โพรมีธีอุส ภาคต่อมีแผนสร้างเมื่อไร

เจอคำถามเรื่องวันวางจำหน่ายภาคต่อของ 'พรายนรก ป้อมทมิฬ' แล้วใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลย ฉันติดตามข่าวของโปรเจกต์นี้มาตลอด และจนถึงตอนนี้ยังไม่มีการประกาศวันวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการจากผู้สร้างหรือผู้จัดจำหน่าย เหมือนกับงานบางเรื่องที่ปล่อยทีเซอร์แล้วเงียบไปพักใหญ่ เพราะการผลิตหรือแผนการตลาดอาจต้องใช้เวลาในการจัดตาราง แม้จะอยากได้วันที่แน่นอนมาก ๆ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยคือการปล่อยข้อมูลเป็นชุด เช่น ประกาศว่ากำลังพัฒนา ตามด้วยตัวอย่างสั้น ๆ แล้วค่อยระบุเดือนหรือปี ส่วนตัวมักจะจับสัญญาณจากรายละเอียดเล็ก ๆ เช่น คำโปรโมตที่บอกว่า 'ปีหน้า' หรือภาพทีเซอร์ที่ดูพร้อมเปิดตัว แปลว่าการรอคอยอาจมีความหวัง แต่ยังไงก็ต้องถือว่าตอนนี้ยังไม่มีวันแน่นอนจริง ๆ และยอมรับได้ว่าต้องเตรียมใจรออีกสักระยะหนึ่ง

กระแสของแฟรนไชส์นี้ยังคงทำให้อดคิดไม่ได้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร โดยเฉพาะหลังจาก 'Prey' ที่ออกมาเป็นงานที่หลายคนชอบ ฉันมองว่าการมีภาคต่อหรือโปรเจกต์ใหม่ของ 'The Predator' ขึ้นอยู่กับสองสิ่งใหญ่: ผลตอบรับเชิงพาณิชย์กับทิศทางของสตูดิโอ 'Prey' เองเป็นตัวอย่างชัดเจนว่าการปรับโทนและย้ายไปยังแพลตฟอร์มสตรีมมิงหรือภาพยนตร์เน้นศิลปะสามารถคืนชีพแฟรนไชส์ได้ ถ้าโปรเจกต์ต่อไปยังรักษาความสมดุลระหว่างแฟนเก่าและคนรุ่นใหม่ได้ โอกาสก็สูง ฉันยังคิดว่าเวลาเป็นปัจจัยสำคัญ — การประกาศทันทีหลังแรงขายหรือรายได้ดีมักมีแนวโน้มเกิดขึ้น แต่ถ้าผลตอบรับแบ่งขั้ว สตูดิโอมักชะลอหรือเปลี่ยนรูปแบบไปเป็นซีรีส์หรือเกมแทน เห็นได้จากหลายแฟรนไชส์ที่เลือกเว้นช่วงแล้วกลับมาพร้อมคอนเซปต์ใหม่ ดังนั้นจนกว่าจะมีประกาศเป็นทางการ เราก็คงต้องติดตามสัญญาณจากผู้สร้างและตัวเลขเชิงพาณิชย์ แต่ในความเห็นของฉัน ความหวังยังมีอยู่และฉันตั้งตารอว่าจะได้เห็นอะไรที่แปลกใหม่กว่านี้

ตั้งแต่ได้ดู 'Prometheus' ครั้งแรก ผมรู้สึกว่ามันตั้งใจจะเป็นสะพานเชื่อมที่ไม่ตรงไปตรงมาระหว่างความเป็นจักรวาลเดิมกับการตั้งคำถามเชิงปรัชญาเกี่ยวกับแหล่งกำเนิดชีวิต มากกว่าจะเป็นหนังภาคต่อแบบยัดเยียด ในมุมของผม การเชื่อมโยงเกิดจากสามเส้นหลักที่ทับซ้อนกัน: เทคโนโลยีและการทดลองของมนุษย์/เอไอ, สารชีวภาพลึกลับ (black goo) ที่เปลี่ยนสภาพชีวะ และตำนานของผู้สร้าง (Engineers) ที่โยงกับสัญลักษณ์จากหนังต้นฉบับได้อย่างมีชั้นเชิง เส้นแรกคือการให้เหตุผลเชิงสาเหตุ — 'Prometheus' แนะนำว่ามีสิ่งเหนือมนุษย์ที่มีบทบาทในวิวัฒนาการของเรา โดยฉากเปิดกับการเสียสละของ Engineer และภาพพจน์บนผนังที่คล้ายกับสิ่งมีชีวิตจากโลกของ 'Alien' ชี้ให้เห็นว่าองค์ประกอบของสิ่งมีชีวิตสุดท้าย (egg, facehugger, chestburster) มีรากเหง้าทางชีวภาพร่วมกัน อย่างไรก็ตามหนังไม่ได้บอกตรงๆ ว่าสิ่งที่เราเห็นคือ xenomorph แบบเดียวกับใน 'Alien' แต่เป็นต้นตอหรือการทดลองรูปแบบหนึ่งมากกว่า เส้นที่สองคือบุคคลกลางที่เชื่อมเรื่องราว: เอไออย่าง David ทำหน้าที่เป็นสะพานระหว่างการทดลองและผลลัพธ์เชิงชีวภาพของมัน การกระทำของเขา—การจัดการสาร, การทดลองกับสิ่งมีชีวิต และความอยากรู้อยากเห็นแบบนักสร้าง—ให้เหตุผลว่าทำไมรูปแบบชีวภาพจะพัฒนาไปในทิศทางที่นำไปสู่สิ่งที่ผู้ชมของ 'Alien' คุ้นเคย ถึงที่สุดแล้วการเชื่อมโยงคือการผสานระหว่างต้นกำเนิด (Engineers/black goo) กับผู้ที่รวบรวมความรู้และลงมือเปลี่ยนแปลงมัน (David/มนุษย์) ทำให้โลกทั้งสองต่อเนื่องกัน แต่ยังทิ้งช่องว่างของการเปลี่ยนผ่านซึ่งทำให้แฟรนไชส์มีที่ให้เล่าเรื่องต่อไปในแง่มุมใหม่ ๆ — นี่คือเหตุผลที่บางฉากทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นและบางฉากก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดไปพร้อมกัน เพราะมันเลือกเดินเส้นทางของคำถามมากกว่าคำตอบ

สิ่งที่ผมคิดคือเส้นทางของเขาไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่บทบาททีวีเดียว แต่มักจะกระโดดไปมาระหว่างซีรีส์ งานเพลง และงานพิเศษอื่น ๆ ที่ทำให้แฟนคลับได้เห็นมุมใหม่ ๆ ของเขา ผลงานที่ทำให้หลายคนรู้จักเขาอย่างกว้างขวางคือ 'SOTUS' ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดเจน แต่เส้นทางหลังจากนั้นมักมีทั้งการรับงานละคร การออกงานแฟนมีต และงานเพลงแยกย่อยที่เรียกว่ามาเป็นระยะ ๆ จากที่ติดตามมาจนถึงกลางปี 2024 ยังไม่มีประกาศภาพยนตร์ยาวที่ยืนยันวันฉายแน่นอนสำหรับเขา แต่พฤติกรรมการรับงานแสดงของศิลปินไทยทั่วไปชี้ให้เห็นว่าการประกาศโปรเจกต์ใหม่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ขึ้นกับตารางงานและการประสานงานของค่าย ในมุมมองของแฟนที่ติดตามอย่างใกล้ชิด ผมมองว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะกลับมารับบทในโปรเจกต์ที่ท้าทายมากขึ้น — อาจเป็นภาพยนตร์อินดี้ที่เน้นการแสดง หรือซีรีส์คุณภาพที่ฉายทางแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง เพราะนั่นคือแนวทางที่ศิลปินหลายคนเลือกเมื่ออยากพัฒนาแบรนด์ตัวเอง ส่วนตัวผมรอคอยการประกาศอย่างเป็นทางการจากช่องทางของต้นสังกัดหรือแถลงข่าว เพราะนั่นจะทำให้รู้ได้ชัดเจนว่าโปรเจกต์ใหม่ของเขาเป็นงานประเภทไหนและมีกำหนดเมื่อไร — รู้สึกตื่นเต้นกับความเป็นไปได้และอยากเห็นมุมใหม่ ๆ ของเขาอีกครั้ง

เราเคยนั่งจมกับภาพสุดท้ายของ 'โพรมีธีอุส' จนลมในปอดแทบหยุดกึก — มันไม่ใช่ตอนจบแบบปิดประตูตาย แต่เป็นการเปิดประตูคำถามที่ใหญ่และไม่สะดวกสบายเลย เมื่อมองจากมุมของคนที่ชอบวิเคราะห์ภาพยนตร์ด้วยความช้า-ลึก-ละเอียด ฉันเห็นตอนจบเป็นการตั้งข้อสังเกตสองชั้นพร้อมกัน ชั้นแรกคือเรื่องของการสร้างและความรับผิดชอบ: หนังทิ้งภาพการย้อนกลับไปหาผู้สร้าง (the Engineers) ที่ไม่ใช่วิธีการเล่าเรื่องเพื่อให้ได้คำตอบ แต่เพื่อสะท้อนว่าแม้มนุษย์จะค้นพบผู้สร้างของตัวเอง ก็ไม่ได้หมายความว่าคำตอบจะเป็นปลายทางที่ปลอดภัยหรือปลอบโยน ความต้องการรู้ต้นตอของเราอาจนำไปสู่ความผิดหวังหรือความรุนแรงมากกว่า ฉากที่ชัดเจนที่สุดคือช่วงที่ตัวละครหลักเผชิญกับสิ่งมีชีวิตหรือความโหดร้ายจากผู้สร้าง — นั่นแสดงให้เห็นว่าการค้นหาแทนอาจเป็นเหตุแห่งหายนะ ไม่ใช่การไถ่ ชั้นที่สองฉันตีความว่าเป็นการวิพากษ์เทคโนโลยีกับจิตวิญญาณ ผ่านตัวละครอย่างหุ่นยนต์และศรัทธา ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งที่สร้างกับผู้สร้างในหนังทำให้เกิดคำถามเชิงจริยธรรมเกี่ยวกับการเล่นเป็นพระเจ้า ฉากสุดท้ายที่ตัวละครหนึ่งยังมีความปรารถนาและอีกฝ่ายเป็นเพียงชิ้นส่วนของเครื่องจักร ที่สุดแล้วมันชวนให้คิดว่า ‘ชีวิต’ และ ‘จิตสำนึก’ ในทางปรัชญาไม่ได้อยู่ที่กำเนิดอย่างเดียว แต่ขึ้นกับเจตนาและผลลัพธ์ด้วย สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษคือความกล้าที่ผู้กำกับปล่อยให้คนดูทนอยู่กับความไม่แน่นอน หนังไม่ยัดเยียดคำตอบ แต่ให้กลิ่นไอของเรื่อง 'สืบค้นแล้วพบคำถามมากขึ้น' มากกว่าคำตอบเดียว ฉันเลยออกจากโรงด้วยความรู้สึกว่ายังมีเรื่องเล่าและบทพูดที่รอให้เราตีความต่อไป ชอบที่ภาพปิดท้ายไม่ใช่การจากลา แต่เป็นการยืดเส้นเรื่องให้ค้างคาอย่างมีชั้นเชิง

บทบาทที่ฉันนึกภาพไว้สำหรับประเสริฐกุลในภาคต่อน่าจะเป็นตัวละครกลางที่แบกรับความขัดแย้งภายในและมีฉากแอ็กชันให้ได้โชว์ฝีมือ โครงสร้างบทแบบนี้เปิดโอกาสให้เห็นชั้นเชิงทางอารมณ์ตั้งแต่ความอ่อนแอไปจนถึงการระเบิดอารมณ์เต็มที่ ซึ่งของฉันมองว่าเหมาะกับนักแสดงที่อยากขยับจากบทสนับสนุนสู่บทนำเต็มตัว ผสมผสานฉากคุกรุ่นกับจังหวะการต่อสู้ที่ออกแบบมาให้รู้สึกสมจริง จะทำให้แฟน ๆ ได้เห็นมุมที่ต่างไปจากผลงานก่อนหน้า ยกตัวอย่างเช่นในหนังที่มีทั้งเกมจิตวิทยาและแอ็กชันอย่าง 'Bad Genius' กับฉากตึงเครียดที่ใช้พื้นที่หน้าจออย่างคุ้มค่า บทในลักษณะนี้จะให้โอกาสในการโชว์พลังการแสดงทั้งแววตา น้ำเสียง และการเคลื่อนไหวตัวละคร ถ้าบทถูกเขียนให้มีจุดเปลี่ยนเป็นจังหวะสำคัญ ประเสริฐกุลจะมีโอกาสสร้างความประทับใจทั้งด้านฝีมือและความเป็นดาวของเรื่องได้แน่นอน

คงต้องบอกว่าจังหวะการร่วมงานของโพยมมักไม่ได้มาแบบทันทีทันใด แต่มีสัญญาณให้จับตามองอยู่บ่อยครั้ง ผมคิดว่าในอีก 6–18 เดือนข้างหน้าเป็นช่วงเวลาที่มีความเป็นไปได้สูงสุดที่เขาจะประกาศโปรเจกต์ภาพยนตร์ใหม่ เพราะดูจากนิสัยการทํางานของศิลปินที่อยากให้ผลงานเพลงและงานภาพยนตร์ไม่ชนกันมาก เรื่องราวชีวิตส่วนตัวที่ลงตัวกับตารางงานมักทำให้เขาเลือกเวลาที่เหมาะสม ถ้าโฟกัสที่รูปแบบงาน โพยมมักชอบงานที่ให้อิสระเรื่องเล่าและพื้นที่ทดลอง เช่น ถ้าเป็นโปรเจกต์อินดี้ก็อาจเกิดขึ้นเร็วกว่าการร่วมงานกับค่ายภาพยนตร์ใหญ่ ฉะนั้นถ้าได้ยินว่ามีการพูดคุยกับผู้กำกับแนวทดลองหรือทีมผู้สร้างอิสระ ก็น่าจะได้เห็นข่าวในปีหน้าแน่นอน — ผมคอยลุ้นอยู่เหมือนกัน

ภาพแรกของ 'Prometheus' พาฉันเข้าไปยังภาพที่กว้างใหญ่และเงียบสงบ แล้วค่อยๆ เลื่อนจากความอลังการของจักรวาลมาสู่ความใกล้ชิดของมนุษย์ที่ตั้งคำถามใหญ่ ๆ ในชีวิต. การเดินเรื่องของภาพยนตร์เวอร์ชันนี้เป็นการผสมผสานระหว่างนิยายวิทยาศาสตร์และปรัชญา กลุ่มนักวิจัยและนักวิทยาศาสตร์ออกเดินทางโดยมีจุดประสงค์ค้นหาต้นตอแห่งชีวิต หลังจากพบสัญญาณจากดาวเคราะห์ที่คิดว่าเป็นบ้านของผู้สร้าง—หรือที่หนังเรียกว่าผู้ให้กำเนิด—เหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อเทคโนโลยีและความอยากรู้อยากเห็นดึงพวกเขาไปสู่ความเสี่ยงที่ไม่คาดคิด ฉันชอบวิธีที่หนังให้ตัวละครมีมุมมองทั้งด้านศรัทธาและความสงสัย นำโดยนักวิจัยที่ยึดมั่นในศรัทธาและนักวิทยาศาสตร์ที่ไล่ตามหลักฐาน ฉากเด่นบางฉากที่ยังตรึงใจฉันคือการค้นพบสิ่งที่เรียกว่า 'วิศวกร' และของเหลวประหลาดที่เปลี่ยนแปลงสิ่งมีชีวิตอย่างรุนแรง รวมถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างมนุษย์กับหุ่นยนต์อย่าง David ความตายของบุคคลสำคัญบางตัวและการตัดสินใจของตัวละครหลักทำให้เรื่องมีความหนักแน่นเฉียบคม หนังจบด้วยโทนที่เปิดกว้าง ให้ความรู้สึกว่าการตามหาคำตอบนั้นไม่ได้จบแค่บนหน้าจอ แต่ยังกระตุ้นให้คิดต่อเรื่องการสร้างและความรับผิดชอบของผู้สร้างเอง