ชอบเสื้อกาวน์

บ้านทรงไทยริมน้ำเจ้าพระยา, 10 ปีก่อน

ในวันที่ ครอบครัวรัตน์เวทต์ ตกอยู่ในความสับสนหลังการเสียชีวิตของ ประมุขใหญ่ กรองแก้ว เลือกที่จะหันหลังให้กับความวุ่นวายนั้นแล้วพา พัชรา ที่อุ้มท้องแก่กลับมายังบ้านไม้ทรงไทยหลังเก่าริมน้ำเจ้าพระยา อันเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เธอมี

ท่ามกลางเสียงระลอกน้ำที่กระทบตลิ่งและความเงียบงันที่ผิดปกติ กรองแก้ว มักจะยืนมองไปที่ท่าน้ำด้วยแววตาว่างเปล่า เหมือนรอคอยใครบางคนที่หายไปในคืนฝนตกหนัก... ใครคนนั้นที่ทิ้งไว้เพียงความทรงจำจาง ๆ และปริศนาที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง

และที่บ้านหลังนี้เอง... มะปราง ก็ได้เติบโตขึ้นพร้อมกับกลิ่นดอกจำปีที่ลอยมาตามลม

แสงแดดสีส้มยามเย็นระยิบระยับบนผิวน้ำเจ้าพระยา จักรยานแม่บ้านสีเงินเคลื่อนไปตามทางเดินริมน้ำอย่างมั่นคง ศรัณย์ หนุ่มน้อยลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ปั่นจักรยานโดยมี มะปราง เด็กสาว14ปี ซ้อนท้าย แผ่นหลังของเขานิ่งสงบพอที่จะเป็นที่พึ่งให้เด็กสาวได้เสมอ

“พี่ศรัณย์…จบ ม.6 แล้ว พี่ต้องไปเรียนบริหารตามใจคุณลุงจริงๆ เหรอคะ?” มะปรางถามขึ้นเสียงแผ่ว มือเล็กกำชายเสื้อนักเรียนของเขาไว้แน่น

ศรัณย์มองตรงไปข้างหน้า แววตาสุขุมนิ่งลึก “พ่อวางเส้นทางไว้ให้พี่แล้ว... มันเป็นทางที่มั่นคงที่สุดสำหรับศิริมานนท์”

มะปรางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง “แต่ปรางว่า... ความอ่อนโยนที่พี่ศรัณย์แอบซ่อนไว้ มันเหมาะกับการรักษาคนมากกว่านะคะ ปรางชอบคนใส่ชุดกาวน์ค่ะ ปรางว่ามันเท่และดูพึ่งพาได้ที่สุดในโลกเลย”

ศรัณย์ชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดเพียงนิดก่อนจะกลับมาสม่ำเสมอดังเดิม เขาไม่ได้ตอบรับคำชมนั้น แต่เขากลับกระชับแฮนด์จักรยานแน่นขึ้น... ความรู้สึกบางอย่างถูกฝังลงในใจนับตั้งแต่วินาทีนั้น

หลังการจากไปของคุณยายกรองแก้ว

คฤหาสน์ทรงไทยที่เคยสงบเงียบกลับเปลี่ยนไป เมื่อยายกรองแก้วจำต้องยกกรรมสิทธิ์บ้านหลังนี้ให้กับ ก้องภพ เพื่อแลกกับการให้มะปรางได้ใช้นามสกุล "ก้องเกียรติไพบูลย์" ทว่าการย้ายเข้ามาของ วิยะดา และลูกสาว กลับทำให้บ้านหลังนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“เช็ดพื้นให้สะอาดล่ะมะปราง อย่าให้เศษฝุ่นเหลือแม้แต่นิดเดียว” วิยะดาเอ่ยขณะจิบน้ำชาพลางมองไปที่แม่น้ำ “จำใส่หัวไว้ว่าที่เธอได้ชูคออยู่ในบ้านสามีฉัน มีนามสกุลผู้ดีใช้ ก็เพราะความเมตตาของฉัน อย่าเสนอหน้าไปหา ศรัณย์ ให้ทางศิริมานนท์เขาต้องมัวหมอง ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเขาไม่ลดตัวลงมาหาลูกไม่มีพ่ออย่างเธอหรอก!”

มะปรางก้มหน้าเช็ดพื้นไม้ขัดมันอย่างเงียบเชียบ เธอต้องอดทนเพื่อแม่พัชราที่นับวันจะยิ่งซูบผอมลง และอดทนต่อความเจ็บปวดที่ต้องเห็นบ้านของยายถูกใครบางคนยึดครองไปต่อหน้าต่อตา

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอของรองเท้าหนังขัดมันดังขึ้นในโถงทางเดิน นพ.ศรัณย์ ศิริมานนท์ ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินผ่านเจ้าหน้าที่ที่ต่างก้มหัวทักทายด้วยความเคารพ ใบหน้าคมเข้มนั้นเรียบเฉย เย็นชา และดูเข้าถึงยากจนไม่มีใครกล้าสบตา

เขาไม่ได้เรียนบริหารตามแผนของพ่อ... แต่เขากลับใช้เวลาเกือบสิบปีทุ่มเทให้กับการเป็นศัลยแพทย์ เพียงเพื่อจะเป็นผู้ชายในแบบที่เด็กสาวคนหนึ่งเคยบอกว่า ‘ชอบ’

ศรัณย์หยุดยืนหน้ากระจกบานใหญ่ จัดปกเสื้อกาวน์ให้เข้าที่ แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวด้วยความมุ่งมั่นเมื่อนึกถึงสายตาของใครบางคนที่ริมน้ำ

“อดทนอีกนิดนะมะปราง...” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน “พี่ใส่ชุดกาวน์ที่เธอชอบแล้ว... และพี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีก”

บ้านริมน้ำ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอดังขึ้นบนชานเรือนไม้ขัดมัน ศรัณย์ ก้าวเข้ามาในห้องรับแขกด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาของศัลยแพทย์หนุ่มเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความรู้สึก สายตาคู่นั้นดูสุขุมและว่างเปล่า ราวกับเขาวางหน้าที่หมอไว้เหนือทุกสิ่ง

“คุณหมอศรัณย์! เชิญค่ะเชิญ” วิยะดา รีบถลาเข้าไปต้อนรับด้วยจีบปากจีบคอ “แหม... ตั้งแต่เรียนจบกลับมา ยังไม่มีโอกาสได้ต้อนรับเป็นทางการเลยนะคะ นี่ หนูลูกเกด ค่ะ ลูกสาวดิฉันค่ะน้องเพิ่งกลับจากนอกเหมือนกัน เกดจ๊ะ... ทักทายพี่หมอสิจ๊ะ”

ลูกเกด ยิ้มหวานอย่างมีจริต “สวัสดีค่ะคุณหมอศรัณย์ เกดได้ยินว่าคุณหมอเก่งมาก ไว้มีโอกาสขอคำปรึกษาเรื่องบริหารบ้างนะคะ”

ศรัณย์เพียงแค่พยักหน้าตอบรับตามมารยาทสั้น ๆ “ครับ ยินดีครับ”

น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนคนฟังเริ่มวางตัวไม่ถูก เขาขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สักอย่างสำรวม สายตาไม่ได้จับจ้องไปที่ใครเป็นพิเศษ จนกระทั่งร่างเล็กของ มะปราง เดินก้มหน้าถือถาดน้ำชาเข้ามาในวงสนทนา

มะปรางพยายามบังคับมือที่สั่นน้อย ๆ ให้วางแก้วลงตรงหน้าชายหนุ่มที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอดหลายปี เธอหวังเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เขาจะเหลือบมอง หรือส่งยิ้มบาง ๆ ให้เหมือนตอนปั่นจักรยานด้วยกันในอดีต

แต่สิ่งที่ได้รับ... กลับมีเพียง ความเฉยชา

ศรัณย์มองข้ามศีรษะเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามาที่ถาดน้ำชาในมือเธอด้วยซ้ำ

“คุณหมออย่าถือสาเลยนะคะที่ยัยมะปรางมาเสิร์ฟช้า” วิยะดาแสร้งจีบปากพูด “เด็กคนนี้เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ ค่ะ พักนี้ทำตัวเหลวไหล แอบหนีเที่ยวจนเช้าบ่อย ๆ จนก้องภพเขาเอือมระอาจะแย่... นี่ถ้าไม่ได้ความเมตตาจากบ้านนี้ ป่านนี้ไม่รู้จะไปซุกหัวนอนที่ไหนแล้ว”

มะปรางเม้มปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเต้นแรงด้วยความอัดอั้น เธอแอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของศรัณย์... เขาควรจะรู้ดีว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น แต่เขากลับนั่งนิ่ง มือเรียวยาวควงปากกาเล่นเบา ๆ ใบหน้ายังคงเฉยเมยไม่เปลี่ยน

“นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวในบ้านคุณอาครับ... ผมไม่ขอออกความเห็น” ศรัณย์เอ่ยด้วยเสียงทุ้มเรียบ “วันนี้ผมมาเพื่อตรวจอาการป้าพัชราตามที่คุณอาขอไว้เท่านั้น ถ้าพร้อมแล้ว... ผมขออนุญาตไปที่ห้องคนไข้เลยนะครับ”

คำพูดที่ตัดบทอย่างสุภาพแต่ห่างเหินนั้น ทำให้มะปรางรู้สึกเหมือนถูกผลักให้ตกจากหน้าผา... เขาไม่แม้แต่จะถามสักคำว่าเรื่องจริงเป็นอย่างไร หรือสนใจว่าเธอเป็นอย่างไรในตอนนี้

“มะปราง! มัวแต่ยืนบื้ออยู่ทำไม นำคุณหมอไปที่ห้องแม่เธอสิ!” วิยะดาสั่งเสียงเขียว

มะปรางพยักหน้าเบา ๆ เดินนำศรัณย์ออกไปทางระเบียงไม้ริมน้ำ บรรยากาศระหว่างเขากับเธอเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงคลื่นกระทบฝั่ง

ศรัณย์เดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆ สายตาคมกริบมองแผ่นหลังเล็กที่ดูบอบบางและอ้างว้างกว่าที่เคย ทว่าเขากลับเลือกที่จะปิดปากสนิท ไม่เอ่ยทัก ไม่ถามไถ่... ทิ้งระยะห่างไว้ราวกับคนแปลกหน้าที่เพียงแค่มาทำหน้าที่ตามนัดหมายเท่านั้น