Share

เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า
เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า
Author: เบเกิล

บทที่ 1

Author: เบเกิล
บรรยากาศในงานเลี้ยงประจำปีของคฤหาสน์เบลลินี อบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์และน้ำหอมราคาแพง

มีอาชูมือข้างที่สวมแหวนตราขึ้นมา หมุนตัวอวดคนในตระกูลกลุ่มเล็กๆ ที่รุมล้อมเธออยู่

เสียงอุทานอย่างเสแสร้งดังขึ้นรอบตัวเธอ ตามมาด้วยสายตาดูแคลนนับไม่ถ้วนที่คอยชำเลืองมองมาที่ฉันซึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้อง

ลูก้านั่งอยู่ที่หัวโต๊ะยาว สายตาของเขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าของฉันจากอีกฝั่งของฝูงชนด้วยท่าทางเฉยเมยและไม่ยี่หระ

หลังจากดื่มด่ำกับคำเยินยอจนพอใจ มีอาก็เดินนวยนาดถือแก้วไวน์ตรงมาหาฉัน

สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่กำไลทับทิมบนข้อมือของฉัน มันมีชื่อว่า "Cuore Eterno" หรือหัวใจนิรันดร์

เมื่อสามปีก่อน ในวันครบรอบของเรา ลูก้ายอมจ่ายเงินมหาศาลเพื่อซื้อมันมาจากการประมูลใต้ดินเพื่อเอาใจฉัน

มีอาหัวเราะเบาๆ อย่างจีบปากจีบคอแล้วโน้มตัวมากระซิบข้างหูฉัน "เอลารา ในเมื่อเธอคืนแหวนให้แล้ว ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันดูไร้มารยาทไปหน่อยที่จะยังกอดสมบัติของดอนน่าไว้แบบนี้?"

เธอยื่นมือทำท่าจะมาจับกำไล ฉันจึงก้าวถอยหลังครึ่งก้าว

เหตุการณ์สำคัญของค่ำคืนนี้กำลังจะเริ่มขึ้น ตามธรรมเนียมของตระกูล ถึงเวลาที่ ดอนน่าจะต้องเป็นผู้จุดเทียนศักดิ์สิทธิ์

แต่มีอากลับยื่นมือไปคว้ามันก่อน น้ำเสียงเธอนุ่มนวลและประจบประแจง "ลูก้า บอกว่าคืนนี้ให้ฉันเป็นคนจุดค่ะ"

ก่อนที่ฉันจะทันได้ทำอะไร เธอคว้าเชิงเทียนเงินโบราณซึ่งเป็นสมบัติที่ตกทอดมาถึงสี่รุ่น แล้วจงใจบิดข้อมือปล่อยมันหลุดมือ

เสียง 'เคร้ง' ดังสนั่น เชิงเทียนกระแทกพื้นหินอ่อน ฐานโลหะหนักอึ้งกลิ้งไปบนพรม ส่วนแก้วครอบแตกละเอียดในทันที

น้ำตาเทียนร้อนๆ กระเด็นเต็มพื้น เธอรีบกุมข้อมือตัวเองไว้ทันที ดวงตาเริ่มแดงก่ำและมีน้ำตาคลอเบ้า

"เอลารา ฉันก็แค่แค่อยากจะช่วย ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันทำก็น่าจะบอกกันดีๆ ทำไมต้องผลักฉันด้วย..."

เสียงเพลงแจ๊สจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงหยุดกึกลงทันที

ทุกสายตาในโถงกว้างหันมาจับจ้องที่พวกเรา

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ผู้หญิงคนไหนก็ตามที่บังอาจเข้าใกล้ลูก้า หรือท้าทายฉัน จะต้องถูกอัปเปหิออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้

เมื่อก่อนฉันมักจะรู้สึกไม่มั่นคงจนถ้ามีผู้หญิงคนอื่นแค่ชายตามองลูก้า ฉันจะซุกตัวในอ้อมกอดเขาแล้วร้องไห้จนกว่าเขาจะสัญญว่าจะส่งผู้หญิงคนนั้นไปให้พ้นหน้า

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม

ลูก้าก้าวยาวๆ ตรงเข้ามา แล้วใช้ลำแขนแกร่งดึงมีอาไปไว้ข้างหลัง

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นรอยถลอกจางๆ บนผิวขาวผ่องของมีอา คิ้วหนาของเขาก็ขมวดมุ่นทันที

"นี่เธอจะเล่นบทเหยื่ออีกแล้วเหรอ เอลารา? มีอาเพิ่งมาอยู่ที่นี่ เธอจำเป็นต้องทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าพวกผู้อาวุโสด้วยหรือไง?"

ความลำเอียงของเขาชัดเจนเสียจนไม่ต้องสงสัย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการตำหนิ

ฉันมองใบหน้าที่ฉันเคยรักสุดหัวใจ แล้วความเจ็บปวดแปลบก็แล่นผ่านเข้ามา

ฉันสูดหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น

ฉันไม่ได้เอ่ยคำแก้ตัวแม้แต่คำเดียว และไม่ได้คว้าแขนเสื้อเขาเพื่ออธิบายเหมือนที่เคยทำ

ฉันเพียงแต่เงยหน้าขึ้น แล้วแกะขอเกี่ยว "Cuore Eterno" ออกจากข้อมืออย่างเย็นชา

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน ฉันยื่นกำไลนั้นส่งให้มีอา

"ถ้าชอบก็เอาไปเถอะ ฉันขอโทษที พอดีฉันก้าวพลาดเลยทำให้เธอตกใจ"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 11

    หลังจากจัดการเรื่องที่เหลือในเซราฟิโนเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เตรียมตัวย้ายกลับไปอยู่ที่ปราสาทเป็นการถาวร ด้วยการที่ตระกูลเบลลินีถูกชำระบัญชีทรัพย์สิน ทำให้ตอนนี้ลูก้าต้องแบกรับหนี้สินมหาศาลต่อพวกรอสซี่ เครือข่ายข่าวกรองของพี่ชายฉันรายงานว่า เมื่อลูก้าตกต่ำถึงขีดสุด มีอาก็ขโมยเงินสดสำรองก้อนสุดท้ายจากตู้เซฟของเขาและพยายามจะหนีไปทางเรือ คนของเราดักจับเธอได้ที่ท่าเรือก่อนจะถ่วงเธอลงสู่ก้นอ่าวส่วนลูก้า เขาล้มฟุบอยู่ในตรอกมืดๆ จากอาการบาดแผลติดเชื้อผสมกับภาวะเลือดออกในกระเพาะอาหารอย่างรุนแรง ตำรวจสายตรวจพบเขาเข้าและเรียกรถพยาบาลให้นำตัวเขาไปส่งที่ห้องฉุกเฉินในย่านสลัม หมอช่วยชีวิตที่น่าเวทนาของเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด แต่ร่างกายที่แตกสลายของเขาหลังจากนี้จะต้องพึ่งพาสายน้ำเกลือเพื่อประทังชีวิตตลอดไป ในขณะที่ต้องเผชิญกับการตามล่าอย่างไม่มีวันสิ้นสุดจากศัตรูและเจ้าหนี้ระหว่างทางไปสนามบินส่วนตัว สายฝนที่ตกติดต่อกันมาหลายวันก็หยุดลงในที่สุด ดวงอาทิตย์โผล่พ้นเมฆเหนือเซราฟิโน ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยาก ผ่านกระจกกันกระสุน แสงแดดที่ให้ความอบอุ่นที่เกือบจะลืมเลือนไปแล้วทาบลงบนตักของฉัน ขบวนรถเคลื่อนเข้

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 10

    วันหลังจากงานเลี้ยง ตระกูลรอสซี่ก็เปิดฉากโจมตีพวกเบลลินีเป็นครั้งสุดท้าย เส้นทางลักลอบขนส่งสินค้าทุกสายในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนถูกตัดขาดพร้อมกันในคราวเดียว บัญชีธนาคารต่างประเทศทั้งสามบัญชีของตระกูลเบลลินีถูกระงับภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงเหล่าดอนของตระกูลต่างๆ ที่เคยรุมล้อมลูก้า เมื่อได้เห็นอำนาจที่แท้จริงของตระกูลรอสซี่ต่างก็เลิกรับสายของเขา ในเวลาไม่ถึงเดือน ประกาศยึดทรัพย์ก็ถูกนำมาแปะไว้ที่หน้าประตูคฤหาสน์เบลลินี อำนาจการปกครองคอร์โวนาด้วยกำมือเหล็กของดอนลูก้า ได้พังทลายลงแล้วฤดูหนาวมาเยือนเซราฟิโน ลมทะเลที่ปนไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งพัดผ่านเมือง เป็นเวลาเจ็ดวันเต็มแล้วที่ลูก้ามายืนเฝ้าอยู่ที่ด้านหน้าโรงแรมพาลาซโซ ดีโอโรที่ฉันพักอยู่ เขาสวมโค้ทมอซอ ผมที่มันเยิ้มลีบติดหน้าผาก ใบหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนคนตาย บาดแผลเก่าที่หน้าอกและโรคกระเพาะที่เป็นผลจากการดื่มหนักมานานหลายปีทรุดหนักลงจนเขาถึงกับกระอักเลือด ทว่าเขากลับปฏิเสธหมอทุกคนที่พยายามจะเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง เขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่รุ่งสางจนดึกดื่น เพียงเพื่อหวังว่าจะได้เห็นฉันสักแวบจากระยะร้อยฟุต ทุกวันบอดี้การ์ดของฉันจะ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 9

    เสียงอุทานดังระงมไปทั่วโถงใหญ่ หลังจากความเงียบกริบเพียงอึดใจเดียว ห้องทั้งห้องก็ระเบิดไปด้วยเสียงซุบซิบที่ดังสนั่น ทุกคนในโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างรู้ดีว่า ดอนของตระกูลเบลลินีเลี้ยง "แมว" ไว้ในคฤหาสน์มานานถึงเจ็ดปีพวกเขายังเคยได้ยินมาว่า เพื่อผู้หญิงคนใหม่ เขาได้ขับไล่แมวตัวนั้นออกไปเผชิญกับพายุหิมะ แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำมาตลอดเจ็ดปี คือทายาทที่หายสาบสูญไปของตระกูลรอสซี่ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งเซราฟิโนลูก้าไม่ได้ยินเสียงเยะเย้ยหรือเสียงกระซิบที่ตื่นตระหนกรอบตัวเลย เขากุมหน้าอกตรงจุดที่บาดแผลเก่าถูกกระแทก ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นจากพื้นหินอ่อนทีละนิดเขาไม่ได้มองลอเรนโซ สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าเศษไม้ผุๆ ชิ้นสุดท้ายไว้ "เอลารา สิ่งที่พวกเขาพูดไม่จริงใช่ไหม?" เสียงของเขาสั่นเครือ "คุณแค่โกรธผม คุณจ้างคนพวกนี้มาแสดงละครเพื่อขู่ผมใช่ไหม?" "แล้วเรื่องที่คุณเคยพูดล่ะ? ที่ว่าคุณจะมีแค่ผมคนเดียว? คุณไม่แม้แต่จะกะพริบตาตอนที่รับกระสุนนั่นแทนผม คุณจะเป็นคนของรอสซี่ได้ยังไง?" "กลับบ้านกับผมเถอะ ผมจะสวมแหวนตราคืนให้ที่นิ้วคุณ ผมจะให้ห้องนอนใหญ่กับคุณ ผ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 8

    หนึ่งเดือนต่อมาที่พาลาซโซ ดีโอโร โรงแรมระดับหกดาวของตระกูลรอสซี่บนชายฝั่งอ่าวเซราฟิโน ห้องบอลรูมชั้นบนสุดสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตระกูลรอสซี่จองพื้นที่ทั้งหมดสามชั้นเพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของเจ้าหญิงของพวกเขา เหตุการณ์นี้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วโลกใต้ดินของเซราฟิโน มีเพียงหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด รวมถึงยักษ์ใหญ่ทางด้านการเมืองและธุรกิจที่กุมบังเหียนเศรษฐกิจของประเทศเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานลูก้ามางานเลี้ยงพร้อมกับมีอา ในเวลาเพียงสามสิบวัน เส้นทางค้าอาวุธข้ามชาติของตระกูลเบลลินีถูกทำลายย่อยยับอย่างโหดเหี้ยมด้วยขุมกำลังที่ไม่ทราบที่มา อาณาเขตของพวกเขาลดน้อยลงอย่างน่าใจหาย และความสูญเสียนั้นรุนแรงถึงขั้นที่พวกเขากำลังตกขอบเหวของความล้มละลาย เขาไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกัน ดวงตาของเขาลึกโหล กรามที่คมสันปกคลุมด้วยหนวดเคราที่ดูรุงรังและพ่ายแพ้ และเขาน้ำหนักลดลงไปจนน่าตกใจบาดแผลเก่าที่หน้าอกปะทุขึ้นบ่อยครั้งขึ้นเรื่อยๆ แม้จะใช้ยาแก้ปวดในโดสที่สูงที่สุดก็ยังไม่อาจสะกดความทรมานนั้นได้เขาใช้ทุกเส้นสายที่มีเพื่อตามหาฉัน แต่ก็ไร้ผล ราวกับว่าฉันถูกลบทิ้งไปจากโ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 7

    "นี่มันเศษเดนอะไรกัน! เอลาราอยู่ไหน? ไปเอาตัวเธอกลับมาทำซุปให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ลูก้าแผดเสียงใส่พวกคนรับใช้ที่ตัวสั่นงันงก โจวันนียืนอยู่ข้างเขาและพูดเสียงเบา "ดอน ครับ... คุณเอลารา จากไปได้สามวันแล้วครับ" แผ่นหลังของลูก้าแข็งทื่อ ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ก็ปะทุขึ้นมาจากส่วนลึกของรอยแผลเป็นจากกระสุนปืนเก่าที่หน้าอก เขาครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นเยียบไหลโซมจนเปียกโชกเสื้อเชิ้ตในทันที ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฝีมือการทำอาหารและยาสมุนไพรสูตรพิเศษที่ฉันเคี่ยวให้เขาได้ตามใจเขาจนเสียคน ทำให้กระเพาะและบาดแผลเก่าของเขาต้องพึ่งพามันอย่างหนัก เขาจะรู้สึกคลื่นไส้ทันทีถ้าต้องกินอะไรก็ตามที่ไม่ได้มาจากฝีมือของฉันเขาขบฟันสู้กับความเจ็บปวดที่รุนแรง ดวงตาแดงก่ำ และยังคงดึงดันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คำตอบเดียวที่ได้รับคือเสียงเย็นชาจากระบบตอบรับอัตโนมัติ: "เลขหมายที่ท่านเรียกยังไม่เปิดให้บริการ" ลูก้าจ้องมองหน้าจออย่างไม่เชื่อสายตา เขารีบโทรหามาร์โกทันที "ตรวจสอบการใช้จ่ายของเธอซะ! ต่อให้เธอจะพักในโมเทลที่ถูกที่สุด หรือแม้แต่จะซื้อขนมปัง

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 6

    โจวันนีรีบกุลีกุจอออกไป พร้อมนำทีมบอดี้การ์ดติดอาวุธฝ่าพายุหิมะออกไปค้นหา สิบนาทีต่อมา เขาก็ซมซานกลับเข้ามาด้วยสภาพที่ศีรษะปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ดอน ครับ... ไม่มีใครอยู่ที่ประตูเลยครับ พวกเราค้นหาจนทั่วถนนรอบนอกแล้ว แม้แต่รอยเท้าก็ถูกพายุหิมะฝังกลบจนมิดหมดแล้วครับ" ลูก้า กำแก้วคริสตัลแน่นเสียจนรอยร้าวเล็กๆ แตกกระจายเป็นใยแมงมุมไปทั่วพื้นผิว เขาขบกรามแน่น ดวงตาสีน้ำเงินสั่นไหวด้วยรังสีฆ่าฟันที่รุนแรง "หึ ในที่สุดเธอก็กล้าลองดีกับฉันสินะ! ไปตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวตรงชายแดน ตามตัวเธอมาให้ได้! แล้วแจ้งธนาคาร ให้ระงับบัญชีทุกใบที่เป็นชื่อเธอ ฉันอยากจะรู้นักว่าผู้หญิงตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างเธอจะทนอยู่ได้นานแค่ไหนถ้าไม่มีพวกเบลลินี" โจวันนีรีบออกไปจัดการตามคำสั่งทันที เพียงไม่กี่นาทีต่อมา มาร์โกที่ปรึกษาของตระกูลก็รีบร้อนเข้ามาพร้อมถือแท็บเล็ตที่ลงรหัสไว้พลางปาดเหงื่อที่ผุดพรายออกมา "ดอน ครับ... ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าเอลารา เดินไปที่ทางแยกแล้วขึ้นรถขบวนหนึ่งไปครับ" เขาหยุดชะงักและกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เป็นรถกันกระสุนสิบสองคัน ที่ประตู

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 4

    ลูก้าพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด "ถอดใจงั้นเหรอ? การเดิมพันที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเอลารา คือการเอาชีวิตมาผูกไว้กับผม ไม่ต้องห่วงหรอก เธอทิ้งผมไปไม่ได้" "เธอไม่มีอะไรเลย และไม่มีใคร... นอกจากผม" ถาดในมือฉันเอียงวูบ น้ำซุปร้อนจัดสองสามหยดกระเด็นใส่หลังมือ รอ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 3

    แต่ตอนนี้ เขากลับบอกให้ฉันยกสัญลักษณ์แห่งความภักดีนี้ให้ผู้หญิงคนอื่นหน้าตาเฉย เล็บของฉันจิกเข้าที่เนื้อบนฝ่ามือแน่นเสียจนเลือดแทบจะซึมออกมา ฉันสบสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความถือดีของลูก้า แล้วในที่สุดก็ค่อยๆ พยักหน้า "ตกลงค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะให้คนส่งไปให้"แววตาของลูก้า สั่นไหวเล็กน้อย เ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 2

    ร่างสูงใหญ่ของลูก้าแข็งทื่อไปทันทีประกายความตกใจพาดผ่านดวงตาคมลึกของเขา และคิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิมมีอาถึงกับอึ้งไปเลย เธอลืมแม้กระทั่งจะบีบน้ำตาต่อฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกมา เช็ดคราบน้ำตาเทียนออกจากปลายนิ้วอย่างไม่รีบร้อน แล้วคุกเข่าลงฉันก้มหน้าลง พยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาร่ว

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 5

    ลูก้ายืนอยู่ในเงามืดของกรอบประตู สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของฉันที่ค่อยๆ เลือนหายไปในพายุหิมะ จากนั้นเขาก็ทุ่มแรงปิดประตูไม้โอ๊กบานหนาเสียงดังสนั่นเสียงปิดประตูดังอื้ออึงนั้นถูกกลืนหายไปในพายุหิมะของคอร์โวนาทันทีฉันก้าวเข้าไปในหิมะที่สูงถึงเข่า ก้มลงหยิบกระเป๋าผ้าใบที่เขาโยนทิ้งขึ้นมา แล้วสะบัดห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status