แอนนา แพควิน ให้สัมภาษณ์เรื่องผลงานล่าสุดที่ไหน?

“รู้ไหมว่าคุณแพรรัมภา เธอควบสามีถึงสองคน” เสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าคุณแพรรัมภา ลูกสาวทายาทเจ้าสัวหมื่นล้านมีสามีถึงสองคน ข่าวฉาวไม่ต่างจากคาวปลาเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว ถึงถูกติฉินนินทาว่าร้าย แต่แพรรัมภาผู้เหย่อหยิ่งก็เชิดหน้าชูคออย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไร ภายนอกชายหนุ่มทั้งสองเป็นเพียงบอดีการ์ดคอยคุ้มกันความปลอดภัย แต่เมื่อนายหญิงสั่งให้พลิกบทบาทเมื่อไหร่ก็กลายเป็นสามีบนเตียงให้ทันที จะให้เลือกระหว่างแอสตันหรือมาร์ตินได้ยังไง ในเมื่อมีของใหญ่และเอวดีทั้งคู่ขนาดนี้...

อคิณถูกส่งตัวมายังโรงเรียนเล็ก ๆ กลางชนบท ในฐานะ “ครูอาสา” ตามแผนประชาสัมพันธ์ของบริษัทระดับพันล้านที่เขากำลังจะก้าวขึ้นเป็นท่านประธานในอนาคต ภาพลักษณ์ที่ดีงามต่อสาธารณะสำคัญพอ ๆ กับความสามารถทางธุรกิจ การลงพื้นที่ครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงภารกิจช่วยเหลือสังคม หากคือหน้าที่ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเหมาะสมในเส้นทางชีวิตของเขา ที่นั่นเอง อคิณได้พบกับธาริน เจ้าหน้าที่ป่าไม้ผู้ใช้ชีวิตเรียบง่าย ทว่ามีแววตาอบอุ่นและจริงใจอย่างที่อคิณไม่คุ้นเคย จากการทำงานร่วมกันในแต่ละวัน ความใกล้ชิดค่อย ๆ ก่อตัวอย่างเงียบงัน บทสนทนาเล็ก ๆ รอยยิ้มบางเบา การช่วยเหลือกันโดยไม่ต้องร้องขอ กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งสองต่างรับรู้ถึงความรู้สึกที่ค่อย ๆ เติบโตในใจ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาเป็นคำพูด เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่า เส้นทางชีวิตของพวกเขา…สวนทางกันเกินไป ความรู้สึกที่เก็บงำไว้นานวันกลับยิ่งทวีความชัดเจน จนกระทั่งคืนหนึ่ง ความใกล้ชิดทางใจได้พาให้พวกเขาเผลอก้าวล้ำเส้นของความสัมพันธ์ทางกายไปโดยไม่ทันคิด ท่ามกลางความเงียบงันของชนบท และหัวใจที่เต้นแรงเกินจะห้ามไหว

เรื่องราวของแพรวพราวผู้หญิงที่ทำงานอยู่ที่ร้านเหล้าของเจ๊พิมล สถานที่ตรงนั้นมีบริการอย่างอื่นนอกเหนือจากการเป็นคนนั่งดริ๊ง มันอาจจะไม่ผิดเลยถ้าต้องไปยุ่งกับผู้ชายที่เข้ามาทำงานในร้านแต่ทว่าแพรวพราวเธอมีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้วและสามีเป็นผู้ชายที่ดีมากแต่เธอกลับไม่รู้จักพอแอบนอกใจสามีไปคบกับชายอื่นนอกใจอย่างเดียวไม่พอมีแอบนอกกายอีกต่างหาก..แถมผู้ชายทุกคนที่เข้ามาหาเธอต่างก็รู้ว่าเธอเองก็มีสามีแล้วแต่ก็ยังอยากที่จะสานสัมพันธ์กับเธอแต่ทว่าไปแล้วเธอเองก็ไม่เคยปฎิเสธผู้ชายพวกนั้น ยังไม่หมดนะยังมีคู่ของกายและสารวัตรธาม กายเรียนจบจากกรุงเทพฯเพื่อมาหาพี่สาวที่ชื่อพิมแต่พอมาถึงกลับต้องเสียใจเพราะพิมเธอได้จากไปแล้วแล้วกายได้หลักฐานบางอย่างเพื่อไปพิสูจน์ว่าของชิ้นนั้นพอจะจับคนที่ทำร้ายพิมได้ไหม กายไปที่โรงพักได้เจอกับสารวัตรหนุ่มหล่อ หน้าตาดีประจำการอยู่ตรงนั้น เจอกันครั้งแรกทำเอากายหัวเสียนิดหน่อยแต่ไปๆมาๆสารวัตรหนุ่มหล่อกลับชอบกายซะงั้น เอาแล้วไงทีนี้!! ฝากติดตามด้วยน๊าา.. เรื่องราวในนิยายนักเขียนอยากจะบอกนักอ่านทุกคนว่ามันมีหลากหลายของความรักชายรักชาย ความรักที่มีทั้งผิดหวังและอาจสมหวังบ้าง มีคดีที่ต้องสืบกันเล็กน้อยแต่ไม่ได้หวือหวาอะไรมาก

“อย่าปฏิเสธสิ่งที่ฉันต้องการเลยนาง เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางขัดขืนฉันได้...” “คุณไม่มีสิทธิ์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้ คุณกำลังจะลักพาตัวฉัน...” หญิงสาวพยายามพูดให้เขาตระหนักในสิ่งที่ทำว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ปฐวิน กลับยักไหล่ไม่สนใจซ้ำยังพูดให้เธอได้เจ็บและอาย... “เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวเธอ อย่าครางเสียงดังก็แล้วกันเวลาที่ฉันอยู่ในตัวเธอ...” “หยาบคาย...” อังศณากัดกรามแล้วต่อว่าเขาลอดไรฟันอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย...

“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน” พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกระเผลกๆ ออกจากกระท่อม หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย “มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน “เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย “แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น “เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี “โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม “ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ” “อ้อ... นึกว่าอยาก” “ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!

ความรักที่เพิ่งเริ่มต้นของภูผาและอันอันต้องดับลงก่อนจะลุกโชน ผ่านไปสิบปีโชคชะตาพาทั้งคู่กลับมาพบกันอีก ไฟรักที่ริบหรี่จะลุกขึ้นใหม่ได้ไหม และเขาจะรักษาความสัมพันธ์ที่เหลือเพียงใยบางเบานั้นได้หรือไม่