ไม่มีใครจะปฏิเสธบทบาทของ 'ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์' ในฐานะครูใหญ่ที่คอยชี้ทางให้กับเด็กๆ ใน 'Harry Potter and the Philosopher''s Stone' — เขาไม่ใช่ครูที่สอนบทเรียนตามตำรา แต่เป็นครูที่สอน Harry ด้วยการตั้งคำถามและปล่อยให้เด็กได้ค้นพบเอง ฉันเคยประทับใจกับฉากกระจกแห่งความปรารถนาเมื่อดัมเบิลดอร์ไม่รีบบอกคำตอบ แต่เลือกอธิบายพฤติกรรมและจริยธรรมน้อยๆ ที่ทำให้ Harry เรียนรู้ความหมายของความปรารถนาและการเลือกทำสิ่งที่ถูกต้อง
ความเป็นผู้นำของดัมเบิลดอร์วางตัวทั้งเป็นผู้ใหญ่ที่อ่อนโยนและยังมีมุขตลกในบางโมเมนต์ ทำให้บทบาทเขาเป็นมากกว่าครูคนหนึ่ง — เขาเป็นเข็มทิศทางศีลธรรมของเรื่อง ฉันชอบวิธีที่เขาวางแผนปกป้องหอคอยและเลือกใช้วิธีการที่เน้นการเติบโตของ Harry มากกว่าการลงโทษตรงๆ นี่คือเหตุผลที่ฉันคิดว่าเขาเป็นครูสำคัญที่สุดในภาคแรก และภาพของเขายังคงอุ่นอยู่ในหัวเสมอ