แฮ ร์ รี่ พอ ต เตอร์ ภาค 5 เล่าเรื่องเกี่ยวกับอะไร?

ความตึงเครียดในฮอกวอตส์ทำให้ทุกชั้นเรียนกลายเป็นสนามรบทางอำนาจและความกลัว ฉันจำความรู้สึกช็อกตอนเห็นการเปลี่ยนแปลงของโรงเรียนที่เคยคุ้นชินเมื่อเธอคนนั้นเข้ามา—ดอโลเรส อัมบริจด์ กับตุ๊กตาโทนสีชมพูและระเบียบที่โหดเหี้ยม การลงโทษด้วย 'ปากกาที่กัดเลือด' ในคาบเดติชั่นของอัมบริจด์กลายเป็นภาพที่ตามติดฉันไปนาน นักเรียนถูกจำกัดเสรีภาพในการเรียนรู้อย่างโจ่งแจ้ง มีการออกคำสั่งห้ามการเรียนเวทป้องกันจากอาจารย์มืออาชีพ ทำให้แฮร์รี่และเพื่อนๆ ต้องรวมตัวกันลับๆ เพื่อฝึกเวทมนตร์ป้องกันตัว ช่วงเวลาที่เราเข้าไปซ้อมในห้องต้องการหรือ 'Room of Requirement' นั้นอบอุ่นและดิบในคราวเดียว — เสมือนการตอบโต้เล็กๆ ของเยาวชนต่อการปกครองแบบเผด็จการ ไม่ใช่แค่การเรียนที่ถูกริดรอน ยังมีช่วงที่ความเป็นเด็กชนกับความรุนแรงของโลกผู้ใหญ่ เช่นฉากที่แฮร์รี่ตามอัมบริจด์เข้าไปในป่าต้องห้ามและได้เผชิญหน้ากับเซนทอร์และกลุ่มอื่นๆ ซึ่งทำให้รู้ว่าการต่อต้านไม่ได้มีแค่เวทมนตร์ แต่รวมถึงความกล้าหาญและความซับซ้อนของความยุติธรรม ภาพเหล่านี้ผสมผสานกันจนทำให้ปีห้าเป็นเรื่องการเติบโตอย่างเจ็บปวดและมีรสชาติของความดาร์กที่ยังคงติดตรึงใจฉันจนถึงทุกวันนี้

ความคิดแรกที่ชอบคิดเล่นๆ เกี่ยวกับ 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' คือว่าสไตล์การจัดการของดัมเบิลดอร์ดูเหมือนการเล่นหมากรุกระยะยาว มากกว่าจะเป็นการปกป้องแบบตรงไปตรงมา การที่ข้อมูลบางอย่างถูกเก็บไว้จากแฮร์รี่จนเกิดความโกรธและความเปราะบาง ทำให้การตัดสินใจของเขาเฉียบคมขึ้นเมื่อถึงจุดวิกฤติ จากมุมมองส่วนตัว การปล่อยให้แฮร์รี่เจอความสูญเสียเองบางครั้งเป็นวิธีที่โหดร้ายแต่ได้ผลในเชิงพัฒนาการ ตัวอย่างเช่นการปล่อยให้เหตุการณ์ที่ห้องเผยความจริงใน Department of Mysteries เกิดขึ้นแล้วค่อยโผล่มาช่วยในท้ายที่สุด ดูเหมือนจะเป็นการบีบให้ผู้เล่นหลักทุกคนต้องเปิดบทบาทตัวเองออกมา บทบาทแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกทั้งชื่นชมและไม่สบายใจไปพร้อมกัน เพราะการเป็นผู้นำที่เห็นแก่ผลลัพธ์สูงสุดบางครั้งก็ต้องแลกด้วยความเจ็บปวดของผู้อื่น ซึ่งทำให้ตัวละครดัมเบิลดอร์มีมิติและข้อโต้แย้งในทางศีลธรรมมากกว่ารูปแบบฮีโร่คลาสสิก

แปลกที่หัวข้อเรื่องนี้ยังถูกพูดถึงบ่อยๆ ว่าแล้วถ้ามีฉบับภาพยนตร์ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ภาค 9 จริงๆ มันควรต่อจากจุดไหนกันแน่? ผมมองว่าสายตรงที่สุดคือการต่อจากฉากตอนจบของภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายซึ่งเป็นการปิดเรื่องราวหลักของเจเนอเรชันแรกไว้แล้ว — นั่นคือช่วงเวลาอีพิล็อกที่เห็นตัวละครตัวเก๋าๆ กลายเป็นพ่อแม่ พูดง่ายๆ ก็คือเรื่องราวสามารถขยับไปที่รุ่นลูกได้ทันที เช่น การหยิบเส้นเรื่องของเด็กๆ ที่โตขึ้นมาเป็นตัวเอกอย่าง Albus Severus หรือเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกที่ยังมีเงาของสงครามหลงเหลืออยู่ได้เลย เหตุผลที่น่าสนใจก็คือมันเปิดโอกาสให้ภาพยนตร์แสดงมุมมองใหม่ของความเป็นฮีโร่ — ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับจอมวายร้าย แต่เป็นการจัดการกับความคาดหวังจากอดีตและการสืบทอดความเป็นมนุษย์ อีกแบบที่ผมชอบคิดคือหยิบเอาเนื้อหาจากบทละคร 'Harry Potter and the Cursed Child' มาดัดแปลงให้เป็นภาพยนตร์ ซึ่งแม้บทละครจะมีความเห็นแย้งกันในหมู่แฟนๆ แต่ก็มีข้อดีคือโครงเรื่องที่ขยายไปยังรุ่นถัดไปพร้อมจังหวะดราม่าครอบครัวที่ชัดเจน การดัดแปลงต้องบาลานซ์ไม่ให้สูญเสียเอกลักษณ์ของตัวละครเดิมและต้องให้ความสำคัญกับโทนของเรื่อง — ทุกฉากที่เป็นความทรงจำจากอดีต เช่น สถานีคิงส์ครอสในอีพิล็อก จะต้องกลับมามีความหมายใหม่เมื่อเรามองผ่านสายตาของเด็กยุคใหม่ ในมุมมองการสร้าง ผมอยากเห็นการเสนอแนะว่าภาคต่อควรพูดถึงผลพวงของสงครามในระดับสังคม—ไม่ใช่แค่บทบาทส่วนตัวของแฮร์รี่เท่านั้น เพราะนั่นคือพื้นที่ที่ภาพยนตร์สามารถขยายโลกของเรื่องได้อย่างมีน้ำหนักและไม่เป็นแค่ภาครีเมค โดยสรุป ถ้าจะมีภาค 9 จริงๆ ผมคิดว่าสองทางเลือกที่เข้าท่าและให้ความคุ้มค่าทางอารมณ์คือ: ต่อเนื่องจากอีพิล็อกเดิมแล้วเขยิบมาที่รุ่นลูก หรือดัดแปลงบทละครที่พูดถึงชีวิตหลังสงคราม แต่วิธีไหนก็ตามต้องกล้าเลือกว่าจะเล่าเรื่องแบบโฟกัสครอบครัวและผลพวงของอดีต หรือจะเป็นการขยายโลกและการเมืองของพ่อมดแม่มด ซึ่งผมเชื่อว่าจะเป็นตัวกำหนดว่าภาคต่อจะรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลดั้งเดิมหรือกลายเป็นงานที่ยืนคนละขั้วไปเลย ส่วนตัวผมชอบแนวที่ยังรักษาแก่นเดิมไว้แต่กล้าพัฒนาให้โตขึ้นไปพร้อมกับตัวละคร — แบบที่ทำให้ทั้งความทรงจำและความคาดหวังของแฟนๆ มีที่ยืนใหม่ได้อย่างสมเหตุสมผล

อ่าน 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' แล้วก็รู้สึกได้ชัดเลยว่าหนังพยายามย่อสารพัดอารมณ์ภายในหัวแฮร์รีให้กระชับจนบางอย่างหายไปหมด ฉันมักนั่งคิดถึงมุมมองภายในที่หนังสือให้มา—ความโกรธ ความเหงา ความสับสนของแฮร์รี—ซึ่งในเล่มถูกถ่ายทอดผ่านความคิดภายในและบทสนทนาที่ยาวขึ้น ทำให้เข้าใจแรงขับและการตัดสินใจของเขามากกว่าในหนังที่ต้องแสดงออกด้วยภาพและการแสดงเพียงไม่กี่ฉาก ตัวอย่างที่ชัดเจนคืองานสอนการป้องกันทางใจหรือการเรียนรู้เรื่อง Occlumency ในหนังถูกย่อลงเป็นมอนต์าจสั้นๆ แต่ในหนังสือเป็นการต่อสู้ทางจิตที่ละเอียดและมีผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างแฮร์รีกับสเนปได้ลึกกว่า นี่คือสิ่งที่ทำให้หนังสือรู้สึกหนักแน่นและเต็มไปด้วยเนื้อใน ในขณะที่หนังเลือกความเร็วและฉากแอ็กชันเป็นหลัก — ซึ่งก็สนุก แต่ความละเอียดทางอารมณ์หลายอย่างหายไปจนคิดถึงบรรยากาศเก่าของหน้าเล่มเสมอ

ฉันมองว่า 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' เป็นเล่มที่เน้นภาพของระบบอำนาจและการต่อต้านภายในโรงเรียนอย่างชัดเจน เล่มนี้เล่าเรื่องผ่านมุมมองของเด็กที่ถูกรัฐหรือองค์กรผู้ใหญ่ปฏิเสธความจริงแล้วพยายามควบคุมการรับรู้ของคนทั่วไป ภายในเรื่องปรากฏตัวละครหนึ่งที่ทำให้บรรยากาศโรงเรียนกลายเป็นการปกครองแบบเคร่งครัดและอำนาจนิยม โดยเธอเข้ามาคุมการเรียนการสอนและจำกัดเสรีภาพของครูและนักเรียน ผลคือการรวมตัวของกลุ่มนักเรียนเล็กๆ ที่อยากฝึกเวทมนตร์จริงๆ เพื่อปกป้องตัวเองและคนที่รัก นั่นคือการก่อตั้งกลุ่มฝึกด้วยตัวเองซึ่งเป็นภาพแทนของการต่อต้านในระดับรากหญ้า นอกจากการเมืองภายในแล้ว เล่มนี้ยังแสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นและการสื่อสารล้มเหลวได้อย่างไร เหล่าผู้ใหญ่มีความลับและการปกปิดข้อมูลที่ส่งผลโดยตรงต่อชีวิตของเด็กๆ การที่ตัวเอกต้องเผชิญกับการไม่เชื่อถือ การถูกโทษฐานกล่าวหา หรือการถูกกดดันทางอำนาจ ทำให้เรื่องนี้มีน้ำหนักมากกว่าแค่ผจญภัยในโรงเรียน และจบด้วยความรู้สึกว่าการยืนหยัดและการเรียนรู้ร่วมกันเป็นสิ่งสำคัญเมื่อระบบใหญ่ทำงานผิดพลาด

เมื่อเปิดหน้าแรกของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาค 5' โลกเวทมนตร์ก็ไม่ได้เป็นบ้านปลอดภัยอีกต่อไป — หนังสือเล่มนี้ชัดเจนคร่ำครวญเรื่องอำนาจกับการปฏิเสธของความจริง ในมุมมองของฉัน ความขัดแย้งระหว่างกระทรวงเวทมนตร์และการยืนหยัดของเด็กๆ กลายเป็นการทดลองทางศีลธรรม: เมื่อสถาบันปฏิเสธความจริง มันทำให้คนธรรมดาต้องเลือกว่าจะเชื่อใครและจะต่อสู้เพื่ออะไร สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้หนักแน่นไม่ใช่แค่การเมือง แต่เป็นการสอดประสานของความสูญเสียกับความรับผิดชอบ: การปรากฏตัวของ Dolores Umbridge เป็นตัวแทนของอำนาจที่ใช้ความกลัวและกฎเกณฑ์กดทับ แม้กระทั่งผู้ใหญ่ที่ควรปกป้องกลับเลือกปิดหูปิดตา นั่นผลักดันให้เด็กๆ หันมาสร้างพื้นที่ของตัวเอง เช่นการฝึกฝนลับๆ เพื่อเตรียมต่อสู้ ความตายของตัวละครสำคัญที่เกิดขึ้นกลางสนามรบในกรมวิจัยก็ย้ำให้เห็นว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เกม แต่เป็นการยึดคืนความจริงด้วยราคาที่ต้องจ่าย ฉันรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้โตขึ้นอย่างก้าวกระโดดจากแนวแฟนตาซีวัยรุ่นไปสู่เรื่องราวผู้ใหญ่ที่ถามคำถามยากๆ เกี่ยวกับความรับผิดชอบ การโกหกจากบนลงล่าง และการเป็นคนรุ่นใหม่ที่ต้องลุกขึ้นตอบโต้ เป็นหนึ่งในเล่มที่ทำให้ฉันมองความกล้าหาญไม่ใช่เพียงการต่อสู้ด้วยคาถา แต่เป็นการยืนหยัดเมื่อโลกพยายามกดเราให้เงียบ

มีสิ่งหนึ่งที่อยากพูดถึงก่อนเลย: การเปลี่ยนแนวการเล่าเรื่องใน 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ภาค 9 เป็นไปได้ แต่จะขึ้นกับการตัดสินใจเชิงสมดุลระหว่างแฟนคลับเก่าและการดึงคนดูใหม่ ปัจจัยที่สำคัญคือทิศทางของผู้กำกับและข้อจำกัดจากสตูดิโอ หากผู้กำกับเลือกเดินไปทางทดลองมากขึ้น—เช่นการใช้มุมมองตัวละครรอง ใส่โทนดาร์กแบบไม่เป็นเส้นตรง หรือเล่าเป็นชุดตอนสั้นที่เน้นตัวละครหลายคน—ผลงานจะรู้สึกใหม่และท้าทาย แต่ความเสี่ยงคือการทำให้แฟนเก่ารู้สึกห่างเหิน เพราะหัวใจของแฟรนไชส์คือความอบอุ่นและธีมมิตรภาพ อย่างที่เห็นตอน 'Fantastic Beasts' หยิบจักรวาลเดียวกันแต่เปลี่ยนโทน ทำให้มีทั้งคนชอบและคนไม่พอใจ ส่วนตัวแล้ว ผมชอบเมื่อผลงานกล้าที่จะเปลี่ยนแปลง แต่เปลี่ยนแล้วยังต้องเคารพแก่นเรื่อง ถ้าภาค 9 เลือกเปลี่ยนแนว ผมอยากเห็นการเปลี่ยนที่ให้ความสำคัญกับตัวละครและปมเดิมอย่างจริงจัง มากกว่าการเปลี่ยนเพียงเพื่อต้องการความแปลกใหม่ ถ้าได้ทั้งความแปลกใหม่และความเชื่อมโยงกับอดีต นั่นจะเป็นการเปลี่ยนที่น่าจดจำและทำให้แฟรนไชส์ยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป

การเปรียบเทียบ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับภาคีนกฟีนิกซ์' ฉบับหนังสือกับฉบับภาพยนตร์ทำให้รู้สึกว่าชื่อเดียวกันสองประสบการณ์ต่างกันราวกับคนละฤดูกาล เราเจอสิ่งที่ลึกกว่าในหนังสือ — ความคิดภายในของแฮร์รี่ ความโกรธ ความหวาดกลัว และความโดดเดี่ยวถูกบรรยายอย่างละเอียด ทำให้ทุกการกระทำมีน้ำหนักมากขึ้น เช่นบทเรียน Occlumency กับสเนปที่ยาวและอึดอัด หรือการที่แฮร์รี่ต้องรับมือกับข่าวลือในหนังสือพิมพ์ที่ยืดออกเป็นฉากๆ ซึ่งในหนังถูกตัดสั้นจนรู้สึกเหมือนจุดหักเหบางจุดหายไป การจัดวางจังหวะในหนังทำให้โฟกัสไปที่ภาพและจังหวะแอ็กชันมากกว่า แนวคิดเชิงการเมืองของกระทรวงเวทมนตร์กับการปฏิเสธความจริงถูกลดทอน ฉากการประชุมของภาคี นอกจากบทสนทนาเชิงกลยุทธ์แล้วยังให้ความรู้สึกของการต่อสู้ที่ไม่ได้มีแค่เวทมนตร์แต่เป็นการต่อสู้ทางความคิด ซึ่งหนังย่อส่วนไปทำให้ความหมายบางอย่างจางลง ความเจ็บปวดหลังความสูญเสียของแฮร์รี่ได้รับการถ่ายทอดผ่านภาพและท่าทางของนักแสดง แต่รายละเอียดเล็กๆ ที่ช่วยให้เราเข้าใจว่าทําไมเขาถึงโกรธมากขนาดนั้น กลับอยู่ในหน้าหนังสือมากกว่า ผลลัพธ์คือสองงานศิลปะที่ต่างหน้าที่ หนังเป็นงานออกแบบเพื่อส่งอารมณ์แบบทันทีและทรงพลังในเวลาสั้น ส่วนหนังสือเป็นการเดินทางช้าๆ ที่ให้พื้นที่กับความคิดและความเปลี่ยนแปลงของตัวละคร เรามักจะกลับไปอ่านซ้ำเพื่อเก็บรายละเอียดที่ถูกตัดออกจากภาพยนตร์ แต่ก็ยอมรับว่าภาพและเสียงของหนังช่วยทำให้ฉากใหญ่ๆ ประทับใจได้ในแบบของมันเอง — ทั้งสองแบบมีความสุขในการเสพต่างกันและก็เติมเต็มกันได้ดี

เล่มห้าของชุดนี้พาโลกเวทมนตร์ข้ามพ้นวัยเด็กไปสู่ความมืดที่ซับซ้อนขึ้นอย่างชัดเจน โดยหนังสือชื่อ 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' เล่มนี้เน้นที่ปีการศึกษาที่ห้าของแฮร์รี่ซึ่งเต็มไปด้วยความโกรธ ความไม่แน่นอน และความขัดแย้งกับผู้ใหญ่ ฉันมองว่าเรื่องหลักคือการต่อสู้ภายในและภายนอกรอบตัวแฮร์รี่ — เขาต้องเผชิญกับการถูกกีดกันจากสังคม ถูกปฏิเสธจากสื่อกระแสหลัก และยังต้องรับมือกับการควบคุจากกระทรวงเวทมนตร์ซึ่งส่งคนมาควบคุมโรงเรียน สถานะของเขาในฐานะเด็กผู้เผชิญภัยกลับกลายเป็นภาระ ทางอารมณ์ที่หนักขึ้น ถูกขยายด้วยการเชื่อมต่อพิเศษระหว่างเขากับศัตรูเก่า ทำให้การมองเห็นอนาคตและความฝันกลายเป็นภัย นอกจากโครงเรื่องภายนอกแล้ว เล่มนี้ยังลงลึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครต่าง ๆ — การหนุนหลังและการไม่ไว้ใจกันระหว่างผู้ใหญ่ การสร้างกลุ่มลับเพื่อฝึกฝนทักษะ และการสูญเสียที่ทำให้การโตเป็นเรื่องเจ็บปวด ทั้งหมดนี้ผสมผสานจนทำให้หนังสือมีอารมณ์ที่เคร่งเครียดและจริงจังกว่าภาคก่อน ๆ หนังสือเล่มนี้จึงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในซีรีส์ที่บอกว่าโลกเวทมนตร์ไม่ได้สนุกเสมอไป และการเติบโตก็มาพร้อมกับค่าใช้จ่ายที่จับต้องได้จริง ๆ

กำลังมองหาของลิขสิทธิ์จาก 'Harry Potter' ครบทุกภาคอยู่ใช่ไหม—นี่คือรอยยิ้มจากคนที่สะสมเองมาเล่าให้ฟังแบบไม่มีกั๊กเลยนะ! สิ่งแรกที่ฉันบอกคนอื่นเสมอคือตรงไปที่ร้านที่มีลิขสิทธิ์ชัดเจนก่อน: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Warner Bros. และร้านของ 'Wizarding World' มักมีไลน์สินค้าที่ได้รับอนุญาตครบ ทั้งเสื้อผ้า เครื่องประดับ โมเดล และสินค้าที่ระลึกเฉพาะเทศกาล ถ้าอยากได้ของที่ออกมาพร้อมหนังหรือของตกแต่งจากสตูดิโอจริง ๆ ให้ดูที่ร้านของ 'Warner Bros. Studio Tour London' ซึ่งของบางชิ้นมีเฉพาะที่นั่น ส่วนคนที่ชอบภาพประกอบสวย ๆ อย่างโปสเตอร์หรืองานกราฟิก แนะนำ 'MinaLima' ที่ออกแบบกราฟิกของหนังจริง ๆ และขายงานพิมพ์ลิขสิทธิ์สวยงามมาก อีกที่ที่ฉันไปบ่อยคือร้านพรีออเดอร์และร้านขายของสะสมที่มีชื่อเสียง เช่น 'The Noble Collection' สำหรับไม้กายสิทธิ์สำเนาจากภาพยนตร์และของจำลองระดับพรีเมียม ส่วนแฟนฟิกเกอร์และฟังก์ชันน่ารัก ๆ อย่าง Pop! ของ Funko ก็มีขายตามร้านหลัก ๆ อย่าง Hot Topic, BoxLunch และบนเว็บไซต์ของ Funko เอง สวนสนุกของ Universal (ทั้งที่อเมริกาและญี่ปุ่น) ก็มีสินค้าเฉพาะที่หาซื้อยากออนไลน์บางครั้ง โดยเฉพาะไม้กายสิทธิ์แบบอินเทอร์แอ็กทีฟและเสื้อผ้ากลุ่มบ้านต่าง ๆ สำหรับหนังสือและชุดรวมเล่ม ควรมองหาฉบับจากสำนักพิมพ์ต้นฉบับคือ Bloomsbury (อังกฤษ) และ Scholastic (สหรัฐ) ส่วนฉบับแปลภาษาไทยมักหาซื้อได้จากร้านหนังสือใหญ่ ๆ เช่น SE-ED, B2S, Asia Books หรือร้านนายอินทร์ และสำนักพิมพ์ที่ออกฉบับภาษาไทยมักระบุลิขสิทธิ์ชัดเจน เช่นฉบับภาพประกอบโดย Jim Kay ก็หาจากสำนักพิมพ์ที่ได้รับอนุญาตได้ ถ้าช้อปในไทยอย่าลืมมองหา Official Store บนแพลตฟอร์มอย่าง Lazada และ Shopee เพราะแบรนด์ใหญ่ ๆ มักเปิดร้านอย่างเป็นทางการในนั้น แต่ต้องเช็กเครื่องหมายรับรองของร้านและรีวิวผู้ซื้อก่อนเสมอ เพื่อหลีกเลี่ยงของปลอม ราคาที่ถูกจนผิดปกติและแพ็กเกจคุณภาพต่ำเป็นสัญญาณเตือนชัดเจน อีกเทคนิคที่ฉันใช้คือมองหาฉลาก Warner Bros. หรือ hologram sticker ที่แปะบนสินค้า ลายเซ็นผู้ผลิต และข้อมูลโรงงาน/ตัวแทนจำหน่ายบนแพ็กเกจ ของสะสมราคาแพงควรซื้อจากผู้ขายที่ให้ใบรับรองหรือบิลชัดเจน เพราะถ้าอยากขายต่อหรือเอาไปประเมินมูลค่าจะได้สะดวก สุดท้ายอยากบอกว่าการช้อปของ 'Harry Potter' มันสนุกตรงที่แต่ละแหล่งจะมีของพิเศษแตกต่างกันไป กล่องบ็อกซ์เซ็ตจากสำนักพิมพ์, ไม้กายสิทธิ์โซนอุทยาน, หรือโปสเตอร์ลิมิเต็ดจากดีไซเนอร์ ล้วนมีความหมายสำหรับแฟนคนละแบบ ฉันชอบเก็บแผ่นพิมพ์กราฟิกจาก 'MinaLima' และไม้กายสิทธิ์จาก 'The Noble Collection' เพราะจับต้องได้และนำไปจัดมุมโชว์ที่บ้านแล้วรู้สึกเหมือนมีฮอกวอตส์เล็ก ๆ อยู่ด้วยกันจริง ๆ