มีประโยคหนึ่งจาก 'Romeo and Juliet' ที่ผ่านตาและผ่านหูบ่อยที่สุดสำหรับฉันคือ "What's in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet."
ประโยคนี้ไม่ใช่แค่คำพูดโรแมนติกธรรมดา มันคือการท้าทายตรรกะของสังคม: ชื่อเป็นตัวกำหนดคุณค่า หรือความรักแท้จะอยู่นอกเหนือชื่อและตำแหน่ง ฉันชอบวิธีที่จูเลียตรวบรวมความเรียบง่ายกับความลึกในประโยคสั้นๆ และมันมักถูกยืมไปใช้ในเพลง บทกวี หรือแคมเปญโฆษณาเหมือนเป็นโค๊ตทองคำสำหรับอธิบายความรักที่ข้ามขีดจำกัด
ครั้งหนึ่งตอนยังเป็นวัยรุ่น ได้เห็นการแสดงนิสิตที่ถ่ายทอดย่อหน้าสั้นนี้อย่างอ่อนโยน ฉันจำได้ว่าคนทั้งโรงเงียบลงเพราะมันทำให้ความขัดแย้งเรื่องตระกูลและตัวตนถูกย่อยเป็นคำง่าย ๆ ประโยคนี้จึงติดอยู่ในหัวฉันมานาน และเวลาอ่านหรือคิดถึงความหมายก็ยังสัมผัสได้ถึงความสะเทือนใจแบบเดียวกัน