บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง の小説・ストーリー

ลูกชายที่เขาถูกทอดทิ้ง คนไร้ประโยชน์ซึ่งครอบครัวถูกทำลายและไม่สามารถแก้แค้นได้ มีชีวิตได้เพียงไร้ค่าเท่านั้น มันจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง!

เพราะหนึ่งในนั้นคือคนที่เคยทอดทิ้งเขาในช่วงตกต่ำ ต่อให้เขายังวางไม่ลงเพราะความไม่ยอมรับจากการถูกทิ้งในอดีต แล้วจะมีใครบ้างที่ไม่มีปมในใจกับคนที่เคยทอดทิ้งตัวเอง ส่วนอีกคนก็เป็นเพียงเด็กสาวบ้านนอกไร้ภูมิหลัง หากไม่ได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลต้วน ก็คงไม่มีวันได้รู้จักกับต ้วนหวยซ่ง

นางจะไม่ใช่เด็กน้อยที่ถูกทิ้งขว้างอีกต่อไป จะไม่ใช่รองแม่ทัพที่ถูกพี่สาวทรยศอีกต่อไป นางจะละทิ้งอดีตทุกอย่าง และเริ่มต้นใหม่...

หนานกงหว่านเฉียน‍อยากรู้เหตุผล “สิ่งที่พวกนางถูกเชื่อมโยงเอาไว้ด้วยกัน นั่นก็คือแต่ละคนล้วนแล้วแต่เป็นบุตรสาวที่ถูกทอดทิ้งด้วยกันทั้งนั้น บ้างก็เป็นบุตรนอกสมรส บ้างก็เป็นบุตรสาวของอนุภรรยา ครอบครัวและบิดาต่างก็ปล่อยปละละเลย และที่สำคัญพวกนางมีชีวิตเหมือนกับ...เน ี่ยน‍เนี่ยนอดีต”

“ท่านแม่สอนข้าว่า คนที่ทอดทิ้งครอบครัวยามยากลำบากคือคนที่ขี้ขลาดที่สุดในใต้หล้า ท่านไม่ใช่บิดาของข้า ท่านเป็นแค่บุรุษจอมหน้าหนา ข้ามีเพียงท่านแม่ก็พอแล้ว ไม่ต้องการบิดาที่ทำให้ท่านแม่ต้องร้องไห้!” ชายหนุ่มทรุดเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้าบุตรชาย นัยน์ตาแดงก่ำคล้ายมีหยาดน้ำตาเอ่อล้ น ทว่าเขาฝืนกลืนมันลงไป

อนขดกายอยู่บนแคร่ไม้เก่าในห้องเก็บฟืน นางเป็นคุณหนูรองลูกของเสนาบดีก็จริงอยู่ ทว่าเมื่อถูกส่งเข้ามาเพื่อสำนึกตนยังสถานที่แห่งนี้ กลับไม่มีผู้ใดสนใจไยดี ซ้ำยังถูกกลั่นแกล้งจากบ่าวไพร่สารพัด ผู้คนเหล่านี้หาได้เกรงกลัวคุณหนูรองเช่นนาง ซ้ำยังประณามว่านางคือ บุตรีนอก คอกผู้ที่บิดาแสนเกลียดชัง การที่ถูกส่งมายังสถานที่เช่นนั้นหมายถึงว่านางได้โดนตัดหางปล่อยวัดแล้ว

“ลู่ชิง” ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในนิยายที่เขียนไม่จบ ซึ่งเขียนค้างไว้ตอนนางเอกยอมแต่งงานกับตัวร้ายอย่าง “จื่อหาน” เพื่อช่วยชีวิตพระเอกพอดี นางคิดว่า “มู่เฉิน” จะมาช่วยเหลือตนเองออกไปจากสถานการณ์อันย่ำแย่ แต่กลับไม่ใช่ หลังแต่งงานเพียงไม่กี่วันลู่ชิงถูกมู่เฉินบอกเลิกแบบสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พระเอกผู้แสนดีทอดทิ้งนางให้อยู่กับตัวร้ายโดยไม่เหลียวแล  แถมสามีตัวร้ายยังแผ่รังสีอำมหิตใส่นางไม่หยุดหย่อน จื่อหานร้ายกาจยิ่งกว่าในนิยายเสียอีก ใครก็ได้ช่วยนางออกไปที

ผู้เป็นมารดานิ่งอึ้ง เก็บรอยยิ้มกลับคืน “นางมีเรื่องอื้อฉาวมากเกินไปนะ คราวก่อนก็มีข่าวว่าตั้งครรภ์ เมื่อไม่นานมานี้ก็ถูกถวายฎีกาว่าขโมยลูกอนุของคนรักเก่ามาเลี้ยง” “ข่าวว่าตั้งครรภ์ก็ชัดเจนแล้วว่าไม่เป็นความจริง มีคนกล่าวเท็จใส่ความ การถวายฎีกาก็ชัดเจนแล้วว่าถูกใส่ ร้าย อนุผู้นั้นนำเด็กมาทิ้งไว้หน้าจวน หากนางไม่มีเมตตารับเลี้ยงไว้ชั่วคราวเด็กก็คงเสียชีวิตไปแล้ว เมื่อตอนอนุทิ้งเด็กมีชาวบ้านเห็นและเป็นพยาน อนุเองก็รับสารภาพและรับโทษทัณฑ์หนักไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่ชิงมองอาเฟย แล้วได้แต่ปลงในใจ…พ่อแม่ของอาเฟยเอาอาเฟยมาทิ้งไว้ในพงหญ้า ไม่สนใจว่า…เด็กแรกเกิดจะอยู่รอดหรือไม่ จะถูกสัตว์ทำร้ายหรือไม่…จิตใจทำด้วยอะไรหนอ? ส่วนเขานั้น…คนที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาบังเกิดเกล้ากลับผลักเขาให้ตกนรก ยกเขาให้เป็นชายบำเรอของตาเฒ่าตัณหากลับ ได้หน้าตาเฉย!

“ส่วนเจ้า... อนุเฉิน โทษลอบสังหารนายหญิงคือความตาย แต่เจ้ายังมีบุตรชายที่รักคุณธรรม เหวินหยวนยอมสละความกตัญญูที่มืดบอดเพื่อรักษาชีวิตข้าและปกป้องความถูกต้อง แม้เขาจะเกิดจากอนุ แต่เขาก็คือบุตรชายอีกคนของข้า ข้าเห็นแก่เหวินหยวน จะละเว้นโทษตายให้เจ้า แต่เจ้าต้องถูก เนรเทศไปอยู่ชนบทห่างไกลคนเดียว และห้ามกลับมาที่เจียงหนานอีกชั่วชีวิต!” อนุเฉินทรุดฮวบ ร่ำไห้กอดบุตรชายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะถูกลากตัวออกไป