เงาร้ายในปราสาทร้าง

ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนที่พัดโชยราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณ บาระและเร็นยืนอยู่เบื้องหน้าประตูมิติที่เรืองรองด้วยแสงสีคราม ประตูที่นำไปสู่ภารกิจอันตรายเกินกว่าจินตนาการของเด็กนักเรียนธรรมดา ทั้งคู่หันมาสบตากัน ดวงตาฉายแววความแน่วแน่และกังวลในคราวเดียวกัน บาระยื่นมือออกไปจับมือของเร็น ความเย็นจากมือของเร็นที่สัมผัสผิวกายไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นเท่าความรู้สึกตื่นเต้นที่ปะปนกับความกลัวในใจ พวกเขาพยักหน้าให้กันเบา ๆ ราวกับส่งสัญญาณสุดท้าย ก่อนจะก้าวผ่านความมืดมิดของประตูเข้าไปพร้อมกัน

ทันทีที่เท้าของพวกเขาสัมผัสพื้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็ไม่ใช่โลกที่คุ้นเคยอีกต่อไป แสงสีครามของประตูมิติพลันจางหายไปแทนที่ด้วยความมืดมิดและหนาวเย็นอันน่าขนลุก พวกเขาหลุดเข้ามายังปราสาทร้างเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน แสงจันทร์สีนวลส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักและรอยร้าวบนกำแพง ลงมายังโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นและซากปรักหักพัง ลมกรรโชกพัดแรงจนเกิดเสียงหอนโหยหวนราวกับวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในปราสาทแห่งนี้

"ลมแรงจัง..." บาระเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบถูกกลืนหายไปกับเสียงลมที่พัดผ่านร่าง เธอกอดตัวเองแน่นเพื่อคลายความหนาวเย็นที่กัดกินเข้ามาในกระดูก

เร็นไม่พูดอะไร เขาชู มีดอาคม ที่เรืองแสงจาง ๆ ไปด้านหน้า ดวงตาคมกวาดมองไปรอบทิศทางอย่างระแวดระวัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "พวกแกอยู่ไหน! ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงของเขาดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน แต่ก็มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา และเสียงลมที่พัดแรงขึ้นราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามของเขา

ไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้น ไม่มีเงาปีศาจตนใดโผล่ออกมาจากมุมมืด มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านซากปรักหักพังและกระดูกเก่าแก่ที่เกลื่อนพื้น

"หรือพวกมันจะไม่ได้อยู่ที่นี่...?" บาระพูดอย่างลังเล เธอเงยแขนขึ้นมามอง นาฬิกาอาคม ที่ข้อมือ หน้าปัดของนาฬิกาเป็นสีดำสนิท ไม่มีสัญญาณบ่งบอกถึงเงาปีศาจที่อยู่ใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อย ความผิดหวังฉายชัดในแววตาของเธอเล็กน้อย

เร็นลดมีดลงแต่ยังคงอยู่ในท่าพร้อมรับมือ "งั้นเราลองไปดูรอบ ๆ กันเถอะ" เขาพูดพลางหยิบไฟฉายขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าสะพายหลัง แสงไฟสีเหลืองส่องสว่างนำทางไปข้างหน้า เผยให้เห็นภาพที่น่าขนลุกของโถงทางเดินที่ยาวเหยียดออกไป ความมืดมิดที่ปลายทางดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งอย่าง ไม่มีทางออกที่ชัดเจน มีเพียงกำแพงหินที่ผุพังและเพดานที่พังถล่มลงมาเป็นบางส่วน

เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องไปทั่วความเงียบงันของปราสาท เสียงลมที่พัดผ่านซอกมุมต่าง ๆ สร้างเสียงหอนโหยหวนคล้ายเสียงครวญครางของบางสิ่ง ลมไม่ได้พัดมาเป็นระลอก แต่มันพัดอย่างต่อเนื่องและแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเสื้อผ้าของพวกเขาปลิวไสว ผนังปราสาทปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์สีดำสนิทที่เลื้อยพันกันเป็นร่างแห ราวกับเส้นเลือดดำที่หล่อเลี้ยงความตายของสถานที่แห่งนี้ กลิ่นอับชื้นของซากปรักหักพังและกลิ่นดินชื้น ๆ คละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ ทุกย่างก้าวของพวกเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เพราะไม่รู้ว่าข้างหน้าจะมีอะไรซ่อนอยู่

"ปราสาทนี้มัน... ให้ความรู้สึกแปลก ๆ นะ" บาระกระซิบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "มันไม่ใช่แค่ปราสาทร้างธรรมดาใช่ไหมเร็น?"

เร็นหยุดเดิน เขาใช้ไฟฉายส่องไปที่รูปปั้นอัศวินไร้ศีรษะที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโถง รูปปั้นถูกปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเข้มและฝุ่นหนาเตอะ "แน่นอน ไม่ใช่แค่ปราสาทร้างธรรมดา" เขาตอบเสียงเรียบ "สัญญาณนาฬิกาอาคมของเธอเงียบแปลว่าพวกมันไม่ได้อยู่ใกล้เราในระยะที่นาฬิกาจับได้ แต่ฉันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง... มันแผ่ซ่านไปทั่วที่นี่" เขาหันไปมองบาระ ใบหน้าของเขาฉายแววกังวล "บางทีพวกมันอาจจะซ่อนตัวอยู่ลึกกว่าที่เราคิด หรือ... พวกมันอาจจะซ่อนตัวในรูปแบบที่เราไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า"

บาระขมวดคิ้ว "เป็นไปได้เหรอ? เงาปีศาจสามารถซ่อนตัวได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?" เธอพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เร็นพูด

"ไม่แน่ แต่มันเป็นไปได้ ถ้าพวกมันพัฒนาตัวเองได้จริง ๆ" เร็นตอบ "เราต้องระวังให้มากขึ้นกว่าเดิม"

พวกเขาเดินสำรวจต่อไป ยังคงไร้วี่แววของเงาปีศาจ มีเพียงความมืดมิดและเสียงลมที่โหยหวนราวกับจะขับไล่พวกเขาออกไป บาระรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาจากเงามืดรอบตัว แม้จะไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แต่ความรู้สึกนั้นก็ยังคงอยู่ เธอจับมือของเร็นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

จู่ ๆ เสียงฟ้าร้องก็ดังครืนครานขึ้นมาจากภายนอก พร้อมกับสายฝนที่สาดกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงหยดน้ำฝนกระทบหลังคาและกำแพงที่พังทลาย สร้างเสียงคล้ายกับการเดินเท้าของกองทัพเงาที่กำลังเข้ามาใกล้

"พายุเข้า!" บาระอุทาน

"แย่แล้ว... ถ้าฝนตกหนักแบบนี้ การมองเห็นก็จะยิ่งลดลง" เร็นพูด ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด

ทันใดนั้นเอง แสงไฟฉายของเร็นก็เริ่มกระพริบ และค่อย ๆ หรี่ลงจนดับไปในที่สุด ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกสิ่งอย่างรวดเร็วจนบาระร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"เร็น! ไฟฉาย!" บาระพยายามมองผ่านความมืด แต่ก็เห็นเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง

"แบตหมดเหรอเนี่ย!" เร็นสบถด้วยความหงุดหงิด "ให้ตายเถอะ!" เขาพยายามเขย่าไฟฉาย แต่ก็ไร้ประโยชน์

ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในความมืดมิดและไร้ที่พึ่ง สัญญาณบน นาฬิกาอาคมของบาระ ก็พลันเริ่มกระพริบเป็นสีแดงจ้า เสียงเตือนดังรัวอย่างบ้าคลั่ง และเข็มนาฬิกาก็หมุนวนอย่างรวดเร็วราวกับกำลังชี้ไปยังสิ่งที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น

"เร็น! สัญญาณมาแล้ว! มันอยู่ใกล้ ๆ เรานี่เอง!" บาระตะโกน เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว

แทบจะในวินาทีเดียวกันนั้นเอง ลมก็หยุดพัดโดยฉับพลัน ความเงียบเข้าปกคลุมทุกสิ่ง เสียงฝนข้างนอกก็เงียบไปเช่นกัน ราวกับโลกทั้งใบหยุดนิ่งลง มีเพียงเสียงหัวใจของบาระและเร็นที่เต้นระรัวแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนของนาฬิกาอาคม

ความเงียบที่น่าขนลุกนี้กินเวลานานราวกับชั่วนิรันดร์ ก่อนที่เงาขนาดใหญ่จะเริ่มก่อตัวขึ้นจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของโถงทางเดิน เงาเหล่านั้นรวมตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ สูงใหญ่กว่าพวกเขาถึงสองเท่า ดวงตาสีแดงฉานสองคู่ฉายแววลึกลับออกมาจากความมืด มันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่มีถึงสามตัวที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้า ๆ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงลมหายใจ มีเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากพวกมัน และแรงกดดันที่ทำให้บาระและเร็นรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้

"นั่นไง... พวกมัน" เร็นกระซิบ มือของเขากำมีดอาคมแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน "เตรียมตัวนะบาระ!"

บาระพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เธอหยิบ ขวดกักเก็บวิญญาณ ออกมาจากกระเป๋า เตรียมพร้อมที่จะร่ายคาถา ดวงตาของเธอจดจ้องไปที่เงาปีศาจทั้งสามที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

"ไม่คิดเลยว่าจะเจอเร็วขนาดนี้..." บาระพึมพำ น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที เมื่อความกลัวถูกแทนที่ด้วยความตั้งใจที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ

เงาปีศาจตัวแรกพุ่งเข้าโจมตีด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าฟาด เร็นหลบได้หวุดหวิด มีดอาคมในมือของเขาสะบัดไปในอากาศ สร้างเสียงหวีดหวิว

"พวกมันเร็วกว่าที่เราคิด!" เร็นตะโกนบอกบาระขณะที่เขาต้องหลบการโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า "บาระ หาหัวมันให้เจอ!"

บาระพยายามใช้แสงจากนาฬิกาอาคมที่กระพริบระบุตำแหน่งเพื่อมองหา "หัว" ของเงาปีศาจ นาฬิกาไม่ได้แค่เตือนว่าอยู่ใกล้ แต่ยังระบุตำแหน่งของจุดอ่อนได้ด้วย เธอกระจายพลังอาคมเล็กน้อยไปที่นาฬิกาเพื่อให้มันทำงานได้ดีขึ้น แสงสีแดงที่เคยกระพริบอย่างบ้าคลั่งกลับเปล่งประกายคงที่พร้อมกับเส้นแสงบาง ๆ ที่ชี้ไปยังจุดหนึ่งบนร่างกายของเงาปีศาจแต่ละตน

"เร็น! ทางซ้าย! ตรงไหล่มัน!" บาระตะโกนบอกทิศทาง

เร็นไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปใกล้เงาปีศาจตามที่บาระบอก มีดอาคมในมือของเขาส่องประกายสีเงินวูบวาบในความมืด เขาแทงสวนเข้าไปที่จุดที่บาระบอกอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ฉัวะ!

เสียงคล้ายผ้าถูกกรีดดังขึ้น ร่างของเงาปีศาจพลันสั่นสะท้าน แสงสีดำทะลักออกมาจากรอยแผลที่ถูกแทง ก่อนที่ร่างกายของมันจะเริ่มแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงดวงวิญญาณสีเทาหม่นที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ

"จัดการแล้ว! บาระ! เร็วเข้า!" เร็นตะโกนบอกขณะที่เขากำลังรับมือกับเงาปีศาจอีกสองตัวที่เข้ามาโจมตีพร้อมกัน

บาระไม่รอช้า เธอเปิดฝา ขวดกักเก็บวิญญาณ ออก แสงสีม่วงอ่อน ๆ เปล่งออกมาจากปากขวด เธอชูขวดขึ้นไปในอากาศ พลางเริ่มร่ายคาถาด้วยเสียงที่มั่นคงและชัดเจน:

"โอ้ ดวงวิญญาณอันเร่ร่อน บัดนี้จงกลับคืนสู่ที่พำนัก... ด้วยอำนาจแห่งอาคม จงถูกกักเก็บ! บัดนี้!"

ทันทีที่คาถาสิ้นสุดลง แสงสีม่วงจากขวดก็พุ่งออกไปโอบล้อมดวงวิญญาณสีเทาหม่นนั้น ดวงวิญญาณดูเหมือนจะพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่สามารถต้านทานพลังดูดจากขวดได้ มันถูกดูดเข้าไปในขวดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ฝาขวดจะปิดลงเองอย่างแน่นหนา

บาระถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก และมันก็สำเร็จ

"เหลืออีกสองตัว!" เร็นตะโกนเตือน ขณะที่เขาต้องใช้มีดป้องกันการโจมตีจากเงาปีศาจทั้งสองตัวที่กำลังรุมเร้า