โบ รู โตะ ตอน ที่ 71 มีเพลงประกอบใหม่หรือไม่

แปลกดีที่การถามเรื่องเพลงพากย์ไทยมักทำให้คนแบ่งเป็นสองฝั่งเลย — ส่วนตัวเราเจอเวอร์ชันไทยของ 'โบรูโตะ' น้อยมากถ้าเทียบกับเสียงพากย์ภาษาไทยของตัวละครเอง หลายครั้งที่ฉายทางช่องทีวีในไทยหรือการ์ตูนที่ถูกซื้อสิทธิ์มาพากย์ จะยังคงใช้เพลงประกอบต้นฉบับญี่ปุ่นสำหรับ BGM และเพลงเปิด-ปิด แต่เสียงร้องยังคงเป็นญี่ปุ่น เวอร์ชันพากย์ไทยโดยมากจะเปลี่ยนเฉพาะบทพูดให้เป็นภาษาไทย ไม่ได้ทำเพลงเปิดใหม่ทั้งชุด เนื่องจากต้นฉบับเพลงมักถูกลิขสิทธิ์แยกต่างหาก ทำให้ผู้ถือลิขสิทธิ์ในไทยเลือกเก็บเพลงเดิมไว้มากกว่า ที่พบได้บ่อยคือมีคนทำคัฟเวอร์หรือแปลเนื้อเพลงเป็นไทยแล้วร้องลงยูทูบ ซึ่งแฟนๆ ชอบแชร์กันเยอะ บางช่องทีวีอาจทำเวอร์ชันโปรโมทสั้นๆ ด้วยนักพากย์ไทย แต่ไม่ใช่เพลงเปิด-ปิดฉบับยาวที่ใช้จริงในตอนของซีรีส์ ถ้าตามหาเพลงประกอบไทยแบบเป็นทางการสำหรับ 'โบรูโตะ' โดยตรง โอกาสเจอจะค่อนข้างน้อย แต่คอมมิวนิตี้ไทยมักเติมเต็มด้วยคัฟเวอร์คุณภาพดี ทำให้ยังพอมีสีสันให้ฟังอยู่บ้าง

เสียงกีตาร์แรกรับของธีมเปิดใน 'Boruto: Naruto Next Generations' ดึงความสนใจตั้งแต่เริ่มต้น — นี่คือเหตุผลที่ผมยกให้ 'Baton Road' เป็นเพลงที่โดดเด่นที่สุดในตอนแรกของซีรีส์ ผมจำความรู้สึกตอนเห็นเครดิตเปิดครั้งแรกได้ชัด: ท่วงทำนองกระฉับกระเฉงผสมกับฮุกที่ติดหู ทำให้บรรยากาศของตอนแรกไม่รู้สึกหนักเกินไปแต่ยังคงความสำคัญของการเปลี่ยนผ่านระหว่างยุครุ่นพ่อและรุ่นลูก เสียงกีตาร์และคอรัสนำพลังแบบวงร็อกญี่ปุ่นสมัยใหม่ ซึ่งทำหน้าที่คล้ายกับบทเปิดของ 'Haruka Kanata' ในยุคของต้นตระกูล แต่ 'Baton Road' มีความเป็นวัยรุ่นและความหวังแฝงอยู่มากกว่า เพลงนี้ไม่เพียงแค่เป็นธีมเปิด แต่ยังเป็นตัวบอกโทนของเรื่องเลยนะ ผมชอบที่ทำนองมันไม่ยาวเหยียดจนเกินไป แต่มีพลังพอจะทำให้คนดูตื่นตัวก่อนจะเข้าสู่เนื้อเรื่องจริง ๆ — ปิดท้ายด้วยท่อนที่ติดหูจนอยากย้อนกลับไปดูเครดิตเปิดซ้ำ ๆ มันเป็นการเริ่มต้นที่จับใจอย่างคมชัด

เราเป็นแฟนตัวยงของ 'โบรูโตะ' และตามดูแบบผสมผสานทั้งซับและพากย์มานานจนพอจับทิศทางการปล่อยภาษาต่าง ๆ ได้บ้าง พอพูดถึงการดูแบบพากย์ไทยฟรี สำหรับตอนที่ 71 จริง ๆ แล้วขึ้นกับว่าพาร์ตเนอร์ที่ได้ลิขสิทธิ์ในไทยมีการทำพากย์หรือไม่ บางแพลตฟอร์มจะซื้อเฉพาะลิขสิทธิ์สตรีมมิ่งพร้อมซับเท่านั้น ในขณะที่อีกบางรายลงทุนทำพากย์ไทยให้กับซีซันหรือกลุ่มตอนที่ได้รับความนิยมสูง การตามหาแบบถูกลิขสิทธิ์จึงมักหมายถึงการดูจากช่องทางอย่างเป็นทางการ เพราะคุณภาพเสียง ภาพ และคำบรรยายจะได้มาตรฐานกว่า ประสบการณ์ส่วนตัวบอกว่าถ้าอยากได้พากย์ไทยชัวร์ ให้มองหาฉบับที่มีข้อมูลในคำอธิบายหรือโลโก้ของผู้จัดจำหน่ายไทย เช่น ช่องทางสตรีมที่มีแผนกในไทยหรือช่อง YouTube ของผู้ถือลิขสิทธิ์ในประเทศ แต่ถ้าหาไม่เจอ อาจจะเจอแค่ซับไทยแทน ซึ่งก็ยังดูได้เพลินและรักษาสิทธิของผู้สร้างไว้ดีกว่าเลือกดูจากแหล่งที่ไม่ชัดเจน ตอนจบแบบนี้ทำให้รู้สึกว่าการรอหรือเลือกดูจากช่องทางถูกต้องเป็นทางเลือกที่คุ้มค่ากว่า

ความจริงคือการพากย์ไทยของ 'โบรูโตะ' ไม่ได้มีครบทุกตอนในเวอร์ชันทางการ และวิธีการปล่อยพากย์ก็แตกต่างกันไปตามผู้ถือลิขสิทธิ์และช่องทางการออกอากาศ ผมติดตามการฉายทั้งแบบทีวีและสตรีมมิ่งมานานพอควร วงการพากย์ไทยมักเลือกพากย์เฉพาะช่วงที่คาดว่าจะได้ผู้ชมเยอะหรือมีการออกอากาศทางทีวีบ่อยๆ นั่นหมายความว่า 'โบรูโตะ' บางช่วงถูกพากย์ไทยเมื่อมีการฉายทางช่องทีวี แต่พอไหลเข้าสู่จำนวนตอนมากๆ และเป็นซีรี่ส์ที่ยังดำเนินเรื่องต่อเนื่อง ผู้ถือลิขสิทธิ์อาจตัดสินใจไม่พากย์ทุกตอนเพราะค่าใช้จ่ายและผลตอบแทนไม่คุ้มค่าเหมือนซีรี่ส์เก่าอย่าง 'นารูโตะ' ที่เคยได้รับการพากย์ครบแทบทุกตอนในอดีต สรุปแบบคนดูที่ผ่านการเปลี่ยนผ่านมาหลายยุค: ผมมองว่าความไม่ครบของพากย์ไทยไม่ได้แปลว่าคุณจะดูไม่ได้ แต่ต้องยืดหยุ่นในการเลือกฟังเสียงพากย์หรือดูซับ ส่วนตัวแล้วผมมักเลือกพากย์ถ้ามันมีครบและคุณภาพดี แต่ไม่ติดใจที่จะดูซับเมื่อพากย์หายหรือไม่ครบ เรื่องนี้เลยกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับแฟนที่ตามซีรี่ส์ยาวๆ มากกว่าปีสองปี

เพลงเปิดที่ยังคงติดหูและถูกพูดถึงมากที่สุดของแฟนบ่อยครั้งคือ 'Baton Road'. เสียงกีตาร์เปิดที่คุ้นเคย ผสมกับพลังของท่อนฮุคและภาพเปิดที่สื่อถึงการสืบทอดรุ่นต่อรุ่น ทำให้ฉันกลับมานึกถึงตอนแรกของซีรีส์ทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนี้ และความรู้สึกเชื่อมโยงกับอดีตของนารูโตะก็ทำให้แฟนหลายคนหยุดนิ่งเมื่อมันดังขึ้นอีกครั้ง เพลงนี้ไม่ใช่แค่เพลงเปิดธรรมดา แต่เป็นสะพานเชื่อมความทรงจำระหว่างตัวละครเก่าและตัวละครใหม่ ความที่ฉันชอบคือการเรียบเรียงที่ไม่หวือหวาเกินไป ทำให้ภาพใน OP ขยับตามจังหวะเพลงได้อย่างลงตัว และเนื้อร้องที่พูดถึงการเดินหน้าต่อไปกลายเป็นข้อความที่หลายคนเอาไปขยายความกับตัวเอง บางคนพูดว่ามันเป็นเพลงแห่งความหวัง บางคนมองว่าเป็นบทพิสูจน์ว่าซีรีส์ยังมีพลังจะเล่าเรื่องต่อได้ เพลงนี้จึงถูกคุยถึงทั้งในแง่ดนตรีและในแง่ใจความที่มันสื่อ พอได้นั่งฟังหลายรอบก็ยิ่งเข้าใจว่าทำไมแฟนๆ ถึงเอ่ยถึงมันมากกว่าส่วนอื่นของ OST — ไม่ใช่แค่เพราะทำนอง แต่เพราะความผูกพันและภาพจำที่มันปลุกขึ้นมาด้วยกัน คนที่โตมากับนารูโตะเห็นมันเป็นสัญลักษณ์ ส่วนคนรุ่นใหม่ก็จดจำมันเป็นเริ่มต้นของการผจญภัยใหม่ นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันมองว่า 'Baton Road' ยังครองใจแฟนอยู่เสมอ

วันที่ฉันเฝ้ารอดู 'โบรุโตะ' ตอนที่ 71 ในไทยคือวันที่ 8 สิงหาคม 2018 — นั่นคือวันที่มันออกอากาศพร้อมกับญี่ปุ่นและเวลาประมาณช่วงบ่ายของไทย เนื่องจากการออกอากาศในญี่ปุ่นเป็นเวลาเย็น (JST) การดูสตรีมแบบซิงก์พร้อมกันจึงตรงกับเวลาประมาณ 15:55 น. ตามเวลาประเทศไทยในวันเดียวกัน ถ้าคุณติดตามผ่านแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งที่มีลิขสิทธิ์ซึ่งให้บริการในไทย คุณจะเห็นตอนนั้นปล่อยออกมาตามตารางซิมัลคาสต์เลย ความรู้สึกตอนดูครั้งแรกยังชัดเจนอยู่ — ช่วงเวลานั้นชุมชนแฟนคลับในไทยคึกคักมาก คนแชร์คลิปสั้น คุยกันในกลุ่มแชท และมีคนแปลสคริปต์ย่อยเป็นไทยแข่งกัน แต่โดยรวมการเข้าถึงสำหรับคนไทยส่วนใหญ่คือการสตรีมแบบถูกลิขสิทธิ์ที่ซับไทยจะปล่อยออกพร้อมกับญี่ปุ่น ดังนั้นวันที่ที่ใช้บอกว่าออกอากาศในไทยจึงตรงกับวันที่ญี่ปุ่นฉายจริง ๆ (8 สิงหาคม 2018) และเวลาที่ต่างไปไม่มากนัก เพราะเป็นการปล่อยแบบเรียลไทม์กับโซนเวลา เท่าที่ฉันจำได้ การดูพร้อมกับคนไทยทำให้ความตื่นเต้นเพิ่มขึ้นหลายเท่า — การเห็นคอมเมนต์ภาษาไทยไหลมาตอนฉากสำคัญมันสนุกกว่าดูคนเดียวเยอะ แม้บางทีการฉายทางทีวีในประเทศไทยหรือช่องทีวีดาวเทียมอาจจะนำมาลงตารางทีหลัง แต่สำหรับการรับชมแบบออนไลน์ที่มีซับไทย วันที่สำคัญที่สุดที่แฟนไทยจะอ้างถึงก็คือ 8 สิงหาคม 2018 และนั่นก็เป็นวันที่ฉันกับเพื่อน ๆ หยุดงานเล็กน้อยเพื่อมาดูพร้อมกันจริงๆ

ฉากเปิดของตอนที่ 71 ของ 'โบรูโตะ' ทำให้ฉันอยากจะหยุดดูแล้วทบทวนความสัมพันธ์ของตัวละครกันยาว ๆ เพราะมันไม่ใช่แค่การต่อสู้เท่านั้น แต่เป็นการฉายภาพความอึดอัดและความคาดหวังที่กดทับกันอยู่ในใจของแต่ละคน ฉันเห็นว่าตอนนี้เน้นไปที่ผลกระทบจากเหตุการณ์ก่อนหน้า มากกว่าการเพิ่มศัตรูใหม่แบบซ้ำซ้อน ตัวเรื่องเล่าโดยการสลับมุมมองระหว่างโบรูโตะกับคนรอบข้าง ทำให้เรารู้สึกถึงแรงกดดันทั้งในฐานะนินจาและในฐานะเด็กหนุ่มที่กำลังพยายามหาตัวตน ฉากคุยกันแบบเงียบ ๆ หลังปะทะเป็นส่วนที่ฉันชอบที่สุด เพราะมันเผยให้เห็นความอ่อนแอที่ไม่ค่อยได้โชว์ออกมาตรง ๆ การเขียนบทในตอนนี้ชัดเจนว่าพยายามบาลานซ์ระหว่างแอ็กชันเล็ก ๆ กับมู้ดลึก ๆ ของตัวละคร จังหวะไม่รีบเร่ง แต่ก็ไม่ยืดเยื้อเกินไป ทำให้ฉันรู้สึกว่าแม้จะเป็นตอนที่เน้นความสัมพันธ์แบบเป็นส่วนตัว แต่มันก็ยังเดินเรื่องไปข้างหน้าได้อย่างมีน้ำหนัก เหมือนกับฉากที่เคยเห็นใน 'Naruto' แต่โทนและพื้นผิวอารมณ์ต่างออกไป จบตอนแล้วฉันยังคุยต่อกับตัวเองเรื่องการตัดสินใจของตัวละครอยู่เลย

นี่คือแนวทางที่ฉันมักใช้เมื่อต้องหาว่า 'โบรูโตะ' ตอนเก่าๆ อย่างอีพี 71 จะดูได้จากที่ไหนบ้าง — และจากประสบการณ์ส่วนตัว มักเจอว่าคำตอบขึ้นกับโซนของบัญชีมากกว่าจำนวนแพลตฟอร์มโดยรวม ฉันมักเริ่มจาก 'Crunchyroll' ก่อนเพราะเป็นที่ที่มีคอลเลกชันของอนิเมะญี่ปุ่นแบบต่อเนื่อง ทั้งพากย์และซับในบางประเทศ อีพี 71 อยู่ในช่วงอาร์คที่เผยแพร่ค่อนข้างทั่ว ดังนั้นถ้าบริการในพื้นที่ของคุณมีไลเซนส์ ทั้งเวอร์ชันซับและบางทีก็พากย์น่าจะหาเจอได้ง่าย หากไม่ได้บน Crunchyroll ก็อย่าเพิ่งตกใจ เพราะบางครั้ง 'Netflix' ในบางประเทศจะเข้าเป็นชุดตามซีซั่น และที่สหรัฐฯ บางตอนถูกใส่ใน 'Hulu' ด้วย ทางเลือกอื่นที่ฉันใช้เมื่อหาในสตรีมมิ่งหลักไม่เจอคือร้านขายดิจิทัล เช่น Google Play หรือ iTunes ที่บางประเทศเปิดขายเป็นตอนหรือเป็นซีซั่น และแพลตฟอร์มท้องถิ่นบางรายก็มีลิขสิทธิ์เฉพาะประเทศด้วย อย่าลืมตรวจสอบว่าแพลตฟอร์มที่เจอเป็นเวอร์ชันทางการหรือไม่ เพราะการดูจากแหล่งผิดลิขสิทธิ์มักจะคุณภาพไม่ดีและเสี่ยงเรื่องกฎหมาย สุดท้ายแล้ว การย้อนดูฉากจากอีพีนี้ทำให้ฉันนึกถึงจังหวะการเล่าเรื่องของยุคก่อน คล้ายเมื่อดู 'นารูโตะ' ยุคแรกๆ — มีความอบอุ่นแบบวินเทจที่ชวนย้อนไปไล่ดูตอนเก่าๆ อีกครั้ง

เราเคยสังเกตว่าฉากเงียบ ๆ ใน 'Naruto' ตอนที่ 130 ถูกเสริมอารมณ์ด้วยเพลงประกอบที่คุ้นหูมาก เพลงชิ้นนั้นคือ Sadness and Sorrow ซึ่งมักจะถูกใช้เมื่อเรื่องต้องการโทนเศร้าและครุ่นคิด มันเป็นเมโลดี้ไวโอลินกับเปียโนที่เบา ๆ แต่บาดลึก ช่วยดึงความเป็นภายในของตัวละครออกมาโดยไม่ต้องพูดอะไรเยอะ เมื่อฟังเพลงนี้ในบริบทของตอน 130 แล้ว มันให้ความรู้สึกสูญเสียแบบเงียบ ๆ ที่ต่างจากแนวโจ่งแจ้งของซาวด์แทร็กอย่างเพลงแจ๊สใน 'Cowboy Bebop' เลย ช่วงเวลาแบบนี้ทำให้ฉากนิ่ง ๆ ดูมีน้ำหนักมากขึ้นและจำได้ยาวนานมากกว่าแค่บทพูดเพียงไม่กี่บรรทัด

เพลงที่ได้ยินในฉากของตอนที่ 140 คือ 'Sadness and Sorrow' — ทำนองคุ้นหูที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความเหงาในซีรีส์นี้ โดยคอมโพสเซอร์คือ Toshio Masuda และเพลงชิ้นนี้เป็นอินสตรูเมนทัล ไม่มีนักร้องประจำบทเพลง ความงามของมันอยู่ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง เสียงไวโอลินกับเปียโนผสานกันเป็นเส้นเมโลดี้ที่ลากความรู้สึกของฉากให้ลงลึกกว่าแค่บทสนทนา ฉากหนึ่งที่ทำให้เพลงนี้ติดตาคือช่วงบอกลาแบบเงียบ ๆ ที่สัมผัสได้ถึงความขมขื่น — ในฐานะแฟน ผมมักจะหยุดฟังตอนท่อนสุดท้ายนาน ๆ เพื่อจดจำบรรยากาศที่มันสร้างขึ้น เพลงนี้ถูกใช้ซ้ำหลายครั้งตลอดซีรีส์ ทำหน้าที่เป็นเครื่องหมายอารมณ์เวลาเรื่องต้องการความโศกหรือความคิดถึงสุดซึ้ง ถ้าฟังแยกจากภาพ มันก็ยังยืนเด่นด้วยเมโลดี้ที่เรียบง่ายแต่ชวนติดตาม ทำให้ฉากนั้นมีพลังมากกว่าเดิมและยังคงทำให้ใจเต้นทุกครั้งที่ได้ยิน