บทที่ 1

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเองก็มีสีหน้าท่าทางต่อนางแย่ลงเรื่อยๆ คำพูดคำจาก็ยิ่งไม่น่าฟัง

ทว่าเซี่ยเสวียนจี้กลับใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดจัดการกับข่าวลือเหล่านั้นทุกครั้ง หนำซ้ำยังลงโทษโบยตัวเองในศาลบรรพชนถึงเก้าสิบเก้าแส้ บีบจนฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยไม่กล้าสร้างความลำบากใจให้นางอีก

ในการเสี่ยงทายครั้งที่เก้าสิบเก้า เสิ่นจิงหลานซ่อนเร้นกลิ่นอายหลบอยู่บนขื่อคานในศาลบรรพชน นางไม่อาจทนเห็นเซี่ยเสวียนจี้ต้องทนทุกข์เพราะนางได้อีกแล้ว ในมือกำเข็มเงินไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะซัดออกไปเพื่อเปลี่ยนทิศทางไม้ปวยให้กลายเป็นฤกษ์มงคลก่อนที่มันจะตกลงถึงพื้น

ภายในศาลบรรพชนจุดธูปควันลอยคลุ้ง แสงสลัวราง

เซี่ยเสวียนจี้ล้างมือชำระกายและจุดธูป หลังจากคุกเข่าโขกศีรษะต่อบรรพบุรุษแล้ว เขาก็เริ่มเสี่ยงทาย เสิ่นจิงหลานยังไม่ทันได้ลงมือ คำทำนายก็ปรากฏขึ้นเสียก่อน

คว่ำหนึ่ง หงายหนึ่ง เป็นฤกษ์มงคล

เมื่อเสิ่นจิงหลานเห็นคำทำนาย หินก้อนใหญ่ที่ทับถมอยู่ในใจมาเนิ่นนานก็ถูกยกออกไปเสียที นางเก็บเข็มเงินในมือ ใบหน้าเห่อร้อนแดงซ่าน เตรียมตัวลุกขึ้นจากไป

ทว่า เซี่ยเสวียนจี้กลับหยิบไม้ปวยขึ้นมาเสี่ยงทายใหม่อีกครั้ง เขาโยนติดต่อกันถึงห้าครั้ง และผลที่ได้ก็ยังคงเป็นคว่ำหนึ่งหงายหนึ่งอันเป็นฤกษ์มงคลทั้งสิ้น

เสิ่นจิงหลานที่อยู่บนขื่อคานมองดูภาพนั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

ก่อนจะเห็นเซี่ยเสวียนจี้ล้วงเอาภาพวาดใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ หญิงสาวในภาพกำลังวิ่งจับผีเสื้อ ดูไร้เดียงสาและสดใสร่าเริง

เขาจ้องมองภาพนั้นอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “อาเยว่ ยังเที่ยวเล่นโลกภายนอกไม่พออีกหรือ เจ้าไม่คิดถึงศิษย์พี่บ้างเลยหรือไร?”

เขาหันกลับไปจ้องมองไม้ปวยอยู่นาน ชะงักงันและเต็มไปด้วยความสับขนขัดแย้ง แต่ท้ายที่สุด เขาก็ยังคงก้มตัวลง จับไม้ปวยอันที่หงายอยู่พลิกคว่ำลงเบาๆ เปลี่ยนฤกษ์มงคลให้กลายเป็นฤกษ์ร้าย

ตอนที่ลุกขึ้น เขาก็พึมพำกับตัวเองเบาๆ “อาเยว่ ข้าจะรอเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งที่หนึ่งร้อยข้าจะต้องให้คำตอบที่น่าพอใจกับจิงหลานอย่างแน่นอน”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!

ราวกับถูกควันธูปรมตา ดวงตาของเสิ่นจิงหลานปวดแปลบจนหยาดน้ำตาไหลรินลงมา หยดลงตรงตำแหน่งที่เซี่ยเสวียนจี้เพิ่งยืนอยู่พอดิบพอดี

ประตูเปิดออกแล้วปิดลง เสียงของเซี่ยเสวียนจี้ดังขึ้นที่หน้าประตู

“เอาปะการังแดงที่ข้าเพิ่งได้มาไปมอบให้ฮูหยิน” บ่าวรับใช้คนสนิทเงียบไปชั่วขณะ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่ครา คนทั้งจวนต่างก็รู้ดีแก่ใจว่า นี่คงเสี่ยงทายได้ฤกษ์ร้ายอีกแล้ว

“ฮูหยินดีต่อพวกเรามาตลอด คงไม่ใช่ตัวกาลกิณีอะไรจริงๆ หรอกมั้ง?”

บ่าวรับใช้สองคนเดินกระซิบกระซาบกันจนลับตาไป

ภายในหัวของเสิ่นจิงหลานขาวโพลนสับสนไปหมด เมื่อได้สติกลับมาก็รู้สึกได้เพียงความเย็นเฉียบที่อาบไล้บนใบหน้า

ปากคนยาวก่วาปากกา ครั้งแรกคนอาจไม่ใส่ใจ ครั้งที่สองอาจบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ตั้งเก้าสิบเก้าครั้ง คนทั้งเมืองหลวงไม่มีใครจดจำเทพสงครามหญิงเสิ่นจิงหลานผู้ปกป้องเมืองหลวงและรบชนะเผ่าเป่ยตี้ได้อีกต่อไป มีเพียงตัวกาลกิณีเสิ่นจิงหลานเท่านั้น

ท้องฟ้าเทฝนลงมาอย่างหนัก เสิ่นจิงหลานเดินเหม่อลอยไร้จุดหมายอยู่บนถนน

ตระกูลเสิ่นปกป้องต้าเซี่ยมาหลายชั่วอายุคน บัดนี้บนโลกเหลือเพียงนางตัวคนเดียว ความน้อยเนื้อต่ำใจที่อัดอั้นอยู่เต็มอกกลับไร้หนทางจะระบาย

“ท่านแม่ทัพเสิ่น เหตุใดท่านถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียวเล่าขอรับ?” ร่มเก่าซอมซ่อคันหนึ่งกางบดบังหยาดฝนเหนือศีรษะของนาง

ตั้งแต่กลับมาที่เมืองหลวง นางก็ไม่ได้ยินคำเรียกขานว่า “ท่านแม่ทัพเสิ่น” มานานแล้ว

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปเบื้องหน้า นางถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเดินมาถึงประตูเสิ่นอู่โดยไม่รู้ตัว

ขุนพลรักษาประตูเสิ่นอู่คือนายทหารที่นางพาตัวกลับมาจากสมรภูมิรบเป่ยตี้ ดังนั้นเขาจึงยังคงเรียกขานนางว่าท่านแม่ทัพเสิ่น

“ข้าต้องการขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท”

ยามที่นางเดินออกมาจากห้องทรงพระอักษร ท้องฟ้าก็กลับมาปลอดโปล่งแล้ว ด้านหลังแว่วเสียงขันทีพูดคุยซุบซิบกัน

“ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า? เมื่อครู่ฮูหยินเซี่ยขอให้ฝ่าบาทพระราชทานอนุญาตให้หย่าขาด และจะไปประจำการที่ชายแดนตลอดชีวิตงั้นหรือ ทะเลาะกับใต้เท้าราชครูมาหรืออย่างไร?”

“เจ้าต้องฟังผิดแน่ๆ คนทั้งเมืองหลวงใครบ้างไม่รู้ว่าฮูหยินเซี่ยรักใต้เท้าราชครูดั่งดวงใจ จะตัดใจหย่ากับเขาลงได้อย่างไร?”

“อืม ข้าคงฟังผิดไปจริงๆ เมื่อสิบปีก่อน ชายแดนพ่ายศึก ในราชสำนักไม่มีแม่ทัพให้ส่งไปได้อีก ตามกฎบรรพชน ราชครูจะต้องสละชีพเพื่อบวงสรวงขอความเมตตาจากสวรรค์ ปีนั้นฮูหยินเซี่ยเพิ่งจะอายุสิบสี่ อายุแค่เพียงนั้นแต่กลับเสนอตัวอาสาออกรบ ทนทุกข์ทรมานอยู่ชายแดนถึงห้าปี รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด รบชนะเผ่าเป่ยตี้ถึงได้แลกชีวิตของราชครูกลับคืนมาได้”

“นั่นนะสิ ใครบ้างในเมืองหลวงไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนเป็นคู่ยวนหยางที่รักใคร่กลมเกลียวกันราวกับเทพเซียน ยังจำงานแต่งเมื่อห้าปีก่อนของพวกเขาได้อยู่เลย สั่นสะเทือนไปทั้งเมืองหลวง จัดงานเลี้ยงฉลองต่อเนื่องถึงหนึ่งเดือนเต็ม จนป่านนี้ในห้องข้ายังเก็บเมล็ดแตงโมทองคำที่ใต้เท้าราชครูหว่านแจกตอนนั้นไว้อยู่เลย สามปีก่อน สายลับเป่ยตี้ลอบวางยาพิษฮูหยิน ราชครูไม่สนใจเสียงคัดค้านใช้เลือดจากหัวใจถึงเจ็ดชามเต็มถึงดึงชีวิตฮุหยินกลับคืนมาจากมือพญามัจจุราชได้สำเร็จ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ข้าได้ยินมาว่าหลานชายของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยล่วงเกินฮูหยินเซี่ย ราชครูก็ไม่ไว้หน้าตัวเอง สั่งประหารคนผู้นั้นทิ้งทันที ซ้ำยังลั่นวาจาว่าใครกล้านินทาว่าร้ายฮูหยินเซี่ยลับหลัง มีโทษประหารสถานเดียว”

เมื่อได้ฟังคำวิจารณ์ของเหล่าขันที เสิ่นจิงหลานก็กระตุกมุมปาก แววตาเย้ยหยันฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ

ใช่สิ ใครๆ ต่างก็รู้ว่านางกับเซี่ยเสวียนจี้เป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กันมากแค่ไหน

เติบโตมาด้วยกันจนเกิดเป็นความผูกพันที่สามารถฝากฝังชีวิตให้แก่กันได้ ห้าปีที่ชายแดน ก็ได้จดหมายที่เปี่ยมไปด้วยความรักความห่วงใยจากเขาทีละฉบับๆ นี่แหละ ที่เป็นพลังต่อนางให้ยืนหยัดสู้ต่อไปได้

ใครจะไปคิด ว่าในช่วงห้าปีที่นางต้องหลั่งเลือดเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเขา เขากลับไปตกหลุมรักศิษย์น้องหญิงที่ตัวเองเก็บมาเลี้ยงเสียแล้ว

นางยังจำได้ดี ตอนที่เขาส่งจดหมายมาบอกเล่าเรื่องนี้ให้นางรู้

‘บังเอิญได้ศิษย์น้องหญิงมาคนหนึ่ง หน้าตาคล้ายคลึงกับจิงหลานมาก นางต้องตกระกำลำบากอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ ทำให้ข้านึกถึงความยากลำบากของเจ้าที่ชายแดน ปวดใจราวกับจะแตกสลาย ขอให้เจ้าปลอดภัย ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่เมืองหลวงเสมอ’

นับแต่นั้นมา ในจดหมายที่ทั้งสองโต้ตอบกัน ก็มีชื่อของคนคนหนึ่งเพิ่มเข้ามา...ซูเฉียนเยว่

‘วันนี้ข้าสอนอาเยว่นั่งสมาธิ นางกลับหลับไปเสียได้’

‘อาเยว่นี่อยู่นิ่งๆ ไม่ได้เลยจริงๆ ตาก็จ้องหนังสือหรอกนะ แต่ใจลอยไปถึงแผงขายขนมนอกกำแพงนู่นแล้ว’

……

ไม่ใช่ว่านางไม่เคยสงสัย แต่ตอนที่เพิ่งกลับมาถึง เซี่ยเสวียนจี้ก็หอบสินสอดสิบลี้มาสู่ขอนาง ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความคะนึงหาและรักใคร่ลึกซึ้ง ความเคลือบแคลงสงสัยในใจนางจึงค่อยๆ มลายหายไป

จนกระทั่งวันนี้ นางถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาคอยรักษาความบริสุทธิ์ไว้ให้ศิษย์น้องหญิงของตัวเองมาตลอด ปล่อยให้นางต้องตกลงไปในวังวนของข่าวลือสาดเสียเทเสียครั้งแล้วครั้งเล่า

“ในฐานะราชครูแห่งต้าเซี่ย ตลอดชีวิตนี้ไม่อาจก้าวออกจากเมืองหลวง หากเจ้าตัดสินใจจะไปประจำการที่ชายแดนตลอดชีวิต เช่นนั้นชาตินี้พวกเจ้าคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีก ห้าวันให้หลังจะมีการประกาศราชโองการพระราชทานการหย่า หากเจ้าเปลี่ยนใจ มาหาเราได้ทุกเมื่อ”

เมื่อนึกถึงคำตรัสของฝ่าบาทก่อนจากมา เสิ่นจิงหลานก็ทอดสายตามองไปทางจวนราชครู ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่ว “ไม่มีคำว่าเสียใจเพคะ!”