โคนัน ภาค1 เพลงเปิดและเพลงปิดมีเพลงไหนบ้าง

ย้อนไปในยุคที่ฉากแอ็กชันและเสียงกีตาร์บุกทะลุหน้าจอ เพลงเปิด-ปิดของ 'The Time Bombed Skyscraper' สำหรับผมคือชุดที่โดดเด่นที่สุด เพราะมันจับอารมณ์ระทึกขวัญของเรื่องได้ตั้งแต่โน้ตแรก ผมมักจะนั่งดูซ้ำฉากที่นาฬิกากำลังเดินพร้อมเสียงเบสและเครื่องสายที่พุ่งขึ้นมา เพลงปิดที่ค่อย ๆ ถอยจังหวะลงกลับให้ความรู้สึกเปราะบาง เหมือนเป็นการปล่อยลมหายใจหลังจากความตึงเครียด ผมชอบที่มันไม่พยายามจะเป็นเพลงป็อปเพื่อเอาใจตลาด แต่เลือกทิศทางที่หนุนเรื่องราว ทำให้ทุกครั้งที่ฟังเพลงชุดนี้ ผมรู้สึกได้ถึงกรอบเวลาและความเร่งด่วนของเหตุการณ์ในหนัง ซึ่งน้อยครั้งนักที่จะเจอเพลงประกอบที่ทำหน้าที่แบบนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เพลงเปิดในตอนแรกของ 'โคนัน' คือเพลงชื่อ 'Mune ga Dokidoki' (แปลตรงตัวประมาณว่า หัวใจเต้นตุบๆ) ซึ่งเป็นเพลงเปิดชุดแรกที่ใช้สำหรับเริ่มเรื่องในตอนต้นของซีรีส์ โดยเมโลดี้และจังหวะให้ความรู้สึกตื่นเต้นผสมความลึกลับ เหมาะกับบรรยากาศการเปิดคดีและการแนะนำตัวละครหลักที่ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของเรื่อง ผมยังจำได้ว่าพอได้ยินท่อนเปิดครั้งแรกแล้วมันทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของยุคแรกๆ ของอนิเมะได้ดีมาก เสียงดนตรีกับภาพเปิดที่แนะนำคนดูให้รู้จักชินอิจิในร่างโคนัน รัน และนักสืบโมริ ถูกตัดสลับกับฉากคดีเล็กๆ ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในโลกของการสืบสวนทันที บทเพลงนี้ไม่หวือหวาเกินไป แต่มีความกระฉับกระเฉงพอที่ทำให้คนดูอยากติดตามต่อ ทำให้หลายคนที่เติบโตมากับซีรีส์นี้มีความทรงจำผูกกับเพลงนี้เวลาเห็นภาพเปิดครั้งแรก นอกจากความทรงจำส่วนตัวแล้ว เพลงเปิดชุดแรกยังมีคุณสมบัติที่ดีในเชิงการเล่าเรื่องด้วย ในแง่ดนตรีมันตั้งโทนของซีรีส์เป็นแนวสืบสวนที่มีทั้งความดราม่าและตื่นเต้น ภาพประกอบเปิดมักจะโชว์ช็อตสำคัญๆ ที่บอกเป็นนัยถึงคาแรกเตอร์และความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร เช่น ความห่วงใยระหว่างชินอิจิกับรัน หรือความน่าสงสัยของบรรยากาศคดี เพลงแบบนี้เลยกลายเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์การดูไปแล้ว ไม่ใช่แค่เพลงประกอบธรรมดาๆ ถ้าคนที่ชอบย้อนอดีตอยากกลับไปฟังหรือดูซ้ำ ตอนเปิดชุดแรกของ 'โคนัน' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมากเพราะมันสะท้อนสไตล์ยุคแรกๆ ของอนิเมะและความเป็นแฟรนไชส์ที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นมา เพลงนี้เองก็กลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ที่แฟนๆ นึกถึงเมื่อพูดถึงช่วงเริ่มต้นของเรื่อง แล้วก็เป็นเพลงที่พอได้ฟังอีกครั้งแล้วรู้สึกอบอุ่นในแบบคนดูรุ่นเก่าๆ ที่ยังคิดถึงความตื่นเต้นจากตอนนั้น

การติดตาม 'นัตสึเมะกับบันทึกพิศวง' มานานทำให้ผมคุ้นกับจังหวะการออกเพลงของซีรีส์นี้อย่างชัดเจน และตรงไปตรงมาคือ ณ ตอนนี้ยังไม่มีประกาศหรือข้อมูลเกี่ยวกับ 'ภาค 7' ของซีรีส์ ดังนั้นจึงไม่มีเพลงเปิดหรือเพลงปิดประจำภาค 7 ให้ระบุชื่อหรือผู้ขับร้องได้ ความจริงที่เห็นได้ชัดคือผลงานชุดนี้เดินทางมาถึงหลายฤดูกาลและมีสื่อเสริมอื่น ๆ เช่นตอนพิเศษหรือภาพยนตร์ ซึ่งแต่ละตอนและแต่ละภาคจะมีเพลงที่สอดคล้องกับโทนเรื่องเสมอ แต่ถาพรวมยังคงต้องย้ำว่าหากพูดถึง 'ภาค 7' โดยเฉพาะ จะต้องมีการประกาศอย่างเป็นทางการจากทีมงานก่อนจึงจะมีเพลงเปิด-ปิดใหม่ ๆ เกิดขึ้นได้ ในฐานะแฟนคนนึง ฉันชอบเก็บรวบรวมเพลงจากแต่ละภาคไว้ฟังยามคิดถึงความอบอุ่นของเรื่องนี้ แต่นี่คงต้องรอดูกันต่อไป หากอนาคตมีการประกาศภาคใหม่จริง ๆ เพลงประจำภาคนั้นจะถูกเผยออกมาในประกาศแรก ๆ และแฟน ๆ จะได้มีช่วงเวลาร่วมกันอีกครั้ง

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดู 'โคนัน' ตอนที่ 1 เพลงเปิดที่ผมได้ยินคือ 'Nazo' ของ Miho Komatsu ซึ่งเป็นท่อนเปิดที่ค่อนข้างคุ้นหูและกลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ยุคแรกของซีรีส์ไปเลย เสียงกีตาร์และเมโลดี้ป๊อป-ร็อกของ 'Nazo' ให้ความรู้สึกรวดเร็วและน่าติดตาม พอเพลงขึ้นก็มักจะพาเข้าสู่บรรยากาศการสืบสวนทันที ภาพเปิดในตอนแรกแสดงให้เห็นฉากชีวิตประจำวันของตัวละครหลักกับจังหวะที่กระชับ ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าเรื่องจะเต็มไปด้วยปริศนาและความตื่นเต้น เพลงนี้ถูกนำมาใช้เป็นเพลงเปิดช่วงแรก ๆ ของซีรีส์และกลายเป็นเสียงที่แฟนเก่าจำนวนมากได้จดจำจนถึงทุกวันนี้ ในเชิงส่วนตัว ผมชอบวิธีที่ท่อนคอรัสของ 'Nazo' สร้างแรงดึงดูดทันที มันไม่ได้หวือหวาหรือซับซ้อน แต่มีความเป็นป๊อปที่พอดี ทำให้แม้แต่คนที่ไม่คุ้นกับแนวสืบสวนก็ยังติดหูได้ง่าย พอเวลาผ่านไปและเห็นเพลงเปิดชุดใหม่ ๆ ของ 'โคนัน' ความคิดถึงท่อนเปิดดั้งเดิมอย่าง 'Nazo' มักจะกลับมา เพราะมันผูกกับภาพจำของตอนที่เด็กหนุ่มถูกย่อส่วนและโลกของการสืบสวนเริ่มเปิดกว้าง เพลงนี้เลยเป็นมากกว่าแค่เพลงเปิด แต่เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำของแฟนยุคแรก ๆ ที่ยังฟังแล้วอมยิ้มได้อยู่เสมอ

เพลงเปิดของ 'โคนัน' ตอนที่ 1 เป็นสิ่งเล็กๆ ที่สร้างความประทับใจทันทีเมื่อจ่ายตอนแรกจบไป เพลงนั้นคือ '謎' (Nazo) ร้องโดยนักร้อง-นักแต่งเพลงญี่ปุ่นชื่อ 小松未歩 หรือที่รู้จักกันในชื่อ Miho Komatsu ในเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นต้นฉบับ เสียงของเธอมีความใสและคมพอที่จะทำให้ท่อนฮุคติดหู ทั้งยังมีความลึกลับอยู่ในเมโลดี้ ซึ่งพอดีกับธีมการสืบสวนของเรื่อง โดยรวมแล้วเพลงนี้ทำหน้าที่เป็นประตูเชื่อมคนดูเข้ากับบรรยากาศของซีรีส์ตั้งแต่ต้น ผมชอบว่ารายละเอียดเล็กๆ อย่างท่วงทำนองและการเรียงคอร์ดของ '謎' ช่วยบ่งบอกโทนเรื่องได้ทันที ทั้งความน่าติดตามและความอบอุ่นเล็กๆ ที่ทำให้ตัวละครไม่น่าไกลตัวเกินไป ยิ่งฟังย้อนกลับมาหลังจากดูหลายตอนแล้ว ยิ่งเห็นว่าเพลงเปิดในยุคแรกๆ ของอนิเมะญี่ปุ่นมักให้ความสำคัญกับเมโลดี้ที่จำง่ายและบรรยากาศที่สอดคล้องกับเนื้อเรื่อง ซึ่งเพลงของ Miho Komatsu ในตอนแรกของ 'โคนัน' ทำได้ดีมาก สุดท้ายแล้ว เพลงเปิดไม่ใช่แค่ส่วนประกอบประกอบเท่านั้น แต่มันกลายเป็นหนึ่งในแรงดึงให้คนกลับมาดูตอนต่อไปอยู่เสมอ สำหรับคนดูที่โตมากับอนิเมะในยุคนั้น เสียงของ '謎' มักจะกระตุ้นความทรงจำและความคาดหวังได้ดี

ทำนองเปิดในช่วงแรกของ 'โคนัน' มักจะดังก้องในหัวของคนที่โตมากับการ์ตูนตอนค่ำๆ บนทีวี เราโตมาดูกับภาพซีนที่โคนันวิ่ง ขณะที่คอร์ดกีตาร์พาอารมณ์ขึ้นลง เพลงเปิดต้นฉบับของภาคแรกนั้นติดหูเพราะจังหวะกระฉับกระเฉงและทำนองที่ชวนฮัมตามได้ง่าย ทำให้พอเห็นฉากไล่ล่าในตอนต่อไปก็จะนึกถึงคอร์ดนั้นทันที ฝั่งเพลงปิดที่คนไทยหลายคนจำได้คือเพลงที่เน้นเมโลดี้ละมุนและคอรัสเรียบๆ บทเพลงแบบนี้ช่วยสอดคล้องกับตอนจบที่มักมีภาพกลุ่มตัวละครหรือโมเมนต์เงียบๆ ก่อนเครดิต เพลงประเภทนี้มักจะทำให้เราอยากย้อนกลับไปดูตอนนั้นซ้ำอีก เพราะมันผูกความทรงจำกับเนื้อเรื่องและตัวละครเอาไว้จนทำให้หลายคนยังฮัมได้จนถึงวันนี้

ชุดเพลงเปิดและปิดช่วงเริ่มต้นของ 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา ภาค 2' เป็นสิ่งที่ทำให้ผมติดหนึบตั้งแต่ตอนแรกเลย — เสียงเปิดพาเข้าสู่โลกใหม่ของชิพปูเด็นได้แบบเต็มแรง เพลงเปิดชุดแรก ๆ ที่ผมจดจำได้ชัดคือ 'Hero's Come Back!!' ของ nobodyknows+ ที่พาเรากลับเข้าสู่จังหวะบู๊และมู้ดตื่นเต้นตามด้วย 'distance' ของ LONG SHOT PARTY ซึ่งให้ความรู้สึกโตขึ้นและมีบรรยากาศเหงา ๆ ผสมกับความมุ่งมั่น ต่อมามี 'Blue Bird' ของ Ikimono-gakari ที่กลายเป็นไอคอนของซีรีส์และยังคงถูกยกให้เป็นหนึ่งในเพลงเปิดที่ไพเราะที่สุด ส่วนเพลงปิดในช่วงต้นก็มีสไตล์ต่างกันไป เช่นบางเพลงให้ความรู้สึกอบอุ่น สงบ หรือเศร้าซึ้ง ซึ่งช่วยปรับโทนหลังฉากดราม่า ช่วงนี้ทั้งเพลงเปิดและปิดทำงานร่วมกันได้ดีในการขยายอารมณ์ของแต่ละตอน — นั่งฟังแล้วยิ้มกับความทรงจำเก่า ๆ ของฉากสำคัญ ๆ ได้เลย

รายการเพลงเปิดและเพลงปิดของ 'คุโรโกะโนะบาสเก็ต' ภาค 1 ที่ฉันจำได้ชัดคือเพลงเปิดสองเพลงคือ 'Can Do' และ 'RIMFIRE' ทั้งคู่ขับร้องโดย 'GRANRODEO' ส่วนเพลงปิดมี 'Start it right away' ขับร้องโดย 'Hyadain' และอีกเพลงปิดที่ใช้ในครึ่งหลังของซีรีส์ ชื่อว่า 'Glory Road' ซึ่งมีท่วงทำนองพลัง ๆ เหมาะกับบรรยากาศการแข่งขันที่เข้มข้นของอนิเมะ ช่วงที่ใช้เพลงเปิด-ปิดจะแบ่งเป็นสองครึ่ง: ครึ่งแรกใช้ 'Can Do' กับ 'Start it right away' และครึ่งหลังเปลี่ยนเป็น 'RIMFIRE' กับ 'Glory Road' แบบนี้เลย ชื่อเพลงกับจังหวะเข้ากันกับการกระทำบนคอร์ทมาก ทำให้ทุกครั้งที่ฟังยิ่งตื่นเต้นและจำบรรยากาศของแมตช์ได้ง่าย ๆ

เสียงกีตาร์เปิดของ 'We Are!' ยังติดหูผมจนเป็นเหมือนเสียงเรียกเข้าสู่โลกของ 'One Piece' เสมอ — เพลงนี้คือประตูสู่การผจญภัยที่ทำให้ฉันอยากก้าวตามหมวกฟางตั้งแต่ตอนแรก ความทรงจำของเพลงปิดอย่าง 'Memories' ก็มีความอบอุ่นแบบต่างกัน มันเหมือนฉากท้ายตอนที่ให้เวลาหายใจ หยิบเล่าเรื่องราวเก่า ๆ ก่อนจะกระโดดเข้าสู่บทต่อไป ความเปรียบต่างระหว่างความคึกคักของ 'We Are!' กับความซึ้งของ 'Memories' ทำให้จังหวะการดูสนุกขึ้นมาก เมื่อพูดถึงความทรงจำจากยุคกลางของซีรีส์ 'Believe' และ 'Hikari e' ก็เป็นเพลงที่ผมเปิดซ้ำบ่อย ๆ ทั้งสองเพลงนี้มีเมโลดี้ที่ดันอารมณ์ขึ้นดี — 'Believe' ให้ความฮึกเหิม ส่วน 'Hikari e' ให้ความหวังและความเคลื่อนไหว เหมาะกับฉากที่แก๊งหมวกฟางกำลังก้าวไปข้างหน้า รวม ๆ แล้ว ผมมองว่า OP/ED สมัยก่อนของ 'One Piece' มีพลังงานและความอบอุ่นในแบบคลาสสิกที่ยังทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้ยิน

เพลงเปิดของตอนแรกในอนิเมะเรื่องนั้นคือ 'Nazo' ขับร้องโดย 'Miho Komatsu' และเป็นเพลงที่ติดหูมากตั้งแต่โน้ตแรก ผมชอบวิธีเพลงนี้เปิดเรื่องด้วยทำนองที่มีความลึกลับผสมความอบอุ่น มันทำให้ฉากแรกของอนิเมะมีบรรยากาศชวนติดตาม เหมือนมีคำถามเล็กๆ ติดปลายเสียง ทำให้ฉันอยากรู้ต่อทันทีว่าเรื่องจะพาไปทางไหน ดนตรีกับเสียงร้องของ 'Miho Komatsu' เกลี่ยความตึงเครียดและความสดใสได้ลงตัว จนกลายเป็นเพลงที่หลายคนจำได้แม้เวลาผ่านไปนาน หากเทียบกับเพลงเปิดของอนิเมะยุค 90 เรื่องอื่นๆ อย่าง 'Tank!' ของ 'Cowboy Bebop' ที่เน้นจังหวะรัวและบี๊บส์ ผู้กำกับเลือก 'Nazo' เพื่อสร้างโทนปริศนาและความเป็นเด็กนักสืบ ซึ่งใช้ได้ผลเยี่ยมในบริบทของเรื่อง รู้สึกได้เลยว่าเพลงนี้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้คนยึดติดกับอนิเมะตั้งแต่ตอนแรกจนกลายเป็นผลงานที่มีแฟนเหนียวแน่น