LOGINคุณอินน์ อินทฐานนท์ ชื่อนี้ทำให้คุณหมอใบบุญญาถึงกับนิ่วหน้ากับสิ่งที่ได้ยิน ไม่อยากเชื่อว่าหนุ่มเจ้าสำราญอย่างเขาที่มีฉายา เจ้าชายคาสโนว่าเนี่ยนะจะ...เวอร์จิ้น ลิงออกลูกเป็นควายคุณหมอสาวยังจะเชื่อเสียกว่า "ผมพูดจริง ๆ นะ" "เอ่อค่ะ แล้วคุณอินน์อยากให้หมอรักษาเรื่องอะไรคะ" ใบบุญญาได้ฟังมาจากเจ้าป้าของชายหนุ่มว่าเขาเป็นโรคประหลาด ซึ่งผลตรวจสุขภาพของเขาก็ปกติทุกอย่างแต่ที่ไม่ปกติน่าจะเกิดจากจิตใจของเขานี่แหละ "คุณห้ามบอกใครนะ" "หมอ เป็นหมอนะคะ ต้องรักษาความลับคนไข้ คุณอินน์ไม่ต้องกังวลนะคะ" สายตาของชายหนุ่มยังกังวลไม่น้อย เขาลูบหน้า ลูบตาหลายต่อหลายครั้ง ภาษากายแบบนี้ทำให้เรารู้ว่าผู้ฟังกำลังกังวล "คุณอินน์ ไม่ชอบผู้หญิงเหรอคะ" "ชอบ" "คุณอินน์ ไม่แข็งหรือเปล่าคะ" "แข็ง" อืม ฟังดูก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรกับความเวอร์จิ้นของเขา แล้วปัญหามันอยู่ตรงไหนกันนะ "แข็ง แต่มันหดทันทีที่โดนจับ" "อ๋า..." จิตแพทย์เจ้าของไข้เข้าใจทันที เขาแข็งแต่เขาหดเมื่อจะร่วมรัก เคสนี้ยากกว่าที่คิดนะเนี่ย....งานเข้าแล้วหมอใบ
View Moreครั้งที่แม่เล่าให้เธอฟัง มนทนาคิดว่าแม่น่าจะโม้เพื่อไม่ให้เธอกลัวแค่นั้นใครจะคิดว่าสิ่งที่แม่พูดเป็นจริง ความเจ็บที่เคยมีหายไปจนหมดแทบๆไม่มีความเจ็บปวดอะไรเหลือค้างเลยแม้แต่น้อย เจ้าลูกชายตัวอ้วนกลมแก้มน่ารักน่าหยิก หน้าตาออกมาเหมือนพ่อราวกับโขกออกมาจากใบหน้าของผู้เป็นพ่อ“น้องตฤณ ตฤณกุล (ตริน-กุล) – ผู้ที่สร้างความสมบูรณ์ให้กับตระกูล เพราะไหมครับปู่ทวดของลูกเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้นะครับ”เจ้าสัวไตรเป็นผู้ตั้งชื่อตฤณกุลให้เหลนตัวน้อยเพราะว่าเหลนคนนี้เป็นคนที่มาสร้างความสมบูรณ์ให้กับตระกูล หลังจากที่ท่านเจ้าสัวได้หมดหวังเรื่องการมีทายาทไปแล้วสองปีผ่านไปเด็กชายตฤณกุลกำลังนั่งเขี่ยแก้มเด็กหญิงเล่นอย่างอารมณ์ดี เด็กหญิงที่ว่าคือน้องตชญา (ตะ-ชะ-ยา) ซึ่งเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขานั่นเองพ่อบอกเขาว่าต้องรีบออกมาไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีน้อง เขาก็เลยรีบออกมาทันทีและเวลานี้เขาก็มีน้องเป็นของตัวเองแล้ว อยากให้น้องพูดได้เร็ว ๆ น้องจะได้เรียกเขาว่าพี่“ฟี่” เด็กชายวัยสองขวบที่พูดยังไม่ค่อยชัดกำลังสอนเด็กหญิงที่เพิ่งคลอดได้สามวันพูด“ไม่ใช่พี่ครับตฤณ นี่เรียกว่าน้อง” ตระการบอกกับลูกชายที่เรียกน
แต่ผัวรักอย่างตระการทั้งอาเจียน ทั้งเวียนหัว ทั้งอยากกินอะไรแปลก ๆ แทบทุกวัน อาการที่เป็นมันยิ่งกว่าบทพิสูจน์ว่าเขากำลังแพ้ท้องแทนเธอแต่ในเมื่อผัวรักบอกไม่ใช่ เมียที่รักผัวมากอย่างเธอจะทำอะไรได้นอกจากตามใจผัวว่าไงเมียก็ว่าอย่างนั้นมื้อเช้าของวันในบ้านหลังใหญ่ที่มีเจ้าสัวไตรเป็นประธานนั่งหัวโต๊ะ เจ้าสัวย้ายมาอยู่เชียงใหม่ตั้งแต่ปลูกบ้านให้หลานชายกับหลานสะใภ้เสร็จเป้าหมายของชายสูงวัยคือได้อยู่เลี้ยงเหลนที่กำลังจะมาเกิดแต่วันนี้ทุกคนต้องขมวดคิ้วกับเมนูตรงหน้าทันที“นี่อะไรเหรอ” เจ้าสัวไตรเอ่ยถามแม่บ้านคนพื้นที่ทันที“อันนี้แอ๊บอ่องออเจ้า หมอต่ออยากกินเจ้า” แอบอ่องออหรือสมองหมูนั่นเอง“แล้วอันนี้ละ” เจ้าสัวถามอีกเมนูที่หน้าตาคล้าย ๆ กันแต่เขาต้องถามให้แน่ในเพราะบางอย่างท่านเจ้าสัวก็ไม่แน่ใจว่าท่านจะกินได้หรือเปล่า“อันนี้ แอบปลาเหยี่ยนเจ้า” คำตอบของแม่บ้านทำเจ้าสัวขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม“ปลาไหลไทยนะคะ” มนทนาอธิบาย ส่วนคนที่ขอเมนูนี้กำลังเดินไหล่ห่อเหี่ยวลงมาจากชั้นสอง ทันทีที่ได้เห็นเมนูทั้งสองที่ตัวเองอยากกิน จากไหล่ห่อเหี่ยวก็กลับตั้งตรงมีชีวิตชีวาทันที“น่ากินทุกอย่างเลย” สายตาเป็นป
‘มหากิจบำรุงสกุล’แน่นอนว่านามสกุลนี้ในประเทศไทยอาจไม่รู้จักทุกคน แต่เชื่อเลยว่าวงสังคมชั้นสูงหรือแม้แต่พวกข้าราชการอย่างพวกเขารู้จักเป็นอย่างดีไตร มหากิจบำรุงสกุลเป็นเจ้าสัวระดับหมื่นล้านแสนล้านด้วยอำนาจเงินและบารมีที่สร้างสมมาอย่างยาวนาน ใครจะกล้ามีเรื่องด้วยธวัชรีบพิมพ์ชื่อของตระการ พร้อมทั้งนามสกุลลงบนช่องทางการค้นหาทันทีและภาพที่ชายหนุ่มถ่ายรูปกับผู้เป็นปู่และพ่อในงานวันเกิดเมื่อไม่กี่เดือนของเจ้าสัวก็ปรากฎชัดหลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ“เพราะแบบนี้สินะ อีมณีถึงได้กล้าหือกับกู”ธวัชเอ่ยอย่างโมโห แต่เขาคงทำอะไรไม่ได้ ก็ใครจะกล้าเอาไม้จิ้มฟันไปงัดกับท่อนซุงขนาดใหญ่แบบเจ้าสัวไตรบทที่ 6 อารมณ์ไม่ดีหกเดือนผ่านไปน้องชายของมนทนาเดินทางไปเรียนต่อตามที่เขาได้ตั้งใจ“ค่าเทอมแค่นี้เองเหรอ” มณีเอ่ยถามลูกชายในวันที่ต้องจ่ายค่าเทอม ค่าหอ ค่าตัวเครื่องบินให้ลูกเป็นจำนวนเงินแสนกว่าบาท“ก็เท่านี้แหละแม่ โฟว์เรียนดีไงได้ส่วนลด”“เข้าไปเถอะได้เวลาแล้ว” มนทนาเอ่ยตัดบทสนทนาระหว่างแม่กับลูกชายกลัวว่าน้องชายเธอจะหลุดจำนวนเงินที่แท้จริงออกมาจำนวนเงินที่แท้จริงมากกว่าที่ชายหนุ่มแจ้งผู้เป็นแม่ไปมากโข
แต่วันนี้เธอไม่กลัวคนตรงหน้าเพราะมีลูกสาวและว่าที่ลูกเขยอยู่เคียงข้าง“ทำอะไรกันอยู่ทำไมเปิดประตูช้า” ชายวัยเกือบหกสิบบ่นทันทีที่ลูกสาวเปิดประตูร้านให้เข้ามาด้านใน นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่เคยพบเจอคนตรงหน้าเธอคงลืมหน้าเขาไปแล้วหากไม่มีทีวี ใช่ตลอดเวลาที่เธอ แม่และน้องโดนไล่ครั้งนั้นพวกเราก็ไม่เคยพบเจอผู้ชายตรงหน้าอีกเลยจนเมื่อไม่นานมานี้มีอินฟลูท่านหนึ่งมาถ่ายรีวิวร้านข้าวแกงของแม่เธอทำให้ผู้ชายคนนี้กลับเข้ามาในวงจรชีวิตของพวกเธอสามแม่ลูกอีกครั้ง“ขอน้ำหน่อยร้อน”“มีอะไรก็พูดมา” มณีเอ่ยถามทันที พร้อมทั้งปลายตาไปยังป้ายที่ติดหร่าอยู่กลางร้าน ‘น้ำดื่มฟรีบริการตัวเอง’ อยากกินก็เดินไปเองควายมันต้องเดินหาปลัก ไม่ใช่ให้ปลักต้องเดินมาหาควายนั่นคือคำพูดที่เธอพอคิดออกในใจ แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นพ่อของลูก เธอไม่อยากให้ลูกระคายใจ“คุยกับโฟว์หรือยังเรื่องเปลี่ยนนามสกุล” เมื่อไม่มีใครเอาน้ำมาให้ดื่มกินธวัชจึงเข้าเรื่องที่ต้องการพูดวันนี้ทันที“โฟว์จะใช้นามสกุลฉัน” มณีตอบอย่างมั่นใจ เรื่องนี้เธอคุยกับลูกแล้ว“หึ! เธอนี่เห็นแก่ตัวจริง ๆ มณี ถ้าลูกเปลี่ยนกลับมาใช้นามสกุลฉันรู้ไหมว่าลูกจะได้อะไร ลูกจ
“ยกก้นหน่อย”เธอทำตามเขาสั่งอย่างว่าง่าย ยกก้นลอยจากเตียงนอนให้เขาถอดแพนตี้ตัวน้อยออกจากร่าง รู้ว่าต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ “อ๊ะ อย่ากัด คุณอินน์” มือบางดันหัวคนที่ก้มกัดต้นขาด้านในของเธอ มันไม่ได้เจ็บเลยแม้แต่น้อย แต่มันเสียวเสียจนเธอต้องแอ่นกายรับ “วันนี้ที่รักจะเอาตัวช่
ในวันที่ใบบุญญาอยู่ปีสี่ ธีร์เรียนจบแล้วเขาแวะมาหาเธอที่คณะในวันซ้อมรับปริญญา ใต้ต้นไม้ใหญ่มีเพียงโต๊ะไม้และสองหนุ่มสาว เสียงของทั้งสองคงไม่มีใครได้ยิน ธีร์จึงพูดขึ้น ใบบุญญาอาจเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เขาได้เจอเธอ “ใบติดต่อลีได้บ้างไหม” คำถามของธีร์ทำให้คนฟังสะดุดเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่ใบบุญญาได้รับรู้ว่าฟ้ารดาอยู่สายอาชีพเดียวกับเธอ “ขอให้มันจริงเถอะ” มนทนาบ่นออกมา จะไม่ให้เพื่อนเป็นห่วงหมอใบได้อย่างไรกัน เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นที่ทำให้พวกเขาต้องเสียเพื่อนรักไปหนึ่งคน จากกันทั้งที่ไม่ได้ตายจากกัน “ไม่รู้ว่าป่านนี้นารีเป็นอย่างไรบ้าง”
ธีร์เป็นรองประธานคณะ นักกิจกรรมตัวพ่อ รู้จักคนมากหน้าหลายตา แบบนี้ไม่เรียกว่ายุ่งกับคนทั้งมหาวิทยาลัยหรอกหรือ จะมาใช้คำว่าให้เธอไปเลิกยุ่งกับธีร์ มันใช้ได้ที่ไหนกัน ฟ้ารดาโกรธกับคำพูดของรุ่นน้องตรงหน้า ใช่อยู่ว่าธีร์เป็นนักกิจกรรม แต่ฟ้ารดามองออกว่าอดีตแฟนหนุ่มชอบรุ่นน้องคนนี้ ไม่อย่างนั้น






reviews