แอนเจลีนา โจลี บุตรคนโตอายุเท่าไหร่ในตอนนี้?

พอพูดถึงครอบครัวของแอนเจลีนา โจลี ก็ต้องบอกว่าโครงสร้างครอบครัวของเธอค่อนข้างโดดเด่นและมีเรื่องเล่าเยอะ เราอยากสรุปแบบตรงไปตรงมาว่าเธอมีลูกทั้งหมด 6 คน แบ่งเป็นเด็กบุญธรรม 3 คนและลูกแท้จริง 3 คน ชื่อของพวกเขาคือ Maddox Chivan Jolie-Pitt (มาดด็อกซ์) จากกัมพูชา, Pax Thien Jolie-Pitt (แพกซ์) จากเวียดนาม, Zahara Marley Jolie-Pitt (ซาฮารา) จากเอธิโอเปีย, Shiloh Nouvel Jolie-Pitt (ชิลโอ) ที่เกิดในนามิเบีย, และฝาแฝด Vivienne Marcheline Jolie-Pitt กับ Knox Leon Jolie-Pitt ซึ่งเกิดพร้อมกันในปี 2008 มุมมองส่วนตัวยังคงชวนให้คิดว่าการเลี้ยงลูกแบบผสมทั้งรับเลี้ยงและให้กำเนิดเองทำให้ครอบครัวมีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและประสบการณ์ ชื่อกลางบางชื่อ เช่น 'Marcheline' ถือเป็นการรำลึกถึงตระกูลและความผูกพัน ส่วนการจัดการชีวิตครอบครัวภายใต้สปอตไลต์ก็เป็นเรื่องที่น่าชื่นชมในการพยายามรักษาความปกติให้เด็กๆ เท่าที่จะทำได้

เราเป็นคนที่ติดตามข่าวบันเทิงบ่อย ๆ เลยสังเกตว่าการปรากฏตัวของลูก ๆ ของแอนเจลีนา โจลีไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยเหมือนคนดังบางคน ช่วงเวลาที่เห็นเด็ก ๆ โผล่ตามสื่อมวลชนมักจะเป็นตอนที่สิ่งที่เกี่ยวกับครอบครัวถูกจับตามองเป็นพิเศษ เช่นตอนพาไปงานเปิดตัวภาพยนตร์ของแม่หรือเวลามีการถ่ายภาพครอบครัวอย่างเป็นทางการ แต่ส่วนใหญ่ภาพที่ออกมามักจะเป็นภาพสับสนจากช่างภาพตามท้องถนน มากกว่าจะเป็นการโผล่ตัวบนเวทีหรือพรมแดงบ่อย ๆ พฤติกรรมการให้ความเป็นส่วนตัวของโจลีค่อนข้างชัดเจน — เธอเลือกที่จะปกป้องลูก ๆ ไม่ให้เป็นข่าวในชีวิตประจำวัน ดังนั้นถ้าดูโดยรวมแล้ว การปรากฏตัวในสื่อของลูก ๆ จึงเป็นเหตุการณ์เป็นระยะ ๆ มากกว่าการปรากฏตัวบ่อย ๆ ซึ่งทำให้ภาพลักษณ์ของครอบครัวนี้ดูเป็นความลับมากกว่าครอบครัวคนดังทั่วไป

เรื่องการใช้ชีวิตของลูกๆ หลังการหย่าร้างของคนดังเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงเยอะ แต่สำหรับกรณีของแอนเจลีนา โจลี ชัดเจนว่าลูกๆ ใช้เวลาอยู่กับเธอเป็นหลัก หลังจากแยกทางกับบรัด พิตต์ เด็กทั้งหก — 'แมดด็อกซ์', 'ซาฮารา', 'แพ็กซ์', 'ชิโลห์', และฝาแฝด 'น็อกซ์' กับ 'วีเวียน' — ถูกเล่าในสื่อว่าอาศัยกับโจลีในหลายปีแรกหลังการแยกบ้าน การเป็นพ่อแม่ในสายตาสาธารณะมีความซับซ้อนมาก และฉันมองว่าเหตุผลหนึ่งที่โจลีเลือกให้ลูกอยู่กับตัวเองเป็นหลักน่าจะมาจากความตั้งใจอยากให้เด็กมีความต่อเนื่องด้านการเรียนและการใช้ชีวิตประจำวัน แนวคิดนี้เตือนฉันถึงซีนครอบครัวใน 'Mr. & Mrs. Smith' ที่ความเป็นครอบครัวกับการทำงานตัดกัน แต่ชีวิตจริงต้องบาลานซ์มากกว่านั้น พิตต์เองยังมีการพบปะและใช้เวลากับลูกๆ เป็นระยะ ดังนั้นคำตอบสั้นๆ ก็คือลูกๆ อาศัยกับโจลีเป็นหลัก แต่ยังมีความสัมพันธ์กับพ่อของพวกเขาอยู่ด้วยตามข่าวและภาพที่เห็นเป็นครั้งคราว

มาดด็อกซ์คือคนที่ชัดเจนที่สุดในครอบครัวที่ผมเห็นว่าพยายามเข้าไปมีส่วนในวงการภาพยนตร์ในแบบที่เป็นมืออาชีพมากขึ้น ผมจำได้ในเชิงรายละเอียดจากมุมมองของคนดูที่ติดตามผลงานของแม่เขา ว่าเขาเคยมีบทบาทเบื้องหลังในโปรเจกต์สำคัญของแองเจลีนา โดยเฉพาะงานที่เกี่ยวกับกัมพูชา เขาเคยทำหน้าที่ช่วยงานผู้กำกับและการจัดการกองถ่าย ซึ่งทำให้ผมรู้สึกว่าเขาเรียนรู้อย่างจริงจังจากรากของการสร้างหนัง ไม่ได้กระโดดขึ้นมาเป็นนักแสดงเพียงอย่างเดียว ด้วยมุมมองแบบแฟนบันเทิง ผมคิดว่าเส้นทางของมาดด็อกซ์ชัดกว่าเด็กคนอื่นตรงที่เป็นงานเบื้องหลังและการทำหนังจริงจัง แต่อย่างที่เห็น ครอบครัวนี้ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัว ดังนั้นการที่ใครสักคนจะกลายเป็นคนดังแบบเต็มตัว ยังขึ้นกับการเลือกของพวกเขาเองและเวลาที่เหมาะสม

นี่คือสรุปสั้น ๆ เกี่ยวกับบุตรบุญธรรมของแอนเจลีนา โจลี ที่มักถูกถามกันบ่อย ฉันขอเริ่มจากรายชื่อแบบตรงไปตรงมา: แมดดอกซ์ (Maddox) มาจากประเทศกัมพูชา, แพ็กซ์ (Pax) มาจากประเทศเวียดนาม, และซาฮารา (Zahara) มาจากประเทศเอธิโอเปีย。 ในฐานะแฟน ๆ ที่ติดตามเรื่องราวครอบครัวของเธอมาไม่น้อย ฉันมองว่าสามเด็กที่รับเลี้ยงมานั้นมักถูกพูดถึงร่วมกับการทำงานด้านมนุษยธรรมของโจลี ส่วนลูกอีกสามคน—ชิโลห์, วิเวียนน์ และน็อกซ์—เป็นลูกทางชีวภาพที่เกิดภายหลัง การจำแนกแบบนี้ช่วยให้เข้าใจภาพรวมครอบครัวที่ผสมผสานทั้งการรับเลี้ยงและการตั้งครรภ์ได้ง่ายขึ้น

การย้ายจากบทบาทนักแสดงมาเป็นผู้กำกับของแอนเจลีนา โจลีเปิดเผยมิติใหม่ของความตั้งใจในการเล่าเรื่องที่ฉันเห็นได้ชัดเจน การกำกับทำให้เธอมีพื้นที่ควบคุมองค์ประกอบทั้งภาพและข้อความมากขึ้น จากที่เคยเป็นหน้าตาและการแสดงที่โดดเด่นในฉาก กลายเป็นคนที่เลือกเรื่องและกรอบมุมกล้องเพื่อชวนผู้ชมตั้งคำถามแทนการตอบตรงๆ งานอย่าง 'Unbroken' แสดงให้เห็นว่าเธอหันไปจับเรื่องประวัติศาสตร์และทรมานทางจิตใจของตัวละครด้วยความเคารพต่อรายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์ ขณะเดียวกัน 'By the Sea' ก็เผยให้เห็นด้านส่วนตัวและการทดลองเชิงสไตล์ที่เธอเลือกทำเมื่อต้องการสื่อความสัมพันธ์ในเชิงละเอียดอ่อน การกำกับยังเปลี่ยนบทบาทของเธอในฐานะผู้นำกองถ่าย—ฉันเห็นเธอให้ความสำคัญกับการทำงานร่วมกับทีมงานท้องถิ่น การใช้สถานที่จริง และการเปิดพื้นที่ให้เสียงของผู้รอดชีวิตได้มีเสียง เช่นใน 'First They Killed My Father' ที่เธอเลือกเล่าเรื่องจากมุมของผู้ได้รับผลกระทบโดยตรง ผลที่ได้คือผลงานที่หนักแน่นในแง่สาร แต่ก็นุ่มนวลพอในแง่มนุษยสัมพันธ์ ในฐานะที่ติดตามทั้งงานแสดงและงานกำกับ ฉันรู้สึกว่าโจลีเปลี่ยนจากคนที่เป็นสัญลักษณ์บนโปสเตอร์ เป็นนักเล่าเรื่องที่ต้องการให้ภาพยนตร์เป็นพื้นที่พูดคุยเรื่องปมสังคมและบาดแผลมนุษย์ ซึ่งทำให้งานของเธอมีน้ำหนักและความเสี่ยงมากขึ้น แต่ก็น่าติดตามกว่าเดิม

ฉันมักเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังเมื่อพูดถึงงานมนุษยธรรมของแอนเจลีนา โจลีเพราะงานของเธอมันไม่ใช่แค่กิจกรรมโชว์ตัว แต่มันมีมิติทั้งภาคสนามและการผลักดันเชิงนโยบายจริงจัง เธอเข้าทำงานกับองค์การผู้ลี้ภัยอย่างเป็นทางการตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 2000 ในฐานะทูตสันถวไมตรีของ UNHCR และต่อมาได้รับมอบหมายให้เป็นตัวแทนพิเศษ ซึ่งบทบาทเหล่านี้ทำให้เธอได้ลงพื้นที่เยี่ยมค่ายผู้ลี้ภัย พูดคุยกับผู้ถูกบังคับให้พลัดถิ่น และนำภาพเรื่องเล่าจากภาคสนามไปสู่เวทีสากล ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการไปเยือนกัมพูชาในช่วงหลังสงคราม และการเดินทางเข้าไปในพื้นที่ความขัดแย้งอย่างดาร์ฟูร์ เพื่อให้เสียงของผู้ถูกละเมิดสิทธิเข้าไปถึงผู้มีอำนาจ นอกเหนือจากงานภาคสนามแล้ว เธอยังตั้งและสนับสนุนกองทุนเพื่อการพัฒนาและการช่วยเหลือชุมชน ทั้งโครงการด้านการศึกษา สุขภาพ และการฟื้นฟูเศรษฐกิจท้องถิ่น ผ่านมูลนิธิที่เธอมีส่วนร่วมตั้งขึ้น สิ่งที่ทำให้รู้สึกถึงความจริงจังคือการที่เธอไม่เพียงแค่เป็นหน้าตา แต่ใช้ชื่อเสียงเป็นแรงผลักดันให้เรื่องผู้ลี้ภัยและผู้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อความรุนแรงได้รับการรับรู้บนเวทีโลก นั่นทำให้ภาพของเธอชัดเจนกว่าแค่ดาราคนหนึ่ง

บทบาทที่แฟนๆ รักกันสุดคงเป็น 'Lara Croft' จาก 'Lara Croft: Tomb Raider' — ตัวละครที่กลายเป็นไอคอนแอ็กชันหญิงไปแล้ว ฉันรู้สึกเลยว่าบทนี้คือภาพจำแรก ๆ ของชื่อเธอสำหรับคนจำนวนมาก เพราะมันรวมทั้งความแข็งแกร่ง ความเซ็กซี่แบบไม่ต้องอาย และการผจญภัยแบบเกมที่คนดูคาดหวังจากตัวละครนี้ ตอนที่เธอปีนป่ายในสุสาน ยิงปืนสองกระบอก และต้องแก้ปริศนา ฉากพวกนั้นถูกออกแบบมาให้คนเชื่อว่าเธอเป็นฮีโร่ที่ลงมือทำเอง แม้ว่าจะมีทีมเบื้องหลังช่วย แต่การแสดงของเธอทำให้คนรู้สึกว่าเป็นคนจริง ๆ ที่กล้าพุ่งเข้าไปเสี่ยง สิ่งที่ทำให้ฉันชอบบทนี้มากกว่าคือผลกระทบทางวัฒนธรรม — เสื้อผ้า ท่าทาง และเสียงหัวเราะแหบ ๆ ของเธอ กลายเป็นแรงบันดาลใจให้คนแต่งคอสเพลย์ เล่นเกม และมองว่าผู้หญิงก็สามารถเป็นพระเอกในเรื่องผจญภัยได้ ไม่ได้มีแค่บทรักหรือบทเสริมเท่านั้น ฉากแอ็กชันหลายฉากยังคงถูกยกเป็นตัวอย่างของการออกแบบคาแรกเตอร์แอ็กชันหญิงในยุคต้นยุค 2000s ท้ายที่สุดแล้ว 'Lara Croft' สำหรับฉันคือการผสมกันระหว่างความเท่กับความสามารถในการเล่าเรื่องผ่านการเคลื่อนไหว — มันไม่ใช่แค่หน้าตาหรือเสียง แต่มันคือความรู้สึกที่ผู้ชมได้รับเมื่อเห็นเธอลุย ฉันยังชอบคิดว่าบทนี้เปิดประตูให้แอนเจลีนาได้ลองบทอื่น ๆ ที่หลากหลายต่อมา

เสียงพากย์ของแอนเจลีนาใน 'Kung Fu Panda' ทำให้ตัวละคร Tigress มีมิติที่ชัดเจน ทั้งความแข็งแกร่งและความอ่อนไหวผสมกันอย่างลงตัว มุมมองส่วนตัวคือฉันชอบวิธีที่น้ำเสียงของเธอให้ความรู้สึกเป็นผู้นำแต่ไม่แข็งจนเกินไป เวลาที่ Tigress เผชิญหน้ากับ Tai Lung ในฉากค่ายฝึกหัดแล้วแสดงความกล้าหาญ ความหนักแน่นของน้ำเสียงทำให้ฉากนั้นมีแรงดึงดูดมากขึ้นไปอีก เสียงของเธอไม่เพียงแต่ทำให้ตัวละครดูเท่ แต่ยังเผยแง่มุมที่เปราะบางเมื่อเจอความผิดหวังหรือความไม่แน่ใจ ซึ่งช่วยให้ตัวละครมีชีวิต ในการดูแบบซ้ำๆ ฉันชอบสังเกตการเปลี่ยนโทนเสียงในฉากที่ Tigress ค่อยๆ ยอมรับ Po ว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมทีมจริงๆ นั่นเป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่แสดงความเข้าใจบทได้ดี และยิ่งเมื่อคิดถึงการที่เธอพากย์ในภาคต่อ ๆ กัน น้ำเสียงของแอนเจลีนาช่วยให้ Tigress มีพัฒนาการที่ต่อเนื่อง ไม่ขาดตอน ฉันมองว่าเธอทำให้ตัวละครการ์ตูนมีความเป็นผู้ใหญ่และน่าเชื่อถือในเวลาเดียวกัน

บอกตรงๆ ว่าตอนนี้ตามกระแสแล้วชวนตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยเกี่ยวกับแอนเจลีนา โจลี เพราะเธอมักสลับบทบาทระหว่างการแสดงกับการกำกับ ทำให้ทุกครั้งที่เธอประกาศโครงการใหม่จึงรู้สึกเป็นเรื่องใหญ่ ในมุมมองแฟนคนหนึ่ง ผมเห็นว่าปีนี้ยังไม่มีโปรเจ็กต์ยักษ์ที่ได้รับการยืนยันวงกว้างว่าจะมีฉายสู่สาธารณะเลย แต่มีข่าวลือและการพัฒนางานในระดับโปรดักชันอิสระที่ชวนติดตาม เช่น แนวทางที่เธอมักเลือกคือผสมระหว่างบทบาทที่ต้องใช้มิติทางอารมณ์ลึก (คล้ายกับผลงานใน 'A Mighty Heart') กับงานกำกับที่ให้ความสำคัญกับเรื่องราวคนและภูมิศาสตร์ของตัวละคร (เตือนความทรงจำของ 'By the Sea') เห็นภาพว่าเธออาจเลือกทำงานที่ให้พื้นที่สร้างสรรค์มากกว่าการเข้าร่วมแฟรนไชส์ยักษ์ใหญ่ทุกครั้ง อีกอย่างที่ทำให้ปีนี้น่าสนใจคือทิศทางงานของเธอในช่วงหลังมักเชื่อมโยงกับประเด็นสังคมและมนุษยธรรม ดังนั้นถ้ามีโปรเจ็กต์ใหม่ที่ออกมา มันน่าจะไม่ใช่แค่หนังบ็อกซ์บัสเตอร์ธรรมดา แต่เป็นผลงานที่มีมุมมองเฉพาะตัว ซึ่งแฟนอย่างฉันรอที่จะได้เห็นว่าบทหรือการกำกับของเธอจะพาเราไปที่ไหน เป็นความตื่นเต้นแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่หวือหวาแต่น่าติดตามอยู่ดี