บทที่ 1

　“หนึ่งเดือน เกรงว่าจะไม่ถึงหลังปีใหม่แล้ว”

　หมอดึงฟิล์มเอกซเรย์ลง มองอันหรานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “คุณอัน อาการทรุดเร็วกว่าที่เราคาดไว้ดีที่สุดคือให้ญาติมาสักคน มีหลายเรื่องที่ต้องคุยร่วมกัน ทั้งแผนการรักษาต่อจากนี้ การดูแลหลังรักษา คุณจัดการคนเดียวไม่ไหว”

　อันหรานเงยหน้าขึ้น

　“ฉันไม่มีญาติค่ะ” เธอพูด

　หมอชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ในประวัติระบุว่าสามีคุณคือจี้หวยอัน...”

　“นั่นมันเมื่อก่อน” อันหรานตัดบท “ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียว”

　หมอนิ่งไปหลายวินาที เหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็หันไปพิมพ์บนคอมพิวเตอร์แทน

　“เพิ่มขนาดยาแก้ปวดเป็นสองเท่า ถ้าปวดมากก็กิน อย่าฝืนทน” เขายื่นใบสั่งยาให้ “อาหารเสริมวันละสองครั้ง เช้าเย็น อาทิตย์หน้าต้องมาตรวจอีก เราต้องปรับแผนรักษา”

　“ค่ะ”

　อันหรานพยักหน้า ก่อนผลักประตูเดินออกไป

　เธอก้มมองโทรศัพท์

　หน้าจอสว่างขึ้นมา แถบแจ้งเตือนสะอาดโล่ง มีแค่แจ้งเตือนสภาพอากาศหนึ่งรายการ

　ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีข้อความใหม่

　อันหรานขึ้นรถเมล์ เอนตัวพิงเบาะแล้วหลับตา

　ตอนรถวิ่งผ่านห้างกลางเมือง ท่ามกลางม่านฝนพร่า ป้ายร้านหม้อไฟชื่อดังร้านนั้นส่องแสงสีแดงอยู่

　ด้านในกระจกใสสว่างจ้า เต็มไปด้วยผู้คน

　ร่างของอันหรานแข็งค้าง

　โต๊ะติดหน้าต่างโต๊ะนั้น สี่คนนั้น เธอคุ้นเคยเกินไป

　จี้หวยอันสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาที่เธอเพิ่งรีดให้เมื่อเช้า กำลังเอียงตัวพูดอะไรบางอย่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

　ข้าง ๆ คือเมิ่งซูอี้ที่ไปต่างประเทศมาสามปี

　ฝั่งตรงข้ามคือพ่อกับแม่ของเธอ

　พ่อกำลังคีบอาหารให้เมิ่งซูอี้ ท่าทางเป็นธรรมชาติและชำนาญ แม่กำลังพูดอะไรบางอย่างพลางยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์

　รอยยิ้มแบบที่ออกมาจากใจโดยไม่ปิดบังแบบนั้น อันหรานไม่ได้เห็นมาสามปีแล้ว

　ทั้งสี่คนนั่งล้อมหม้อไฟร้อนฉ่า น้ำซุปสีแดงเดือดปุด ๆ ชามเล็กตรงหน้าเมิ่งซูอี้กองอาหารพูนสูง

　รถค่อย ๆ ชะลอ ก่อนหยุดตรงแยก ไฟแดงสว่างขึ้น

　อันหรานหยิบโทรศัพท์ออกมา ในรายชื่อผู้ติดต่อ ชื่อจี้หวยอันอยู่ลำดับแรก

　เสียงรอสายดังขึ้นในหู ตู๊ด—ตู๊ด—

　หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง

　ในร้าน หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะของจี้หวยอันสว่างขึ้น

　เขาก้มมองแวบหนึ่ง

　จากนั้นก็พลิกหน้าจอลงคว่ำไว้บนโต๊ะเบา ๆ

　แล้วหันกลับไปหาเมิ่งซูอี้ รับเครื่องดื่มที่เธอยื่นให้ ก่อนพูดอะไรบางอย่างจนเมิ่งซูอี้ยิ้มกว้างกว่าเดิม

　อันหรานวางสาย แล้วโทรใหม่

　นิ้วทำซ้ำอย่างเครื่องจักร วางสาย โทรใหม่ วางสายแล้วโทรใหม่อยู่แบบนั้น

　ไฟแดงเหลืออีก 30 วินาที

　ในร้าน พ่อกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูป

　ทั้งสี่คนขยับเข้าหากัน จี้หวยอันอยู่ซ้าย เมิ่งซูอี้อยู่ขวา พ่อแม่อยู่ด้านหลัง เมิ่งซูอี้ยกมือทำท่ากรรไกร ยิ้มสดใสราวดอกไม้

　“แชะ”

　อันหรานลดมือลงจากโทรศัพท์

　เธอน่าจะรู้ตั้งนานแล้ว

　ตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนที่เจอแอ็กหลุมของจี้หวยอัน ตั้งแต่เขาเขียนว่า “วันแรกของการหวนพบกันอีกครั้ง” ตั้งแต่เขาเริ่มบันทึกทุกเรื่องราวระหว่างเขากับผู้หญิงอีกคนในแต่ละวัน

　ไฟเขียวสว่างขึ้น

　รถเริ่มเคลื่อนตัวช้า ๆ

　อันหรานเอนพิงกระจกรถ ความเย็นจากกระจกซึมเข้าผิว

　เธอยกมือขึ้น ซุกใบหน้าลงในฝ่ามือ

　เธอนึกถึงเมื่อสามปีก่อน วันที่บ้านล้มละลาย

　เย็นวันฝนตกแบบนี้เหมือนกัน พ่อแม่ยัดสมุดบัญชีเล่มสุดท้ายใส่มือเมิ่งซูอี้แล้วพูดว่า “ซูอี้ เอาไป ไปเรียนต่อต่างประเทศดี ๆ ไม่ต้องห่วงทางบ้าน”

　เมิ่งซูอี้ร้องไห้ กอดแม่ไว้ “แม่ หนูจะคิดถึงพวกแม่นะ”

　พ่อตบ ๆ ไหล่ของเธอ “เด็กโง่ ดูแลตัวเองดี ๆ”

　ส่วนเธอยืนอยู่ตรงประตู สะพายกระเป๋าเป้เก่า ๆ ใบหนึ่ง ข้างในมีแค่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุด ไม่มีใครมองเธอ ไม่มีใครพูดกับเธอสักคำ

　หลังจากนั้นฝนก็ตกหนักขึ้น เธอเดินออกจากบ้านที่อยู่มาสองสิบปีเพียงลำพัง ไม่ได้กางร่ม เปียกปอนไปทั้งตัว

　ตอนที่จี้หวยอันขับรถตามหาเธอเจอ เธอกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ที่ป้ายรถเมล์ หนาวจนตัวสั่น

　เขารีบลงจากรถ เอาเสื้อนอกคลุมให้เธอแล้วพูดว่า “อันหราน กลับบ้านกับผม”

　เสียงประกาศบนรถดึงอันหรานกลับจากความทรงจำ

　เธอลืมตาขึ้น ภายในรถโล่งเงียบ เหลือแค่คนขับที่หันกลับมามองเธอ

　“สาวน้อย ถึงป้ายแล้ว”

　เธอหยิบถุงยา ลุกลงจากรถ

　ในบ้านมืดสนิท แต่ไฟเซ็นเซอร์ตรงทางเข้ากลับสว่างขึ้น เธอเปลี่ยนรองเท้า วางถุงยาลงบนตู้รองเท้า สายตาหยุดอยู่ที่ผนังด้านข้าง

　รูปแต่งงานยังแขวนอยู่ตรงนั้น

　ในรูป จี้หวยอันโอบไหล่เธอ มุมปากยกยิ้ม สายตาอ่อนโยน

　อันหรานจ้องรูปนั้นอยู่นาน ก่อนเบือนสายตาออก

　ไฟในครัวยังเปิดอยู่

　เธอเดินเข้าไป และก็เป็นอย่างที่คิด ไฟอุ่นของหม้อหุงข้าวยังติดอยู่ พอเปิดฝาออก ข้างในคือโจ๊กขาวอุ่น ๆ เคี่ยวได้กำลังดี เม็ดข้าวนุ่มละมุน

　ข้าง ๆ มีโพสต์อิตแปะไว้ “ช่วงนี้ได้ยินคุณบ่นว่าปวดท้องบ่อย กินน้อย ๆ หลายมื้อ โจ๊กช่วย养胃 จำไว้ว่าต้องกิน อย่ารอให้เย็น ผมกลับดึกหน่อย”

　เธอตักใส่ชาม ก่อนยกไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

　ไอร้อนลอยขึ้นจากโจ๊ก กลิ่นข้าวอ่อน ๆ จางเบา

　ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา

　“กินโจ๊กหรือยัง ผมอยู่กับลูกค้า อาจกลับดึกหน่อย คุณกระเพาะไม่ดี อย่ากินของเย็น ในตู้เย็นมีแอปเปิลที่ผมหั่นไว้ วางไว้สักพักแล้วค่อยกิน”

　เธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนกดดับหน้าจอ

　กินไปได้ครึ่งชาม จู่ ๆ ในท้องก็ปั่นป่วนอย่างรุนแรง

　เธอลุกพรวด วิ่งเข้าห้องน้ำ

　มือยันขอบชักโครก ก้มตัวอาเจียนอย่างทรมานแทบขาดใจ

　ผ่านไปพักใหญ่ถึงค่อยสงบลง

　เธอกดชักโครก เดินไปหน้าอ่างล้างหน้า เปิดก๊อกน้ำ

　น้ำเย็นสาดลงบนใบหน้า เย็นเฉียบ

　เธอเงยหน้ามองกระจก

　คนในกระจกใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากซีดเผือด เส้นผมยุ่งเหยิงแนบติดหน้าผากและแก้ม ดวงตาแดงบวม ใต้ตาคล้ำเข้ม

　เธอมองตัวเองแบบนั้นอยู่นาน

　จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

　ยังดี เหลืออีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น