ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 5 นักแสดงหลักมีใครบ้าง?

เมื่อพูดถึงนักแสดงนำของ 'ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 4' ฉันนึกถึงหน้าตาและบุคลิกของตัวละครที่ชัดเจนทันที — แจ็ค สแปร์โรว์ ของจอห์นนี เดปป์ ยังคงเป็นใจกลางของเรื่อง แม้เนื้อเรื่องจะพาเราไปเจอคนใหม่ ๆ หลายคนก็ตาม เพเนโลเป้ ครูซ รับบทเป็นแองเจลิกา หญิงลึกลับที่มีมิติทั้งรักและหักหลัง บทของเธอทำให้หนังมีความสัมพันธ์แบบชวนระแวง ส่วนเอียน แม็คเชนในบทแบล็คเบียร์ดคือคู่แข่งที่สร้างบรรยากาศของภัยคุกคามได้เกร็ง ๆ และหนักแน่นกว่าร้ายหลายคนที่เคยเจอในแฟรนไชส์นี้ นอกจากนี้ เจฟฟรี่ย์ รัช กลับมาสร้างสีสันในบทบาร์โบซ่า และแซม คลาฟลินในบทฟิลิปก็เติมมุมโรแมนติก-ดราม่าให้หนังได้ดี ในมุมมองของฉัน การรวมตัวของนักแสดงชุดนี้ทำให้หนังภาคนี้มีทั้งความขบขัน มุมมองโรแมนติก และความมืดมนของการตามหาต้นน้ำอมตะ ฉันชอบการที่ตัวละครใหม่ ๆ ไม่ได้มาเป็นแค่ตัวประกอบ แต่มีบทบาทผลักดันเรื่องให้ขยับไปยังจุดที่ต่างออกไปจากภาคก่อน เห็นชัดว่าการคัดเลือกนักแสดงรอบนี้ตั้งใจสร้างสมดุลระหว่างความคุ้นเคยกับสิ่งใหม่ ๆ ซึ่งทำให้การดูภาคสี่มีรสชาติต่างออกไปและยังคงความเป็นหนังโจรสลัดที่สนุกได้อยู่

แผ่นบลูเรย์และดีวีดีของหนังเรื่องนี้มักมีฉากที่โดนตัดออกซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนพบสมบัติที่ซ่อนอยู่ — ฉากเหล่านั้นจาก 'Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl' มีหลายจุดที่ชวนให้คิดถึงว่าผู้กำกับเคยทดลองทิศทางของหนังอีกแบบหนึ่ง ส่วนตัวแล้วฉันยังจำความตะเตือนไตตอนดูฟุตเทจสำรองได้: มีบทสนทนาที่ยาวกว่าระหว่างวิลกับเอลิซาเบธในร้านตีเหล็ก ซึ่งขยายมุมความสัมพันธ์และความขัดแย้งก่อนจะได้จีบกันจริงจัง ฉากไดอะล็อกของแจ็คสแปร์โรว์หลายตอนถูกย่อให้สั้นลง แต่ฟุตเทจที่ตัดออกแสดงมุมมองของเขาที่เล่นบทตลกมากขึ้นและมีมุขแฝงเรื่องความกลัวต่อผีสางของลูกเรือ ฉากแอ็กชันเล็ก ๆ บนเกาะ Isla de Muerta ก็มีการลดทอน หลัก ๆ เป็นซีนที่ขยายการสู้และการค้นหาสมบัติของลูกเรือผี ทำให้ภาพรวมของความชั่วร้ายบนเกาะดูละเอียดขึ้น นอกจากนี้ยังมีช็อตเพิ่มของตัวละครรองที่ให้ความรู้สึกว่าบทของพวกเขามีเนื้อหามากกว่าสิ่งที่เห็นบนจอหลัก ซึ่งสำหรับฉันแล้วทำให้รู้สึกเสียดายเล็กน้อยเพราะมันเคยเติมสีสันให้เรื่องได้มากกว่านี้

ตั้งแต่เห็นโปสเตอร์ครั้งแรก ฉันก็รอคอยการกลับมาของแก๊งโจรสลัดอยู่แล้ว และข่าวดีคือ 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales' เข้าฉายในประเทศไทยในวันที่ 25 พฤษภาคม 2017 อย่างเป็นทางการ ทำให้แฟน ๆ ได้ดูพร้อมกับหลายประเทศทั่วโลกในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมนั้น บรรยากาศตอนเข้าฉายนั้นคึกคักมาก ผู้ชมหลายคนเลือกดูในช่วงสุดสัปดาห์เปิดตัว มีทั้งคนที่ไปดูแบบซับไทยและคนที่เลือกพากย์ไทยเพื่อความสะดวก ส่วนตัวฉันชอบดูเวอร์ชันซับมากกว่า เพราะได้ฟังสำเนียงของตัวละครและเสียงของนักแสดงต้นฉบับ ซึ่งช่วยให้รับอรรถรสของฉากต่อสู้และมุกตลกแบบแจ็ค สแปร์โรว์ชัดเจนขึ้น การได้ดูในวันแรก ๆ ของการฉายนับเป็นความทรงจำดี ๆ ของการเป็นแฟนหนังแฟรนไชส์นี้เลยล่ะ

เวลาที่คิดถึงหนังโจรสลัดเรื่องใหญ่เรื่องนี้ ความทรงจำแรกที่ผมเห็นคือฉากของแจ็ค สแปร์โรว์วิ่งหนีบนดาดฟ้าและเสียงดนตรีประกอบที่ติดหู ผมดูว่า 'ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 5' (ชื่อต้นฉบับ 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales') อยู่ในบริการสตรีมมิ่งแบบสมาชิกเป็นหลักในหลายพื้นที่ โดยเฉพาะบนแพลตฟอร์มของเจ้าของสิทธิ์เดิมอย่าง Disney — ดังนั้นถ้าคุณใช้บริการ Disney+ หรือ Disney+ Hotstar ในประเทศของคุณ มีโอกาสสูงที่จะเจอหนังเรื่องนี้ในไลบรารีของพวกเขา อีกทางเลือกที่ผมมักใช้เมื่อหาไม่เจอคือเช่าหรือซื้อผ่านร้านดิจิทัลอย่าง Apple TV/iTunes, Google Play Movies, YouTube Movies และ Amazon Prime Video (ซื้อ/เช่าแยกจากการเป็นสมาชิก Prime) ซึ่งจะให้ความคมชัดระดับ HD หรือ 4K ขึ้นอยู่กับไฟล์ที่ขาย ส่วนผู้ชอบแผ่นจริงยังสามารถหาซื้อ Blu-ray/4K UHD ได้จากร้านค้าหลักหรือร้านออนไลน์ แต่ต้องระวังเรื่องภูมิภาคสำหรับแผ่นนำเข้า ผมมักเลือกดูจาก Disney+ ถ้ามี เพราะความสะดวกและไม่มีโฆษณา

มุมมองหลักที่ทำให้ภาคห้าติดกับภาคก่อนคือเรื่องของหน้าที่และคำสาบานที่ยังไม่ถูกคลี่คลายจากอดีตของตัวละครหลัก โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างชายที่ถูกผูกมัดกับเรือผีและลูกชายของเขา ฉันชอบคิดว่าเส้นเรื่องของ Will Turner ใน 'At World's End' เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ที่นั่นเขาตกลงแลกเสรีภาพเพื่อช่วยเพื่อนและกลายเป็นกัปตันของ Flying Dutchman ซึ่งภาคห้าก็เอาผลของการตัดสินใจนั้นมาเป็นแกนกลาง: ลูกชายของเขาไม่ยอมรับชะตากรรมนี้จึงออกตามหาวิธีปลดปล่อยพ่อ การปรากฏตัวของไอเท็มมหาศักดิ์ — ในกรณีนี้คือตรีศูลของโปเซดอน — ทำหน้าที่เป็นตัวลบเงาร้ายเก่า ๆ และเชื่อมเหตุการณ์ระหว่างภาคให้กลายเป็นบทสรุปที่มีน้ำหนัก มุมมองส่วนตัวคือชอบที่ทีมเขียนไม่ยกเลิกผลกระทบจากการกระทำในอดีต แต่นำมาผูกเป็นเหตุผลให้ตัวละครเดินทางต่อ สัมผัสได้ถึงการสานต่อของชะตากรรมแบบที่ไม่ใช่แค่ฉากต่อฉาก แต่เป็นผลลัพธ์ทางอารมณ์ที่ส่งต่อจากภาคก่อนมาถึงภาคห้า

ความประทับใจแรกที่หลงเหลือจากการดู 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales' คือความรู้สึกเหมือนกำลังเจอเพื่อนเก่าที่เปลี่ยนไปเยอะ แต่ยังมีมุกเก่าๆ ให้หัวเราะได้อยู่บ้าง ผมคิดว่ากระแสวิจารณ์โดยรวมค่อนข้างผสม: นักวิจารณ์ชี้ว่าพล็อตซับซ้อนเกินจำเป็น คาแรกเตอร์ถูกบีบให้เป็นเครื่องขับเคลื่อนฉากแอ็กชันมากกว่าจะพัฒนาเชิงอารมณ์ และเอฟเฟกต์ CGI บางฉากดูหนักไปจนกลบความอบอุ่นแบบหนังผจญภัยคลาสสิก แต่ฝ่ายบวกก็ยังยกย่ององค์ประกอบบางอย่าง เช่นการออกแบบฉากและบางครั้งการแสดงของนักแสดงรับเชิญอย่าง Javier Bardem ที่สร้างสีสันให้กับหนัง ในแง่บ็อกซ์ออฟฟิศ หนังทำได้ราวๆ 7.9–8.0 แสนเหรียญสหรัฐทั่วโลก กับงบประมาณการสร้างที่ประมาณ 2.3–2.5 แสนเหรียญสหรัฐ ซึ่งหมายความว่ามันยังทำกำไรและคุ้มทุนได้จากการขายตั๋วและตลาดต่างประเทศ แต่ก็ไม่ถึงระดับทำลายสถิติอย่างที่แฟรนไชส์ใหญ่เคยทำในอดีต เห็นได้ชัดว่าแฟรนไชส์นี้สูญเสียความสดใหม่เมื่อเทียบกับช่วงแรกๆ ของ 'The Curse of the Black Pearl' แต่ยังพอมีเสน่ห์สำหรับคนที่อยากดูโชว์ใหญ่ๆ แบบไม่คิดมากนัก

การเปลี่ยนสไตล์ของหนังเด่นขึ้นมากและผมสังเกตว่าผู้กำกับคนใหม่เลือกทิศทางที่ต่างออกไปจากสามภาคแรก ผมรู้สึกได้ทันทีว่าการเล่าเรื่องของ 'Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides' ถูกปรับให้เป็นการผจญภัยเดี่ยวมากขึ้น — ไม่ใช่การพึ่งพาเคมีของแก๊งเดิมอย่าง Will-Elizabeth-Jack แบบที่เห็นในภาคก่อนหน้า ผู้กำกับใหม่เน้นการจัดเฟรมกว้าง การจัดคิวฉากที่มีลักษณะเป็นภาพยนตร์เวทีมากขึ้น และให้ความสำคัญกับฉากเซ็ตพีซยิ่งกว่าโจ๊กหรือมุขสายฟ้าแลบแบบที่เคยเป็น จุดนี้ทำให้โทนหนังเปลี่ยนจากความผสมของคอมิดี้และมืดมน มาเป็นการผจญภัยแฟนตาซีที่ดูเรียบร้อยและมีคิวแอ็กชันที่วางแผนไว้ล่วงหน้า อีกอย่างที่ผมสังเกตคือการใช้ตัวละครใหม่และพล็อตจากนวนิยายต้นฉบับทำให้ตัวร้ายและแรงจูงใจเปลี่ยนไป — Blackbeard กับความลึกลับของดาบและเรือของเขา ถูกให้บทหนักกว่าเดิม ขณะที่ตัวละครอย่าง Angelica ถูกชูให้เป็นอีกแกนหนึ่งของเรื่อง ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่าง Jack กับตัวละครรอบข้างกลายเป็นแบบ duel ของการควบคุมเรื่องราวและอารมณ์มากกว่าการปั้นมิตรภาพเป็นแกนกลาง สรุปคือผู้กำกับปรับโครงสร้างหนังไปทางพีซภาพและการเล่าเรื่องที่มุ่งเป้าไปยังเซ็ตพีซแฟนตาซีมากขึ้น ผลคือหนังสวยขึ้นในภาพ แต่สูญเสียบางมิติของความไม่คาดคิดและเคมีร่วมที่ผมชอบจากภาคก่อนๆ

เพลงประกอบของ 'ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 4' แต่งโดย ฮันส์ ซิมเมอร์ (Hans Zimmer). จริงๆ แล้วผมรู้สึกว่างานชุดนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการผสมผสานระหว่างออร์เคสตราใหญ่กับองค์ประกอบดนตรีที่ให้ความรู้สึกต่างชาติและลึกลับ งานของซิมเมอร์ในภาคนี้ไม่ได้แค่ย้ำธีมโจรสลัดแบบคลาสสิก แต่ยังใส่สีสันใหม่ ๆ ให้กับตัวละครใหม่และบรรยากาศของท้องทะเลในยุคใหม่ การใช้เครื่องสายหนัก, เพอร์คัชชันที่มีพลัง และเสียงร้องประสานบางช่วง ทำให้ฉากเร่งด่วนกับฉากตึงเครียดมีพลังขึ้นมาก โดยส่วนตัวแล้ว, ผมชอบวิธีที่เพลงค่อย ๆ ปรับโทนเมื่อย้ายจากฉากผจญภัยกลางทะเลมาสู่ฉากที่มีความลี้ลับหรือโรแมนติกมากขึ้น มันทำให้รู้สึกว่าทะเลไม่ได้มีแค่คลื่นและการต่อสู้ แต่ยังซ่อนความลับและความโหยหา คนแต่งเลือกใช้ธีมซ้ำ ๆ เล็กน้อยเพื่อยึดโยงหนังทั้งเรื่องเข้าด้วยกัน แต่ก็กล้าที่จะแตกออกไปเมื่อจำเป็น ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผมมักกลับไปฟังสกอร์ชุดนี้บ่อย ๆ เหมือนเป็นการเดินทางทางดนตรีอีกครั้ง

คนที่ชอบดูหนังชุดนี้คงอยากรู้ว่าซับไทยมีครบไหม — คำตอบโดยสรุปคือโดยทั่วไปมีให้ครบ แต่ต้องดูแหล่งที่ดูด้วย ฉันเป็นคนที่ติดตามทั้งสตรีมและแผ่นบลูเรย์ของหนังชุดนี้มาเรื่อย ๆ เท่าที่เจอ ‘Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl’ ในเวอร์ชันที่วางตลาดในไทยมักจะมีทั้งซับไทยและพากย์ไทย รวมถึงฉบับดิจิทัลบนร้านหนังออนไลน์ในอดีต ส่วนภาคต่อ ๆ มา เช่น ภาคสองและสามก็ถูกจัดจำหน่ายในไทยครบเช่นกัน สิ่งที่อยากให้ระวังคือบางเวอร์ชันพิเศษหรือแผ่นนำเข้าอาจไม่มีซับไทย และการฉายโรงในต่างจังหวัดบางครั้งอาจฉายเวอร์ชันซับภาษาอังกฤษเท่านั้น ดังนั้นเวลาซื้อหรือเปิดดูให้เช็กเมนูภาษาในแผ่นหรือเมนูคำบรรยายของแพลตฟอร์มก่อน จะช่วยให้ไม่ผิดหวัง

จริงๆ แล้วผมคิดว่าแฟน ๆ ควรรู้เรื่องย่อของ 'ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 4' ในระดับพื้นฐานก่อนดู เพราะมันช่วยให้ตั้งความคาดหวังได้ถูกและเพิ่มความเพลิดเพลินเวลาไปโฟกัสรายละเอียดภาพยนตร์มากขึ้น สิ่งที่ผมมักแนะนำคือพอรู้กรอบหลัก ได้แก่ ตัวละครสำคัญอย่างแจ็ค สแปโรว์, แองเจลิกา และพล็อตหลักอย่างการตามหา 'บ่อน้ำอมตะ' กับความเกี่ยวพันระหว่างตัวละคร มากกว่าจะรู้ทุกรายละเอียดหรือจุดหักมุมทั้งหมด เมื่อมีพื้นฐานเหล่านี้ การดูซีนอลังการเช่นการต่อสู้บนเรือหรือการโผล่ของนางเงือกจะดูไหลลื่นขึ้น และเราจะรับรู้ถึงมุมมองเชิงประวัติศาสตร์และตำนานที่หนังหยิบมาใช้อย่างเต็มที่ อีกเหตุผลที่ผมคิดว่าควรรู้เล็กน้อยคือบางฉากเชื่อมโยงกับหนังภาคอื่น ๆ ในแฟรนไชส์ ถ้าดูแบบไม่มีพื้นฐานเลย บางมุขหรือความสัมพันธ์ของตัวละครอาจหลุดไปเหมือนกัน การมีสปอยล์แบบพอประมาณจะทำให้เราเลือกได้ว่าจะโฟกัสความเซอร์ไพรส์หรือจะดื่มด่ำกับโลกของหนังมากกว่า สรุปคือผมชอบคนที่รู้หลัก ๆ แล้วปล่อยให้หนังเซอร์ไพรส์ในรายละเอียด — แบบนั้นสนุกที่สุดสำหรับผม