ใครเป็นผู้เขียนนวนิยายต้นฉบับเรื่องโฉมงาม?

เวลาพูดถึงเวอร์ชันที่คนส่วนใหญ่จดจำได้ง่าย รูปแบบย่อ ๆ ที่เติมข้อคิดมักจะมาจาก Jeanne-Marie Leprince de Beaumont ซึ่งเป็นคนจัดเรียงและเผยแพร่เวอร์ชันย่อในปี 1756 โดยถูกตั้งใจให้เป็นเรื่องสอนศีลธรรมสำหรับเด็กๆ เราเองมักจะนึกถึงวลีและบทเรียนที่ตรงไปตรงมาซึ่งมาจากการปรับแต่งของเธอ ทำให้หลายคนสับสนคิดว่าเธอเป็นผู้ประพันธ์ดั้งเดิม

แต่องค์ประกอบที่ลึกและซับซ้อนหลายอย่างในต้นฉบับย่อมมีที่มา: Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve เขียนเวอร์ชันยาวก่อนหน้า ซึ่งมีตัวละครเสริม พื้นเพของคำสาป และฉากหลังทางสังคมที่ชัดกว่า Beaumont งานของ Beaumont จึงเปรียบเหมือนนักตัดต่อที่เลือกเฉพาะส่วนที่ต้องการสื่อสารกับผู้อ่านเด็กในยุคนั้น ผลงานของเธอจึงกลายเป็นพื้นฐานให้กับการตีความต่อ ๆ มาอย่างกว้างขวาง เช่น ฉบับภาพยนตร์ที่ผู้ชมสมัยใหม่คุ้นเคย เรารู้สึกว่าสองชื่อควรได้รับการยกย่องในบทบาทที่ต่างกัน: Villeneuve ในฐานะต้นกำเนิดเชิงวรรณกรรม และ Beaumont ในฐานะผู้กลายเป็นผู้เล่าเรื่องยอดนิยม

มองในมุมประวัติศาสตร์ของนิทานแล้วชื่อแรกที่เด่นที่สุดคือนักเขียนหญิงคนหนึ่งจากฝรั่งเศส คือ Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve ซึ่งบันทึกเรื่องราวเป็นรูปเล่มครั้งแรกในปี 1740 เราเห็นความสำคัญตรงที่งานของเธอมีความยาวและซับซ้อนกว่าที่เล่ากันทั่วไป แท้จริงแล้วฉบับที่เด็ก ๆ อ่านกันบ่อย ๆ เป็นผลมาจากการย่อของ Jeanne-Marie Leprince de Beaumont ในปี 1756

มุมมองส่วนตัวคือชอบความแตกต่างของทั้งสองคน: Villeneuve มอบโครงเรื่องและภูมิหลังแบบนวนิยาย ขณะที่ Beaumont ให้บทสนทนาและข้อคิดที่จับใจง่ายกว่า เหมือนกับว่าหนึ่งคนเขียนต้นฉบับเป็นงานวรรณกรรม อีกคนแปลงให้เป็นนิทานเพื่อการสอน ผลสุดท้ายคือเรื่องราวยืนยาวและถูกเล่าต่อไปในรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งทำให้ฉันยังคงหลงใหลในทุกเวอร์ชันของโฉมงามอยู่เสมอ

ชื่อผู้เขียนต้นฉบับของเรื่องโฉมงามไม่ใช่คนเดียวที่คนส่วนใหญ่มักจะนึกถึงในครั้งแรก แต่ถ้าตามหลักฐานเชิงประวัติศาสตร์ งานเขียนต้นฉบับฉบับยาวที่บันทึกเรื่องนี้เป็นครั้งแรกมาจากปลายปากกาของ Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve

เราอยากเล่าแบบละเอียดหน่อยเพราะมันสนุกตรงที่เวอร์ชันต่าง ๆ ให้มุมมองไม่เหมือนกัน: Villeneuve เผยแพร่เรื่อง 'La Belle et la Bête' ในปี 1740 เป็นเรื่องยาวที่มีพล็อตเสริม ตัวละครย้อนอดีต และฉากหลังมากกว่าที่คนคุ้นเคย เธอใส่ชั้นของเรื่องราว เช่น สถานะทางสังคมของตัวละครและต้นกำเนิดของคำสาป ซึ่งทำให้เวอร์ชันดั้งเดิมมีความเป็นนิยายมากกว่าแค่เรื่องเล่านิทาน

จากนั้น Jeanne-Marie Leprince de Beaumont เข้ามาปรับแก้และย่อเนื้อหาในปี 1756 ให้กลายเป็นเวอร์ชันสั้นที่เหมาะสำหรับหนังสือสอนเด็ก จนกลายเป็นเวอร์ชันที่คนนิยมอ้างถึงในงานแปลและการเล่าเรื่องต่อ ๆ มา เหตุนี้เองจึงเกิดความสับสนว่าใครเป็นผู้เขียน ‘‘ต้นฉบับ’’ จริง ๆ แต่ถานับตามงานเขียนยาวฉบับแรกและผู้ที่บันทึกเรื่องราวเป็นรูปเล่ม คนที่ควรได้รับเครดิตในฐานะผู้ริเริ่มคือ Villeneuve เรารู้สึกว่าการเข้าใจความแตกต่างนี้ช่วยให้มองเห็นวิวัฒนาการของนิทานได้ชัดขึ้น