โฉมงามกับพี่ชายแสน ฉบับหนังสือเสียง มีผู้พากย์คนไหนบ้าง

แฟนพากย์ไทยรู้ดีว่า 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ถูกพากย์ไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยทีมงานคุณภาพ ตัวเอกอย่าง 'เบลล์' พากย์โดย ศรีอาภา เรือนนาค เสียงใสซื่อสัตย์กับบทบาท ส่วน 'เจ้าชายอสูร' พากย์โดย สรุยา เกษมราษฎร์ ที่ถ่ายทอดทั้งความดุดันและความอ่อนโยนได้เหมาะเจาะ นอกจากคู่เอกยังมีตัวละครสนับสนุนอย่าง 'ลูมิแอร์' พากย์โดย อรุณี นันทิวาส เสียงอ่อนหวาน หรือ 'โค้กส์เวอร์th' พากย์โดย ธีระพล เนติโพธิ์ ที่สร้างสีสันได้ดีทีเดียว ทีมงานไทยทำให้เรื่องนี้มีชีวิตชีวาต่างจากต้นฉบับฝรั่งด้วยลีลาการพากย์ที่เป็นธรรมชาติ ฟังแล้วอินไปกับทุกอารมณ์เหมือนดูเรื่องราวใกล้ตัว

ฉบับหนังสือเสียงของ 'เกาะผี' มีหลายเวอร์ชันและรูปแบบการพากย์ที่ต่างกันไปตามผู้ผลิตและแพลตฟอร์ม โดยรวมแล้วจะเจอทั้งเวอร์ชันที่ใช้ผู้พากย์คนเดียว (narrator) พากย์ทั้งเรื่อง, เวอร์ชันที่ใช้ทีมนักพากย์หลายคนเป็นการแสดงบท, และบางครั้งก็เป็นการดัดแปลงแบบพอดคาสต์ที่มีนักพากย์รับบทเป็นตัวละครต่าง ๆ ในมุมมองของคนฟังแบบฉัน รายละเอียดชื่อผู้พากย์มักจะขึ้นอยู่กับฉบับที่ซื้อหรือฟัง เช่น ฉบับที่ลงขายในร้านหนังสือเสียงใหญ่ ๆ กับฉบับที่ทำขึ้นเองโดยกลุ่มพอดคาสต์ท้องถิ่น อาจมีเครดิตไม่เหมือนกันเลย บางครั้งหน้าโปรไฟล์หนังสือเสียงจะระบุชื่อผู้บรรยายหลักและผู้รับเชิญ แต่ฉบับที่เป็นการแสดงแบบเต็มอาจมีรายชื่อค่อนข้างเยอะ ทั้งนักพากย์นำ, นักพากย์ประกอบ, และผู้กำกับเสียง ฉันมักดูที่หน้าข้อมูลของหนังสือเสียงก่อนเลือกฟัง เพราะจะเห็นว่าเป็นการพากย์เดี่ยวหรือพากย์เป็นทีม ซึ่งมีผลต่ออารมณ์ของเรื่องมาก เวลาฟังเวอร์ชันพากย์เดี่ยวจะรู้สึกเหมือนฟังนิทานเล่า ส่วนเวอร์ชันทีมจะได้บรรยากาศเหมือนฟังละครวิทยุ ดังนั้นถ้าอยากรู้ชื่อคนพากย์จริง ๆ ให้ดูเครดิตของฉบับที่สนใจ เพราะชื่อและสไตล์การพากย์อาจต่างกันไปสุดท้ายแล้วการพากย์ที่ถูกใจขึ้นกับรสนิยมการฟังของเราเอง

เอาจริงนะ การเปิดโลกของ 'โฉมงามกับพี่ชายแสน' ทำให้ฉันติดตามตัวละครแต่ละตัวแบบไม่ยอมปล่อยมือ ตัวหลักที่ชัดเจนที่สุดก็คือ 'โฉมงาม' ผู้เป็นแกนกลางของเรื่อง เธอไม่ใช่นางเอกเพียงผิวเผิน แต่เป็นตัวละครที่มีมิติ ทั้งความอ่อนโยน ความเด็ดเดี่ยว และการเติบโตทางอารมณ์ตลอดเรื่อง บทบาทของเธอคือเส้นนำสายสัมพันธ์และความขัดแย้ง ทั้งความรัก ความเข้าใจผิด และการค้นหาตัวตน ทำให้ฉากที่เธอเผชิญปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ กลายเป็นหน้าต่างให้เราเห็นพัฒนาการภายในอย่างชัดเจน การที่เธอเป็นคนที่พร้อมจะให้อภัยแต่ก็ไม่เลื่อนความเจ็บปวดออกไปเป็นเวลานาน ทำให้คนอ่านเชื่อมโยงได้ง่ายและคอยเอาใจช่วยในทุกก้าวเดิน อีกคนที่ขาดไม่ได้คือ 'พี่ชายแสน' ซึ่งบทบาทของเขากว้างกว่าคำว่าแค่พี่ชายแสนดี เขาเป็นทั้งผู้ปกป้อง ผู้ให้คำปรึกษา และบางครั้งก็เป็นปริศนาที่ต้องถอดรหัส พฤติกรรมที่อบอุ่นแต่แฝงด้วยอดีตหรือเหตุผลบางอย่าง ทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับโฉมงามมีชั้นเชิงมากกว่าแค่ความรักแบบเรียบง่าย บทบาทของเขาช่วยสร้างความสมดุลระหว่างความโรแมนติกกับความจริงจัง เช่นฉากที่เขาต้องเลือกระหว่างหน้าที่กับหัวใจ แสดงให้เห็นว่าความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้หมายถึงการไม่มีความรู้สึก แต่คือการรับผิดชอบต่อความรู้สึกนั้น ๆ นอกจากสองตัวเอก ยังมีตัวละครสนับสนุนที่ทำให้โลกในเรื่องมีชีวิต ทั้งเพื่อนสนิทที่เป็นเหมือนกระจกสะท้อนตัวตนของโฉมงาม เพื่อนบ้านหรือคนรอบข้างที่เป็นทั้งเสียงหัวเราะและเงื่อนไขของความขัดแย้ง ตลอดจนตัวร้ายหรือคู่แข่งที่ไม่ได้มีความชั่วร้ายอย่างเดียว แต่มีแรงจูงใจชัดเจน ทำให้ความขัดแย้งมีเหตุผลและไม่รู้สึกถูกลดทอน ตัวละครเหล่านี้ช่วยขับเน้นด้านต่าง ๆ ของสองพระนาง เช่น การขยายฉากอดีตผ่านคนใกล้ชิดหรือการทดสอบความไว้วางใจในช่วงวิกฤต และยังมีตัวละครเล็ก ๆ อย่างพี่เลี้ยงหรือคนขายของที่ใส่สีสันให้ฉากประจำวันดูอบอุ่นและสมจริง มองจากหลายมุม ฉันคิดว่าเสน่ห์ของเรื่องไม่ได้มาจากความรักเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการจัดวางบทบาทตัวละครให้แต่ละคนมีเหตุผลชัดเจน ทั้งความอบอุ่นของพี่ชายแสน ความเข้มแข็งของโฉมงาม และแรงกระทบจากตัวละครรองที่ทำให้เรื่องเดินไปข้างหน้าได้เรื่อย ๆ ในฐานะแฟน ๆ สิ่งที่ชอบที่สุดคือการเห็นฉากธรรมดาถูกยกระดับด้วยบทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ และการกระทำที่ตรงไปตรงมา จบด้วยความคิดส่วนตัวว่าโครงสร้างตัวละครแบบนี้ทำให้ลงทุนทางอารมณ์ได้เต็มที่และยังคงคิดถึงพวกเขาหลังวางหนังสือหรือปิดหน้าจออยู่เสมอ

รายการผู้พากย์ของ 'พรามี่' ในฉบับหนังสือเสียงมีความหลากหลายและขึ้นกับรูปแบบการผลิตที่ออกมา ฉบับที่เป็นการอ่านเดี่ยวมักจะใช้ผู้พากย์คนเดียวซึ่งจะรับบทเป็นผู้เล่าและสลับโทนเสียงให้กับตัวละครหลายตัว ข้อดีของเวอร์ชันนี้คือความต่อเนื่องของโทนเล่า ทำให้ฟังแล้วเหมือนมีคนเล่าเรื่องให้ฟังแบบนิทานผู้ใหญ่ ส่วนฉบับดราม่า/ฟูลแคสต์จะใช้ทีมนักพากย์หลายคนแยกบทกันชัดเจน ให้ความรู้สึกเหมือนฟังละครวิทยุมากกว่า เหมาะกับคนที่ชอบความมีชีวิตชีวาของฉากโต้ตอบ ในมุมประสบการณ์ส่วนตัว ฉบับที่พากย์เดี่ยวจะเน้นการถ่ายทอดความคิดและมุมมองของตัวเอกได้ลึกกว่า เพราะน้ำเสียงของผู้เล่าพาเราเข้าไปในหัวคำบรรยายได้มากกว่า ขณะที่ฉบับฟูลแคสต์เติมพลังให้บทสนทนาและฉากแอ็กชันดูมีมิติ แต่ก็มีความเสี่ยงว่าบางครั้งบาลานซ์ของเสียงหรือการตีความตัวละครจะทำให้เนื้อหาบางจุดเปลี่ยนอารมณ์จากต้นฉบับไปได้ ส่วนเวอร์ชันที่บันทึกโดยผู้แต่งหรือคนดังจะมีเสน่ห์ในแง่ความคุ้นเคยและการตีความตรงตามผู้สร้าง แต่ก็อาจไม่ใช่สไตล์การพากย์สำหรับทุกคน สรุปคือถ้าอยากรู้ว่าผู้พากย์คนไหนบ้าง ให้สังเกตรายละเอียดเครดิตบนหน้าผลิตภัณฑ์ของแพลตฟอร์มที่คุณใช้ เพราะแต่ละแพลตฟอร์มอาจมีเวอร์ชันต่างกันและผู้พากย์ต่างกันไป แต่ถาต้องเลือกฟังก่อนเริ่ม เลือกตัวอย่างตอนแรกที่ชอบที่สุดแล้วแพลนฟังยาว ๆ จะดีที่สุด

ข้อมูลเกี่ยวกับนักพากย์ไทยของ 'โฉมงามพูดไม่เก่ง ภาค 2' ที่ปรากฏในที่สาธารณะยังไม่ชัดเจนเป็นเอกฉันท์ แต่ฉันสามารถเล่าแนวทางและสิ่งที่สังเกตได้จากประสบการณ์การตามพากย์ไทยมานาน เมื่อเจอกรณีที่ชื่อคนพากย์ไม่ถูกระบุชัดในสื่อหลัก มักจะมีสองแบบ: แบบแรกคือสตูดิโอพากย์หรือผู้จัดจำหน่ายโพสต์เครดิตในเพจหรือวิดีโอปล่อยทางการ ส่วนแบบที่สองคือมีการใช้ทีมเดิมจากภาคแรกถ้าซีรีส์ยังได้รับความนิยม ดังนั้นถ้าคุณจดจำเสียงตัวเอกจากภาคแรกได้ โอกาสสูงที่จะเป็นนักพากย์คนเดิม แต่ถ้ารู้สึกเสียงเปลี่ยนชัดเจน นั่นแปลว่าอาจมีการเปลี่ยนทีมพากย์ ฉันแนะนำให้ตรวจเครดิตท้ายตอนหรือคลิปตัวอย่างเวอร์ชั่นไทยของทางผู้ปล่อยอย่างเป็นทางการ เพราะนั่นมักเป็นแหล่งข้อมูลที่แม่นยำที่สุดสำหรับชื่อและตำแหน่งของทีมพากย์ แต่ถ้าต้องฟังเทียบเสียงจริงๆ ให้โฟกัสที่โทน เส้นสายการพูด และเอกลักษณ์สำเนียง เพราะนักพากย์ไทยแต่ละคนมักมีลายเซ็นเสียงชัดเจน — นี่เป็นวิธีที่ฉันใช้เวลาติดตามชื่อคนพากย์ที่ชื่นชอบมาโดยตลอด

เสียงพากย์ของฉบับหนังสือเสียง 'พี่ชายที่แสนดี' มักเป็นประเด็นสนทนาของแฟนๆ เมื่อเวอร์ชันต่าง ๆ ออกมาไม่เหมือนกันเลย ผมสังเกตจากการฟังหลายครั้งว่าบางฉบับใช้ผู้อ่านเดี่ยวที่เล่าแบบนุ่มนวลและมีโทนโอบอุ้ม เสียงแบบนี้เน้นอารมณ์อบอุ่นของความสัมพันธ์พี่น้อง ทำให้ฉากกอดหรือบทสนทนาดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น ขณะที่ฉบับที่เป็นดรามาเสียงหลายคนจะเพิ่มสัมผัสของตัวละครหลายตัวเข้ามา ทำให้บทบาทพี่ชายมีมิติทั้งความสุภาพ ความกังวล และการปกป้อง ในมุมของผม เสียงพากย์ที่ลงตัวคือคนที่บาลานซ์ระหว่างอบอุ่นกับคาแรกเตอร์เฉพาะตัวได้ดี — ฟังแล้วรู้สึกเหมือนได้อยู่ข้าง ๆ ตัวละครจริง ๆ

มีมุมที่ทำให้ฉบับนิยายกับฉบับซีรีส์ของ 'โฉมงามกับพี่ชายแสน' ให้ความรู้สึกต่างกันชัดเจนตั้งแต่โทนเรื่องไปจนถึงความลึกของตัวละคร นิยายมักเปิดโอกาสให้ผู้เขียนลงรายละเอียดความคิด ความทรงจำ และแรงผลักดันภายในของตัวละครได้มากกว่า ฉากที่ในซีรีส์ดูฉับไวและถูกย่อให้สั้นลง ในนิยายกลับมีทั้งบทสนทนาแทรกความคิด การบรรยายภูมิหลัง และความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้สัมพันธ์ระหว่างตัวละครค่อยๆ เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งสำหรับคนอ่านที่ชอบการอินกับอินเนอร์ของตัวละคร จะได้อรรถรสที่เข้มข้นกว่า มุมของพล็อตและตัวละครเสริมก็เปลี่ยนบรรยากาศได้เยอะ ในฉบับนิยายจะเห็นความสัมพันธ์พี่น้องและความขัดแย้งด้านในที่ละเอียดกว่าซีรีส์ บางฉากที่ในซีรีส์เลือกตัดทิ้งเพราะปมเทคนิคหรือจำกัดเวลา ในนิยายกลับเป็นพื้นที่ให้ความสัมพันธ์เติบโต และนิยายบางครั้งเพิ่มซีนย้อนอดีตหรือบทสนทนาเล็กๆ ที่ทำให้เข้าใจแรงจูงใจของตัวร้ายหรือพี่ชายแต่ละคนได้ชัดเจนขึ้น ซึ่งช่วยให้การตัดสินใจของตัวละครดูมีเหตุผลยิ่งขึ้น ส่วนซีรีส์มักต้องแข่งกับจังหวะการเล่าเรื่อง ทำให้ต้องตัดหรือรวมเหตุการณ์เพื่อให้พล็อตเดินหน้าได้เร็วขึ้น ซึ่งมีทั้งข้อดีคือความเข้มข้นและข้อเสียคือบางมิติถูกลดทอน องค์ประกอบภาพและเสียงในซีรีส์เป็นสิ่งที่นิยายให้ไม่ได้ เช่นการเลือกมุมกล้อง แสง สี โปรดักชัน และดนตรีประกอบที่สามารถเพิ่มอารมณ์ให้ซีนรักหรือซีนดราม่าได้ทันที นักแสดงยังนำสีสันเฉพาะตัวมาสู่ตัวละคร การแสดงออกทางสีหน้า น้ำเสียง และเคมีระหว่างนักแสดงสองคนอาจทำให้บางฉากรักหวานจ๋อยกว่าที่จินตนาการไว้ หรือในทางกลับกันก็อาจทำให้บทที่เคยละเอียดในนิยายดูตื้นขึ้นเพราะการตีความของนักแสดงหรือการกำกับ นอกจากนี้การเซ็นเซอร์ฉากที่อาจรุนแรงหรือเป็นสาระละเอียดอ่อนทำให้ซีรีส์ต้องปรับบทให้เหมาะกับผู้ชมวงกว้าง ในขณะที่นิยายอาจเสนอมุมที่ตรงไปตรงมาหรือผู้ใหญ่กว่า เมื่อเทียบกันแล้วทั้งสองเวอร์ชันมีข้อดีต่างกันอย่างชัดเจน สำหรับการเสพแบบช้าๆ และอยากเข้าไปซอกแซกความคิดของตัวละคร นิยายตอบโจทย์มากกว่า แต่ถาอยากได้อารมณ์แบบทันทีได้เห็นเคมี การแต่งกาย ฉากโรแมนติก และเพลงประกอบที่ทำงานร่วมกับภาพ ซีรีส์จะให้ความประทับใจทันตา ฉันเองจบด้วยความชอบทั้งสองแบบ—นิยายเติมเต็มช่องว่างของจิตนาการ ส่วนซีรีส์ทำให้ความสัมพันธ์มีชีวิต ฉะนั้นมักจะอ่านนิยายก่อน แล้วดูซีรีส์ตามเพื่อเห็นว่าภาพจะตีความสิ่งที่ฉันจินตนาการไว้อย่างไร ซึ่งทำให้ประสบการณ์กับเรื่องนี้อิ่มและหลากหลายกว่าการเลือกเสพแค่แบบใดแบบหนึ่ง

นี่คือภาพรวมของฉบับหนังสือเสียงของ 'แก้วสว่างเพลส' ที่ฉันรวบรวมจากประสบการณ์ฟังและตามเครดิตของแต่ละแพลตฟอร์ม ฉันรู้สึกว่าฉบับหนังสือเสียงของงานชิ้นนี้มีทั้งฉบับภาษาไทยและฉบับภาษาต้นฉบับ (ถ้ามี) ขึ้นอยู่กับผู้แปลและสังกัดที่จัดจำหน่าย เวอร์ชันภาษาไทยมักจะออกผ่านแพลตฟอร์มยอดนิยม เช่น บริการสตรีมหนังสือเสียงของร้านหนังสือออนไลน์หลัก ๆ และแอปฯ หนังสือเสียงในไทย โดยในรายละเอียดของแต่ละไฟล์มักจะระบุชื่อผู้พากย์ไว้ในหน้ารายละเอียดหรือในคำนำของบทแรก จากที่ฟังมา ผู้พากย์มักจะเป็นนักพากย์มืออาชีพหรือคนทำเสียงที่มีประสบการณ์ บางฉบับเป็นการพากย์คนเดียวที่นำเสนอมุมมองนิยายแบบเดี่ยว ๆ ขณะที่บางฉบับก็เลือกใช้การพากย์หลายเสียงเพื่อให้ตัวละครมีเอกลักษณ์ ฉันมักจะเลือกเวอร์ชันที่เครดิตระบุชื่อผู้พากย์ชัดเจนและมีตัวอย่างเสียงให้ฟังก่อนซื้อ เพราะจะช่วยตัดสินใจได้ว่าด้วยสไตล์การพากย์นั้นเข้ากับโทนเรื่องหรือไม่

เสียงบรรยายของหนังสือ 'เจ้าหญิงผู้เลอโฉม' ไม่ได้มีคนเดียวตายตัว ขึ้นอยู่กับฉบับที่ซื้อหรือบริการสตรีมที่ฟังมากกว่า ในต่างประเทศมักจะมีฉบับภาษาอังกฤษหลายเวอร์ชัน บางฉบับใช้เสียงนักแสดงหรือผู้กำกับที่เกี่ยวข้องกับงานดั้งเดิม เช่นมีฉบับที่เล่าโดยคนที่มีส่วนกับภาพยนตร์ซึ่งให้โทนการเล่าเป็นมิตรและมุขแป้กๆ แบบในหนัง ส่วนฉบับที่เป็นเวอร์ชันอ่านยาว (unabridged) มักเลือกผู้อ่านที่ออกเสียงนิทานได้ชัดและถ่ายทอดมุกได้ครบ ถ้าคุณกำลังมองหาชื่อผู้บรรยายแบบชัด ๆ ให้ตรวจดูรายละเอียดฉบับที่วางขายบนแพลตฟอร์มอย่าง Audible หรือร้านหนังสือเสียง เพราะแต่ละฉบับจะแจ้งชื่อผู้อ่านไว้ชัดเจน ฉันเองชอบจับคู่ฉบับที่ผู้อ่านมีน้ำเสียงแบบพูดให้ฟังเหมือนเล่านิทานให้เพื่อนฟัง — มันทำให้บรรยากาศของ 'เจ้าหญิงผู้เลอโฉม' ยิ่งมีเสน่ห์และขำกลิ้งขึ้นอีกระดับ

เพลงประกอบของ 'โฉมงามกับพี่ชายแสน' มีความหลากหลายที่ทำให้ฉันวางใจได้เลยว่าทุกฉากมีโทนเสียงที่เหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นเพลงเปิดที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นผสมกับความขี้เล่นจนชวนยิ้ม หรือซาวด์แทร็กปิดท้ายที่นุ่มลึกและเรียกน้ำตา เพลงเปิดมักจะเลือกเมโลดี้สดใส เล่นด้วยกีต้าร์โปร่งและเปียโนเป็นหลัก เสียงร้องชัดเจน ไม่หวือหวาแต่คงเอกลักษณ์ ช่วยพาเข้าสู่โลกของตัวละครได้ทันที ทำให้ฉากแรก ๆ รู้สึกเบาสบายและเต็มไปด้วยความคาดหวัง เหมือนการเปิดหนังสือที่อยากจะอ่านต่อจนจบตอน ส่วนเพลงอินเสิร์ทที่แทรกตามจังหวะสำคัญคือสิ่งที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้น่าจดจำที่สุด เพลงเวลาเล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกสองคนมักใช้เปียโนเดี่ยวหรือไวโอลินเบา ๆ สร้างบรรยากาศอบอุ่นและอ่อนโยน ในฉากสารภาพรักหรือโมเมนต์ที่ความสัมพันธ์ก้าวข้ามเส้น เพลงจะค่อย ๆ บิ้วท์ให้หัวใจพองโตด้วยคอร์ดที่เรียบง่ายแต่จับใจ ส่วนฉากเครียดหรือปมขัดแย้ง ซาวด์แทร็กจะเปลี่ยนไปใช้เบสและสตริงเพื่อเพิ่มความตึงเครียด ทำให้ผู้ชมรู้สึกถึงแรงกระทบทางอารมณ์โดยไม่ต้องมีบทพูดเยอะ ฉันชอบที่เพลงไม่เคยแย่งซีนจากนักแสดง แต่กลับเสริมให้หลายฉากจำได้แม้ปิดจอไปแล้ว นอกจากเพลงร้องและอินสตรูเมนทัลหลัก ยังมีธีมดนตรีเล็ก ๆ ที่วนกลับมาเป็นตัวเชื่อมเรื่องราวของตัวละคร เช่นธีมของพี่ชายที่ออกแบบให้มีทบทวนซ้ำในฉากตลกหรือคัทซีนสั้น ๆ ทำให้คาแรกเตอร์รู้สึกมีมิติและคุ้นเคย นอกจากนี้เสียงเอฟเฟกต์ดนตรีสั้น ๆ ที่ใช้ในซีนกึ่งคอมเมดี้ก็ฉลาดมาก เพราะช่วยเน้นมุกโดยไม่ทำให้บรรยากาศเสีย เพลงจังหวะกลาง ๆ ที่ใช้เวลาฉากชีวิตประจำวันก็เติมเต็มรายละเอียดเล็ก ๆ ให้โลกของซีรีส์ดูอิ่มมากขึ้น พอมาเจอฉากสำคัญที่ใช้เพลงช้าอิมแพ็คหนัก ๆ มันเลยยิ่งทำงานได้ดีและทำให้ฉากนั้นฝังอยู่ในความทรงจำ รวม ๆ แล้วเพลงประกอบของ 'โฉมงามกับพี่ชายแสน' ทำหน้าที่เป็นทั้งฟิลเลอร์และฮีโร่เงียบ ๆ ในการเล่าเรื่อง เพลงบางท่อนกลายเป็นซาวด์แบรนด์ของซีรีส์ไปเลย ทำให้ฉากรักฉากตลกหรือฉากดราม่าจดจำง่ายขึ้นและส่งผลต่อความรู้สึกของผู้ชมอย่างหนัก ตอนดูฉากโปรดหลายครั้งยังเปิดเพลงเหล่านั้นซ้ำ ๆ เลย เพราะมันช่วยชุบชีวิตความรู้สึกเดียวกับตอนดูครั้งแรก นี่แหละคือเหตุผลที่เพลงประกอบเรื่องนี้ยังคงอยู่ในหัวฉันแม้จะจบซีซั่นแล้ว