ใครเป็นผู้แต่งแก่กะโหลกกะลา และเขามีผลงานอะไรบ้าง

เอาล่ะ มาเคลียร์เรื่องชื่อ 'เดอะ เบส' ให้ชัดเจนกันหน่อย: ชื่อแบบนี้ค่อนข้างคลุมเครือเพราะมีงานหลายประเภทใช้คำว่า 'เดอะ เบส' หรือแปลออกมาเป็น 'The Base'/'The Bass' ในภาษาอังกฤษ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ นิยายออนไลน์ เพลง หรือแม้แต่ผลงานด้านเกมและวิดีโอ การจะตอบว่าผู้เขียนคือใครและมีผลงานอะไรบ้างจึงต้องแยกตามบริบทก่อน เพราะแต่ละสื่อมีคนที่ใช้ชื่อนี้ต่างกันไปและมักใช้ชื่อปกหรือชื่อแปลที่เปลี่ยนแปลงได้ตามประเทศและสำนักพิมพ์ ถ้าหมายถึงหนังสือหรือนิยายปกติ ให้สังเกตที่ปกเล่มและหน้าข้อมูลบรรณานุกรม (ISBN, สำนักพิมพ์, ผู้แปล) เพราะสิ่งเหล่านี้จะบอกชื่อผู้แต่งอย่างชัดเจน ในกรณีที่เป็นนิยายแปล ชื่อผู้เขียนต้นฉบับมักจะปรากฏในปกหลังหรือหน้าปกภายใน และถ้าผลงานนั้นเป็นนิยายที่ได้รับความนิยม ผู้เขียนคนนั้นมักจะมีผลงานเล่มอื่น ๆ ที่ติดอันดับหรือมีหน้าโปรไฟล์บนเว็บไซต์ร้านหนังสือออนไลน์หรือ Goodreads ตัวอย่างการตามหาที่ใช้ได้จริงคือดูคำนำ บทวิจารณ์ของสำนักพิมพ์ หรือหน้าข้อมูลสินค้าในร้านหนังสือออนไลน์ ซึ่งมักสรุปประวัติผู้เขียนและชี้ให้เห็นผลงานเด่นของเขา ถ้าชื่อที่ถามหมายถึงเพลงหรือศิลปินที่ใช้คำว่า 'The Bass' เรื่องก็จะเปลี่ยนไปอีก ระบุได้จากเครดิตเพลงบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหรือในรายละเอียดวิดีโอ หากเป็นเพลงแนวอิเล็กทรอนิกส์หรือฮิปฮอป ศิลปินอาจใช้นามแฝงและมีซิงเกิล/รีมิกซ์หลายชิ้น ส่วนศิลปินเบสท์ (bass players) ในวงการดนตรีก็มีผลงานทั้งเล่นร่วมวง การเป็น session musician และการออกอัลบั้มส่วนตัว ซึ่งข้อมูลพวกนี้จะพบในเนื้อหาอัลบั้มหรือเว็บไซต์ของค่ายเพลง ส่วนงานที่เป็นนิยายออนไลน์หรือเว็บฟิค เช่น แพลตฟอร์มไทยอย่าง Dek-D หรือ Fictionlog มักจะมีชื่อผู้เขียนเป็นนามปากกาและลิงก์ไปยังผลงานอื่น ๆ ของคนเขียนคนนั้น ดังนั้นถ้าชื่อ 'เดอะ เบส' ปรากฏในบริบทนิยายออนไลน์ ให้ดูโปรไฟล์ผู้เขียนเพื่อดูผลงานที่ตีพิมพ์ต่อเนื่องหรือผลงานที่ได้รับความนิยมอื่น ๆ สรุปคือ คำตอบตรง ๆ ขึ้นกับว่า 'เดอะ เบส' ที่ถามหมายถึงงานประเภทไหน แต่โดยรวมแล้ววิธีเช็กผู้แต่งและผลงานอื่น ๆ คือดูข้อมูลบรรณานุกรมหรือเครดิตของงานนั้น ๆ (ปกเล่ม, ISBN, ผู้แปล, สำนักพิมพ์, หรือเครดิตเพลง/แพลตฟอร์ม) เพราะตรงนั้นจะระบุชื่อผู้แต่งจริงและมักมีข้อมูลสรุปผลงานเด่นของเขาให้เห็น ผมชอบการติดตามประวัติผู้แต่งแบบนี้เพราะได้เจอผลงานแปลกใหม่หรือเจอผู้เขียนที่กลายเป็นคนโปรดใหม่ ๆ บางครั้งแค่ตามชื่อผู้แต่งคนเดียวก็พบสมบัติซ่อนอยู่ในห้องสมุดออนไลน์เลย

เราเคยสังเกตว่ามิวสิกที่ใช้ประกอบคลิปหรือซีรีส์สไตล์ตลกหลอนอย่าง 'แก่กะโหลกกะลา' มักเลือกแทร็กที่เล่นกับจังหวะกวนๆ และทำนองนิดหน่อยหลอนแบบขำ ๆ ซึ่งหนึ่งในแทร็กที่เจอบ่อยในวิดีโอประเภทมุกตลก-ผีคือเพลงแนวคอมเมดี้สไนกี้ เช่น 'Sneaky Snitch' ที่นักแต่งเพลงอิสระนิยมใช้กัน เพราะมันให้ความรู้สึกกวนและเหมาะกับฉากที่ตัวละครทำอะไรซนๆ หรือโดนหลอกแบบขำๆ เวลาจะหาฟังแทร็กพวกนี้จริง ๆ ผมมักเข้าไปที่ช่องของคนแต่งเพลงหรือไลบรารีเพลงเสมอ — สำหรับ 'Sneaky Snitch' และผลงานอื่น ๆ ของผู้แต่งที่เป็นที่รู้จัก แหล่งตรงที่หาได้ง่ายคือเว็บไซต์ผู้แต่งโดยตรงหรือเพลย์ลิสต์บน YouTube นอกจากนี้ยังมีสตรีมมิ่งอย่าง Spotify ที่รวบรวมแทร็กเหล่านี้ไว้ด้วย ถ้าต้องการดาวน์โหลดใช้เงื่อนไขการอนุญาตของผู้แต่งเป็นตัวตั้ง เช่น ให้เครดิตหรือซื้อไลเซนส์ถ้าใช้เชิงพาณิชย์ สรุปสั้น ๆ แบบตรงไปตรงมาที่สุดก็คือ ถ้าอยากรู้เพลงไหนถูกใช้ในคลิปของ 'แก่กะโหลกกะลา' ดูคำบรรยายใต้คลิปหรือคอมเมนต์แรก ๆ ของวิดีโอ บ่อยครั้งผู้เผยแพร่จะพิมพ์เครดิตไว้ แต่ถ้าไม่มีให้ลองค้นชื่อแทร็กลักษณะกวน ๆ ที่กล่าวถึงแล้วฟังบน YouTube หรือ Spotify ดูแล้วเลือกเวอร์ชันที่ตรงอารมณ์ที่สุด มันเป็นความรู้สึกยิบย่อยที่เพิ่มสีสันให้คลิปได้ดีจริง ๆ

แค่ชื่อ 'แก่กะโหลกกะลา' ก็ทำให้ผมอยากหยิบเล่มนั้นขึ้นมาดูทันที เพราะมันสื่อความรู้สึกแปลกผสมขำได้ในคำเดียว เรื่องราวเดินตามคนเล่าเรื่องที่กลับไปเยี่ยมหมู่บ้านเกิดและได้พบกะโหลกกะลาหนึ่งชิ้น ซึ่งไม่ใช่วัตถุธรรมดา มันกลายเป็นตัวเชื่อมระหว่างอดีตกับปัจจุบัน พอผมอ่านเข้าไปจะเจอภาพของคนสูงวัยในชุมชนที่มีบาดแผลทั้งจากความรักและความผิดพลาด การสนทนาระหว่างตัวเอกกับกะโหลกนั้นเต็มไปด้วยบทสนทนาแสบๆ คันๆ แต่แฝงด้วยความจริงใจ พอฉากคลี่คลาย ตัวเอกต้องเผชิญกับความลับของครอบครัวและการตัดสินใจที่จะยอมรับความจริงหรือเก็บมันไว้เงียบๆ ภาษาของเรื่องมีทั้งตลกขมและซึมลึก พล็อตไม่ได้เน้นแอคชั่นหรือระทึกขวัญหนักๆ แต่จะกินใจด้วยมุขท้องถิ่น การเล่าเรื่องใช้มุมมองใกล้ชิดที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนคุยกับผู้เฒ่าคนหนึ่งบนเฉลียงยามเย็น สรุปแล้วผมคิดว่า 'แก่กะโหลกกะลา' เป็นงานที่อ่านเพลินและกะเทาะความอ่อนแอของมนุษย์ออกมาอย่างละมุน ไม่ใช่หนังสือที่จะลืมได้ง่ายๆ

มีผลงานชื่อ 'Sakuna: Of Rice and Ruin' ที่คนไทยมักเรียกสั้น ๆ ว่า 'สกุณา' ซึ่งเป็นเกมอินดี้จากญี่ปุ่นโดยทีมพัฒนา Edelweiss และถ้าตั้งใจถามถึงงานชื่อนี้ นั่นก็คือคำตอบที่ชัดเจนสำหรับวงการเกม ฉันชอบวิธีที่เกมผสมระหว่างการปลูกข้าวแบบละเอียดกับแอ็กชันแบบแพลตฟอร์ม ทำให้ตัวเกมมีทั้งความนิ่งของการดูแลพืชผลและความตื่นเต้นของการต่อสู้ Edelweiss เป็นทีมเล็ก ๆ ที่มีผลงานที่ค่อนข้างเป็นที่จดจำในกลุ่มคนเล่นเกมอินดี้ หนึ่งในผลงานก่อนหน้าที่คนมักพูดถึงคือ 'Astebreed' ซึ่งเป็นเกมแนวยานยิงแอ็กชันสวยงามที่ได้รับคำชมด้านงานกราฟิกและการออกแบบระดับเจาะลึก การที่ทีมเดียวกันทำทั้งเกมแอ็กชันเพียว ๆ แล้วมาทำเกมที่ผสมองค์ประกอบฟาร์มกับแอ็กชันแบบนี้ ทำให้เห็นความหลากหลายทางไอเดียของกลุ่มพัฒนาอย่างชัดเจน ถารยงานส่วนตัวแล้ว ฉันรู้สึกว่าถ้าคำถามของคุณหมายถึงงานในวงการเกม การบอกชื่อทีมพัฒนาพร้อมยกตัวอย่างผลงานอื่น ๆ อย่าง 'Astebreed' จะช่วยให้เข้าใจรากของสไตล์ที่เห็นใน 'สกุณา' ได้ง่ายขึ้น และถ้าอยากคุยต่อเรื่องดีเทลการออกแบบหรือซาวด์แทร็ก ฉันยินดีเล่าเพิ่ม

ชื่อผู้แต่งของ 'มาตาลาดา' คือ โรอัลด์ ดาห์ล ผู้เขียนเจ้าของสำนวนที่ผสมระหว่างความตลกขบขันกับความมืดมนอย่างลงตัว ชื่อเต็มคือ Roald Dahl เกิดในครอบครัวเชื้อสายนอร์เวย์แต่เติบโตในอังกฤษ ผลงานของเขาโดดเด่นในวงวรรณกรรมเด็กและเรื่องสั้นสำหรับผู้ใหญ่ โดย 'มาตาลาดา' (ตีพิมพ์ปี 1988) เป็นหนึ่งในผลงานที่ได้รับความรักมากเพราะตัวเอกเป็นเด็กอัจฉริยะที่เก่งกาจและมีจิตวิญญาณต่อต้านความอยุติธรรม งานของดาห์ลไม่ได้หยุดอยู่ที่ 'มาตาลาดา' เท่านั้น หนังสือเด็กชิ้นสำคัญอีกหลายเล่มที่ยังคงครองใจคนอ่านรุ่นแล้วรุ่นเล่ามีทั้ง 'ชาร์ลีและโรงงานช็อกโกแลต' ที่เล่าเรื่องโรงงานขนมสุดประหลาดของวิลลี่ วอนก้า, 'เจมส์กับพีชยักษ์' ที่ผสมจินตนาการกับการผจญภัยแบบ童話, และ 'ยักษ์ใจดี' ('The BFG') ที่เต็มไปด้วยจินตนาการและความน่ารักอย่างเปิดเผย นอกจากนี้ยังมี 'คุณสุนัขจิ้งจอกจอมโกง' ('Fantastic Mr Fox') กับเทคนิคการเล่าเรื่องที่เฉียบคมและ 'แม่มด' ('The Witches') ซึ่งมืดมนและน่ากลัวกว่าหนังสือนิทานทั่วไป ดาห์ลยังเขียนเรื่องสั้นสำหรับผู้ใหญ่หลายชุดที่แฝงความบิดเบี้ยวของมนุษย์ เช่น รวมเล่ม 'Kiss Kiss' และ 'Someone Like You' ที่สะท้อนมุมมองโต ๆ และคมคาย ผลงานของเขายังถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และละครเวทีมากมาย เช่น ภาพยนตร์ 'Matilda' เวอร์ชันปี 1996 ที่กำกับโดย Danny DeVito และต่อมามีฉบับละครเพลงที่ประสบความสำเร็จจนถูกนำมาทำเป็นฟิล์มฉบับละครเวทีในช่วงหลัง โดยรวมแล้วงานของเขามักโดดเด่นด้วยตัวละครที่ชัดเจน คำบรรยายที่เล่นกับจังหวะภาษา และลีลาที่ไม่ยอมปรานีต่อผู้ร้าย เหตุผลเหล่านี้ทำให้ผลงานของดาห์ลยังคงมีชีวิตและถูกพูดถึงอยู่เสมอ มุมมองส่วนตัวคือชอบวิธีที่ดาห์ลไม่กลัวจะทำให้เรื่องสำหรับเด็กมีมิติหรือเงามืดเล็ก ๆ เขารู้จักบาลานซ์ระหว่างตลกและเศร้า ทำให้การอ่านรู้สึกตื่นเต้นและอบอุ่นไปพร้อมกัน แม้จะมีประเด็นเชิงวิพากษ์เกี่ยวกับตัวเขาในบางเรื่อง แต่เมื่อตัดเรื่องนั้นออก งานเขียนของเขายังคงเป็นแหล่งแรงบันดาลใจที่ทำให้คิดถึงการปกป้องความยุติธรรม ความกล้า และจินตนาการ — นี่แหละคือเหตุผลที่ยังกลับไปหยิบหนังสือเหล่านี้มาอ่านซ้ำได้บ่อย ๆ

ชื่อเรื่อง 'นิยา' ค่อนข้างคลุมเครือในวงการหนังสือ เพราะมีงานหลายชิ้นใช้ชื่อนี้ทั้งในรูปแบบนิยายสั้น นิยายยาว และแม้แต่เรื่องสั้นออนไลน์ จึงไม่สามารถบอกชื่อผู้แต่งคนเดียวได้แน่นอนโดยไม่เห็นปกหรือหน้าข้อมูลสิทธิ์ลิขสิทธิ์ จากมุมมองของผู้อ่านที่ชอบสังเกต ฉันมักจะเช็กข้อมูลบนหน้าปกด้านในหรือหน้าความยาวเล่มเพื่อดูชื่อผู้แต่งจริงและสำนักพิมพ์ ถ้าพบชื่อผู้แต่งแล้ว เรื่องต่อไปที่ฉันมักทำคือมองหางานอื่นของเขาในหน้าแนะนำผู้เขียนของสำนักพิมพ์หรือในฐานข้อมูลหนังสือออนไลน์ ซึ่งมักจะเจอว่าผู้แต่งหนึ่งคนมักเขียนทั้งนิยายเดี่ยว เรื่องสั้น และบทความเกี่ยวกับงานเขียน ในความเป็นจริง ผู้แต่งที่มีผลงานชื่อเดียวกันอาจมีสไตล์ต่างกันมาก บางคนเขียนแนวแฟนตาซี บางคนเขียนนิยายร่วมสมัย หรือบางคนเป็นนักเขียนนามปากกาเดียวกันกับงานเชิงทดลอง ดังนั้นการยืนยันผู้แต่งและผลงานอื่นๆ จำเป็นต้องอาศัยข้อมูลจากปกหรือระบบข้อมูลหนังสือโดยตรง จากประสบการณ์ส่วนตัว การรู้ชื่อสำนักพิมพ์กับปีพิมพ์ช่วยให้ตามหาผลงานอื่นของผู้แต่งคนนั้นได้เร็วขึ้น

ชื่อ 'เขากะลา' ทำให้ผมนึกถึงงานที่เกิดจากคนรุ่นใหม่ซึ่งมักเริ่มจากพื้นที่ออนไลน์ก่อนจะขยับไปสู่รูปเล่มจริง ๆ ผมเคยตามอ่านงานประเภทนี้พอสมควร และจากความทรงจำที่ค่อนข้างกระจัดกระจาย ไม่มีชื่อผู้แต่งหรือวันเผยแพร่ที่ได้รับการยอมรับเป็นมาตรฐานสากลสำหรับชื่อนี้โดยตรง บ่อยครั้งที่ชื่อง่าย ๆ อย่าง 'เขากะลา' ถูกใช้เป็นชื่องานสั้น นิทานพื้นบ้านฉบับดัดแปลง หรืองานแฟนฟิคที่ผู้เขียนเผยแพร่ด้วยนามปากกา ทำให้การระบุต้นฉบับอย่างแน่นอนยากขึ้นถ้าไม่มีข้อมูลปก ฉบับตีพิมพ์หรือหมายเลข ISBN ประกอบ มุมมองของผมคือเริ่มจากตรวจดูปกหรือหน้าคำนำเพื่อค้นหาชื่อผู้แต่งและสำนักพิมพ์ ถ้าเป็นงานออนไลน์ลองดูหน้ารายละเอียดของโพสต์ต้นทาง เพราะหลายครั้งงานที่กลายเป็นที่รู้จักจะมีข้อมูลการเผยแพร่ชัดเจนในจุดนั้น อย่างไรก็ตาม หากเจอหลายเวอร์ชันที่ใช้ชื่อนี้ ก็อาจต้องยอมรับว่า 'เขากะลา' เป็นชื่อที่ถูกใช้อย่างอิสระในหลายเวอร์ชันและแต่ละเวอร์ชันอาจมีผู้แต่งคนละคนกัน ซึ่งผมคิดว่ามันก็น่าสนใจในแง่การติดตามวิวัฒนาการของเรื่องราวจากพื้นที่ออนไลน์สู่รูปแบบสิ่งพิมพ์

แก่นเรื่องของ 'แก่กะโหลกกะลา' พุ่งตรงเข้าใส่ความเปราะบางของมนุษย์และสังคมแบบที่ทำให้เงียบไปได้เลยเมื่ออ่านจบ การอ่านงานชิ้นนี้ทำให้ฉันมองเห็นภาพการชนกันระหว่างโลกเก่าและโลกใหม่อย่างชัดเจน—วัฒนธรรมดั้งเดิมที่ถูกมองข้าม ความเชื่อที่กลายเป็นเรื่องขบขัน และคนรุ่นใหม่ที่เดินจากไปเพื่อสิ่งที่ดูเหมือนจะปลอดภัยกว่า ในบริบทแบบนี้ กะโหลกกลายเป็นสัญลักษณ์ทั้งของอดีตที่ไม่อาจแก้ไขและความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉากที่ใช้ภาพของกะโหลกไม่ได้จบแค่ความน่าสะพรึง แต่ยังสะท้อนถึงการละเลยคุณค่ามนุษย์และความทรงจำด้วย อีกมุมหนึ่งที่ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ชัดมากคือการวิพากษ์ความไม่เท่าเทียม—ไม่ว่าจะเป็นความเหลื่อมล้ำทางชั้นวรรณะ ความรุนแรงที่เกิดจากอำนาจแบบเงียบ ๆ หรือการขับไล่คนที่ต่างความคิด เรื่องเล่าไม่จำเป็นต้องกล่าวตรง ๆ ว่าใครผิด ใครถูก แต่วิธีการเล่าเต็มไปด้วยการกัดกร่อนความเชื่อและการล้มสลายของสัญชาตญาณร่วม กลายเป็นนิทานชวนคิดที่ทำให้ฉันนึกถึงงานโทนมืดอย่าง 'The Road' ในแง่ของความสิ้นหวังที่ยังคงมีประกายของความเป็นมนุษย์เหลืออยู่ สรุปไม่ได้พูดแบบตรง ๆ แต่สิ่งที่คงอยู่หลังจากอ่านคือความรู้สึกว่าต้องหันมามองคนรอบตัว มองประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และตั้งคำถามกับสิ่งที่เรายึดถือว่าแน่นอน เรื่องแบบนี้ไม่ใช่แค่เรื่องลึกลับหรือสยองขวัญ มันเป็นกระจกที่บอกเราว่าสังคมจะถูกทำลายอย่างไรถ้าไม่รักษาความสัมพันธ์ระหว่างคนด้วยกันไว้

ปกของ 'ปีกเทวดา' ดึงฉันเข้ามาได้ตั้งแต่หน้าปกแรก — ลายเส้นและโทนสีบอกเลยว่ามันไม่ใช่มังงะรักใสๆ แบบที่เจอกันบ่อยๆ ในชั้นหนังสือ ฉันอยากเริ่มจากคนแต่งก่อน: ผู้ที่อยู่เบื้องหลังงานนี้คือ คาโอริ ยูกิ (Kaori Yuki) นักเขียน-วาดมังงะชาวญี่ปุ่นที่มีสไตล์โกธิคจัดจ้าน เรื่องราวของเธอมักเต็มไปด้วยธีมมืด ครอบครัวที่บิดเบี้ยว ความรักที่ซับซ้อน และองค์ประกอบเหนือธรรมชาติ ซึ่งทั้งหมดนี้ปรากฏชัดใน 'ปีกเทวดา' นอกจากผลงานชิ้นนี้แล้ว คาโอริยังมีผลงานที่คนอ่านสายดาร์กคุ้นเคยอย่าง 'Godchild' ที่เล่าเรื่องตระกูลลึกลับและโครงเรื่องแนวลึกลับ-สยองจิต และอีกเรื่องที่ฉันชอบคือ 'Fairy Cube' ซึ่งเป็นงานที่สั้นกว่าแต่เล่นกับธีมเทพนิยายแปลกๆ อย่างมีสไตล์ การอ่านงานของเธอเหมือนเดินเข้าไปในปราสาทเก่า ที่ซ่อนปริศนาและความเศร้า ทุกชั้นของภาพและบทพูดมีความหมายของมันเอง ฉันชอบวิธีที่คาโอริจัดองค์ประกอบฉากให้รู้สึกทั้งสวยและอึมครึมพร้อมกัน งานศิลป์ของเธอเป็นจุดขายชัดเจน แต่โครงเรื่องและการจัดวางตัวละครก็ทำให้เรื่องไม่กลายเป็นแค่ภาพสวยอย่างเดียว ถาคต่อหรือผลงานอื่นๆ อาจมีโทนต่างกันไป แต่ถ้าชอบความดาร์กผสมโรแมนซ์วิปริตๆ ของ 'ปีกเทวดา' ก็ลองหา 'Godchild' หรือ 'Fairy Cube' มาอ่านดู รับรองว่าจะได้พบมุมของคาโอริที่ยังไม่เคยเห็น และสำหรับฉัน งานของเธอยังคงเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจเวลานึกถึงมังงะแนวลึกลับ-โรแมนซ์

คนเขียนตัวตนของ 'มโหรากา' ที่แฟนๆ มักพูดถึงคือ เกเกะ อะกุทามิ ซึ่งเป็นผู้แต่งมังงะชุด 'Jujutsu Kaisen' นั่นเอง ในมุมมองของคนที่ติดตามงานสายมังงะมายาวนาน งานชิ้นนี้โดดเด่นเพราะวิธีการออกแบบตัวละครและการให้ความหมายเชิงสัญลักษณ์กับชิกิงามิที่ดูมีมิติกว่าแค่สิ่งมีชีวิตประดิษฐ์ ผู้แต่งนำเอาแนวคิดจากตำนานและภาพลักษณ์โบราณมาผสมกับสไตล์ภาพร่วมสมัย ทำให้ 'มโหรากา' ไม่ใช่แค่ศัตรูหรือเครื่องมือ แต่กลายเป็นองค์ประกอบที่กระตุ้นความคิดถึงเรื่องชะตากรรมและการเสียสละ ฉันชอบที่งานของเกเกะใช้รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในคาแรกเตอร์เพื่อสร้างบรรยากาศ เรื่องราวรอบๆ 'มโหรากา' จึงกลายเป็นหนึ่งในจุดที่แฟนๆ ถกเถียงกันเสมอเกี่ยวกับแรงจูงใจและความหมายเชิงสัญลักษณ์ ซึ่งเป็นสัญญาณที่ดีว่าผลงานนั้นมีชั้นเชิงมากกว่าการสู้หรือฉากแอ็กชันธรรมดา