บทที่ 1. รับเลี้ยง

เอี๊ยดดดดดด!!

เสียงล้อเสียดสีกับพื้นถนนดังเข้ามาถึงในตัวรถ คนในรถตัวโยกโยนไปตามแรงเบรกอย่างกะทันหันนั้น คิ้วเข้มเรียวสวยได้รูปขมวดแน่นพร้อมกับชะเง้อคอมองด้านหน้าด้วยความสงสัย

“ไอหยา!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ขอโทษครับท่าน...อยู่ๆแมวก็ตัดหน้ารถ”

“หืม? แมว?”

“ครับ...แมวดำ นั่นไงครับมันนอนอยู่หน้ารถเรา” เพิ่มพูนพูดพลางชีนิ้วไปยังหน้ารถที่ไฟรถส่องอยู่ ดีนชะเง้อคอมองก็เห็นแมวสีดำสนิทนอนแน่นิ่งอยู่หน้ารถจริงอย่างที่เพิ่มพูนว่า ก่อนที่เพิ่มพูนจะเปิดประตูแล้วรีบลงจากรถไปเพื่อดูแมวตัวนั้น...และแน่นอนว่าดีนเองก็ลงจากรถเช่นกันด้วยสีหน้าหงุดหงิด

สองขายาวก้าวไปใกล้แมวตัวนั้นเพียงสองสามเก้า หลุบสายตาคมมองเจ้าแมวสกปรกมอมแมมและเปียกชุ่มไปด้วยเลือดเต็มตัว แม้ว่าตัวมันจะเป็นสีดำแต่รอยเปียกนั้นเลอะพื้นถนนพอให้รู้ว่ามันคือเลือดจากตัวเจ้าแมวน้อยที่นอนแน่นิ่งอยู่

เพิ่มพูนก้มลงมองเจ้าแมวที่ยังคงหายอยู่อย่างอิดโรยนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันไปหาเจ้าของตนแล้วเอ่ยขึ้น

“ยังไม่ตายครับท่าน”

“.......”

“ขืนปล่อยมันไว้แบบนี้มันตายแน่ๆครับ” เพิ่มพูนเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสาร ดีนยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงหลุบสายตาคมมองเจ้ามองนั้นด้วยแววตาเรียบนิ่ง

“ก็แค่แมวขี้เรื้อนตัวเดียว...”

“ขนสวยขนาดนี้ผมว่ามันไม่ได้ขี้เรื้อนนะครับ มันแค่บาดเจ็บ”

“ผมไม่สนใจหรอก” ดีนพูดพลางหันหลังเดินกลับไปยังรถที่ตนพึ่งจะลงมา ภายในใจลึกๆแอบรู้สึกผิดไม่น้อยหากทิ้งมันเอาไว้ อย่างไรก็เป็นรถเขาที่มันกระโดดเข้ามาตัดหน้าเหมือนกับว่ามันจงใจอย่างไรอย่างนั้น

“ท่านประธาน....”

“...เก็บมันไปสิ รักษาหายแล้วค่อยเอามันไปปล่อย”

            ...ไอ้มนุษย์โสโครกนี่!! ปล่อยข้านะ!!... เสียงที่เอื้อนเอ่ยของเธอในตอนนี้กลายเป็นเพียงเสียงร้องเหมียวๆ สายตาดุดันน่าเกรงขามกลับกลายเป็นสายตาออดอ้อนซึ่งชายหนุ่มมองว่าแมวตัวน้อยนี้คงกำลังดีใจที่เขาจะเก็บมันกลับไปเลี้ยง

            “รู้ว่าดีใจ ช่วยเลิกร้องได้ไหม ปกติฉันไม่เลี้ยงสัตว์ แต่เห็นว่าแกน่าเวทนาหรอกนะ”

            ...ใครอยากให้มาเวทนากันยะ!!....เฮ้ย!!... ไม่ทันที่จะได้ร้องเหมียวเถียงชายหนุ่มต่อ ผู้ติดตามอย่างเพิ่มพูนก็จัดการจับเธอเข้าไปวางที่ข้างคนขับทันที

            ชายหนุ่มรีบกลับเข้าคฤหาสน์หลังใหญ่เมื่อมาถึงก่อนผู้ติดตามจะนำลูกแมวตัวสีดำสนิทนั้นไปวางไปบนโซฟา ตอนนี้เจ้าลูกแมวกลับมันคอพับไปแล้ว เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็ตกใจสุดขีด ก่อนจะพยายามใช้ปลายนิ้วคลำหาหัวใจของเจ้าแมวน้อยโดยที่ลืมไปว่าเขานั้นแพ้ขนสัตว์

            ....นี่แกจับตรงไหนกับฮะ?!!.... นิลมณีถึงกับสะดุ้งก่อนจะร้องเหมียวออกมา ชายหนุ่มเห็นว่ามันร้องเหมือนปกติก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจไม่ต่างจากผู้ติดตามของเขา นิลมณีมองใบหน้าชายหนุ่มตรงหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง พึ่งเห็นชัดๆก็ตอนนี้ว่าเขาหล่อเหลาไม่หยอก เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆห้องอย่างสงสัย ดูจากบ้านหลังใหญ่ที่เรียกได้ว่าคฤหาสน์คงจะแพงน่าดู นั่นแสดงว่าเขาคงไม่ใช่เพียงพนักงานบริษัทธรรดาๆแน่ๆ

            “หิวไหมเจ้าแมวขี้เรื้อน ฉันให้เพิ่มพูนแวะซื้ออาหารเปียกมาให้แกด้วยนะ” เขาพูดขึ้นพลางเอื้อมมือไปอุ้มเจ้าแมวน้อยจากอ้อมแขนของผู้ติดตามอย่างเพิ่มพูน

“เอ่อ...คุณดีนครับ คุณแพ้...” เพิ่มพูนพยายามที่จะร้องห้ามเพราะเจ้านายของตนแพ้ขนสัตว์แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ว่าแล้วเขาก็วางเจ้าแมวตัวน้อยลง ก่อนจะหันไปค้นถุงสีขาวขุ่นใบหนึ่งแล้วหยิบอาหารเปียกที่เขาพึ่งแวะซื้อมาจากมินิมาร์ทใกล้ๆบ้าน นิลมณีมองชายหนุ่มที่กำลังเทอาหารเปียกให้เธอด้วยใบหน้าที่ดูขยะแขยงอาหารเปียกนั้น ก่อนที่เขาจะยกจานอาหารเปียกมาให้เธอแต่ทว่าเธอกลับเบือนหน้าหนีแล้วพยายามเดินไปทางอื่นแต่ทว่า...

            ตุ้บ! เหมี๊ยวววว!!

            “เจ้าแมวโง่ เดินยังไงให้ตกโซฟาวะ” นิลมณีร้องเสียงหลง ร่างกายบอบช้ำอยู่แล้วแต่เพราะเชิดหน้าหลับตาเดินหนีอาหารที่เขาให้จนไม่ทันสังเกตว่าตัวเองอยู่ขอบโซฟา ก้าวพลาดร่วงลงกระทบพื้นเข้าอย่างจังโดยไม่ทันได้ตั้งท่า ไม่หนำซ้ำยังโดยมนุษย์ผู้ชายมองว่าโง่เสียอีก

            ....หายดีเมื่อไหร่ แม่จะตะปบให้แขนลายเลย... ได้แต่คิดอยู่ในใจพร้อมจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่อุ้มเธอขึ้นมาอย่างเอาเรื่อง แต่ถึงกระนั้นก็ดูเหมือนชายหนุ่มจะมองสายตาของเธอไม่ออก เพราะมันดูน่ารักไปเสียหมดเมื่ออยู่ในร่างนี้

            “จะตั้งชื่อแกว่าอะไรดี แมวดำตาสีฟ้า...อืมมมม...” ชายหนุ่มอุ้มเจ้าเหมียวเข้าไปใกล้จ้องมองสำรวจเจ้าแมวเหมียวแล้วทำหน้าท่าทางครุ่นคิดอยู่พักใหญ่

            ...ข้าชื่อนิลมณี...

            “อืมมมม....”

            ...เจ้ามนุษย์โง่ ข้าบอกว่าข้าชื่อนิลมณี!!...

            “รู้แล้วๆ เลิกร้องได้แล้วเจ้าดำ”

            ...ดำบ้านแป๊ะแกดิไอ้มนุษย์หน้าอาหารเปียก!...

            “แกร้องแบบนี้แสดงว่าไม่ชอบ...ตัวผู้หรือตัวเมียวะเนี่ย” ชายหนุ่มคิดชื่อไม่ออกจึงคิดว่าต้องรู้ก่อนว่าแมวตัวนี้ตัวผู้หรือตัวเมียถึงจะคิดชื่อได้ ว่าแล้วก็พลิกเจ้าเหมียวหงายท้องพยายามจ้องมองระหว่างขาเล็กๆของเจ้าแมว แต่เจ้าแมวเหมียวกลับเอาหางปิดเสียอย่างนั้น

            ...อะ...ไอ้บ้า! คนบ้าอะไรมาดูจิมิคนอื่น!... นิลมณีร้องท้วงขึ้นมาในใจ ทั้งโกรธทั้งเขินจนแทบอยากจะฉีกร่างชายตรงหน้าทิ้งไปเสีย ที่บังอาจมาหยามศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงอย่างเธอ ถึงเธอจะเป็นปีศาจแต่เธอก็ไม่เคยมีชายใดมาแตะต้อง...

            “เอาหางออกสิ ไม่อย่างนั้นจะรู้ได้ยังไง”

            ...ไม่เฟ้ย! อ๊าย! อย่านะ!! อ๊ะ!!.... ร้องเหมียวห้ามพลางดิ้นไปมาแต่ก็ไม่พ้นมือใหญ่ของชายหนุ่มตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวเขี่ยหางของเธอออกก่อนจะตรวจดูว่าแมวตัวนี้เป็นตัวผู้หรือตัวเมีย

            “ตัวเมีย...งั้นชื่อสีนิล” พูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่งด้วยชื่อที่คิดขึ้นมาง่ายๆ ส่วนนิลมณีนั้นรู้สึกโกรธจนตัวสั่นแถมยังเขินจนแทบจะมุดหน้าหนี ราชาปีศาจอย่างเธอต้องมาเจอชายชาวมนุษย์ทำแบบนี้รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

            “สีนิลคือชื่อเธอ ส่วนฉันชื่อดีน ต่อไปฉันจะเป็นคนเลี้ยงเธอเอง” เมื่อรู้ว่าเจ้าแมวเหมียวเป็นตัวเมียก็เปลี่ยนสรรพนามเรียกเธอเหมือนผู้หญิงคนหนึ่ง สำหรับดีนนั้นคิดว่าอย่างน้อยก็มีเพื่อนไว้แก้เหงาและคอยอยู่ด้วย เพิ่มพูนที่ยืนเงียบอยู่นานได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับถอนหายใจ เพราะดูท่าทางเจ้านายของตนจะไม่แพ้ขนแมวตัวนี้จึงโล่งใจไปเปราะหนึ่ง

            “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณดีน” เพิ่มพูนเอ่ยขึ้น ดีนจึงหันไปพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนักราวกับว่าตอนนี้เขาได้ของเล่นชิ้นใหม่ เป็นแมวตัวน้อยที่เขาคิดอยากจะเลี้ยงมาตลอดเพียงแต่ว่าเขากลับเป็นโรคแพ้ขนสัตว์ แต่พอเป็นแมวตัวนี้เขากลับไม่มีอาการใดเลยจึงค่อนข้างเห่อไม่น้อย เพิ่มพูนเมื่อได้รับอนุญาตก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี ทิ้งให้ดีนอยู่กับเจ้าแมวน้อยตามลำพัง

ด้วยความที่ตัวเขาเองค่อนข้างเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดคุยกับใครในที่ทำงาน เวลาพูดออกไปคนส่วนใหญ่จะรับไม่ได้เพราะพูดขวานผ่าซากจึงไม่ค่อยมีใครอยากจะคุยกันเสียเท่าไหร่ ถึงเขาจะเป็นถึงประธานแต่ลูกน้องก็ไม่ได้เข้าหามากมายนอกเสียจากว่าเป็นผู้หญิง ที่ตั้งใจจะเข้าหาเขาเพราะต้องการอย่างอื่น

...ก็ไม่โง่เท่าไหร่นี่นา...สีนิล...ฮึ...ถึงจะดูเชยสะบัดก็เถอะ... เธอคิดอย่างหงุดหงิดใจ แต่ก็ยังดีที่ชื่อที่เขาตั้งนั้นมันคล้ายชื่อเธออยู่บ้าง เพราะอย่างไรเขาคงจะเรียกแค่นิลสั้นๆพยางค์เดียวแน่ และอีกอย่างที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้เธอคิดว่าตัวเองต้องรักษาตัวให้หายดีก่อน การที่ถูกรับมาเลี้ยงก็คงจะดีกว่าอยู่ข้างถนน

“เธอไม่กินอาหารเปียก แล้วเธอจะกินอะไรละเนี่ย...หรือเพราะป่วยงั้นเหรอ พรุ่งนี้ฉันค่อยพาเธอไปหาหมอล่ะกัน ยังไงคืนนี้เธอต้องไปนอนกับฉันในห้อง เผื่อตอนดึกเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะได้ดูแลทัน”

ดีนพูดขึ้นพร้อมกับอุ้มร่างแมวของเธอไปยังห้องนอนของเขา ดีนหยุดตรงข้างเตียงก่อนจะยกแมวที่อุ้มขึ้นมามองด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง นิลมณีคาดเดาความคิดของเขาไม่ออกเลยแม้แต่น้อย เห็นเพียงแค่เขามองที่เตียงและตัวเธอสลับกันไปมา

“สงสัย...เธอต้องอาบน้ำก่อนถึงจะนอนเตียงเดียวกับฉันได้” ว่าแล้วก็คว้าผ้าขนหนูในตู้ออกมาสองผืนเอามาพาดบ่าทั้งที่มือหนึ่งอุ้มแมวสีดำตัวเดิมนั่นคือนิลมณีไว้ แล้วพาเข้าห้องน้ำไป นิลมณีเห็นอย่างนั้นก็ร้องเสียงแมวออกมาลั่นห้อง พยายามดีดดิ้นให้หลุดแต่ก็ไม่ทันแล้ว เพราะดีนปิดประตูล็อคกลอนห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว