บทนำ

     แนะนำเรื่อง     

      สิบปีหลังจากวันที่รายการเพลงชื่อดังปิดตัวลง...อันอัน และ ซันซัน คู่พิธีกรขวัญใจผู้ชมในวันวาน โคจรกลับมาพบกันอีกครั้งโดยไม่ได้นัดหมาย

      คราวนี้ทั้งคู่ไม่ได้ยืนอยู่หน้ากล้องในฐานะพิธีกรเหมือนเดิม หากแต่ในฐานะ “ศิลปิน” ที่ต่างคนต่างมีอัลบั้มใหม่ในมือ

การกลับมาเดินสายโปรโมตรายการพร้อมกัน ทำให้สองชื่อที่เคยอยู่คู่กันในอดีต กลับมาเป็นที่พูดถึงอีกครั้ง

      อันอัน ดาราสาวผู้รักการแสดงยิ่งกว่าสิ่งใด พร้อมความสามารถในการร้องเพลงได้ (ไม่) นิดหน่อย แต่ดันเสียงเพราะจนแฟนคลับเรียกร้องให้ออกอัลบั้มทุกสองปี

      ส่วน ซันซัน นักร้องหนุ่มผู้คร่ำหวอดในวงการ ที่หันไปจับงานแสดงและคว้ารางวัลมานับไม่ถ้วน

      สำหรับเธอ…ความสำเร็จของเขาคือทั้งแรงบันดาลใจและหนามตำใจในเวลาเดียวกัน

      เพราะในขณะที่เขาดูเหมือนได้ทุกอย่างอย่างง่ายดาย

      เธอต่างหากที่ต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อให้ยืนอยู่ในจุดเดียวกัน

      แต่เมื่อเส้นทางของทั้งคู่กลับมาบรรจบอีกครั้ง…

      บางที “โชคชะตา” อาจกำลังเขียนบทใหม่ให้พวกเขา

      บทที่มีทั้งเสียงเพลง ความทรงจำ และหัวใจที่ยังไม่เคยจางหายไปเลยตลอดสิบปีที่ผ่านมา

บทนำ

              ขณะที่ชายหนุ่มในชุดดำทั้งชุดรีบก้าวลงจากรถ เดินตรงเข้าสู่ตัวตึก ท่ามกลางเสียงเรียกขานจากแฟนคลับที่ยืนรออยู่ด้านหน้า เขาไม่แม้แต่จะหันมอง เสียงกรี๊ดยังคงดังไล่หลังมา จนกระทั่ง...เขาหยุดชะงักกลางโถงทางเดิน

              สายตาเขาเงยขึ้นพอดีกับหญิงสาวในเสื้อสีเขียว กางเกงดำเรียบง่ายที่เดินสวนเข้ามา มือเธอถือแก้วกาแฟจากร้านดังแบรนด์ไทยที่เพิ่งเปิดตัวใหม่

ช่วงเวลานั้นเหมือนอากาศรอบตัวหยุดนิ่ง ทั้งสองคนหยุดอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว สบตากันเพียงครู่...สั้น...แต่เหมือนยาวนานเกินบรรยาย

              ก่อนที่ต่างฝ่ายจะเบือนหน้า เดินแยกไปตามทางของตัวเอง

              อันอัน หญิงสาวในชุดเขียว รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ความตกใจแล่นวาบขึ้นในอก เธอไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเขาอีก...ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยสนิทจนคุยกันแทบทุกวันเมื่อสิบปีก่อน

เกือบสิบปีไม่มีแม้แต่โอกาสจะสบตากันในงานใด ๆ เหมือนโชคชะตาตั้งใจแกล้งให้พบกันในวันที่ไม่มีใครตั้งตัวได้ทัน

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก้าวต่อไปโดยไม่หันกลับ แต่ในหัวใจกลับเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ

อีกด้านหนึ่ง ซันซัน หยุดฝีเท้าไว้ชั่วขณะ ก่อนหันกลับไปมองเธอจากด้านหลัง

แววตาเขามีทั้งความคิดถึงและบางอย่างที่คล้ายความเสียใจ แต่เพียงเสี้ยววินาที เขาก็ก้มหน้าเดินต่อไปอย่างคนจำใจ เพราะวันนี้ตารางงานแน่นเอี๊ยด เพลงใหม่ต้องเริ่มโปรโมต เขาไม่มีเวลาสำหรับอดีต...

              ถึงอย่างนั้น เสียงในใจเขาก็ยังแผ่วเบา

              “เกือบสิบปีแล้ว...เธอยังเหมือนเดิมเลยนะ อันอัน”