โคนันเจ้าสาวฮาโลวีน ตอนจบสรุปสั้นๆ ว่าอย่างไร?

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก

เพราะผิดหวังจากรักครั้งแรกที่ถูกบอกเลิก ด้วยเหตุผลด้านฐานะและการศึกษาที่ไม่เท่าเทียม ชลธรจึงครองโสดมากว่าสิบปีโดยไม่มองผู้หญิงคนไหนอีกเลย เขามุ่งมั่นเล่าเรียนและสร้างฐานะจนร่ำรวย เป็นนายหัวแห่งสวนชลธรที่มีดีกรีระดับดอกเตอร์ คุณสมบัติของเขาจึงเป็นที่หมายปองของสาว ๆ มากมาย แต่ก็ไม่มีใครถูกใจเขาสักคน! กระทั่งวันหนึ่งอรุณนิภาลูกสาวเจ้าของสวนแปลงติดกัน ที่คิดว่าเขาเป็นแค่หัวหน้าคนสวนได้เข้ามาในชีวิต ความเรียบง่ายของเธอเป็นแม่เหล็กดึงดูดให้หัวใจเขาหวั่นไหว มันจะไม่มีปัญหาอะไรเลยระหว่างเธอกับเขาที่จะรักกัน หากเธอไม่ได้เป็นน้องสาวของอดีตคนรัก

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน

เขาให้เธอเป็นได้แค่เพื่อนบนเตียง สถานะFWB "แบบฉันนี่พอเป็นผู้หญิงของนายได้ไหม” “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” “…..” “เสียชื่อคาสโนว่าคณะบริหารหมด” “รู้หรือเปล่าว่าที่พูดออกมาหมายถึงอะไร” “ฉันไม่ได้โง่” “รู้ว่าเธอไม่ได้โง่ แต่เธอกำลังเล่นกับไฟรู้ตัวหรือเปล่า” “ฉันเองก็อยากจะลองเหมือนกัน ว่าไฟที่เขาว่าร้อน มันจะขนาดไหนกันเชียว” เรื่องนี้เป็นเรื่องของลูกสาวคนสวยของ พายุ&ลินดา จากเรื่องเล่ห์รักพายุร้าย รุ่นลูกวิศวะร้ายเรื่องที่สองนะคะ อ่านแยกกันได้ค่ะ แต่อ่านเรียงกันสนุกกว่า 1.กลลวงรักวิศวะร้าย(ยีนส์&มิลลิ) 2.หลงกลรักคาสโนว่า(ธาม&ปลายฝน)

ช่วยเหลือเขาจนขึ้นสู่อำนาจอย่างที่เขาปรารถนา แต่เมื่อถึงฝั่งฝัน ท่านโหวผู้นั้นก็รีบแต่งสตรีในดวงใจของเขาแทบจะในทันที เมื่อรักที่นางมอบให้ ถูกตอบแทนด้วยการหักหลัง นางจึงตัดสินใจจากลา เมื่อจากเป็นไม่ได้ ก็จากตายกันไปเสียเถิด

ตอนที่ลู่เยี่ยนฉือนอกใจ ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้โวยวาย แกล้งทำเป็นไม่รับรู้อะไร ตอนที่เขาแอบเลี้ยงกู้อีฝูไว้นอกบ้าน ฉันก็ได้แต่กดความเจ็บปวดในใจเอาไว้และอดทนกล้ำกลืนมันลงไป เพราะฉันกับลู่เยี่ยนฉือมีลูกชายที่น่ารักคนหนึ่ง เขารักฉันมาก ฉันจึงอยากมอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้เขา จนกระทั่งฉันรู้ว่าลูกชายของฉัน ลู่ซีเจ๋อ เป็นฝ่ายตามลู่เยี่ยนฉือไปอยู่บ้านอีกหลังด้วยตัวเอง แถมยังเรียกกู้อีฝูอย่างสนิทสนมว่า “พี่สาว” ตอนนั้นเองฉันถึงได้ไม่อยากทนอีกต่อไป ฉันบอกเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกันว่าฉันอยากหย่า เขามองฉันลึก ๆ ก่อนพูดว่า “เสิ่นทิงหลาน ลู่เยี่ยนฉือรักเธอแทบขาดใจ คนทั้งนาโปลีต่างก็รู้กันดี อิทธิพลของเขาแผ่ไปทั่วทั้งนาโปลี ถ้าเธออยากจากไป มันไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น” แต่ฉันพูดออกไปอย่างด้านชาว่า “งั้นก็ให้ ‘เสิ่นทิงหลาน’ ตายไปต่อหน้าลู่เยี่ยนฉือ ให้เขาเห็นกับตาว่าภรรยาของตัวเองตายจากไปแล้ว ตั้งแต่นี้ไป บนโลกนี้จะไม่มีเสิ่นทิงหลานอีกต่อไป” หลังจากรู้ว่าลูกชายของฉันชอบกู้อีฝูมากกว่าฉัน ฉันถึงได้รู้ว่าความอดทนตลอดสองปีที่ผ่านมาของตัวเองมันเป็นเพียงเรื่องน่าขัน ดังนั้นครั้งนี้ ทั้งสามีและลูกชาย ฉันไม่ต้องการอีกแล้ว