แมวจี้ ถูกออกแบบโดยใครและมีแรงบันดาลใจจากอะไร?

ฉันมักจะนึกถึงแมวยิ้มเมื่อพูดถึงรอยยิ้มลึกลับในวรรณกรรมคลาสสิก ถาหมายถึงแมวที่ยิ้มได้แบบที่คนส่วนใหญ่คุ้นเคย นั่นมีรากจากนวนิยาย 'Alice's Adventures in Wonderland' ของ Lewis Carroll ซึ่งตัวละครแมวหัวเราะแบบไม่หายไปนั้นได้รับการวาดภาพแรกโดย John Tenniel ในฉบับพิมพ์ครั้งแรกของเรื่อง งานวาดของ Tenniel ให้ความรู้สึกทั้งตลกและหลอกลวง ทิ้งภาพรอยยิ้มไว้เป็นสัญลักษณ์ที่ติดตา การตีความต่อมาของแมวยิ้มมีหลายเวอร์ชัน — หนังสือ นิยายภาพ และภาพยนตร์ต่างดึงเอาความขี้เล่นและความน่ากลัวมาผสมกัน บางครั้งศิลปินเพิ่มสีสันหรือทำให้ดวงตาเด่นขึ้น ทำให้แมวตัวนี้กลายเป็นภาพจำทางวัฒนธรรมที่คนมองแล้วรู้สึกทั้งชวนหัวและไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน ฉันทิ้งท้ายด้วยความคิดว่าแมวยิ้มแบบนี้ดีตรงที่มันเปิดพื้นที่ให้ศิลปินตีความได้ไม่รู้จบ

บอกเลยว่า 'แมวจี้' เป็นหนึ่งในตัวละครสัตว์ที่แอบขโมยซีนได้เก่งมากในเรื่อง 'แม่มดน้อยกิกิ' หรือที่หลายคนรู้จักในชื่อ 'Kiki\'s Delivery Service' ฉันชอบที่จะมองเขาไม่ใช่แค่เป็นสัตว์เลี้ยง แต่เป็นกระจกที่สะท้อนการเติบโตของกิกิด้วย ในฉากที่กิกิต้องย้ายมาอยู่เมืองใหม่และเริ่มงานส่งของด้วยไม้กวาดนั้น 'แมวจี้' ทำหน้าที่ทั้งเป็นเพื่อนคุย แหล่งคอมเมดี้ และบ่อยครั้งก็เป็นเสียงที่ดึงให้กิกิกลับมาสู่ความเป็นเด็กหรือเตือนให้รู้ตัวเวลาเธอกำลังท้อ ในเวอร์ชันภาพยนตร์ของฮายาโอะ มิยาซากิ บทของ 'แมวจี้' ถูกปรับให้น่ารักและเป็นมุขมากขึ้น เขามีมุกกวนๆ และท่าทางขี้กลัวที่ช่วยลดความเคร่งเครียดของบางฉาก แต่ฉากที่ยากจะลืมคือช่วงที่กิกิสูญเสียความมั่นใจจนเหมือนไม่ได้ยินเสียงพูดของแมวอีกต่อไป — มันเป็นสัญลักษณ์ชัดเจนว่าการโตขึ้นมาพร้อมกับการเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสิ่งที่เคยพาเราไปได้ ความเงียบระหว่างกิกิกับ 'แมวจี้' ไม่ใช่แค่เรื่องตลก แต่แฝงความหมายว่าความสามารถที่เคยชัดเจนอาจเปลี่ยนรูปเมื่อเราโตขึ้น อ่านดูในมุมส่วนตัวแล้ว ฉันมองว่า 'แมวจี้' ไม่เพียงแค่ตัวประกอบที่ให้มุก แต่ยังเป็นตัวแทนความปลอดภัยในช่วงวัยแรกของการผจญภัย เขามีทั้งความขี้กลัวและปราดเปรียวในคราวเดียว ซึ่งทำให้ฉากเรียบง่ายแต่เปี่ยมความหมายของเรื่องมีรายละเอียดทางอารมณ์เพิ่มขึ้น เสียงหัวเราะจากมุกของเขาและช่วงที่เงียบลงไปล้วนทำให้เรื่องราวของกิกิมีน้ำหนักขึ้นกว่าแค่การบอกเล่าเรื่องแม่มดเด็กคนหนึ่งคนเดียว ฉันยังชอบดูซ้ำฉากเหล่านั้นอยู่บ่อยๆ เพราะมันเตือนให้รู้ว่าการเติบโตมันซับซ้อน แต่ยังมีพื้นที่ให้ความอบอุ่นอยู่เสมอ

ใครจะคิดว่า 'ปิกาจู' ที่เราเห็นทุกที่จะมีเรื่องราวเบื้องหลังการวาดที่ละเอียดแบบนี้ การออกแบบต้นฉบับของ 'ปิกาจู' มาจากฝีมือของนิชิดะ อาสึโกะ ซึ่งทำงานในทีมพัฒนาเกมยุคแรก ๆ ที่อยากได้สัตว์เล็กน่ารักเป็นต้นแบบ แนวคิดเริ่มจากสัตว์ฟันแทะขนาดจิ๋วที่ให้ความรู้สึกเป็นมิตรและขี้เล่น รูปร่างกลม ๆ แก้มแดง และหางที่มีทรงเหมือนสายฟ้าถูกเลือกมาเพื่อสื่อถึงพลังไฟฟ้าโดยตรง แผ่นแก้มสีแดงนั้นไม่ได้มีไว้แค่ความน่ารัก แต่นักออกแบบตั้งใจให้เป็นจุดแสดงพลังไฟฟ้าได้อย่างชัดเจนในการ์ตูนและเกม ในขั้นตอนสุดท้าย เคน สึงิโมริ เข้ามาปรับเส้นและสัดส่วนให้สมดุลเพื่อใช้ในไกด์ไลน์ของซีรีส์ทั้งภาพนิ่งและแอนิเมชัน ส่วนชื่อ 'ปิกาจู' มาจากการผสมคำภาษาญี่ปุ่นคือ 'พิกะ' ที่สื่อถึงประกายไฟ กับเสียงกระซิบของหนู 'ชู' ซึ่งทำให้ทั้งเสียงและภาพรวมเชื่อมกันได้อย่างน่าจดจำ นอกจากนั้น สีเหลืองที่เลือกยังช่วยให้ตัวละครโดดเด่นเมื่ออยู่บนสื่อหลากหลาย ตั้งแต่ตลับเกมไปจนถึงของเล่น เราเองมองว่าความเรียบง่ายนี่แหละที่ทำให้ 'ปิกาจู' เป็นมาสคอตได้อย่างสมบูรณ์ เพราะไม่ว่าจะปรับทรงหรือขยับท่าทางแค่ไหนก็ยังจดจำได้ทันที และนี่เป็นเหตุผลที่ตัวละครนี้ยังคงอยู่ในใจแฟน ๆ รุ่นใหม่และเก่าอยู่เสมอ

ต้องบอกว่าเราเห็น 'แมวจิระศักดิ์' ครั้งแรกบนสติกเกอร์ไลน์แล้วก็หลงรักรายละเอียดแบบไม่ตั้งใจ — ตัวละครนี้ออกแบบโดยจิราวัฒน์ (นามปากกา 'JiraCat') ซึ่งเป็นคนที่ชอบเล่นกับเส้นเรียบและสีเรียบๆ จนเกิดรูปลักษณ์ที่ทั้งน่ารักและมีมาดไม่น้อย การออกแบบของจิราวัฒน์ไม่ได้เป็นแค่การวาดหน้าแมวธรรมดา ๆ แต่นำเอาองค์ประกอบของมิติเล็ก ๆ อย่างตาเรียว จมูกทรงสามเหลี่ยม และท่าทางนิ่งสงบมาผสมจนเกิดสไตล์เฉพาะ การเห็นงานของเขาบนโปสเตอร์งานเทศกาลศิลปะท้องถิ่นกับภาพเพ้นท์วอลล์ขนาดใหญ่ยิ่งช่วยยืนยันว่าเป็นลายเส้นเดียวกัน: ความเป็นมินิมัลแต่มีคาแรกเตอร์ชัดเจน เหมาะทั้งกับของสะสมและงานกราฟิก พูดในฐานะแฟนงานออกแบบ ผมชอบที่จิราวัฒน์ทำให้ 'แมวจิระศักดิ์' ขยับจากภาพนิ่งสู่การใช้งานจริง — สติกเกอร์ไลน์ ชุดโปสต์การ์ด และฟิกเกอร์สำเร็จรูปต่าง ๆ ล้วนใช้หลักการออกแบบเดียวกันแต่ปรับรายละเอียดให้เข้ากับวัสดุที่ต่างกัน ผลลัพธ์คือคาแรกเตอร์ที่ยืดหยุ่นและยังคงความน่าจำเอาไว้ได้ นับเป็นตัวอย่างดีของนักออกแบบคนไทยที่สร้างตัวละครที่ใช้งานได้จริงและกลายเป็นไอคอนเล็ก ๆ ในวงการเลยล่ะ

เห็นได้ชัดว่าการออกแบบ 'จอมทัพ' ถูกวางรากมาจากภาพของผู้นำที่มีพลังดึงดูดและปริศนาในตัวเอง มากกว่าจะเป็นทหารธรรมดาเรือนหมื่น ผมชอบค่อย ๆ ไล่ดูลายเส้นจากสเก็ตช์แรกไปจนถึงเวอร์ชันสุดท้ายแล้วจับใจว่าอะไรถูกเติมเข้าไปบ้าง การแต่งกายส่วนใหญ่ยืมจากชุดป้องกันแบบดั้งเดิมผสมกับรายละเอียดโมเดิร์น เช่น ปกคลุมไหล่กว้าง ๆ ที่สื่อถึงอำนาจ, เครื่องหมายประจำกองทัพที่มีสัญลักษณ์เฉพาะตัว และการเลือกพาเลตสีที่เน้นแดง ดำ และทองเพื่อสื่อทั้งความอันตรายและความสง่างาม ในฐานะคนชอบอ่านประวัติศาสตร์สงคราม ผมเห็นแรงบันดาลใจชัดเจนจากเรื่องเล่าแบบ 'Romance of the Three Kingdoms' และแนวคิดยุทธศาสตร์ใน 'The Art of War' แต่ก็ไม่ลืมทิ้งพื้นที่ให้แฟนตาซี เช่น เครื่องประดับที่มีลวดลายเวทย์หรือจินตนาการเกี่ยวกับการรบที่เกินจริง สุดท้ายแล้วการออกแบบตัวนี้คือการผสมผสาน—ประวัติศาสตร์ให้ความหนักแน่น แฟนตาซีให้ความฝัน และเสื้อผ้า-อาร์มเวิร์กช่วยบอกเล่าเรื่องราวของตัวละครโดยไม่ต้องใช้คำพูด

แฟนคลับหลายคนมักสงสัยว่าของที่ระลึกของ 'แมวจี้' หาซื้อได้จากไหนบ้าง; ฉันเองก็ผ่านการตามล่าเมอร์ชมาเยอะจนพอจะเล่าได้บ้าง ถ้าต้องแบ่งเป็นช่องทางหลัก ๆ ที่เจออยู่บ่อยที่สุด ก็มีร้านทางการกับร้านค้ารายใหญ่ในออนไลน์เป็นแกนหลักก่อน: ร้านค้าอย่างเป็นทางการของ 'แมวจี้' มักจะมีสินค้าไลน์หลัก เช่น ตุ๊กตาไซส์ต่าง ๆ เสื้อยืดลายพิเศษ และอาร์ตบุ๊กที่ทำขึ้นอย่างเป็นลิขสิทธิ์ ถึงจะต้องรอพรีออเดอร์หรือมีล็อตจำกัด แต่คุณภาพและแพ็กเกจมักจะมาชัดเจน นอกจากนั้น แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซในประเทศอย่าง Shopee หรือ Lazada มีร้านที่เป็นตัวแทนจำหน่ายด้วย บางครั้งก็มีโปรโมชั่นหรือจัดส่งฟรี ซึ่งสะดวกสำหรับคนรีบ แต่ต้องเช็กให้แน่ใจว่าเป็นร้านที่ได้รับอนุญาตหรือมีรีวิวดีเพื่อลดความเสี่ยงสินค้าเลียนแบบ สำหรับรายละเอียดของสิ่งที่มักพบได้บ่อย ๆ: สติกเกอร์ แผ่นอะคริลิคสแตนด์ แฟ้มใส และกระเป๋าผ้าเป็นของที่ผลิตออกมาต่อเนื่อง ส่วนตุ๊กตาและเสื้อจะออกเป็นรอบพรีออเดอร์หรือคอลเล็กชันพิเศษที่มีจำนวนจำกัด ค่าใช้จ่ายจะหลากหลายตั้งแต่ของราคาประหยัดไปจนถึงราคาแฟนคอลเล็กเตอร์ที่สูงขึ้น ฉันมักจะดูสัญลักษณ์การอนุญาตบนบรรจุภัณฑ์ รูปสินค้าจริงจากผู้ขาย และคะแนนรีวิวก่อนสั่ง เพื่อความมั่นใจว่าของเป็นของแท้ อีกจุดที่ควรระวังคือสินค้าล็อตแปลก ๆ ที่ประกาศขายทันทีในราคถูกมาก ๆ — มักจะเป็นของปลอมหรือคุณภาพต่ำ จากประสบการณ์ส่วนตัว การไล่หาคอลเล็กชันที่หายากต้องอดทนและติดตามข่าวสารจากช่องทางทางการ ส่วนชิ้นที่อยากได้ด่วน การเลือกซื้อจากร้านตัวแทนที่เชื่อถือได้ช่วยให้ได้ของเร็วขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยราคาที่อาจสูงกว่าพรีออเดอร์เล็กน้อย สุดท้ายแล้วการรู้จักเครือข่ายแฟน ๆ ในกลุ่มแลกเปลี่ยนช่วยได้มากเวลาตามหาไอเท็มเฉพาะตัว — แลกเปลี่ยนข้อมูลกันแล้วเจอของถูกใจบ่อย ๆ เลย

สมัยที่ผมยังเล่าเรื่องเกมกับเพื่อนๆ ผมมักเล่าเรื่องการออกแบบตัวละครของ 'Rockman' ว่าเป็นงานร่วมของทีมขนาดเล็กที่มีไอเดียชัดเจน เริ่มจากทีมของ Capcom ที่มีแนวคิดตั้งต้นเกี่ยวกับฮีโร่หุ่นยนต์ที่ต้องผ่านด่านเป็นชิ้น ๆ และสามารถใช้ความสามารถของศัตรูได้ การกำกับโครงการสมัยแรกมีชื่อของ Akira Kitamura อยู่ในบทบาทสำคัญในการวางแนวคิดพื้นฐาน ขณะเดียวกัน Keiji Inafune เข้ามารับหน้าที่ออกแบบตัวละครให้เป็นรูปเป็นร่างในแบบที่เราจำได้ — รูปทรงกลมมน ดูเป็นมิตร และเน้นที่ชุดสีน้ำเงินที่กลายเป็นเอกลักษณ์ แรงบันดาลใจของงานออกแบบผมมองว่ามาจากหลากหลายแหล่ง: แนวคิดฮีโร่หุ่นยนต์แบบมังงะและอนิเมะยุคก่อน เช่นงานแนวไซไฟที่ให้ความรู้สึกเป็นมนุษย์ผสมเครื่องจักร ทำให้ตัวละครยังคงมีเสน่ห์และเข้าถึงผู้เล่นง่าย นอกจากนี้ยังมีปัจจัยด้านเทคนิคอย่างพาเลตสีของเครื่อง NES ที่ทำให้สีน้ำเงินกลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการแสดงคอนทราสต์ของสไปรต์ ทำให้เกิดชื่อเล่นอย่าง 'Blue Bomber' ขึ้นมา ผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้การออกแบบโดดเด่นไม่ใช่แค่หน้าตา แต่เป็นระบบการเล่นที่สอดคล้องกับตัวละคร—การเอาอาวุธจากบอสมาใช้ได้ทำให้แต่ละบอสมีความหมาย และตัวละครถูกออกแบบมาเพื่อรองรับการสู้แบบหลากหลาย มันคือการผสมผสานระหว่างงานศิลป์ เทคโนโลยี และการออกแบบเกมที่ทำให้ 'Rockman' ต่อมาในตลาดตะวันตกกลายเป็น 'Mega Man' ได้อย่างลงตัว

วันแรกที่เห็น 'แมวจี้' ฉันประทับใจจากการเคลื่อนไหวที่เหมือนจะไม่ต่อเนื่องกับกฎฟิสิกส์เลย — มันโผล่มุมหนึ่งแล้วหายไปอีกมุมหนึ่งเหมือนไม่ได้ก้าวผ่านพื้นที่ แต่เดินทะลุผ่านช่องว่างบางอย่างได้ นิสัยพื้นฐานคือขี้เล่นและจอมซน แต่มันมีชั้นความเป็นผู้ใหญ่ซ่อนอยู่ในแววตา เวลาที่มีคนเศร้า 'แมวจี้' จะค่อย ๆ มานอนข้าง ๆ แล้วส่งเสียงพิเศษเป็นเหมือนพึมพำที่ช่วยให้หายใจช้าลง บางครั้งก็จะเอาหัวโขกเบา ๆ เหมือนบอกว่า 'ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ผ่านไป' ซึ่งพลังปลอบโยนนั้นไม่ใช่แค่ความอบอุ่นธรรมดา มันรู้วิธีตั้งจังหวะพอดี ทำให้คนนอนหลับได้ง่ายขึ้น หรือสงบตอนเครียดจัด ด้านนิสัยลึก ๆ มีสองด้านที่น่าสนใจ — ด้านเด็กที่อยากรู้อยากเห็นและด้านนักสังเกตที่เยือกเย็น ด้านเด็กจะชอบขโมยถุงกระดาษ กลิ้งเล่นบนพรม แล้วทำหน้าไร้เดียงสาจนละลายคน ส่วนด้านนักสังเกตจะจดรายละเอียด แม้อยู่ในความวุ่นวายมันยังรู้ว่าคนไหนหิว คนไหนกำลังโกหก หรือแม้แต่เสียงประตูที่ผิดจังหวะ มันไม่พูดเป็นคำแต่ส่งสัญญาณด้วยการกระดิกหางหรือการมองตาที่หนักแน่น เพราะฉันได้เห็นมันหยุดยั้งเหตุการณ์เล็ก ๆ ได้หลายครั้ง เช่น ดึงแขนเด็กให้หลบของที่ร่วงหรือดึงเสื้อให้พ้นเส้นทางที่อันตราย ความสามารถพิเศษของ 'แมวจี้' ไม่ได้เป็นเวทมนตร์อลังการ แต่น่าทึ่งในระดับละเอียดอ่อน หนึ่งคือการเคลื่อนที่แบบเงียบสนิทกับการเปลี่ยนตำแหน่งรวดเร็วเหมือนกะทันหัน (คนอื่นเรียกว่าระดับสไลซ์เงา) สองคือพลังสั่นพิเศษของการคราง — ไม่เพียงปลอบแต่ยังชุบเลี้ยงแผลเล็ก ๆ และลดอาการช็อกทางจิตได้ สามคือการรับรู้ความจริงจาง ๆ: มันรู้ได้จากกลิ่นร่องรอยหรือจังหวะหัวใจว่าใครกำลังซ่อนความลับเล็ก ๆ สามารถลอกชั้นความเครียดออกมาให้คนเปิดใจได้อย่างนุ่มนวล สรุปแล้ว 'แมวจี้' เป็นเหมือนเพื่อนที่รู้จักคนเป็นอย่างดี ไม่ใช่ฮีโร่ที่ทำอะไรยิ่งใหญ่ แต่เป็นตัวเชื่อมความปลอดภัยและความอบอุ่นในชีวิตประจำวัน การมีมันอยู่ข้าง ๆ ทำให้บ้านไม่เงียบและหัวใจก็รู้สึกว่ามีใครคอยยืนคุมเชิงให้ ทุกครั้งที่มันมองฉันด้วยตาใส ๆ ฉันคิดว่ามันเข้าใจมากกว่าที่คนทั่วไปคิด และนั่นแหละที่ทำให้ฉันยอมตามใจเวลามันขอขนมเพิ่มเติมก่อนนอน

ตำนานและรากเหง้าของ 'อีมูกี' มักถูกเล่าต่อกันในรูปแบบของเรื่องเล่าพื้นบ้านมากกว่าจะเป็นงานออกแบบโดยบุคคลคนหนึ่งเดียว เพราะต้นกำเนิดของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้อยู่ในนิทานพื้นบ้านของเกาหลีใต้ซึ่งแพร่หลายมาหลายร้อยปี ชาวบ้านเล่าไว้ว่า 'อีมูกี' คืองูยักษ์หรือลูกมังกรที่ยังไม่เต็มตัว ประสงค์จะกลายเป็นมังกรเต็มตัวถ้าสามารถสะสมโชคลาภหรือได้รับสิ่งศักดิ์สิทธิ์บางอย่าง การออกแบบรูปลักษณ์ดั้งเดิมจึงเป็นผลจากการตีความร่วมของชุมชน ศิลปินพื้นบ้าน และตำนานปากต่อปาก มากกว่าจะมีดีไซเนอร์คนใดคนหนึ่งที่เป็นผู้คิดขึ้นทั้งหมด การนำเอา 'อีมูกี' มาถ่ายทอดในงานศิลป์สมัยใหม่หรือสื่อบันเทิงมักได้รับแรงบันดาลใจจากองค์ประกอบทางวัฒนธรรมหลายด้าน เช่น ลักษณะงูยาว คลื่นของน้ำ สัญลักษณ์แห่งเมฆและลูกแก้วมังกร รวมถึงลวดลายจากงานไม้แกะสลักและภาพวาดพื้นบ้าน สิ่งเหล่านี้ถูกผสมเข้ากับอิทธิพลจากมังกรจีนและสัตว์ในตำนานของเอเชียตะวันออก จึงเห็นทั้งเขา เกล็ด และริ้วคล้ายคลื่นน้ำตามแต่ละศิลปินจะตีความ นักออกแบบคอนเซ็ปต์ในเกมหรือแอนิเมชันมักเติมลูกเล่นด้วยแสง สี และโครงสร้างกายภาพที่ทำให้ดูมีมิติ เช่น การให้เปลวแสงจากลูกไข่มังกรหรือการใช้ลวดลายเมฆเพื่อสื่อถึงพลังเหนือธรรมชาติ ตัวอย่างในเกมหรือซีรีส์หลายชิ้นมักยืมคอนเซ็ปต์นี้ไปปรับให้เข้ากับโทนเรื่อง เช่น ให้กลายเป็นสัตว์พิทักษ์ที่ไม่ใช่ภัยคุกคาม หรือกลับเป็นปีศาจที่ท้าทายฮีโร่ ซึ่งแต่ละเวอร์ชันก็สะท้อนความเชื่อและศิลปะของคนออกแบบ มุมมองส่วนตัวที่มีต่อ 'อีมูกี' คือความรักในความไม่แน่นอนและการเติบโตของมัน เพราะเรื่องราวของสิ่งมีชีวิตนี้เต็มไปด้วยชั้นความหมายทั้งเรื่องการเปลี่ยนผ่าน ความปรารถนา และบททดสอบทางศีลธรรม ในฐานะแฟนตัวยง ฉันมักชอบเวอร์ชันที่ยังคงรูปลักษณ์งูเป็นหลักแต่ใส่รายละเอียดเชิงวัฒนธรรมลงไป เช่น เครื่องหมายประจำตระกูลหรือแถบผ้าสีที่สื่อถึงถิ่นกำเนิด เพราะการออกแบบแบบนั้นทำให้รู้สึกเชื่อมโยงกับเรื่องเล่าดั้งเดิมมากขึ้น การเห็นศิลปินนำตำนานพื้นบ้านมาปรับให้ทันสมัยโดยไม่ทำลายแก่นเรื่องเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจพองโต และมักทำให้ฉันอยากตามหาผลงานที่ตีความ 'อีมูกี' ในมุมต่างๆ ต่อไป

สีชมพูของกระต่ายตัวนั้นทำให้ฉันนึกถึงความเรียบง่ายแบบย้อนยุคที่ออกแบบมาให้ใครก็ยิ้มได้ ถ้าพูดถึงกระต่ายสีชมพูที่โด่งดังที่สุดหนึ่งในนั้นคือ 'My Melody' ซึ่งเป็นผลงานของบริษัทซานริโอ ทีมออกแบบภายในของซานริโอเป็นผู้รังสรรค์ตัวละครนี้ตั้งแต่ปี 1975 โดยแรงบันดาลใจดั้งเดิมมาจากนิทานยุโรปอย่าง 'หนูน้อยหมวกแดง' บวกกับความอยากให้ตัวละครมีความเป็นมิตรและเข้าถึงได้ง่ายสำหรับเด็กผู้หญิงยุคนั้น ฉากหลังแบบเทพนิยายและการแต่งตัวเป็นฮู้ดให้ความรู้สึกคอนเซ็ปต์โบราณผสมกับความนุ่มนวลของตัวละคร ฉันชอบที่การออกแบบไม่ได้ซับซ้อนจนเกินไป—สีชมพูถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของความหวาน ความเป็นเด็ก และความปลอดภัย มากกว่าจะเป็นแค่เทรนด์แฟชันชั่วคราว ซึ่งทำให้ตัวละครอย่าง 'My Melody' ยืนระยะในวัฒนธรรมป็อปมาหลายสิบปีแล้ว