อาการหึง หวง ต่างกันอย่างไรในความสัมพันธ์

วันหนึ่งฉันเดินผ่านชั้นนิยายแล้วสะดุดกับความคิดอยากได้เล่มกระดาษของเรื่อง 'มาเฟีย หวงเมีย ไม่ ติดเหรียญ' ขึ้นมาทันที — ความจริงคือถ้านิยายเรื่องไหนจบและมีการพิมพ์เป็นเล่มจริง ส่วนใหญ่จะกระจายไปยังเครือร้านหนังสือหลัก ๆ ของไทยก่อนเป็นลำดับแรก ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าโอกาสสูงจะเจอเล่มนี้ตามร้านสาขาใหญ่ ๆ อย่าง SE-ED, B2S หรือร้านนายอินทร์ เพราะสองเครือแรกชอบนำหนังสือฮิตๆ เข้าร้านทุกสาขา ส่วนร้านนายอินทร์มีเครือข่ายกระจายไปถือว่ากว้างมากพอที่จะมีเล่มพิมพ์ใหม่ๆ วางขาย อีกทั้งร้านใหญ่อย่าง Kinokuniya ที่สาขาห้างใหญ่ ๆ ก็เป็นจุดที่นักสะสมมักไปส่องหาช่องวางหนังสือหายากด้วยฉันมักเห็นคนหยิบเล่มโรแมนซ์พิเศษจากชั้นนั้นบ่อยครั้ง ถ้าพูดถึงการหาของที่วางจำหน่ายจริง ฉันมองว่าควรเช็กทั้งชั้นจริงและช่องทางออนไลน์ของร้านเหล่านั้นพร้อมกัน บางครั้งร้านสาขาเล็กอาจไม่มีสต็อก แต่สาขาใหญ่หรือสโตร์ออนไลน์ยังมีให้สั่งได้ และอย่าลืมมองหาการพิมพ์ครั้งพิเศษหรือปกพิเศษที่มักจะวางขายจำกัดในบางสาขา นอกจากนี้ร้านหนังสืออิสระหรือร้านขายหนังสือมือสองก็เป็นแหล่งที่ดีโดยเฉพาะเมื่อเล่มพิมพ์หมดจากมือผู้จัดพิมพ์แล้ว ฉันเคยได้เล่มหายากจากร้านมือสองในงานตลาดหนังสือมือสองที่จัดเป็นครั้งคราว ซึ่งบ่อยครั้งจะมีคนมาเคลียร์สต็อกหรือปล่อยของสะสม สุดท้ายความรู้สึกส่วนตัวคือถ้าใครอยากเก็บเป็นเล่ม แนะนำให้สังเกตรายละเอียดบนปก เช่น ชื่อผู้พิมพ์หรือรหัส ISBN แล้วโทรไปถามสาขาหรือเช็กหน้าเว็บของร้านนั้น ๆ ก่อนจะไปถึงหน้างาน เพราะบางครั้งการสั่งออนไลน์จากสโตร์ใหญ่สะดวกกว่าการเดินหาเอง แต่การเห็นปกจริงในมือให้ความสุขอีกแบบหนึ่ง ที่สำคัญคือเล่มโปรดยังคงความอบอุ่นเมื่อจับด้วยมือเราเอง — ลุ้นให้คุณได้เจอเล่มนั้นไว ๆ แล้วจะรู้สึกถึงความสุขเล็ก ๆ ของคนชอบอ่านเหมือนกัน

บนหน้าฟีดของกลุ่มนิยายออนไลน์ที่ฉันตามอยู่ เรื่อง 'มาเฟีย หวงเมีย' แบบไม่ติดเหรียญและลงจบแล้วมักจะถูกอ้างถึงในหลายโพสต์ แต่ชื่อผู้แต่งที่ปรากฏกลับไม่สอดคล้องกันในทุกที่เลย ฉันเป็นคนอ่านนิยายแนวโรแมนซ์-มาเฟียมานาน จึงสังเกตว่าผลงานที่ลงแบบไม่ติดเหรียญมักใช้ปากกาหลายชื่อหรือถูกอัปโหลดซ้ำในหลายแพลตฟอร์ม ซึ่งทำให้การระบุผู้แต่งคนเดียวชัดเจนยากขึ้นมาก หากเจอหน้าเรื่องที่มีประวัติชัดเจน บ่อยครั้งจะเห็นลิงก์ไปยังโปรไฟล์ของนักเขียนที่รวมผลงานอื่นไว้ด้วย ถ้าภาษาสไตล์คงที่และมีการลงผลงานหลายเรื่องในโปรไฟล์เดียว ก็มีโอกาสสูงว่านั่นคือคนเขียนจริงๆ โดยสรุป ฉันคิดว่าเรื่องนี้มีแนวโน้มจะเป็นผลงานของผู้ใช้ปากกาที่ลงซ้ำในหลายที่มากกว่าจะเป็นงานจากนักเขียนที่มีชื่อเสียงชัดเจน แต่สำหรับคนที่ตามอ่านมานาน มันก็เป็นอีกเรื่องที่ชวนติดตามเพราะโทนความหวงและความนุ่มนวลของพระเอกค่อนข้างเด่นและสไตล์การบรรยายมีเอกลักษณ์ ทำให้แม้ไม่รู้ชื่อนักเขียนจริงๆ ก็ยังจดจำได้อย่างดี

ฉันไล่ตามนิยายแนวมาเฟียที่จบแล้วแบบไม่ติดเหรียญอยู่นานก่อนจะหาซื้อฉบับรวมเล่มได้สำเร็จ และวิธีที่ได้ผลสำหรับฉันคือเริ่มจากร้านหนังสือเครือใหญ่ที่มีสต็อกหลากหลาย เช่น 'นายอินทร์' หรือ 'ซีเอ็ดบุ๊คเซ็นเตอร์' เพราะสองที่นี้มักจะรับหนังสือจากสำนักพิมพ์หลักๆ เข้ามาขายจริงจัง เมื่อไล่เช็กร้านแล้ว ฉันมักจะโทรหรือเมสเสจถามสต็อกแบบตรงๆ โดยบอกชื่อนิยายว่า 'มาเฟีย หวงเมีย' กับรหัส ISBN หรือชื่อผู้แต่ง ช่วยให้ร้านค้นหาได้แม่นขึ้น และถ้าร้านบอกว่าหมด ก็จะให้ข้อมูลว่าเป็นเล่มขายหมดหรือยังมีพิมพ์ครั้งต่อไปไหม การทำแบบนี้ช่วยให้ฉันไม่ต้องเสียเวลาวิ่งไปร้านที่ไม่มีของ ถ้าหาในร้านเครือใหญ่ไม่ได้ ฉันมองไปร้านอิสระที่รับจำนำหรือสั่งพิมพ์ใหม่ เพราะบางครั้งมีการรวมเล่มจากเว็บแล้วสำนักพิมพ์ท้องถิ่นเอาเข้ามาขายแบบจำกัด การผสมระหว่างเช็กร้านใหญ่และร้านอิสระทำให้โอกาสเจอฉบับรวมเล่มสูงขึ้น และนั่นก็ทำให้การสะสมของฉันคุ้มค่าอย่างที่หวัง

บอกเลยว่าร้านหนังสือออนไลน์ใหญ่ ๆ ในไทยมักเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเมื่อตามหา 'มาเฟีย หวง เมีย' ฉบับเล่มที่จบแล้วและไม่ติดเหรียญ ประสบการณ์ของตัวเองคือมักเจอเล่มประเภทนี้ในร้านอย่างนายอินทร์ (Naiin) กับ SE-ED เพราะสองเครือนี้รับพิมพ์และวางจำหน่ายนิยายไทยค่อนข้างเยอะ อีกทั้ง Kinokuniya และ Asia Books ก็เป็นทางเลือกที่ดีสำหรับใครอยากลองหาเวอร์ชันนำเข้าหรือสต็อกสำรอง ส่วนบางครั้งผู้จัดพิมพ์เองจะเปิดขายผ่านเว็บของสำนักพิมพ์หรือเพจเฟซบุ๊กของสำนักพิมพ์นั้น ๆ ด้วย แนะนำให้ดูกำกับว่ารายการสินค้าเป็น 'ฉบับเล่ม' และมีคำว่า 'จบแล้ว' ในรายละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นเล่มสำเร็จรูปจริง ๆ ถ้ามี ISBN ระบุไว้ก็ยิ่งดี เพราะจะช่วยแยกระหว่างฉบับที่เป็นนิยายออนไลน์กับฉบับพิมพ์จริงได้ง่ายขึ้น สุดท้ายแล้วการได้จับเล่มจริงมันมีความสุขแบบต่างกันจากอ่านบนจออยู่แล้ว

น้องใหม่ในวงการนักอ่านนิยายแปลอย่างผมเพิ่งจะตามเก็บ 'คนขุดสุสาน' ภาคแรกจบพอดี เลยคอยติดตามข่าวภาคสองอย่างใจจดใจจ่อ พอดีว่าเมื่อวานนี้เพิ่งเจอโพสต์ในกลุ่มแฟนคลับแชร์กันว่าภาค 2 เล่ม 1 ตอน 'ตำนานสุสานหวงต้าเซียน' จะวางแผงวันที่ 15 ตุลาคมนี้ แถมมีปกสวยๆ ให้ดู预览 ด้วยกันในกลุ่ม ทันทีที่เห็นก็รีบไปจองไว้แล้วที่ร้านหนังสือใกล้บ้าน รู้สึกว่าโชคดีที่ได้อ่านภาคแรกตอนที่เพิ่งออกใหม่ๆ เลยตามทันภาคสองแบบไม่ต้องรอนาน

คำที่ใกล้เคียงกับ 'หึง' ในภาษาจีนคือ '吃醋' (chī cù) ซึ่งแปลตรงตัวว่า 'กินน้ำส้มสายชู' แต่ความหมายจริงคืออาการหึงหวงแบบที่เราเข้าใจกัน เรื่องนี้มีที่มาจากตำนานจีนโบราณ เล่ากันว่าเมียของขุนนางคนหนึ่งหึงจนเอาน้ำส้มสายชูมาดื่ม ทำให้นิพจนีย์นี้ติดปากมาจนถึงปัจจุบัน เวลาจะบอกว่า 'ฉันหึงนะ' ในภาษาจีนก็พูดง่ายๆ ว่า '我吃醋了' (wǒ chī cù le) ลองดูตัวอย่างจากซีรีส์จีน 'The Untamed' ก็มีการใช้คำนี้บ่อยๆ ในฉากที่หลานจื้อหึงหวงเวลาที่เวย๋ว่อิงสนใจคนอื่น เรียกว่าสื่ออารมณ์ได้ตรงมาก

เคยนั่งคุยกับเพื่อนชาวจีนเรื่องความสัมพันธ์แล้วเขาอธิบายว่า 'หึง' (妒忌) กับ 'หึงหวง' (嫉妒) ต่างกันที่ระดับความรุนแรงนะ เวลาใครพูดว่า 'หึง' มันเหมือนความรู้สึกขุ่นเคืองเบาๆ เมื่อเห็นคนอื่นได้ดีกว่าตัวเอง อาจไม่ถึงขั้นทำอะไร แต่รู้สึกไม่สบายใจ ส่วน 'หึงหวง' นั้นหนักกว่า มันผสมทั้งความหึงและความอยากได้มาเป็นของตัวเอง บางครั้งนำไปสู่การกระทำที่รุนแรง ตัวอย่างในซีรีส์ 'The Untamed' จะเห็นว่า Jin Guangyao มีพฤติกรรม 'หึงหวง' ต่อ Lan Xichen อย่างชัดเจน เพราะไม่เพียงแค่รู้สึกน้อยใจ แต่ยังลงมือทำร้ายผู้ที่อยู่ระหว่างเขากับสิ่งที่ต้องการ

เพลงนี้เหมาะกับค่ำคืนที่อ่อนโยนและมีแสงไฟนุ่มๆ มากกว่าการเปิดแบบผ่านๆ ไปมาในรถไฟฟ้า เราอยากให้ 'วันนี้ วันไหน ยัง ไง ก็เธอ 320' เป็นหัวใจของเพลย์ลิสต์บรรยากาศโค้งกลางคืนที่มีทั้งเพลงช้าคลอและแทร็กอินดี้อบอุ่นสลับกันไป ตอนเริ่มเพลย์ลิสต์ให้วางเพลงที่มี intro นุ่ม ๆ มาก่อน แล้วค่อยย้อนไปสู่จังหวะที่ใกล้เคียงกับเพลงนี้ เพื่อให้ความต่อเนื่องของอารมณ์ไม่สะดุด องค์ประกอบควรมีทั้งแทร็กฝึกลึกอย่างเพลงเปียโน/อะคูสติกหนึ่งสองเพลง แทร็กร้องคู่หรือคอรัสที่อบอุ่น และเพลงปิดที่ทำหน้าที่เหมือนห่มผ้าความคิด เช่น อาจสลับกับ 'เพลงรักช้าอื่นๆ' ที่เนื้อหาเล่าเรื่องใกล้เคียง แต่เสียงแตกต่าง เพื่อให้ผู้ฟังได้ย่อยความรู้สึกทิ้งท้ายก่อนจะจบ การจัดลำดับแบบนี้ทำให้เพลงอย่าง 'วันนี้ วันไหน ยัง ไง ก็เธอ 320' ไม่ถูกกลืน แต่กลับยกระดับทั้งเพลย์ลิสต์ ปิดท้ายด้วยการเซฟเวอร์ชันอินสตรูเมนทัลของเพลงที่ไหลต่อเนื่องไปยังเสียงฝนหรือซาวด์เอฟเฟกต์นุ่ม ๆ แล้วผู้ฟังจะได้ความรู้สึกเหมือนเดินออกจากคาเฟ่ในคืนที่อุ่นขึ้นนิดหนึ่ง — นี่แหละวิธีที่เราเลือกจะวางเพลงนี้ในเพลย์ลิสต์ตอนกลางคืน