ใครร้องเพลงประกอบ ดราก้อนซิตี้

เสียงร้องของธีมเปิดเรื่อง 'Blizzard' ถือเป็นจุดขายที่เด่นสุดสำหรับฉบับภาพยนตร์ 'Dragon Ball Super: Broly' — นักร้องคือ Daichi Miura ซึ่งน้ำเสียงของเขาให้พลังและความเข้มข้นที่เข้ากับอารมณ์หนังได้ดีมาก เรารู้สึกว่าท่อนฮุกที่ร้องด้วยเสียงสุดพลังมันทำให้ตัวหนังมีเอกลักษณ์ทันทีตั้งแต่ตัวอย่างแรก ๆ และเพลงนี้ก็กลายเป็นเพลงที่แฟน ๆ เอาไปคัฟเวอร์ แชร์ในโซเชียล และขึ้นชาร์ตเพลงญี่ปุ่นในช่วงที่หนังออกฉาย ส่วนเพลงประกอบฉากต่าง ๆ ของภาพยนตร์เป็นงานของนักประพันธ์ที่ทำซาวด์แทร็กให้กับซีรีส์เวอร์ชันใหม่ด้วย ซึ่งโทนดนตรีหลักของภาพยนตร์ผสมผสานองค์ประกอบออร์เคสตราและซินธ์โมเดิร์นเข้าด้วยกัน ทำให้ฉากต่อสู้ใหญ่ ๆ มีน้ำหนักกว่าเดิม เราจำได้ว่าฟัง OST แยกเป็นอัลบั้มแล้วยังน้ำตาซึมกับบางท่อนที่ใช้กับช็อตการเสียสละหรือการปรากฏตัวของตัวละครสำคัญ เพลงพวกนี้เองไม่ได้โด่งดังเท่า 'Blizzard' แต่แฟน ๆ ที่ชอบดนตรีประกอบมักจะยกให้เป็นงานที่ทำอารมณ์หนังดีมาก

มีความสับสนเกี่ยวกับเพลงประกอบของ 'ไลอ้อน ซิตี้ เซเลอร์ส' พอสมควรเมื่อพูดถึงคำว่า "เพลงประกอบ" — เพราะบางครั้งหมายถึงเพลงประจำสโมสร บางครั้งหมายถึงซิงเกิลโปรโมตที่ปล่อยออกมา แล้วก็มีเวอร์ชันที่แฟน ๆ ร้องร่วมกันด้วย ผมมองว่าที่มาของเสียงร้องมักมาจากศิลปินท้องถิ่นที่ร่วมโปรเจกต์กับสโมสร ในบางโปรโมชันสโมสรอาจดึงนักร้องแนวป็อปหรืออินดี้มาร่วมทำเพลงเพื่อสร้างภาพลักษณ์ ตัวอย่างศิลปินที่เคยรับงานแนวนี้ในวงการสิงคโปร์คือคนที่มีสไตล์ร้องอันเป็นเอกลักษณ์ จึงไม่แปลกใจเลยที่มีหลายเวอร์ชันและมีชื่อศิลปินต่าง ๆ ผสมผสานขึ้นมา ทำให้ตอนพูดถึงเพลงประกอบของ 'ไลอ้อน ซิตี้ เซเลอร์ส' ควรระบุให้ชัดว่าเป็นเวอร์ชันไหนก่อนจะได้คำตอบตรงเป้าหมายมากขึ้น

เพลงประกอบของ 'แอสเทอรอยด์ ซิตี้' เป็นงานดนตรีหลักที่แต่งโดย Alexandre Desplat ซึ่งโทนของซาวด์แทร็กเน้นบรรยากาศวินเทจและเมโลดี้ที่ช่วยเสริมโลกในหนังได้ดีมาก และมีชิ้นเพลงที่เป็นเสียงร้องในบางฉากซึ่งมักเป็นการแสดงโดยนักแสดงหรือคอรัสของภาพยนตร์เอง โดยผมรู้สึกว่าเสียงร้องเหล่านั้นถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่อง มากกว่าจะเป็นซิงเกิลเดี่ยวที่ปล่อยออกมาสำเร็จรูป ถ้าอยากหาฟังหรือซื้ออย่างเป็นทางการ ให้เริ่มจากแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลักเช่น Spotify, Apple Music, YouTube Music เพราะซาวด์แทร็กของภาพยนตร์สมัยใหม่มักปล่อยบนแพลตฟอร์มเหล่านี้ก่อน ส่วนคนที่อยากเก็บแบบซื้อขาดสามารถดูในร้านเพลงออนไลน์อย่าง iTunes/Apple Store หรือร้านขายเพลงดิจิทัลอื่น ๆ ได้ ในกรณีที่มีการทำแผ่นจริง (CD/ไวนิล) ก็จะมีวางขายผ่านร้านแผ่นใหญ่ ๆ หรือร้านออนไลน์ที่นำเข้าแผ่นจากต่างประเทศ ผมมักจะเช็กทั้งแบบดิจิทัลและแผ่นเฟิสต์เพรสเพื่อเปรียบเทียบคุณภาพเสียงและปกก่อนตัดสินใจซื้อ

เสียงดนตรีจากฉากการบินของหนังเรื่องนี้ยังทำให้หัวใจผมพองโตทุกครั้ง ผมเป็นคนชอบสังเกตว่าใครเป็นคนแต่งเพลงประกอบของภาพยนตร์ที่ชวนให้บินได้ขนาดนี้ — คำตอบคือ John Powell ผู้แต่งซาวด์แทร็กให้กับ 'How to Train Your Dragon' โดยธีมหลักของเขาคือการสื่ออารมณ์ของอิสรภาพกับมิตรภาพผ่านเมโลดี้กว้างๆ ที่ไต่ขึ้นเหมือนลม พาวเวลล์ใช้วงออร์เคสตราใหญ่ร่วมกับเครื่องดนตรีพื้นบ้าน (เช่นไวโอลินฟอลค์ กลองแบบไอริช) และคอรัสเล็กๆ เพื่อสร้างบรรยากาศแบบนอร์ดิกผสมสากล ส่วนที่ผมชอบเป็นพิเศษคือวิธีที่ธีมของการบินแตกแขนงไปเป็นธีมความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับมังกร — เสียงไม้ช้าๆ กับฮาร์โมนีที่เพิ่มขึ้น ทำให้ฉากเงียบๆ กลายเป็นฉากที่พูดได้มากกว่าคำพูด นั่นคือเสน่ห์หลักของงานเพลงชิ้นนี้ มันทำให้ฉากภาพกับเสียงกลายเป็นหนึ่งเดียว และยังคงติดหูแม้จะไม่ได้ดูภาพแล้วก็ตาม

ชื่อ 'เจดดราก้อน' ทำให้ผมคิดถึงความสับสนที่เกิดจากการสะกดและการออกเสียง—บางคนหมายถึงศิลปินเกาหลีอย่าง G‑Dragon (ที่บางครั้งคนไทยเขียนต่างกัน) ขณะที่บางคนหมายถึงผลงานชื่อคล้ายกันในหนังหรือเกม ดังนั้นถ้าคุณหมายถึงเพลงของ G‑Dragon โดยตรง คนร้องก็คือเขาเอง (Kwon Ji‑yong) และเพลงที่เป็นซิงเกิลหรือเพลงประกอบที่เขามีส่วนร่วมมักจะมีให้ฟังบนแพลตฟอร์มหลักๆ อย่าง Spotify, Apple Music/iTunes, YouTube (มักเป็นมิวสิควิดีโอหรือช่องของค่าย), YouTube Music, Tidal, Amazon Music และในบางประเทศจะมีบนบริการท้องถิ่นอย่าง Melon ด้วย ผมชอบฟังเวอร์ชันอัลบั้มบน Spotify เพราะคิวการเล่นต่อเนื่องทำให้จับอารมณ์งานของเขาได้ครบ แต่ถาต้องการดูเครดิตหรือเวอร์ชันพิเศษ ก็มักหาได้จากช่องทางของค่ายหรือบน YouTube ที่ปล่อยคลิปเต็มพร้อมคำอธิบาย ซึ่งช่วยยืนยันว่าใครเป็นคนร้องหรือมีส่วนร่วมกับเพลงนั้น บทสรุปง่ายๆ คือ ถ้าเจตนาคือศิลปิน G‑Dragon เพลงประกอบ/ซิงเกิลของเขาอยู่บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลักทั้งหมด และมักมีทั้งเวอร์ชันสตรีมมิ่งและวิดีโอให้เลือกฟัง

ลุยเลยกับเพลงเปิดสุดคลาสสิกอย่าง 'Dragon Soul' จาก 'Dragon Ball Kai'! เวอร์ชั่นภาษาญี่ปุ่นขับกล่อมโดยทาคาโอะ โยชิโอกะ ถือเป็นหนึ่งในเพลงที่ติดหูที่สุดในวงการอนิเมะเลยล่ะ ความพิเศษอยู่ที่จังหวะเร้าใจที่เข้ากับฉากต่อสู้ได้อย่างลงตัว แถมเนื้อร้องที่พูดถึงการก้าวข้ามขีดจำกัดก็ตรงกับแนวคิดหลักของเรื่องพอดี ทุกครั้งที่ได้ยินท่อน 'Dragon Soul' ดังขึ้น รู้สึกว่าพลังงานพุ่งปรี๊ดราวกับกำลังชาร์จกิวเลย

เคยสงสัยไหมว่าแหล่งที่มาของเรื่องราวใน 'ดราก้อนซิตี้' มาจากไหนกันแน่ — นิยายหรือเกมกันแน่? ในมุมของผม ความจริงค่อนข้างชัดเจน: ส่วนใหญ่สิ่งที่เรียกว่าซีรีส์ 'ดราก้อนซิตี้' เป็นการต่อยอดจากโลกของเกมมือถือ 'Dragon City' มากกว่าจะดัดแปลงมาจากนิยายเล่มใดเล่มหนึ่ง เกมต้นฉบับมีระบบเพาะพันธุ์มอนสเตอร์ ฟังก์ชันการต่อสู้ และอีเวนต์ที่เล่าเรื่องแบบกระจัดกระจาย ซึ่งทีมพัฒนาหรือผู้สร้างซีรีส์สามารถนำเอาคาแรกเตอร์ รูปแบบโลก และธีมหลักไปขยายเป็นบทแบบทีวีหรือแอนิเมชันได้โดยไม่ต้องมีต้นฉบับนิยายเป็นแกนกลาง ในฐานะแฟนที่ติดตามการแปลงงานจากสื่อหนึ่งไปอีกสื่อหนึ่ง ผมมักจะเปรียบเทียบแนวทางนี้กับงานที่มาจากหนังสืออย่างชัดเจน เช่น 'The Witcher' ที่มีแกนเรื่องมาจากนิยายและจึงยึดโครงเรื่องหลักไว้แน่นกว่า แต่กับงานที่มาจากเกมอย่าง 'ดราก้อนซิตี้' ความท้าทายคือการสร้างโครงเรื่องต่อเนื่องและคาแรกเตอร์ที่มีความลึกจากองค์ประกอบที่เดิมทีออกแบบมาเพื่อการเล่น ไม่ใช่การเล่าเรื่องเป็นเส้นตรง นั่นทำให้ผู้สร้างต้องเติมรายละเอียดใหม่ ๆ บางครั้งจะเห็นการเพิ่มพล็อตย่อย ตัวละครต้นใหม่ หรือการตีความโลกทัศน์ใหม่ให้เหมาะกับสื่อภาพเคลื่อนไหว ส่วนตัวแล้ว ผมชอบการมองว่าเกมคือวัตถุดิบแบบหนึ่ง — ถ้าซีรีส์ยึดแนวทางของเกมไว้มาก มันจะคงเสน่ห์ของระบบและกิจกรรมที่แฟนเกมรัก แต่ถ้าอยากได้ความเข้มข้นทางดราม่าและโครงเรื่องยาว การเสริมเนื้อหาใหม่ ๆ ก็จำเป็นสุดท้ายแล้ว สิ่งที่ผมติดตามคือฝีมือการบาลานซ์ระหว่างการรักษาจิตวิญญาณของเกมกับการสร้างเรื่องราวที่คนดูที่ไม่เคยเล่นเกมก็เข้าใจได้ นั่นแหละทำให้การดูซีรีส์ประเภทนี้สนุก — เหมือนได้เห็นจักรวาลที่คุ้นเคยถูกขยายความออกไปในแบบที่เราไม่เคยคาดคิดมาก่อน

เพลงที่ผมจับใจที่สุดจาก 'ดราก้อนบอล ซูเปอร์ โบรลี่' กลับเป็นเพลงธีมหลักที่ชื่อ 'Blizzard' ขับร้องโดย Daichi Miura ซึ่งพลังเสียงและโทนเพลงมันเข้ากับหนังได้อย่างจัง ทำให้ฉากต่อสู้สำคัญๆ มีน้ำหนักขึ้นมากกว่าที่คาดไว้ ผมชอบการผสมระหว่างป๊อป R&B กับองค์ประกอบออเคสตราในเพลงนี้ มันไม่ใช่แค่เพลงป๊อปธรรมดา แต่มีมิติที่ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในสนามรบทางอารมณ์ ทั้งเสียงประสาน โทนต่ำสูง และวิธีที่ Daichi Miura ใช้เสียงก้องทำให้ทุกท่อนคอรัสยกอารมณ์ขึ้นได้อย่างรวดเร็ว นี่แหละเหตุผลที่เวลาเพลงดังขึ้นในหนัง ฉากหลายฉากกลายเป็นฮอตพอยต์ที่แฟนๆ จดจำได้ทันที

เกือบทุกคนที่เติบโตมากับอนิเมะยุค 90 จะร้องเพลงเปิดของ 'Dragon Ball Z' ได้แทบจะทันทีเมื่อตัวโน้ตแรกดังขึ้น — เพลงที่ติดหูจนกลายเป็นสัญลักษณ์ของซีรีส์คือ 'CHA-LA HEAD-CHA-LA' ซึ่งขับร้องโดย ฮิโรโนบุ คาเงยะมะ จนเสียงร้องและทำนองกลายเป็นเสียงเรียกความทรงจำสำหรับแฟนทั้งรุ่นเก่าและรุ่นใหม่ ความสดใสและความทรงพลังของท่อนคอรัสทำให้เพลงนี้ไม่ใช่แค่เพลงเปิดธรรมดา แต่กลายเป็นเพลงประกอบที่แทบจะประกาศว่าการต่อสู้กำลังจะเริ่มและการผจญภัยพร้อมพุ่งทะยาน เพลงเปิดเวอร์ชันถัดมาอย่าง 'We Gotta Power' ก็มีฐานแฟนของมันเอง เพราะมาในช่วงตอนหลังของซีรีส์ที่โทนเรื่องเปลี่ยนไป โครงสร้างเพลงยังคงพลังและเร่งเร้าแต่มีความร่วมสมัยมากขึ้น ทำให้หลายคนจดจำภาพฉากต่อสู้ใหญ่ๆ คู่กับทำนองนี้ได้อย่างแนบแน่น ขณะเดียวกันดนตรีประกอบฉากหลังที่ประพันธ์โดย ชุนสึเกะ คิคุจิ ก็มีส่วนสำคัญไม่แพ้กัน เสียงซินธ์และออร์เคสตราที่ยิงเข้ามาในช่วงไคลแม็กซ์หรือท่อนบิวท์อารมณ์ช่วยยกระดับฉากให้ทรงพลังขึ้นจนแฟนๆ นึกภาพฉากระเบิดพลังหรือการยกกำลังขึ้นทันทีเมื่อได้ยินโน้ตบางท่อน แง่มุมที่ทำให้เพลงเหล่านี้เป็นที่จดจำไม่ได้ขึ้นอยู่กับทำนองเพียงอย่างเดียว แต่ยังมาจากการเชื่อมโยงกับโมเมนต์สำคัญของซีรีส์ เช่น การตะโกนคำพูดสุดคลาสสิกก่อนปล่อยพลัง การเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้ หรือฉากที่ตัวละครยกระดับตัวเอง ทั้งยังมีเวอร์ชันพากย์และคัฟเวอร์ในหลายภาษาที่เพิ่มความเป็นเอกลักษณ์ให้แฟนในแต่ละพื้นที่ เวอร์ชันไทยหรือเวอร์ชันที่ถูกนำมาร้องใหม่ในคอนเสิร์ตก็ช่วยให้บรรยากาศความทรงจำกลับมาอีกครั้ง เหมือนกับว่าทำนองเดียวกันเชื่อมโยงช่วงวัยและความรู้สึกของคนหลายรุ่นไว้ด้วยกัน เมื่อคิดถึงเพลงประกอบของ 'Dragon Ball Z' แล้ว ความรู้สึกแรกที่โผล่มาทุกครั้งคือความตื่นเต้นแบบเด็กที่กำลังรอดูตอนต่อไป เสียงกีตาร์ที่พุ่งขึ้น คอรัสที่ร้องตามง่าย และจังหวะที่กระตุ้นให้ลุ้นจนมือกำแน่น นั่นทำให้เพลงพวกนี้ไม่เพียงแต่เป็นแค่เพลงประกอบ แต่กลายเป็นพลังงานที่ดึงแฟนๆ ให้กลับมาดูและย้อนรอยความทรงจำได้เสมอ