ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง

แนะนำตัวละคร

หมอชล ชลธี ปุณชัยพิพัฒน์ (พระเอก)

นักศึกษาแพทย์ปี 6 อายุ 24 ปี (188-78-60)

หน้าหวาน สวย หล่อขาวสะอาดสะอ้านเหมือนคนอาบน้ำวันละ 100 รอบ

รูปร่างสูงเพรียว กล้ามเนื้อกำยำ เรียกว่าหน้าตาคิตตี้แต่บอดี้มาเวล

บุคลิกนิ่ง สงบ อบอุ่น

คริส ศิวภพ คริสโตเฟอร์ เดวิสสัน (นายเอก)

เจ้าของผับชื่อดัง อายุ 21 ปี (186-75-58)

หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย-อเมริกัน คาสโนว่าตัวพ่อ หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาว

รูปร่างหนากำยำแต่เอวคอด  เป็นที่หมายปองของทั้งชายและหญิง

บุคลิกใจร้อน ขี้เหงา เอาแต่ใจ

ตอนที่ 1 อยากได้เป็นเมียจัง

เสียงดนตรีกระแทกหนัก ๆ สะท้อนก้องอยู่ภายในผับชื่อดังย่านกลางเมือง แสงไฟสีสันวูบวาบไปทั่วทั้งฟลอร์เต็มไปด้วยผู้คนกำลังปลดปล่อยตัวเองไปตามจังหวะดนตรี กลิ่นเหล้าคละเคล้ากับควันบุหรี่ชวนให้เวียนหัว แต่สำหรับคนที่มาที่นี่จนชินมันกลับเป็นเหมือนกลิ่นประจำบ้านหลังที่สอง

บนชั้นสองโซนวีไอพีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอทิ้งไว้สองสามเม็ด กำลังเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพงข้างกายมีหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้าน นั่งซุกซบอกเขาส่งเสียงหัวเราะคิกคัก มือเรียวลูบไปตามท่อนแขนแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาอย่างยั่วยวน

คริส ลูกครึ่งอเมริกัน–ไทย หน้าคมคายดวงตาสีอำพันดูกรุ้มกริ่มไม่เคยจริงจังกับใคร กำลังนั่งยกแก้วเหล้าขึ้นจิบด้วยสีหน้าสำราญใจปล่อยให้ผู้หญิงแนบชิดราวกับไม่ใส่ใจว่าตนอยู่ที่ไหน

“แหม่…แดกทั้งเหล้าแดกทั้งสาวตั้งแต่หัววันเลยนะมึง” เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับแรงกดลงบนเบาะฝั่งตรงข้าม คริสเหลือบตาไปเห็นเพื่อนสนิทที่คุ้นเคยกันตั้งแต่โรงเรียนนานาชาติ ตั้ม ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้ากวน ๆ แสยะยิ้มเหมือนจะล้อ คริสหัวเราะหึ ๆ เล็กน้อยมือขยับยกแก้วขึ้นอีกครั้ง

“มีอะไร…พรุ่งนี้บอกว่ามีเรียนไม่ใช่เหรอ” เขาเลิกคิ้วถามแววตากึ่งขำกึ่งท้าทาย

“เออ…แต่กูเบื่อ ๆ อยู่ห้องว่ะเลยออกมาหาอะไรทำดีกว่า” ตั้มยักไหล่พลางรินเหล้าใส่แก้วของตัวเอง

สองหนุ่มกระดกเหล้าพร้อมกันเสียงดนตรีด้านล่างยังดังต่อเนื่องเหมือนไม่เคยหยุด

“ว่าแต่…ไอ้วินหายหัวไปไหนวะ ไม่เห็นหน้ามาหลายวันแล้ว” คริสพูดขึ้นขณะวางแก้วลงกับโต๊ะกระจกใส

“…มันหายไปไหนวะ” คริสเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ อย่างนึกแปลกใจ

“มันเข้าโรงพยาบาล” ตั้มตอบเสียงขรึมลงเล็กน้อย

“มันบอกว่าแพ้อาหาร…เห็นว่ามีไข้ด้วยนะเว้ย” คริสชะงักเล็กน้อยดวงตาอำพันหรี่ลงชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจเหมือนไม่ได้ใส่ใจมากนักเขาเพียงยักไหล่เบา ๆ

“กูว่าคงเหล้าแดกมันนั่นแหละถึงได้ล้มหมอนนอนเสื่อ”

“กูว่าใช่ว่ะ ไอ้เหี้ยนั่นตบเหล้าหนักกว่าใคร” ตั้มหัวเราะหึ ๆ

บทสนทนาของสองเพื่อนสนิทจบลงเพียงเท่านั้นก่อนที่พวกเขาจะหันกลับไปสนุกสนานกับแก้วเหล้าและผู้คนรอบกาย เวลาล่วงเลยจนเกือบเช้า…

คริสเอนตัวลงกับโซฟาในห้องวีไอพีร่างสูงที่เป็นเจ้าของผับและนอนราวกับเป็นบ้านหลังที่สองกำลังขยับตัวลุกขึ้นในช่วงเจ็ดโมงกว่า ๆ หลังจากงีบไปทั้งคืน ใบหน้าคมหล่อเหลาแฝงความอ่อนล้าแววตาหรี่ปรือเพราะความเมาและปวดหัวตุบ ๆ

“ไงมึง…เมาจนแดกเด็กไม่ได้ชิงสลบก่อนเลยนะ” ตั้มที่ยังไม่กลับบ้านนั่งเอนหลังอยู่ตรงข้ามเอ่ยแซะพร้อมหัวเราะขำดวงตากรุ้มกริ่มจ้องเพื่อน

“แม่ง…สงสัยแดกเยอะเกินไปจริง ๆ” คริสบ่นเสียงต่ำมือหนายกขึ้นกุมขมับข้างหนึ่งสีหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย ตั้มยกแก้วที่เหลืออยู่ขึ้นจิบอีกครั้งก่อนเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

“ไหน ๆ ก็ตื่นแล้ว ไปพร้อมกูไหมวะ”

“ไปไหน” คริสเงยหน้าขึ้นถามแววตาไม่ค่อยเข้าใจนัก

“กูกะจะไปเรียน แต่จะแวะไปเยี่ยมไอ้วินมันก่อนน่ะ” ตั้มพูดพลางวางแก้วลงกับโต๊ะเสียงแก้วกระทบเบา ๆ

“เห็นมึงถาม…ไปด้วยกันเลยดีไหม”

“ตามนั้น” ตั้มยักคิ้วส่งยิ้ม

คริสไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ร่างสูงในชุดลำลองดูสะอาดตาแตกต่างจากสภาพเมื่อคืน เขาก้าวออกจากผับพร้อมกับตั้มแต่ต่างคนต่างขับรถไปคนละคัน

ขาแกร่งของชายหนุ่มสองคนก้าวพ้นประตูอัตโนมัติของโรงพยาบาลเข้าไปพร้อมกัน ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองธรรมดาแต่เพียงแค่เดินเข้ามาสายตาหลายคู่ก็เผลอมองตาม ทั้งพยาบาลที่เดินผ่านทั้งญาติผู้ป่วยที่นั่งรอต่างหันมามองด้วยความรู้สึกคล้ายถูกแรงดึงดูดจากรูปร่างและใบหน้าคมสันของพวกเขา

คริสสอดมือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงก้าวยาว ๆ ตามหลังเพื่อนสนิท ใบหน้าลูกครึ่งที่หล่อเหลาอยู่แล้วยิ่งเมื่อทำสีหน้านิ่ง ๆ ยิ่งดูมีเสน่ห์ร้ายกาจ ตรงข้ามกับตั้มที่ออกท่าทางเป็นฝ่ายพูดมากกว่า

“สวัสดีครับ…สุรภัทรพักอยู่ห้องไหนครับ” ตั้มถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ พยาบาลสาวเงยหน้าจากเอกสารยิ้มบางให้ก่อนตอบเสียงนุ่ม

“ห้อง 247 ค่ะ อยู่ชั้นสี่นะคะ”

“ขอบคุณครับ” ตั้มยกมือไหว้เล็ก ๆ แล้วหันกลับมาทางเพื่อน

คริสพยักหน้าแทนคำพูดเดินตามไปขึ้นลิฟต์เงียบ ๆ สีหน้าดูเฉยชาเหมือนไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนัก

“มึง…” ตั้มเอ่ยขึ้นระหว่างรอลิฟต์

“เราไม่ได้ซื้ออะไรไปฝากไอ้วินเลยนะเว้ย” คริสเหลือบตามองเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มกวน ๆ

“ช่างแม่ง เดี๋ยวมันออกมาค่อยเลี้ยงเหล้าก็พอ” ตั้มส่ายหัวเบา ๆ หลุดหัวเราะเพราะความคิดเพื่อน นิสัยมันก็เป็นอย่างนี้ตลอดไม่เคยเปลี่ยน

ติ๊ง…เสียงลิฟต์ดังขึ้นประตูเลื่อนเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ใบหน้าเรียวได้รูปผิวขาวจัดรับกับดวงตาคมที่มองมาอย่างสงบ

คริสชะงักเท้าไปทันทีดวงตาสีอำพันเบิกเล็กน้อย ก่อนที่จะแนบแน่นด้วยแววตาเหมือนถูกตรึงให้หยุดอยู่ตรงนั้น

“ขึ้นหรือลงครับ” เสียงทุ้มนิ่งของคุณหมอเอ่ยถามไม่สั้นไม่ยาวเกินไปแต่ชัดถ้อยชัดคำ

“ขึ้นครับคุณหมอ” ตั้มที่ตั้งสติได้เร็วกว่าก้าวเข้าลิฟต์ทันที

คริสขยับตามเข้ามาแต่สายตายังคงมองร่างสูงในชุดกาวน์ไม่วาง ดวงตาคมนั้นไม่ใช่ความดุหรือน่าเกรงขามทว่ากลับเต็มไปด้วยความนิ่งเรียบจนอ่านยาก…ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนมองทะลุ

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงนิ่งเรียบของหมอดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นคนตัวสูงเอาแต่มอง

“ปะ…เปล่าครับ” คริสสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนถูกจับได้ รีบยกยิ้มกลบเกลื่อนทั้งที่หูร้อนวาบ

ตั้มที่ยืนข้าง ๆ แอบเห็นทุกอย่างก็อดกระตุกยิ้มขำไม่ได้ เขายกศอกสะกิดแขนเพื่อนเบา ๆ เหมือนจงใจแซว

ไม่นานนักลิฟต์ก็ดังติ๊งอีกครั้งประตูเลื่อนเปิดออกตรงชั้นที่พวกเขาต้องการ ตั้มก้าวออกไปก่อนส่วนคริสยังเหลียวหลังไปมองคนในชุดกาวน์อยู่

“ชอบเหรอมึง…” ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลงตั้มก็หันมายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยเบา ๆ

คริสหันหน้ากลับมาช้า ๆ ดวงตายังคงแฝงแววติดตรึงไม่หายริมฝีปากหนายกยิ้มยอมรับเสียงเรียบ

“เออ…สวยสัส”

เขาเป็นคนไม่เคยปิดบังรสนิยมของตัวเองอยู่แล้วเป็นไบได้ทั้งหญิงทั้งชายและเป็นฝ่ายรุกมาตลอด แต่ครั้งนี้ความรู้สึกกลับต่างออกไปหมอคนนั้นทั้งใบหน้าหวาน ทั้งท่าทีสงบเย็นชวนให้สายตาเขาไม่อาจละไปไหนได้เลย

“เธอขาอย่างสวย…” คริสพึมพำในลำคอรู้ตัวอีกทีหัวใจก็เต้นแรงอย่างน่าประหลาด

สงสัย…เขาคงต้องหาโอกาสมาโรงพยาบาลนี้บ่อย ๆ เสียแล้ว

   “แม่ง...อยากได้มาเป็นเมียจัง”