมาแล้วถึงเก้าสิบแปดครั้ง แต่กลับไม่มีสักครั้งที่ได้ฤกษ์ดี ข่าวลือซุบซิบในเมืองหลวงจึงค่อยๆ แพร่สะพัดไปทั่ว “หรือว่าเสิ่นจิงหลานจะฆ่าคนมาเยอะเกินไป จนบรรพบุรุษตระกูลเซี่ยรับไม่ได้กันนะ!” “นั่นนะสิ เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่ดันไปออกรบ ขลุกตัวอยู่กับผู้ชายเป็นฝูงในค่ายทหารทุกวี่ทุกวัน ป่านนี้คงแปดเปื้อนไปหมดแล้วมั้ง!” จนกระทั่งการเสี่ยงทายครั้งที่เก้าสิบเก้า เสิ่นจิงหลานถึงได้ตาสว่างว่าแท้จริงแล้วสามีที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน แอบเปลี่ยนคำทำนายจากดีเป็นร้ายมาตลอด เพียงเพื่อต้องการรักษาความบริสุทธิ์ของตนเองไว้ให้ซูเฉียนเยว่ ศิษย์น้องหญิงของเขา นางจึงบุกเข้าวังไปทูลขอพระราชทานอนุญาตหย่าขาด วันที่นางจากไป เซี่ยเสวียนจี้วิ่งตามหลังมาอ้อนวอนขอร้องไม่ให้นางไป “จิงหลาน ข้าเสี่ยงทายได้ฤกษ์มงคลแล้ว”

[นางเอกเคยแต่งงานแล้ว พระเอกบริสุทธิ์ แต่งก่อนรักทีหลัง] ธิดาตระกูลขุนนางตกอับผู้อ่อนหวาน VS ขุนนางผู้ทรงอำนาจที่สูงส่งและเย็นชา ตระกูลของจี้หานอีตกต่ำลงเมื่อนางอายุสิบสี่ปี ครั้นอายุสิบหกก็ถือหนังสือหมั้นหมายแต่งเข้าสกุลเซี่ย ตระกูลผู้ดีเก่าอันสูงส่ง ตลอดสามปีที่ออกเรือน แม้สามีจะเย็นชาหมางเมิน แต่นางก็ปฏิบัติหน้าที่ภรรยาอย่างสุดความสามารถ เพียงเพื่อจะเป็นภรรยาที่ดีและเพียบพร้อมผู้หนึ่ง สามีของนางรูปโฉมหล่อเหลา สง่าผ่าเผยดุจวิญญูชน อนาคตยาวไกลไร้ขีดจำกัด ผู้คนต่างพากันบอกว่านางควรรู้จักเจียมตน ด้วยตระกูลนางไร้ที่พึ่งพิงแล้ว การได้แต่งเข้าสกุลเซี่ย ย่อมถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ ทว่า ในคืนหิมะโปรยปรายคืนหนึ่ง หลังสามีทิ้งนางไปหาหญิงในดวงใจเขาอีกครั้ง นางก็พลันตาสว่าง สามีไม่เคยรักนางเลย ดังนั้น ในปีที่นางอายุสิบเก้า ภายใต้เสียงเย้ยหยันของสามีที่บอกว่านางจะต้องเสียใจ นางกลับถือหนังสือหย่าเดินจากไปด้วยความเด็ดเดี่ยวเพียงลำพัง จี้หานอีเดิมคิดไว้ว่าหลังหย่าขาด จะพามารดาไปเปิดร้านค้าที่เจียงหนาน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเรียบง่าย แต่ชายหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งและเย็นชาที่สุดในบรรดาตระกูลขุนนางเมืองหลวง กลับบอกว่าจะแต่งกับนางเสียอย่างนั้น 'เสิ่นซื่อ' เปรียบดั่งจันทร์กระจ่างฟ้าซึ่งลอยเด่นกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ยากที่ผู้คนจะเอื้อมถึง ชาติตระกูลสูงส่ง มีอำนาจราชศักดิ์ ทั้งยังขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาไร้หัวใจ แต่เขากลับกล่าวว่า "เจ้าลองตรองดูสักสองวัน ว่าจะยินดีแต่งกับข้าหรือไม่" แต่ในใจกลับเตรียมคำพูดประโยคถัดไปไว้แล้วว่า หากเจ้าไม่ยินดี ข้าก็จะรอเจ้าต่อไป จี้หานอีหารู้ไม่ว่า คุณชายน้ำแข็งพันปีเช่นเสิ่นซื่อ ได้มอบหัวใจให้นางมาตั้งแต่สมัยเริ่มมีความรักในวัยเยาว์ ภายใต้ความห่างเหินและหยิ่งทะนงนั้น ล้วนเปี่ยมด้วยความอดกลั้นและความรักลึกซึ้ง ถึงขั้นซุกซ่อนความปรารถนาที่จะครอบครองนางไว้ได้อย่างแนบเนียน

เมื่อพนักงานออฟฟิศสู้ชีวิต ต้องทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ลี่จินเยว่ คุณชายรองจอมเสเพลแห่งจวนเสนาบดีซ้าย ผู้มีจุดจบในนิยายต้นฉบับคือการถูกสหายทรยศจนต้องโดนฮ่องเต้สั่งตัดหัวเสียบประจาน เพื่อหลีกหนีจากหายนะเขาจึงต้องปฏิวัติชีวิตตัวเองใหม่ทั้งหมด ตัดขาดเพื่อนเลว ทำตัวจืดจางให้มากที่สุด และหาทางเผ่นออกจากเมืองหลวงเพื่อไปใช้ชีวิต สโลว์ไลฟ์ ปลูกผัก เลี้ยงปลา อยู่ในชนบทอันห่างไกล แต่แผนการหนีไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือของเขา ดันไปเตะตา ชินอ๋อง หยางจิ้งหรัน พระเอกของเรื่องผู้แสนเย็นชาและดุดัน ซึ่งตามเนื้อเรื่องเดิมจะต้องหมั้นหมายกับน้องสาวของเขา จากที่เคยจ้องจับผิดเพราะระแวงสงสัย ไปๆ มาๆ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์กลับบาดเจ็บซมซานมาสลบอยู่หน้ากระท่อมของเขา แถมพอรักษาหายก็ดันหน้าด้านไม่ยอมกลับเมืองหลวงเสียที

ในค่ำคืนที่ซือชิงเจ๋อออกไปพลอดรักกับชู้รัก ซางชิวกลับต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ พญายมให้โอกาสเธอได้กลับมามีชีวิตเป็นเวลาเจ็ดวันเพื่อสะสางความปรารถนาที่ยังค้างคาใจ เธอมีความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือการหย่ากับซือชิงเจ๋อ ให้ทุกอย่างที่ผ่านมาจบสิ้นลง ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นหรือตายก็อย่าได้กลับมาพบเจอกันอีก