ใครเป็นคนแต่งเพลงประกอบ นารูโตะ นินจาจอมคาถา?

เพลงเปิดของ 'Naruto' ตอนแรกที่แฟนรุ่นเก่าจดจำได้ชัดเจนคือ 'R★O★C★K★S' ของ HOUND DOG ซึ่งปล่อยพลังความสดและความดิบให้กับซีรีส์ตั้งแต่เทปแรกเลย ผมยังนึกภาพหน้าจอเปิดที่มีตัวละครวิ่งผ่านเมืองแล้วเพลงจังหวะหนักๆ พุ่งขึ้นมาได้ชัดเจน เพลงนี้ทำหน้าที่เหมือนการประกาศตัวตนของเรื่อง: นารูโตะเป็นคนมีพลัง มีความกระตือรือร้น และโลกนินจาจะไม่ใช่อะไรที่เรียบง่าย การฟังอีกครั้งตอนโตแล้วก็ยอมรับว่ามันยังคงตอกย้ำความทรงจำวัยเด็กได้ดี เสียงกีตาร์และโครงสร้างเพลงที่เรียบง่ายแต่ได้ผล ทำให้ทุกครั้งที่ได้ยินยังอยากกระโดดขึ้นตามตัวละครไปด้วยกัน

เสียงพากย์ไทยของ 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา' มีหลายเวอร์ชันขึ้นอยู่กับช่องและสตูดิโอที่นำมาออกอากาศในไทย ทำให้ชื่อผู้พากย์ที่คนจดจำอาจต่างกันไปตามเวอร์ชันที่ดูหรือที่เก็บเทปไว้ในสมัยก่อน สมัยที่ผมติดตามการออกอากาศทางโทรทัศน์ เห็นการพูดถึงเวอร์ชันที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดซึ่งออกอากาศในบ้านเราผ่านบริการเคเบิลและทีวีดิจิทัล มีสตูดิโอพากย์ไทยหลายแห่งที่ทำงานร่วมกับผู้จัดจำหน่ายแอนิเมชัน ทำให้บางตัวละครถูกเปลี่ยนเสียงในรีรันหรือแผ่นดีวีดี การสังเกตที่ผมมักใช้คือฟังน้ำเสียงและสำเนียง หากคุ้นกับสไตล์นักพากย์ไทยยุคหนึ่งก็จะพอบอกได้ว่าเป็นทีมไหน วิธีที่ผมเห็นว่าเร็วและชัดคือดูเครดิตตอนจบของตอนนั้น ๆ หรือดูข้อมูลบนแผ่นดีวีดี/บลูเรย์และเอกสารประกอบการจำหน่ายอย่างเป็นทางการ เพราะผู้พากย์หลักมักถูกระบุไว้ชัดเจน นอกจากนั้นยังมีแฟนเพจและชุมชนคนดูเก่า ๆ ที่เก็บสถิติรายชื่อนักพากย์ซึ่งผมมักเข้าไปอ่านเมื่ออยากยืนยันชื่อผู้พากย์ของเวอร์ชันไทยใดเวอร์ชันหนึ่ง ในแง่ของความทรงจำ ส่วนตัวผมชอบเมื่อเสียงพากย์ไทยจับโทนสดใสของตัวละครเอาไว้ได้ เพราะทำให้ฉากซึ้งหรือฉากฮาใน 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา' ยังอยู่ในความคิดอย่างชัดเจน

เสียงไวโอลินเบาๆ ในฉากเงียบทำให้หยุดหายใจ — นั่นคือภาพจำแรกๆ ที่ผมมักจะนึกออกเมื่อพูดถึงเพลงประกอบของ 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา' ผมชอบเล่าเรื่องนี้เหมือนเพื่อนที่นั่งคุยกันหลังเลิกเรียน เพลงที่คนไทยจำกันได้ชัดที่สุดสำหรับผมคือ 'Sadness and Sorrow' — ทำนองเปียโนกับสายไวโอลินเรียงตัวกันอย่างเศร้าแต่งดงาม มันมีพลังทำให้ฉากย้อนความหลังหรือการจากลามีความหนักแน่นขึ้นมาก เวลาฟังตอนเติบโตขึ้น จังหวะและเมโลดี้ของเพลงนี้ยังทำให้คนร้องไห้แบบไม่รู้ตัว มันไม่ใช่แค่เพลงประกอบ แต่มันคือฉากที่ถูกขยายความหมายด้วยเสียง นอกจากนั้น เพลงเปิด-ปิดที่คนไทยฮัมตามได้ก็มีบทบาทไม่น้อย 'Haruka Kanata' ที่จังหวะกีตาร์คมและพลังระเบิดตรงกลางเพลง ทำให้เด็กๆ ในซอยกระโดดตามหน้าจอ ส่วน 'Wind' ของ Akeboshi ซึ่งเป็นเพลงปิดแรกๆ ก็เป็นอีกชิ้นที่ติดหู ด้วยเนื้อหาเศร้าและเมโลดี้พาให้คนคิดถึงการเติบโต ย้อนกลับมาดูนี่แหละ จะรู้สึกว่าเพลงเหล่านี้ทำให้รายการเป็นมากกว่าแอนิเมะ มันกลายเป็นห้วงความทรงจำร่วมของวัยรุ่นยุคหนึ่ง สิ่งที่ทำให้เพลงเหล่านี้ยังคงอยู่ในหัวผมคือการใช้เครื่องดนตรีเรียบง่ายแต่จับใจ ความตรงness ของเมโลดี้ที่ไม่ต้องประดับตกแต่งมาก และการวางเพลงให้ตรงกับช่วงเวลาที่คนดูอินที่สุด ทำให้แม้จะฟังแยกออกจากฉาก ใจคนฟังก็ยังเห็นภาพอยู่ดี — นี่คือเหตุผลที่เพลงบางท่อนยังคงเล่นในหัวผมเวลาที่คิดถึงการ์ตูนเรื่องนั้น และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้เพลงประกอบของ 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา' ยังอยู่ในความทรงจำของหลายคนแบบไม่จาง

เพลงที่มักถูกยกขึ้นมาเสมอคือ 'Sadness and Sorrow' — ท่อนเมโลดี้ไวโอลินเบาๆ นั้นจิ้มเข้าตรงๆ เลยสำหรับคนที่อยากเริ่มรู้จักโลกของนารูโตะผ่านอารมณ์ก่อนอื่น ผมโตมากับฉากที่เพลงนี้เปิดประกอบตอนที่ความเหงาและการพลัดพรากชัดเจน เช่นช่วงที่ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครแตกสลาย เพลงนี้ทำให้ทุกฉากดูหนักขึ้นแบบไม่ต้องมีคำพูดเยอะ ฉันมักจะฟังมันตอนที่ต้องการย้อนความทรงจำหรืออยากเข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงก่อตัวจากความเจ็บปวดได้ดีขนาดนี้ ถ้าต้องแนะนำให้คนใหม่เริ่ม ฟัง 'Sadness and Sorrow' ก่อนจะช่วยให้เข้าใจโทนดั้งเดิมของซีรีส์ เหมือนเป็นประตูที่พาเข้าไปสู่ความผูกพันของตัวละครและจังหวะการเล่าเรื่อง ข้อดีคือมันไม่ซับซ้อน แต่เต็มไปด้วยอารมณ์ ใครอยากเริ่มจากความหนักหน่วงแบบละมุนเพลงนี้คือคำตอบที่ทำให้ใจเต้นตามฉากได้ทันที

ผู้เขียนต้นฉบับของ 'ดูนารูโตะ นินจาจอมคาถา' คือ มาซาชิ คิชิโมโตะ (Masashi Kishimoto) ผู้สร้างมังงะที่ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร 'Weekly Shonen Jump' ตั้งแต่ปลายปี 1999 จนถึงปี 2014 งานของเขาทำให้โลกนินจาในเรื่องมีรายละเอียดด้านตำนาน ครอบครัว และเทคนิคนินจาที่ชัดเจนจนกลายเป็นหนึ่งในซีรีส์ยอดนิยมระดับโลก ความสามารถของคิชิโมโตะไม่ได้อยู่แค่การเขียนเรื่องราวหลัก แต่ยังอยู่ที่การออกแบบตัวละครและการวางโครงเรื่องที่ทำให้ผู้อ่านผูกพันธ์กับตัวละครทั้งรุ่นเก่าและรุ่นใหม่ สังเกตได้ว่าโลกของ 'ดูนารูโตะ' ถูกขยายออกเป็นสื่อหลากหลายรูปแบบ นอกเหนือจากมังงะหลักแล้วยังมีหนังสือเสริมหลายประเภทซึ่งตอบโจทย์แฟนๆ คนละแบบ หนังสือข้อมูลหรือตำราตัวละคร (databook) จะรวมสถิติของตัวละคร แผนผังเครือญาติ เทคนิคการใช้จังหวะคาถา และภาพประกอบพิเศษ ส่วนอาร์ตบุ๊กจะรวบรวมภาพสเก็ตช์ งานวาดพิเศษ และคอมเมนต์จากผู้สร้างที่ช่วยให้เข้าใจพัฒนาการงานศิลป์ของคิชิโมโตะได้ดีขึ้น ขณะเดียวกันก็มีนิยายขยายเรื่อง (novels) ที่เล่าเบื้องหลังชีวิตตัวละครบางคน เช่น เรื่องราวในอดีตหรือเหตุการณ์ที่มังงะไม่ได้ลงรายละเอียดลึกๆ ทำให้แฟนๆ ที่อยากรู้มุมมองส่วนตัวของตัวละครได้เติมเต็มจินตนาการ ฝั่งอนิเมะและภาพยนตร์ยังมีทั้งนิยายแปลงบท (novelizations) และมังงะสปินออฟที่ต่อยอดจากแกนหลักด้วย บางชิ้นงานถูกเขียนโดยนักเขียนคนอื่นภายใต้การดูแลหรือคำแนะนำของคิชิโมโตะ นอกจากนี้ยังมีผลงานต่อยอดที่เป็นซีเควลอย่าง 'Boruto: Naruto Next Generations' ซึ่งเริ่มต้นโดยมีทีมงานอีกชุดและคิชิโมโตะคอยดูแลภาพรวม ก่อนที่ในช่วงหลังเขาจะเข้ามามีบทบาทในการเขียนเนื้อเรื่องของมังงะเอง การมีสื่อเสริมเหล่านี้ทำให้โลกของ 'ดูนารูโตะ' มีมิติและยังคงเติบโตแม้หลักมังงะจะปิดฉากไปแล้ว มุมมองส่วนตัวแล้ว ความหลากหลายของหนังสือเสริมทำให้การกลับไปอ่านหรือชมเรื่องเดิมมีความสดใหม่ทุกครั้ง การได้อ่าน databook เพื่อเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ หรือเปิดนิยายขยายที่เติมฉากหลังให้ตัวละครที่ชอบ เป็นความสุขเล็กๆ ที่แฟนประเภทสะสมไม่ควรพลาด และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมแม้เวลาจะผ่านไปนานแล้ว ผมยังรู้สึกว่าโลกของ 'ดูนารูโตะ' ยังคงมีชีวิตและเซอร์ไพรส์ให้ค้นหาอยู่เสมอ

สมัยที่ฉันติดตามการ์ตูนเรื่องนี้บนทีวีไทย ชื่อ 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา' ทำให้รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงพากย์ไทยที่คุ้นหู แต่เรื่องที่หลายคนงงคือมีเวอร์ชันการพากย์ไทยหลายชุดและข้อมูลผู้พากย์มักไม่ถูกเก็บรวมศูนย์อย่างชัดเจน ในระดับสากล เสียงต้นฉบับของตัวละครนารูโตะคือ Junko Takeuchi (ภาษาญี่ปุ่น) และเวอร์ชันภาษาอังกฤษที่คนส่วนใหญ่คุ้นเคยคือ Maile Flanagan ซึ่งเป็นข้อมูลชัดเจน แต่พอเป็นการพากย์ไทย รายชื่อผู้พากย์อาจแตกต่างกันไปตามสตูดิโอที่รับงาน เช่น เวอร์ชันที่ออกฉายในโทรทัศน์บางช่องกับเวอร์ชันที่วางขายเป็นแผ่นหรือขึ้นแพลตฟอร์มดิจิทัลอาจใช้ทีมพากย์ไม่เหมือนกัน เมื่อคิดถึงบรรยากาศตอนนั้น ความรู้สึกคือเสียงพากย์ไทยมักถูกจดจำจากการออกอากาศทางทีวีและการพูดคุยในกลุ่มแฟน การจะระบุชื่อคนพากย์ไทยแบบแน่นอนต้องดูเครดิตในตอนท้ายของแต่ละเทปรายการหรือแผ่นที่เป็นเวอร์ชันนั้น ๆ แต่สิ่งที่ชัดเจนคือความผูกพันที่คนไทยมีต่อเสียงพากย์ไทยเหล่านั้น — บางเสียงกลายเป็นความทรงจำร่วมของแฟนๆ มากกว่าการจดจำชื่อคนพากย์เอง

ได้ยินท่อนกลองเปิดของการ์ตูนเรื่องนี้ทีไรหัวใจยังหวิวทุกที — ถ้าพูดถึงเพลงเปิดที่ผู้ชมไทยคุ้นเคยจาก 'นารูโตะ' ส่วนใหญ่จะเป็นเพลงเปิดภาษาญี่ปุ่นฉบับต้นฉบับที่ฉายทางทีวี ฉันเป็นคนดูตั้งแต่สมัยการ์ตูนลงจอทีวี และจำได้ชัดว่าช่วงแรกของซีรีส์ใช้เพลงเปิดที่ค่อนข้างร็อกและกระฉับกระเฉง เช่นเพลงอย่าง 'R★O★C★K★S' และต่อมาเปลี่ยนเป็นเพลงจังหวะพุ่ง ๆ อย่าง 'Haruka Kanata' หรือท่อนคอรัสติดหูจาก 'GO!!!' เพลงพวกนี้กลายเป็นตัวแทนอารมณ์ของซีรีส์ในแต่ละช่วง โดยที่พากย์ไทยก็ยังคงเปิดเพลงต้นฉบับไว้มากครั้ง ทำให้ผู้ชมไทยได้สัมผัสเมโลดี้เดียวกับคนญี่ปุ่น ถ้าสนใจรายละเอียดมากกว่านั้น ชื่อเพลงเปิดจะเปลี่ยนตามตอนและตอนจบของซีซั่น แต่โดยสรุป เพลงเปิดที่คุ้นหูที่สุดของแฟนไทยคือชุดเพลงเปิดต้นฉบับเหล่านี้ — มันเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำวัยเด็กของฉันอย่างไม่ต้องสงสัย

เสียงพากย์ที่กลายเป็นมิติของตัวละครนารูโตะในเวอร์ชันญี่ปุ่นคือ Junko Takeuchi (竹内順子) ผู้ให้เสียงแก่ 'Naruto' ตั้งแต่ซีรีส์แรกจนถึง 'Naruto: Shippuden' และยังรับบทต่อเนื่องใน 'Boruto: Naruto Next Generations' ด้วย เธอเป็นตัวอย่างคลาสสิกของการใช้เสียงหญิงพากย์ตัวละครชายวัยรุ่นในอนิเมะญี่ปุ่น แต่สิ่งที่ทำให้ผมประทับใจคือความสามารถในการปรับโทนให้เข้ากับการเติบโตของนารูโตะ ทั้งความซน ความอบอุ่น ความดื้อ และช่วงเวลาที่พังทลายทางอารมณ์ ซึ่งทุกมิติทำได้สมจริงจนคนดูรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครอย่างแนบแน่น ในหลายซีนที่โดดเด่น เช่น การเผชิญหน้ากับเพื่อนและศัตรู การประกาศความตั้งใจ หรือฉากน้ำตาในช่วงสงครามโลกนินจา เสียงของ Junko จะเปลี่ยนจากความร่าเริงเป็นความจริงจังได้อย่างพอดี ไม่รู้สึกฝืนหรือหลุดจากบท ความเป็นเสียงสูงที่มีทรงพลังของเธอช่วยให้ภาพลักษณ์นารูโตะคงไว้ซึ่งความเยาว์และพลังใจ แม้ตัวละครจะโตขึ้นก็ตาม สิ่งนี้ทำให้การเดินทางของนารูโตะเป็นเรื่องที่น่าติดตามในแง่อารมณ์และการพัฒนา มากกว่าแค่การต่อสู้หรือฉากแอ็กชัน มุมมองเชิงเทคนิคเล็กน้อยที่ผมชอบคือการเลือกใช้โทนเสียงที่ไม่ทำให้ตัวละครดูเด็กเกินไปหรือเป็นผู้ใหญ่จนสูญเสียความสดใส—นั่นเป็นความสมดุลที่ทำได้ยาก แต่ Junko ทำให้สำเร็จโดยไม่ต้องดิ้นรน เธอทำให้นารูโตะมีเอกลักษณ์เสียงที่จดจำได้ทันที ซึ่งช่วยเชื่อมโยงกับแฟนๆ ทั่วโลกที่ฟังซับญี่ปุ่นหรือพากย์ภาษาอื่นก็ตาม นอกจากนี้ การที่เธออยู่กับบทตลอดหลายปีทำให้เสียงของนารูโตะกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมป็อป ยิ่งเห็นจากงานอีเวนต์ การพบปะแฟนคลับ และแม้กระทั่งการอ้างอิงในมีมต่างๆ การเป็นแฟนของซีรีส์นี้ ทำให้ผมซาบซึ้งกับการทำงานของนักพากย์มากกว่าที่เคยคิด หน้าที่ของ Junko ไม่ได้จำกัดแค่การพูดบท แต่เป็นการใส่ชีวิตและความรู้สึกให้กับคำพูดที่เขียนไว้แล้ว การฟังเสียงนารูโตะในการ์ตูนจึงเหมือนได้ฟังเพื่อนที่ไม่ยอมแพ้ และนั่นคือเหตุผลที่ผมยังกลับไปดูซ้ำๆ อยู่บ่อยๆ รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั้น

เพลงที่ติดหูที่สุดจาก 'Naruto' ภาคแรกสำหรับผมคงต้องยกให้ 'Sadness and Sorrow' เป็นอันดับหนึ่งเลย ท่วงทำนองไวโอลินกับเปียโนที่เรียบแต่ลึกทำให้ฉากเศร้าในเรื่องมีพลังมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นช่วงของซากุระเงียบๆ หรือฉากการสูญเสียของตัวละครสำคัญ เพลงนี้ไม่ดังด้วยความยิ่งใหญ่ แต่ดังด้วยช่องว่างระหว่างโน้ตที่ทำให้คนดูต้องหายใจตามไปด้วย ผมชอบตรงที่มันไม่ผลักอารมณ์จนเกินไป แต่กลับเปิดพื้นที่ให้ความทรงจำและการตีความของเราเข้ามาเติมเต็ม ทำให้ทุกฉากที่ใช้เพลงนี้ยังคงติดอยู่ในหัวเสมอ

พอฟัง 'Hero's Come Back!!' ครั้งแรก ความรู้สึกเหมือนได้เปิดประตูโลกใหม่ของ 'นารูโตะ ชิปปุเดิน' เลย — จังหวะฮิปฮอปผสมดนตรีบิ๊กแบนด์กับเสียงแร็ปที่ปลุกเร้าพลังแบบไม่แผ่ว ทำให้ฉากเปิดทุกตอนมีแรงดึงดูดทันที ผมจำภาพการตัดสลับจากตัวละครที่เติบโตขึ้นมาซ้อนกับซาวด์ที่คึกคักได้ชัดเจน เพลงนี้ไม่ใช่แค่ท่อนฮุคที่จำง่าย แต่เป็นตัวแทนการเริ่มต้นของภาคที่โตกว่า ดุดันกว่าและมีภารกิจใหญ่ขึ้น สมัยเป็นคนดูวัยรุ่น การเปิดด้วยเพลงนี้ทำให้ผมพร้อมลุยกับทุกตอนอย่างไม่มีอิดออด มันสร้างอารมณ์แบบว่าเรื่องจะจริงจังขึ้นแล้ว และยังทิ้งความทรงจำที่กลับมาฟังทีไรก็เหมือนได้พกความคลั่งไคล้ของวัยเด็กกลับคืนมาอีกครั้ง