บทที่ 1

แดดเที่ยงวันแผดเผาจนพื้นคอนกรีตร้อนระอุ อากาศอบอ้าวหนักอึ้งเหมือนมีแรงกดทับอยู่ทั่วบริเวณลานร้างหลังตลาดเก่า เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งหลายสิบคันดังกระหึ่มสะท้อนกำแพงปูนจนเกิดเสียงก้องเป็นระยะ

นักเรียนช่างสองสถาบันยืนประจันหน้ากันเป็นแถว เสื้อช็อปหลากสีสะบัดไหวตามแรงลมร้อน บรรยากาศตึงเครียดจนเหมือนอากาศรอบตัวพร้อมจะลุกเป็นไฟได้ทุกเมื่อ

กลางกลุ่มฝั่งหนึ่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนคนนั้นคน คิน หรือ อคิน ราม หยาง ยืนอยู่แถวหน้า ร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีเข้มที่ปลดซิปลงครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำด้านในที่แนบไปกับแผ่นอกเพราะเหงื่อ เส้นผมสีดำสนิทปรกหน้าผากเล็กน้อยจากความชื้น ใบหน้าคมคายแบบลูกครึ่งไทยจีนยังคงนิ่งสนิท ดวงตาเรียบเฉยแต่เย็นเยียบจนคนที่สบตาต้องหลบ 

คิน อายุ 20 ปี ลูกครึ่งไทยจีน เด็กช่างสาขาโยธาปีสุดท้ายที่ใคร ๆ ต่างก็หลีกทางให้ เพราะด้วยอิทธิพลของการที่เขาเป็นลูกชายของมาเฟียใหญ่ที่ฐานะรวยติดอันดับโลก ทั้งด้วยภาพลักษณ์ดุดันและนิสัยหัวร้อนง่าย เย็นชา หน้านิ่งๆ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังความแข็งกร้าวนั้น เขาแค่พยายามเป็นลูกชายที่ดีพอ สำหรับพ่อที่เป็นมาเฟียที่ทรงอิทธิพลทั้งในไทยและจีน

เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูนับสิบ แต่คนที่รู้จักเขาดีต่างเข้าใจ ยิ่งนิ่งเท่าไรยิ่งอันตรายเท่านั้น แบงค์ เพื่อนสนิทที่ยืนข้าง ๆ เหลือบมองเขาแล้วเอ่ยเสียงต่ำ

“แม่งมากันเยอะกว่าที่คิดว่ะ”

คินไม่ตอบแแต่สายตาของเขาจับจ้องไปยังอีกฝั่ง เด็กช่างต่างสถาบันยืนเรียงกันแน่น บางคนถือไม้ บางคนซ่อนเหล็กเส้นไว้ด้านหลัง บางคนส่งยิ้มเยาะเย้ยมาอย่างไม่ปิดบัง ทันใดนั้นหัวหน้าฝั่งนั้นก้าวออกมา

“ไอ้คิน”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยการท้าทาย

“ได้ข่าวว่าเป็นลูกมาเฟียใหญ่ รวยนัก เก่งนัก วันนี้จะได้รู้ว่ามึงเก่งจริง หรือแค่พึ่งบารมีพ่อ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม คำพูดนั้นทำให้เพื่อนของคินหลายคนกำหมัดแน่น แต่เจ้าตัวกลับนิ่งนิ่งจนผิดปกติ เพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมนั้นวูบไหวกับคำว่า “พึ่งบารมีพ่อ” มันเหมือนเข็มที่แทงเข้ากลางอก ตั้งแต่จำความได้เขาได้ยินคำนี้มาตลอด ไม่ว่าเขาจะทำอะไรผู้คนก็เห็นแค่เงาของพ่อ ลูกชายของหยางเจิ้นหลง ทายาทมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ครอบคลุมทั้งไทยและจีน ไม่มีใครเคยมองว่าเขาเป็น “อคิน” ด้วยตัวเองแม้แต่พ่อของเขาเอง

คินคลายมือออกช้า ๆ ก่อนยกสายตาขึ้น ใบหน้ายังคงเรียบเฉยแต่แววตากลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“พูดจบหรือยัง”

เสียงเรียบเย็นนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลง อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อย ก่อนแค่นหัวเราะ

“ถ้าไม่จบล่ะ”

คินยกยิ้มมุมปากบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย

“งั้นก็มาดิ”

แค่นั้นเหมือนชนวนระเบิดถูกจุด

“เอามัน!”

เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกันทั้งสองฝั่งพุ่งเข้าหากันในทันที เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นดังสนั่น ฝุ่นสีเทาฟุ้งขึ้นกลางอากาศ คินเป็นคนแรกที่เข้าปะทะ ชายร่างใหญ่จากอีกฝั่งเหวี่ยงไม้เบสบอลเข้าหาเต็มแรง เขาเบี่ยงตัวหลบในจังหวะสุดท้าย ก่อนพุ่งเข้าประชิด หมัดขวาถูกปล่อยออกไปอย่างรวดเร็ว

ผลั่ก!เสียงกระแทกดังลั่น หมัดของเขากระแทกเข้าที่กรามอีกฝ่ายเต็มแรงจนใบหน้าหันสะบัด ไม่รอให้ตั้งตัวคินตามด้วยศอกซ้ำเข้าที่โหนกแก้ม อีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้นทันที

“เชี่ย…”

เสียงอุทานดังจากคนรอบข้างคินไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาหันไปรับมืออีกคนที่พุ่งเข้ามาพร้อมเหล็กเส้น เหล็กฟาดลงตรงไหล่ แรงกระแทกทำให้เขาเซไปครึ่งก้าวความเจ็บแล่นวาบไปทั้งแขน แต่แทนที่จะถอย เขากลับคว้าเหล็กเส้นนั้นไว้ มือกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น จากนั้นกระชากอย่างแรงจนอีกฝ่ายเสียหลัก

แล้วสวนด้วยเข่าที่พุ่งเข้าท้องเต็มแรง อีกฝ่ายทรุดลงทันที เสียงการต่อสู้ดังระงมไปทั่วลาน แบงค์กำลังซัดกับคู่ต่อสู้อย่างดุเดือด เต้ใช้ท่อนเหล็กฟาดใส่อีกฝ่ายจนร้องลั่น หลายคนล้มกลิ้งไปกับพื้น แดดร้อนจัดจนเหงื่อไหลเข้าตาแต่ไม่มีใครหยุดคินหายใจแรงเหงื่อไหลผ่านขมับลงมาตามกรอบหน้า เขาได้กลิ่นเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นและเหงื่อ

ทันใดนั้นมีคนพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง

“คิน!”

เสียงเต้ตะโกนเตือนเขาหันกลับทันที ไม้หน้าสามฟาดลงมาคินยกแขนขึ้นรับแรงกระแทกทำให้แขนชาจนแทบไร้ความรู้สึก แต่เขากัดฟันแน่นแล้วใช้หัวโขกสวนหน้าผากกระแทกเข้าจมูกอีกฝ่ายอย่างแรงจนเลือดพุ่ง ชายคนนั้นร้องลั่น ล้มลงไปกุมหน้าคินหอบหายใจ ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะแต่ในหัวกลับมีเพียงเสียงเดียว

“อ่อนแอ”

เสียงของพ่อ หนักแน่น เย็นชา วันที่เขาล้มในสนามฝึกตอนอายุสิบสอง วันที่พ่อมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง

“ถ้าแค่นี้ยังทนไม่ได้ ก็ไม่คู่ควรกับนามสกุลหยาง”

คินกำหมัดแน่นเขาไม่มีวันลืม และไม่มีวันยอมให้ตัวเองอ่อนแออีก ชายอีกสองคนกรูเข้ามาพร้อมกัน เขาพุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเลหมัดซ้ายซัดเข้าหน้าคนแรก จากนั้นหมุนตัวเตะเข้าชายโครงอีกคนจนกระเด็น การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็ว หนักหน่วง และแม่นยำ ราวกับสัตว์นักล่าที่ถูกฝึกมาเพื่อการต่อสู้ อีกฝ่ายเริ่มถอยสายตาหลายคู่ฉายแววหวาดหวั่น เพราะตอนนี้คินไม่ใช่เด็กช่างธรรมดา เขาเหมือนพายุที่พร้อมกวาดทุกอย่างให้พังหัวหน้าฝั่งตรงข้ามสบถก่อนคว้ามีดพับออกมา แสงแดดสะท้อนคมมีดวาบ

“มึงจบแน่ ไอ้ลูกคุณหนู!”

เขาพุ่งเข้ามาปลายมีดแทงตรงเข้าหาลำตัว คินเบี่ยงหลบฉิวเฉียดคมมีดเฉือนแขนซ้ายจนเลือดซึม ความเจ็บแล่นขึ้นทันทีแต่แทนที่จะถอย เขากลับคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ เสียงกระดูกดังชัดเจนมีดหล่นกระทบพื้น อีกฝ่ายร้องลั่นคินใช้เข่ากระแทกเข้าท้อง แล้วจับคอเสื้อกระชากลงก่อนปล่อยหมัดสุดแรงเข้าที่ใบหน้า

ร่างนั้นล้มแน่นิ่งทั้งลานเงียบลงไปชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา คินยืนหอบหายใจเลือดไหลซึมจากแขน เสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นและคราบแดง แดดเที่ยงตรงส่องลงมาทำให้เงาของเขาทอดยาวบนพื้น ดุดัน เย็นชา และน่าเกรงขาม แบงค์เดินเข้ามา ยิ้มหอบ ๆ

“แม่ง…สมเป็นมึง”

คินไม่ตอบเขาเพียงมองไปยังคนที่เหลือแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“ยังมีใครอยากต่ออีกไหม”