ใครเป็นผู้ก่อตั้ง Gene Lab ค่ายใคร?

ในฐานะแฟนเพลงที่ติดตามเส้นทางของโอมมาตั้งแต่ช่วงแรก ผมเห็นการเริ่มต้นความร่วมมือกับค่ายเป็นภาพที่ค่อย ๆ ถูกปั้นขึ้นอย่างระมัดระวัง: ตอนแรกเป็นการเซ็นสัญญาแบบเป็นศิลปินในสังกัดที่ได้รับการผลักดันผ่านซิงเกิลเดบิวต์ มีมิวสิกวิดีโอที่ทางค่ายใส่ทุนและทีมโปรดักชันใหญ่เข้ามาช่วย ทำให้เสียงและภาพของเขาเข้าถึงคนได้เร็วขึ้น หลังจากนั้นความสัมพันธ์ก็พัฒนาเป็นงานหลายมิติ — ไม่ใช่แค่ปล่อยเพลงแล้วจบ แต่มีการเอาเพลงไปใช้เป็นเพลงประกอบละคร การส่งไปออกสื่อวิทยุ ทีวี และแพลตฟอร์มออนไลน์ของค่าย รวมถึงการมีโปรดิวเซอร์ภายในค่ายมาร่วมเรียบเรียงทั้งอัลบั้ม ทำให้โอมมีกรอบที่ชัดเจนทั้งในเรื่องสไตล์และการตลาด ผมชอบที่ค่ายไม่ยัดเยียดทิศทางเดียวให้เขา แต่เปิดช่องให้ทดลองกับซาวด์ใหม่ ๆ ซึ่งเห็นได้จากการเปลี่ยนภาพลักษณ์ในแต่ละคอนเซ็ปต์ เป็นการร่วมงานที่ทั้งให้โอกาสและใส่ใจในตัวศิลปินจนรู้สึกว่าเป็นการเดินทางร่วมกันมากกว่าการเป็นแค่ผู้จ้างงาน

ชื่อที่ผู้คนในย่านนี้ยังเอ่ยถึงเมื่อพูดถึงต้นกำเนิดโรงเรียนคือ นายธัญวิทย์ แก้วประเสริฐ — ชายที่ตั้งใจจะสร้างพื้นที่เรียนรู้ให้เด็กๆ ที่ไม่มีโอกาสมาก่อน เราเป็นเด็กที่วิ่งเล่นรอบสนามเมื่อโรงเรียนยังใหม่เอี่ยม จำได้ว่าเขาไม่ได้มาในฐานะนักบริหารอย่างเดียว แต่ลงมือทำงานจริงกับครูคนแรกๆ จัดหาโต๊ะเก้าอี้ จัดการชุมชนเพื่อระดมทุน ทั้งหมดดูมีหัวใจเหมือนในหนัง 'The Founder' แต่ต่างตรงที่เป้าหมายของเขาเป็นชุมชนไม่ใช่กำไร การพูดถึงความตั้งใจของเขาทำให้ฉันคิดว่าการก่อตั้งโรงเรียนไม่ใช่แค่การลงนามบนเอกสาร แต่เป็นการวางรากฐานทางความคิดและวัฒนธรรม เราเห็นผลจากรุ่นต่อรุ่นที่เติบโตมา บางคนกลายเป็นครู บางคนเป็นคนทำงานชุมชน — อิทธิพลของนายธัญวิทย์ยังอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ วันใดที่เดินผ่านเสาไม้เก่าๆ ฉันจะนึกถึงความเอาใจใส่ที่เขามีให้เด็กๆ และนั่นแหละคือมรดกที่เขาทิ้งไว้

ใครจะเชื่อว่าชื่อ 'ปริ้นพาเลซ' จะทำให้เกิดความสับสนเล็กน้อยในโลกบันเทิงและสื่อออนไลน์ เพราะชื่อแบบนี้ถูกนำไปใช้ได้หลากหลายรูปแบบ ทั้งเป็นชื่อสถานประกอบการ ช่องออนไลน์ หรือแม้แต่โปรเจกต์ศิลปินอิสระ ฉันเลยขอเล่าในมุมที่เป็นไปได้และให้ภาพรวมไว้เผื่อจะตรงกับสิ่งที่คุณหมายถึง โดยจะพูดถึงทั้งกรณีที่เป็นโรงแรม ชื่อช่องคอนเทนต์ หรือกลุ่มศิลปิน-ค่ายเล็กๆ โดยถ้าหมายถึงสถานที่จริง ชื่อที่ใกล้เคียงและคุ้นเคยในสังคมไทยคือ 'Prince Palace' ซึ่งเป็นโรงแรมเก่าแก่ในกรุงเทพฯ ที่มีชื่อเสียงในด้านสไตล์คลาสสิกและตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง โรงแรมแนวนี้มักมีประวัติการเปิดมาหลายสิบปี ได้ต้อนรับนักท่องเที่ยวและกิจกรรมต่างๆ มากมายจนกลายเป็นสถานที่ที่คนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวคุ้นเคย หากเป็นกรณีนี้ ควรสังเกตจากภาพลักษณ์ การให้บริการ และรีวิวการเข้าพักเพื่อยืนยันว่าเป็นที่เดียวกันที่คนถามถึง อีกมุมหนึ่งคือการที่ชื่อ 'ปริ้นพาเลซ' ถูกใช้เป็นชื่อช่องยูทูบ หรือบัญชีโซเชียลมีเดียของครีเอเตอร์ ซึ่งพฤติกรรมแบบนี้พบได้บ่อยในยุคคอนเทนต์ครีเอเตอร์ คนทำคอนเทนต์มักตั้งชื่อช่องให้จดจำง่ายและมีภาพลักษณ์เป็น ‘พาเลซ’ เพื่อสื่อความเป็นบ้านหรือพื้นที่รวมคอนเทนต์ ถ้าเป็นช่องแบบนี้ ส่วนมากจะไม่มีสังกัดค่ายใหญ่ แต่จะเป็นการทำงานแบบอิสระหรือมีทีมเล็กๆ เบื้องหลัง สไตล์คอนเทนต์มักชัดเจน เช่น รีวิว ไลฟ์สไตล์ หรือเกม และสามารถดูจากเครดิตผลงานหรือโปรไฟล์ของช่องเพื่อดูว่ามีพันธมิตรหรือสังกัดอย่างเป็นทางการหรือไม่ สุดท้ายถ้าหมายถึงวงดนตรีหรือโปรเจกต์ศิลปินชื่อ 'ปริ้นพาเลซ' มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นโปรเจกต์อินดี้หรือวงท้องถิ่นที่ไม่ได้อยู่ภายใต้ค่ายใหญ่ในตลาดหลัก ซึ่งในวงการเพลงไทยศิลปินอิสระมักทำงานร่วมกับค่ายอินดี้ สตูดิโออัดเสียง หรือแพลตฟอร์มดิจิทัลมากกว่าจะสังกัดค่ายใหญ่ ถ้าอยากรู้เรื่องสังกัดและประวัติของวงแบบละเอียด ให้สังเกตการประกาศเพลงออกใหม่ เครดิตในแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง และข้อมูลจากเพจทางการของวงเอง เพราะตรงนั้นมักระบุชัดเจนว่าเป็นโปรเจกต์อิสระหรืออยู่ภายใต้สังกัดใด โดยรวมแล้วชื่อ 'ปริ้นพาเลซ' สามารถหมายถึงได้หลายอย่าง ขึ้นกับบริบทที่ใช้ ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม ช่องครีเอเตอร์ หรือโปรเจกต์เพลง ส่วนใหญ่จะไม่ใช่ค่ายใหญ่ที่คุ้นตาทุกคนเสมอไป แต่ถ้าเจอชื่อชัดเจนในหน้าข้อมูลของผลงาน มักจะมีการระบุสังกัดอย่างชัดเจน ทำให้ตามต่อได้ง่ายขึ้น สุดท้ายแล้วความรู้สึกส่วนตัวคือผมมักชอบความลับเล็กๆ แบบนี้—เจอชื่อเดียวกันในบริบทต่างๆ แล้วรู้สึกเหมือนได้ผจญภัยค้นหาว่าแต่ละที่มีเรื่องราวยังไง เป็นความสนุกแบบแฟนสื่อที่ชอบตามหาที่มาของชื่อและแบ็กกราวด์ของมัน

ภาพในหัวาของฉันเมื่อคิดถึง 'ฮอกวอตส์' มักจะปรากฏภาพบรรพบุรุษสี่คนยืนเคียงกันด้วยไอเดียและความเชื่อที่ต่างกันสุดขั้ว — พวกเขาคือ Godric Gryffindor, Helga Hufflepuff, Rowena Ravenclaw และ Salazar Slytherin ซึ่งรวมตัวกันเพื่อก่อตั้งโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ในยุคกลางของโลกพ่อมด พวกเขาไม่เพียงแต่สร้างอาคารหินและคาถาคุ้มกันเท่านั้น แต่ยังสร้างโครงสร้างทางสังคมด้วยการตั้งบ้านทั้งสี่ที่สะท้อนค่านิยมต่างกัน: ความกล้าหาญของ Gryffindor ความยุติธรรมและความเอื้อเฟื้อของ Hufflepuff สติปัญญาและความมุ่งมั่นของ Ravenclaw และความทะเยอทะยานรวมถึงเลือดบริสุทธิ์ของ Slytherin ผมชอบมุมมองที่ว่าการร่วมมือของคนต่างนิสัยนี่เองคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ 'ฮอกวอตส์' มีชีวิตชีวาและซับซ้อนกว่าที่โรงเรียนเวทมนตร์ทั่วไปจะมี พื้นที่ของความขัดแย้งระหว่างพวกเขาเองก็น่าสนใจไม่แพ้กัน โดยเฉพาะความไม่ลงรอยระหว่าง Salazar Slytherin กับส่วนที่เหลือ Slytherin เชื่อในการคัดคนเลือดบริสุทธิ์เข้ามาเรียน ซึ่งตรงข้ามกับแนวคิดเปิดกว้างที่ Helga และคนอื่นๆ ยึดถือ สุดท้ายความตึงเครียดนำไปสู่การจากลาและการกระทำลับๆ ของ Slytherin เช่น การสร้าง 'Chamber of Secrets' ภายในโรงเรียนเพื่อซ่อนสรรพสิ่งอันตรายไว้ตามความเชื่อของเขา พวกเขายังฝากมรดกไว้ในรูปของวัตถุและสัญลักษณ์ เช่น ดาบของ Gryffindor ที่โชว์ความกล้าหาญและสามารถปรากฏต่อผู้ที่เหมาะสม หมวกคัดสรรที่ถูกดัดแปลงให้ตัดสินบ้านนักเรียน และสิ่งของล้ำค่าของแต่ละบ้านซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของตำนานภายหลัง มรดกของบรรพบุรุษสะท้อนถึงทั้งความงดงามและความเป็นมนุษย์ของชุมชนเวทมนตร์ — ไม่ได้มีแต่ด้านดีด้านเดียว มีความขัดแย้ง ความผิดหวัง และการหาทางประนีประนอมที่ยืดเยื้อไปเป็นศตวรรษ เหตุการณ์ในตำนานเช่นการค้นพบ Chamber หรือการที่เหล่าวิญญาณและภาพวาดของบรรพบุรุษยังคงอยู่ในวิหาร ทำให้โรงเรียนนี้ไม่ใช่เพียงสถานที่เรียนแต่เป็นห้องสมุดแห่งอดีตที่มีชีวิต ความคิดของฉันมักโบยบินไปถึงว่าถ้าบรรดาผู้ก่อตั้งยังมีชีวิตอยู่ในยุคปัจจุบัน พวกเขาจะพูดคุยหรือถกเถียงกันเกี่ยวกับการปรับตัวของโรงเรียนอย่างไรบ้าง ท้ายที่สุดการรู้ว่ามีคนสี่คนที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้วมารวมกันเพื่อสร้างสถานที่ที่ยังคงดึงดูดจินตนาการและความรู้สึกของผู้คนมาจนถึงทุกวันนี้ ทำให้ฉันรู้สึกเชื่อมโยงกับโลกนั้นมากขึ้น — ทั้งในแง่ของนิทาน ความขัดแย้ง และความหวังที่ถูกทิ้งไว้เป็นมรดก นั่นแหละคือเสน่ห์ของ 'ฮอกวอตส์' ที่ทำให้ฉันยังคงหลงใหลอยู่เสมอ

ย้อนยุคกลับไปดูวงการสิ่งพิมพ์ไทยยุคแรก ๆ แล้วผมมักจะคิดถึงบริษัทที่ขยับขยายจากงานพิมพ์เล็ก ๆ สู่สำนักพิมพ์ที่คนรู้จักในวงกว้าง ภาพรวมที่ผมคุ้นคือ บริษัทอักษรเจริญทัศน์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) โดยผู้ก่อตั้งที่ใช้นามว่า เจริญ ทัศน์ ซึ่งชื่อและตราบริษัทก็สะท้อนความตั้งใจในการส่งเสริมงานสิ่งพิมพ์ของคนรุ่นนั้น ความทรงจำส่วนตัวเกี่ยวกับบริษัทนี้เชื่อมโยงกับหนังสือเรียนและตำราเด็กที่เคยเห็นในห้องเรียน ผมชอบที่บรรยากาศการผลิตงานของพวกเขาเน้นทั้งเนื้อหาและการออกแบบ แม้ว่าจะเริ่มจากทีมเล็ก ๆ แต่การเติบโตของบริษัทสะท้อนความต้องการทางการศึกษาในสังคมไทยตอนนั้น งานของผู้ก่อตั้งช่วยวางรากฐานให้สำนักพิมพ์มีความต่อเนื่องและเป็นแหล่งเผยแพร่ที่จับต้องได้สำหรับคนอ่านหลายรุ่น สรุปแล้วผมมองว่าปี พ.ศ. 2512 และชื่อ เจริญ ทัศน์ เป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนขององค์กรนี้ เสน่ห์ของบริษัทอยู่ที่การขยับขยายจากงานพื้นฐานไปสู่การเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตการเรียนรู้ของคนไทย ซึ่งยังคงสะท้อนให้เห็นในการตีพิมพ์และแนวทางงานของพวกเขาจนถึงปัจจุบัน

กิลด์ป่วนก๊วนฮา เป็นผลงานที่ถูกผลิตโดยสตูดิโอ 'Manglobe' ซึ่งเป็นค่ายที่เคยสร้างสรรค์อนิเมะแนวบู๊ล้างผลาญสุดมันส์อย่าง 'Samurai Champloo' มาก่อน เรื่องนี้มีความพิเศษตรงที่ผสมผสานความตลกเฮฮากับการผจญภัยแบบแฟนตาซีได้อย่างลงตัว พวกเขามีลายเซ็นเฉพาะตัวในการเล่าเรื่องที่รวดเร็ว ฉากแอคชั่นที่ดุดัน และการใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้โลกในเรื่องมีชีวิตชีวา การได้เห็นสตูดิโอที่เคยทำงานหนักหน่วงหันมาทำคอมเมดี้ก็เป็นอะไรที่สดใหม่ไม่น้อย

ชื่อของสตูดิโอจิบลิผูกพันกับบุคคลสามคนที่ยากจะละเลย: ฮะยะโอะ มิยาซากิ, อิซาโอะ ทะคะฮะตะ และโทะชิโอะ ซูซูกิ ซึ่งแต่ละคนมีบทบาทชัดเจนในการก่อตั้งองค์กรเมื่อกลางทศวรรษ 1980 โดยมีภูมิหลังมาจากความสำเร็จของงานก่อนหน้าอย่าง 'Nausicaä of the Valley of the Wind' ที่มิยาซากิทำก่อนจะตั้งสตูดิโอขึ้นอย่างเป็นทางการ ในมุมมองของฉัน มิยาซากิเป็นผู้กำกับที่มีวิสัยทัศน์เรื่องการบิน ธรรมชาติ และตัวละครหญิงเข้มแข็ง งานของเขาอย่าง 'My Neighbor Totoro' ได้ฉายให้เห็นความอบอุ่นและจินตนาการที่กลายเป็นลายเซ็นของสตูดิโอ ขณะที่ทะคะฮะตะนับว่าเป็นผู้กำกับที่เน้นความสมจริงและอารมณ์ตรึงใจ ผลงานของเขามักมีโทนต่างออกไปแต่ลึกซึ้งไม่แพ้กัน ส่วนซูซูกิในฐานะผู้ผลิตได้จัดสรรทรัพยากรและเชื่อมต่อกับสำนักพิมพ์ผู้สนับสนุนจนทำให้ไอเดียของทั้งสองกลายเป็นภาพยนตร์จริง ๆ เมื่อมองย้อนกลับ ฉันรู้สึกว่าการร่วมมือระหว่างผู้สร้างทั้งสามคนนี้สร้างสมดุลที่ทำให้สตูดิโิกลายเป็นยักษ์ใหญ่ด้านงานภาพยนตร์แอนิเมชันญี่ปุ่น และอิทธิพลของพวกเขายังคงส่งผลมาจนถึงทุกวันนี้

เราไม่เคยลืมความรู้สึกตอนเริ่มค่อยๆเชื่อมภาพเรื่องราวของ 'Attack on Titan' เข้าด้วยกันจนถึงจุดที่พบว่าแกนกายหรือที่แฟนๆ มักเรียกกันว่า 'The Coordinate' มีจุดเริ่มต้นจาก Ymir Fritz เอง เรื่องราวในมังงะกับอนิเมะให้ภาพว่าเธอเป็นคนแรกที่ได้รับพลังไททัน—มาจากสิ่งลึกลับที่ผู้คนเรียกกันว่าเป็นปีศาจหรือพลังอันโบราณ—แล้วเปลี่ยนชะตากรรมของเผ่าเอลเดียไปตลอดกาล มุมมองเชิงประวัติศาสตร์ของโลกที่ผู้เขียนสร้างขึ้นแสดงให้เห็นว่าพลังนี้ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น กลายเป็นธีมของการเมือง การขยายอาณาจักร และการแบ่งแยกความเป็นมนุษย์ คนที่ถือพลัง Founding Titan จึงไม่ใช่แค่คนมีพลังพิเศษแต่กลายเป็นเครื่องมือของประวัติศาสตร์—ทั้งการบงการความทรงจำและการเปลี่ยนแปลงร่างกายของผู้คน ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่ตัวละครต้องใช้พลังนี้ ความเป็นมนุษย์และศีลธรรมถูกตั้งคำถามอย่างหนัก ในฐานะแฟนที่ติดตามทั้งฉากโหดและซีนเงียบๆ ผมชอบตรงที่ผู้เขียนไม่ได้ให้คำตอบชัดเจนเพียงแบบเดียวแต่แสดงให้เห็นว่าต้นกำเนิดของพลังคือทั้งพรและคำสาป การตัดสินใจของบรรพบุรุษอย่าง Ymir Fritz จึงไม่ใช่แค่ตำนานที่เล่าถึงความยิ่งใหญ่ แต่เป็นเงื่อนงำของปัญหาทางสังคมและจริยธรรมที่ตัวละครต้องแบกรับต่อมา

ชื่อบริษัทที่คนไทยมักเรียก 'จงเช่อ' นั้นแท้จริงอ้างถึงกลุ่มกิจการรถไฟของจีนที่ใช้ชื่อภาษาจีนว่า '中车' ซึ่งถือเป็นหนึ่งในผู้ผลิตตู้รถไฟและระบบรถไฟรายใหญ่ของโลก มาตรฐานของบริษัทที่เกิดขึ้นใหม่หลังการควบรวมทำให้ผมรู้สึกทึ่งในขนาดและอิทธิพลของอุตสาหกรรมนี้ การก่อตั้งเกิดขึ้นในปี 2015 เมื่อสองบริษัทผู้ผลิตตู้รถไฟใหญ่ของจีนควบรวมกัน ได้แก่ หน่วยที่มาจากภาคเหนือและภาคใต้ เพื่อรวมทรัพยากรด้านการออกแบบ การผลิต และการวิจัยไว้ด้วยกัน เหตุผลเชิงนโยบายคือการลดการแข่งขันในประเทศและยกระดับขีดความสามารถในการส่งออก ส่วนผู้กุมบังเหียนเบื้องหลังไม่ได้เป็นบุคคลธรรมดา แต่เป็นองค์กรของรัฐที่ดูแลสินทรัพย์ของรัฐ จึงพูดได้ว่าไม่มี 'ผู้ก่อตั้ง' ตามความหมายบุคคลเดียว แต่เป็นผลจากการตัดสินใจระดับนโยบายและการควบรวมกิจการของหน่วยงานภาครัฐ ในมุมมองส่วนตัว ผมชอบสังเกตว่าแม้จะไม่มีผู้ก่อตั้งแบบสตาร์ตอัป แต่การรวมตัวนี้สร้างแบรนด์ที่เข้มแข็งและทำให้จีนกลายเป็นผู้ส่งออกหลักด้านตู้รถไฟความเร็วสูง ถ้าใครอยากเข้าใจที่มาที่ไปให้ดูการประกาศควบรวมในปี 2015 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนของ 'จงเช่อ'

ย้อนกลับไปที่แหล่งกำเนิดของเรื่องราว จีไอโจในเวอร์ชันต้นฉบับที่คนส่วนใหญ่รู้จักกันดีที่สุด คำตอบในมุมเรื่องเล่าจริง ๆ คือทีมถูกก่อตั้งภายในจักรวาลโดยผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทัพสหรัฐ และชื่อที่มักถูกยกขึ้นมากที่สุดในฉบับการ์ตูนและคอมิกยุค 80 คือ 'General Lawrence J. Flagg' (หรือมักเรียกสั้น ๆ ว่า General Flagg) คนนี้ปรากฏตัวตั้งแต่เนื้อเรื่องต้นฉบับของคอมิก 'G.I. Joe: A Real American Hero' ซึ่งคอยเป็นผู้บัญชาการและเป็นแรงขับให้ก่อตั้งหน่วยพิเศษขึ้นเพื่อต่อสู้กับภัยคุกคามอย่างโคบรา การ์ตูนฉบับซีรีส์แอนิเมชันยุค Sunbow และคอมิกของ Marvel มักจะอิงโครงเรื่องนี้ว่าเป็นการริเริ่มจากกองทัพที่ต้องการหน่วยปฏิบัติการพิเศษ จัดรวมกำลังคนที่มีความสามารถหลากหลายเข้าด้วยกัน เป็นจุดเริ่มที่ทำให้ทีมจีไอโจกลายเป็นหน่วยระดับตำนานในจักรวาลนั้น ในอีกมุมหนึ่งของประวัติศาสตร์แฟรนไชส์ ในช่วงเวลาหลัง ๆ มีการปรับแต่งและเพิ่มตัวละครย้อนหลังเข้ามา เช่นตัวละคร 'Joseph Colton' ที่ถูกนำเสนอว่าเป็น 'G.I. Joe คนแรก' ในบางคอมิกและผลงานรีบูต ทำให้บางคอนเทินิวิตีระบุว่า Colton คือหนึ่งในผู้ที่วางรากฐานหรือต้นแบบของความคิดในการตั้งทีม แม้ว่าจะไม่ใช่คนที่ถูกนำเสนอเป็นผู้สั่งประกาศตั้งหน่วยอย่างเป็นทางการเหมือน General Flagg แต่การนำ Colton มาเชื่อมโยงก็ทำให้แฟน ๆ มีมุมมองหลากหลายเกี่ยวกับว่าใครคือผู้ก่อตั้งจริง ๆ ทั้งนี้ต้องแยกความต่างระหว่าง 'ผู้ก่อตั้งเชิงเรื่องเล่าในจักรวาล' กับ 'คนคิดไอเดียและสร้างแบรนด์จริง ๆ' — เพราะในโลกความเป็นจริง 'จีไอโจ' เกิดจากไอเดียของบริษัทของเล่น Hasbro ร่วมกับทีมครีเอทีฟและนักเขียนอย่าง Larry Hama ที่ช่วยปั้นเรื่องราวให้มีมิติและชีวประวัติของตัวละคร มองในแง่แฟน ๆ แล้ว ผมมักจะชอบไทม์ไลน์ที่มีทั้งสองมิติผสมกัน: ด้านหนึ่งมี General Flagg เป็นผู้บัญชาการที่ตั้งหน่วยตามตำรากองทัพ ส่วนอีกด้านมีตัวละครอย่าง Joseph Colton เป็นสัญลักษณ์ของความเป็น G.I. Joe รุ่นบุกเบิก การที่แฟรนไชส์ยืดหยุ่นและมีการตีความใหม่ ๆ ทำให้เรื่องราวไม่ขาดสีสันและเปิดโอกาสให้แฟนรุ่นเก่าและใหม่โต้ตอบกันได้ สนุกตรงที่สามารถเลือกชอบเวอร์ชันที่ให้ความรู้สึกต่างกัน — สำหรับผมแล้วภาพของทีมที่เริ่มจากความจำเป็นของชาติและคนเล็กคนน้อยที่กลายเป็นฮีโร่ เป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ยังคงมีพลังอยู่เสมอ