แฟนๆ คาดการณ์เหตุการณ์ในเพชรพระอุมา ตอนที่ 116 อย่างไร?

"จากนี้ไปเหมยคือผู้หญิงของกู..! ถ้ามึงไม่ฟังกูจะให้มึงไปเฝ้ายมบาลซะ...ลากตัวมันออกไปให้พ้นหน้ากู..!" กูยอมแล้ว อย่าทำอะไรกูเลย เสียงไอ้ธงโวยวายลั่น "ไม่เป็นไรแล้ว ผมมาช่วยคุณแล้ว" อาชาตอบด้วยน้ำเสีนงอ่อนโยน

เธอเคยมั่นใจว่าเขา(เพชรนิล) รักเธอ เหมือนอย่างที่เธอ(ลูกปลา) รักเขา มาโดยตลอด แต่แล้วความคิดนั้นก็พังทลายลงจนหมดสิ้น เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา จริงๆแล้วทั้งเขาและพี่สาวบุญธรรมของเธอ ต่างก็คอยทรยศและหลัง

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่อง นางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย! ทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้น ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน “ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”

"สิบกว่าปีที่เขาซ่อนความรู้สึกไว้ใต้เงาของคำว่า พี่ชาย ประคองความรักที่ล้ำค่ายิ่งกว่าเพชรเม็ดใดในโลกไว้อย่างสุดหัวใจ แต่ในคืนที่ความมืดมิดและพิษร้ายเข้าครอบงำสติ กำแพงที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตกลับพังทลายลงเพียงเพราะเสียงอ้อนวอน เมื่อเส้นกั้นพังลง... เขาควรจะเป็น ที่พึ่งสุดท้าย หรือ คนร้ายที่ขโมยพรหมจรรย์ และเธอจะทำอย่างไร... เมื่อความอบอุ่นในค่ำคืนนั้น อาจเป็นเพียงความรับผิดชอบที่เขาจำใจมอบให้ในนามของ... ความสงสาร" ความลับเกี่ยวกับตัวเธอที่เขาปกปิดเอาไว้จะเปิดเผยอย่างไร?

หลังลืมตาขึ้นมาในโลกของนิยายกำลังภายในที่เพิ่งอ่านจบ นางกลับไม่ได้กลายเป็นนางเอกผู้เก่งกาจ ไม่ใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์ และไม่มีแม้แต่ระบบคอยช่วยเหลือ แต่กลับกลายเป็นเพียงศิษย์ไร้ชื่อแห่งสำนักเล็ก ๆ ผู้มีบทบาทในต้นฉบับเพียงไม่กี่บรรทัด และสิ่งเดียวที่จำเกี่ยวกับตัวละครนี้ได้อย่างแม่นยำก็คือ— ในบทที่สิบสอง สำนักแห่งนี้จะถูกฆ่าล้างจนไม่เหลือผู้ใดรอดชีวิต เมื่อรู้ว่าความตายกำลังรออยู่เบื้องหน้า นางจึงตัดสินใจทำสิ่งที่ง่ายที่สุด นั่นคือหนีออกจากสำนักก่อนเนื้อเรื่องจะดำเนินมาถึงวันนั้น และตั้งใจว่าจะไม่ข้องเกี่ยวกับพระเอก ตัวร้าย หรือเหตุการณ์สำคัญใด ๆ ทั้งสิ้น ทว่าระหว่างทาง กลับช่วยชายบาดเจ็บปริศนาคนหนึ่งเอาไว้ กว่าจะรู้ว่าคนผู้นั้นคือประมุขพรรคมาร ผู้ที่จะกลายเป็นศัตรูอันดับหนึ่งของยุทธภพในอนาคต ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว จากตัวประกอบที่สมควรตายโดยไม่มีผู้ใดจดจำ กลับกลายเป็นคนที่ประมุขพรรคมารพลิกแผ่นดินตามหา ยิ่งพยายามหลีกหนีจากเนื้อเรื่อง เหตุการณ์กลับยิ่งผิดเพี้ยนจากต้นฉบับ คนที่สมควรตายกลับมีชีวิต คนที่ควรมีชีวิตกลับถูกสังหาร แม้แต่ชะตาของตัวละครสำคัญก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละคน จนเริ่มสงสัยว่า— บางทีการที่นางมาปรากฏตัวในโลกแห่งนี้ อาจไม่ใช่อุบัติเหตุตั้งแต่แรก

ข้ามิหมายหมั่นเป็นหนึ่งเหนือสตรีใดในตำหนักบูรพา หวังเพียงชั่วชีวิตที่มิอาจเลือกชะตาตนเองนี้ ตัวข้าที่มิอาจหลุดพ้นกรงทอง ใจแท้จริงจะหลุดพ้นเป็นอิสระชั่วกาล ***************************************************************** เพราะความฝันบอกเหตุร้ายที่กำลังกล้ำกลายถึงชีวิต นางจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตตนไว้ ซ้ำร้ายนางยังถูกราชโองการโยนเข้าตำหนักบูรพาที่มีแต่การแย่งชิง ทำให้ต้องระแวดระวังยิ่งขึ้นทุกฝีก้าว สงครามการแย่งชิงความโปรดปรานจากองค์ไท่จื่อ ใครอยากจะเข้าร่วมก็ตามสบาย นางของนั่งจิบชาดูเฉย ๆ ดีกว่า จะไม่ขอแกว่งเท้าหาเสี้ยนเร่งเวลาตายให้ตนเองเป็นเด็ดขาด แต่ดูเหมือน องค์ไท่จื่อ ผู้ชื่นชมความครื้นเครงนั้นจะไม่อยากปล่อยให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขยืนยาวนี่สิ