Share

ไลฟ์สดสยองขวัญ
ไลฟ์สดสยองขวัญ
Penulis: เด็กสาวผู้กลืนกินวิญญาณ

บทที่ 1

Penulis: เด็กสาวผู้กลืนกินวิญญาณ
ฉันชื่อ หยวนจุนเหยา คุณยายเป็นคนตั้งให้ มีความหมายว่า “หยกที่สวยงาม” แต่ฉันไม่สวยเลยแม้แต่นิด แถมยังน่าเกลียดเหมือนสัตว์ประหลาดอีกต่างหาก

ว่ากันว่า ตอนที่ฉันคลอดออกมายังไม่ถึงสามเดือน ก็เริ่มมีเนื้องอกบนใบหน้า พ่อกับแม่จึงพาฉันไปโรงพยาบาล หลังจากตรวจเสร็จ หมอบอกว่า เป็นไฟโบรมาชนิดที่ไม่ร้ายแรงและไม่สามารถทำให้ถึงแก่ชีวิตได้ แต่ก็ไม่สามารถตัดออกได้เช่นกัน เพราะถ้าตัดแล้วก็เป็นได้อีก หากไม่แน่ใจว่าพอฉันโตขึ้นมันจะเป็นอันตรายไหม

หลังจากนั้น พ่อก็เริ่มทำร้ายแม่เรื่อยมา พ่อบอกว่ายีนของแม่ไม่ดี เป็นเหตุทำให้ฉันต้องเกิดมาป่วยและต้องเสียเงิน

ไม่ถึงสองปี พ่อก็ได้เลื่อนตำแหน่ง ท่านขอหย่ากับแม่ ซึ่งตั้งแต่วันที่ครอบครัวเราพังทลาย พ่อก็ไม่เคยกลับมาหาฉันอีกเลย

ส่วนแม่ก็พบผู้ชายคนใหม่อย่างรวดเร็ว เขาไม่ชอบที่ฉันน่าเกลียด และยังบอกอีกว่าฉันเป็นโรคติดต่อ เขาบังคับแม่ให้พาฉันไปอยู่กับยายที่ต่างจังหวัด พูดตามตรง แม้ฉันเติบโตมาได้ขนาดนี้แต่ก็ได้เจอแม่แค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ตอนที่ฉันเรียนอยู่มัธยมปีสาม พ่อเลี้ยงทะเลาะกับคนคนหนึ่งจนถูกฆ่าเสียชีวิต ส่วนแม่ทำงานหนักจนป่วยและจากไป แต่ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไรมากมาย เพราะสำหรับฉันแล้ว แม่ก็ไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าเลย

ไม่นานก็มีเด็กผู้ชายที่อายุน้อยกว่าฉันสามปีก็ถูกส่งตัวมา เขาชื่อเสิ่นอันอี้ เป็นลูกของพ่อเลี้ยงกับภรรยาเก่าของเขา ญาติฝั่งพ่อเลี้ยงปฏิเสธที่จะรับเลี้ยงเขาและมีตำรวจเท่านั้นที่หาเราเจอ

คุณยายเป็นคนขี้สงสารมาก ซ้ำยังบอกอีกว่า เพิ่มมาอีกหนึ่งคนก็เหมือนตะเกียบเพิ่มมาอีกหนึ่งคู่ เด็กคนนี้ดูน่าสงสาร จึงรับช่วยเหลือเขาไว้ ส่วนเรื่องอื่นก็ช่างมันเถอะ

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงมีน้องชายเพิ่มมาหนึ่งคน

น้องชายคนนี้เป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงโดยแม่ของฉัน นิสัยจึงเหมือนแม่ ถึงแม้ว่าเขาจะกลัวตอนเห็นฉันครั้งแรก แต่เขาก็ค่อย ๆ ชิน เขามักจะตะโกนเรียกพี่สาว พี่สาว ไม่หยุด แล้วก็มาหลบอยู่ข้างหลังฉัน

เพราะใบหน้าของฉันเต็มไปด้วยเนื้องอก เวลาออกจากบ้านฉันจึงต้องสวมหมวกและหน้ากากอยู่เสมอ เพื่อนร่วมชั้นมักจะรังแกฉัน คุณครูก็รังเกียจฉันเช่นกัน ไม่เคยทำดีกับฉันเลย แต่ฉันก็ค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะอดทนไปเรื่อย ๆ

ครั้งหนึ่ง มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งในห้องเรียนดึงหน้ากากของฉันออกต่อหน้าเพื่อน ๆ ในห้อง มือนั่นดึงผมของฉันพร้อมกับหัวเราะ “ทุกคนมาดูนี่สิ หล่อนน่าเกลียดมากเลย ถ้าฉันเกิดมาหน้าตาน่าเกลียดแบบนี้ ฉันต้องตายแน่ ๆ”

เพื่อน ๆ ทั้งชั้นเรียนต่างล้อมรอบมองชี้มาที่ฉัน ฉันไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อน แต่ก็ไม่กล้าสู้ ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาใคร

ในขณะเดียวกัน เสิ่นอันอี้ก็รีบวิ่งเข้ามาทุบตีเด็กผู้ชายคนนั้นอย่างแรง แต่เด็กคนนั้นทั้งตัวสูงและใหญ่ เขาจึงโดนต่อยจนหน้าบวมกับจมูกที่ช้ำเลือด แต่เขาก็ยังฝืนยิ้มออกมา พร้อมพูดกับฉันว่า “พี่ ผมจะปกป้องพี่เอง”

นับตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ยกให้เขาเป็นน้องชายสุดที่รักของฉัน

ตอนมอสาม คุณยายเสียชีวิต บ้านของฉันจึงสูญเสียเงินทั้งหมดอย่างกะทันหัน ที่จริงฉันสอบติดเข้ามหาวิทยาลัยจินหลิง แต่หลังจากเห็นค่าเทอมแล้ว ฉันก็ล้มเลิกความคิดทันที สิ่งที่ทำได้มีเพียงเก็บมรดกของยายไว้ให้น้องชายฉันได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเท่านั้น

น้องชายของฉันทำได้ดีมาก เขาสอบเข้าโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งที่เมืองซานเฉิง เราสองคนย้ายมาอยู่ในเมือง ส่วนฉันทั้งหน้าตาน่าเกลียด ไม่มีการศึกษา หางานดี ๆ ไม่ได้ ทำได้แค่ล้างจาน และเป็นคนส่งของ

ฉันทำงานสามงาน งานที่ทำเงินได้มากที่สุดคือส่งของ ฉันจึงส่งทั้งวันทั้งคืน งานทุกอย่างที่คนอื่นไม่ทำ ฉันจะรับทำหมด

วันนี้เองก็ผ่านไปไวเหมือนวันก่อน ๆ ไม่ทันไรก็มืดเสียแล้ว หัวหน้าให้ฉันรีบไปส่งของให้เร็วที่สุด เพราะลูกค้าเร่ง ซึ่งฉันต้องขี่รถมอเตอร์ไซค์เพื่อไปส่งให้ทัน

ที่นั่นเป็นวิลล่าที่ทำเลห่างไกลมาก ฉันใช้เวลาหานานมากกว่าจะเจอ แต่พอไปถึง ก็ได้ยินเสียงดังมากมาจากด้านใน อย่างกับจัดปาร์ตี้สังสรรค์อย่างนั้นแหละ

มือเรียวเคาะประตูพลางยื่นของให้เขา “เซ็นรับให้ด้วยค่ะ”

เขาคือชายหนุ่มหน้าตาดี แต่จุนเหยาคิดว่าอีกฝ่ายดื่มเหล้าไปเยอะพอสมควร สายตาเขามองกวาดไปมาที่ตัวฉัน ก่อนเอ่ย “เอาหน้ากากมาให้ฉันดูหน่อยสิ”

ฉันปฏิเสธโดยทันที เขารีบดึงหน้ากากของฉันออก หลังจากนั้นเขาก็แสดงสีหน้าท่าทางประหลาดใจ เสียงทุ้มนั่นเอ่ยดัง “น่าเกลียดจริง ๆ เฮ้ย พวกแกมาดูนี่สิ ตรงนี้มีคนน่าเกลียดด้วยล่ะ!”

ฉันรีบปิดหน้าแล้วหันหลังวิ่งหนี แต่กลับโดนพวกผู้ชายจับไว้ได้ ฉันสู้สุดชีวิต แต่โดนปิดปากและจมูกด้วยผ้าเช็ดหน้าเปียก ๆ ผืนหนึ่ง

ก่อนที่จะสลบไป ฉันได้ยินพวกเขายิ้มพูดกันอย่างชั่วร้ายว่า “ในที่สุดก็เจอของดี” ฮ่าฮ่า ฉันอยากเห็นหน้าจริง ๆ ถ้าหยินเฉิงเหยาคนหน้าตายคนนั้นรู้ว่าตัวเองนอนกับผู้หญิงคนนี้ จะเป็นยังไงนะ”

หญิงสาวฟื้นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ซึ่งข้าง ๆ กันก็มีผู้ชายหน้าตาหล่อนอนอยู่ด้วย

ไม่นานผู้ชายคนนั้นก็ฟื้นขึ้นมา เขามองตัวเองแล้วหันมามองที่ฉันด้วยสีหน้าท่าทางรังเกียจสุดขีด เขากำลังโกรธมาก

เขายกขาเตะโดนที่หน้าอกของฉันอย่างแรงจนตกลงจากเตียง ดูเหมือนว่าซี่โครงฉันจะหัก ฉันนอนอยู่บนพื้นเป็นเวลานานเพราะไม่สามารถลุกขึ้นได้ จุนเหยาจะไม่มีวันลืมสายตาคู่นั้นที่เขาใช้มองเธอเหมือนมองสิ่งสกปรกที่สุดในโลกเด็ดขาด

ณ เวลานี้ พวกผู้ชายที่ทำให้ฉันหมดสติเดินเข้ามาพร้อมหัวเราะเสียงดังลั่น ในพวกนั้นมีมือถือที่กำลังถ่ายวิดีโอไว้อย่างต่อเนื่อง

ชายหนุ่มหล่อคนเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง เขาใช้เสียงตะคอกอย่างรุนแรง “คังจุนหนาน แกกล้าดียังไงวางยาฉัน!”

ภายในห้องมีการต่อสู้วุ่นวาย ฉันอดทนกับความเจ็บปวดเพื่อปีนหนีออกจากวิลล่า และในที่สุดก็วิ่งหนีออกมาได้

ฉันไม่กล้าแจ้งตำรวจ สาเหตุหน้าตาที่น่าเกลียด ฉันจึงไม่กล้าไปเผชิญหน้ากับสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของคนอื่น

หญิงสาวกลับมาถึงเมืองที่สกปรกและวุ่นวาย เราเช่าห้องเก่า ๆ สภาพทรุดโทรมพร้อมค่าเช่าราคาแสนถูก

ฉันนอนหายใจอย่างเจ็บปวดอยู่บนเตียง เมื่อน้องชายฉันกลับมา เขาตกใจมาก แต่ฉันไม่ได้บอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันแค่บอกเขาไปว่า ฉันตกรถมอเตอร์ไซค์ขณะกำลังส่งของ

เขาบังคับให้ฉันไปโรงพยาบาล แต่จริง ๆ แล้วฉันไม่อยากไป เพราะฉันไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา

น้องชายยืนกรานอย่างหนัก ทว่าสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงระหว่างทางขณะที่ฉันกำลังไปโรงพยาบาลก็เกิดขึ้น มีรถปอร์เช่คันสีแดงคันหนึ่ง แล่นมาหาเราอย่างเร็ว น้องชายตะโกนลั่น “พี่จุนเหยา ระวัง!” เขาผลักฉันออกไป และโดนรถชนแทน

อันอี้โดนกระแทกจนตัวกระเด็น รถปอร์เช่เลี้ยวโค้งและขับหนีไปอย่างไร้ร่องรอย ฉันกอดน้องชายเอาไว้เหมือนคนบ้าคลั่งและรีบพาเขาไปโรงพยาบาลในที่สุด

สิบห้าชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดการพยายามช่วยชีวิตน้องชายไว้ก็ทำให้เขารอดชีวิต แต่เขาต้องกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง ซึ่งค่ารักษาพยาบาลแต่ละวันก็แพงมาก

ฉันแจ้งตำรวจแล้ว แต่ฉันเห็นป้ายทะเบียนไม่ชัด แถมบริเวณนั้นก็ไม่มีกล้องวงจรปิด ทำให้หารถที่ก่อเหตุไม่พบ

แต่จุนเหยาคิดว่าตัวเองเคยเห็นรถคันนั้น เพราะตอนที่วิ่งหนีออกมาจากวิลล่า เธอเห็นรถคันนั้นจอดอยู่ที่ด้านหลังคฤหาสน์

เขาคือผู้ชายที่ชื่อหยินเฉิงเหยาคนนั้น! เขาเกลียดฉัน และเขาก็พยายามจะฆ่าฉันด้วย!

ฉันเกลียด เกลียดตัวเองเป็นได้แค่ผู้หญิงน่าเกลียดคนหนึ่งที่หาความยุติธรรมให้น้องชายไม่ได้ ฉันทำอะไรไม่ได้เลย

แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดตอนนี้คือค่ารักษาพยาบาลของน้องชาย

บริษัทขนส่ง รวมทั้งร้านที่จ้างฉันทั้งหมดโทรศัพท์มาหาและบอกว่าไม่ต้องไปทำงานแล้ว แถมยังถามฉันอย่างคลุมเครืออีกด้วยว่าโกรธไม่ไหวแล้วใช่ไหม

หยินเซิงเหยาอีกแล้ว!

แต่เขาทั้งรวย มีอำนาจขนาดนั้น ฉันจะเอาอะไรไปสู้เขาได้ล่ะ?

ฉันกลับไปที่ห้องเช่าจน ๆ บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่ซื้อมาจากตลาดขายของเก่า ซึ่งฉันเตรียมไว้ให้น้องชายเพื่อเป็นของขวัญ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสได้ใช้แล้ว

ฉันเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เพื่อลองหาว่ามีที่ไหนรับสมัครงานบ้าง และยังโพสถามในเว็บป๋ายตู้ อีกด้วย ไม่นานนักก็มีคนเข้ามาตอบ เขาถามว่าฉันเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ถ้าเป็นผู้หญิง ก็ให้ไปทำไลฟ์สด อันนี้หาเงินได้ดี

ฉันคลิกเปิดแพลตฟอร์มไลฟ์สดที่ใหญ่ที่สุด ผู้หญิงที่กำลังไลฟ์สดเหล่านั้น ทั้งสดใส สวย ดูเย้ายวนและมีเสน่ห์ พวกหล่อนทั้งร้องทั้งเต้น ไม่ว่าจะร้องเพราะหรือไม่ ผู้ชมก็ยังให้ของรางวัล นักไลฟ์สดหญิงยอดนิยมบางคนสามารถทำรายได้หลักหมื่นในการไลฟ์สดเพียงแค่หนึ่งครั้ง

จุนเหยาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ อย่างฉันจะไปเป็นไลฟ์สดได้เหรอ? หรือจะทำการแสดงประหลาดเหรอ?

ขณะกำลังจะปิดหน้าเว็บ สายตาหันไปเห็นห้องไลฟ์สดห้องหนึ่งกำลังไลฟ์สดเกี่ยวกับผี

มือเรียวคลิ๊กเปิดดู คนไลฟ์สดเป็นผู้ชาย เขากำลังถ่ายทอดสดในบ้านผีสิง และบรรยากาศก็น่ากลัวมาก

ฉันดูจนจบ คนที่ไลฟ์สดคนนั้นก็ไม่ได้เจอผีจริง ๆ แค่ทำให้บรรยากาศน่ากลัว ตื่นเต้น ก็มีผู้ชมจำนวนเยอะแล้ว หนำซ้ำยังได้รับของรางวัลอีกเยอะแยะ มันล่อใจฉันมากจริง ๆ

การไลฟ์สดแบบนี้ ผู้ชมส่วนใหญ่จะดูผี ไม่ได้สนใจหน้าตาของคนไลฟ์ แบบนี้แหละที่เหมาะกับฉัน

พูดแล้วก็ทำเลย ฉันเอาเงินก้อนเดียวอันน้อยนิดที่มีอยู่ไปซื้อโทรศัพท์ แบบที่กล้องมีความละเอียดสูงและแบตเตอรี่ทนทาน โชคดีที่ได้เจอกับเพื่อนร่วมงานก่อนหน้านี้อีก เขาช่วยฉันสมัครแพ็คเกจรายเดือนไม่จำกัดปริมาณการใช้งาน

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ทันทีที่ฟ้ามืดฉันก็ออกเดินทาง

หญิงสาวเลือกคลินิกร้างที่หมู่บ้านในเมือง มันห่างจากบ้านของฉันไม่ไกลนัก

เมื่อไปถึงทางเข้าคลินิก ฉันก็ใช้มือถือลงทะเบียนทีวีพร้อมเปิดกล้องไลฟ์สด ห้องนี้มีชื่อเรียกว่า การเดินทางสยองขวัญสู่คลินิกผีสิง
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 255

    เธอหยุดชั่วคราวและกล่าวอย่างยิ้ม ๆ อีกครั้งว่า “ฉันยังมีคำขอที่ไม่สมเหตุสมผลอีกข้อหนึ่ง หวังว่าคุณหยวนจะตกลง”“เรื่องอะไรเหรอคะ?” ฉันไม่พอใจเล็กน้อยกับสายตาที่มีความดูถูกเหยียดหยามของเธอ แต่ฉันก็ยังถามอย่างเก็บอารมณ์เธอพูดว่า “ในการไลฟ์สดครั้งนี้ มีบางฉากที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่าย ฉันอยากให้คุณหยวนได้โปรดอธิบายให้ผู้ชมฟังในการไลฟ์สดครั้งต่อไปด้วย เพื่อไม่ให้คนอื่นเข้าใจลูกเทียนของเราผิด”ใจของฉันสงบลงและรอยยิ้มบนใบหน้าได้เปลี่ยนเป็นไม่เต็มใจเล็กน้อย “คุณนายเสวีย การไลฟ์สดของฉันเป็นการไลฟ์สดจับผีไม่ใช่การไลฟ์สดเกี่ยบกับความรู้สึก”คุณนายเสวียพูดอย่างสุภาพแต่ไม่ยอมปฏิเสธ “ฉันก็กลัวว่าจะทำลายชื่อเสียงของคุณเหยาเหมือนกัน ถึงอย่างไรคุณก็เข้าใจสถานะของตระกูลเราในเมืองจินหลิงชัดเจนอยู่แล้ว ถ้าเกิดทำให้คนอื่นเข้าใจคุณเหยาผิดว่าประจบและแอบอิงผู้มีอิทธิพลก็คงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่”สีหน้าของฉันเย็นลงมา นี่เป็นการเปลี่ยนวิธีที่จะบอกว่าฉันกำลังประจบและแอบอิงผู้มีอิทธิพลฉันยิ้มจาง ๆ “คุณนายเสวีย ไม่รู้ว่าคุณชายเสวียเคยบอกคุณไหมว่าฉันเป็นคนรักษาอาการป่วยของเขาให้หายดี”คุณนายเสวียตะลึงไปคร

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 254

    ยังไม่ถึงสองวัน ชาวเน็ตผู้หญิงที่ซื้อสบู่ทำมือเหล่านี้ไปก็มาโพสต์ที่หมวดยา พวกเธอพูดอย่างตื่นเต้นว่าสบู่ทำมือนี้ใช้ดีมาก ๆ พึ่งจะใช้ไปไม่กี่วันสภาพผิวก็ดีขึ้นมาก ริ้วรอยตรงขอบตาและมุมปากต่างก็ตื้นขึ้นเยอะด้วยมีหญิงสาวนักรบสายขาวคนหนึ่งบอกว่าบนใบหน้าของเธอมีสิวเยอะมาก เมื่อก่อนนี้เธอใช้เครื่องประทินผิวเยอะเยอะหลายชนิด แต่ก็ไม่ได้ผล และนั่นทำให้เธอเป็นทุกข์มาก ๆ แต่หลังจากที่เธอได้ใช้สบู่ทำมือ สิวบนใบหน้าของเธอก็หายไป และไม่มีวี่แววว่าจะเกิดขึ้นมาอีก เธอยังปล่อยภาพเปรียบเทียบก่อนและหลังออกมาเป็นพิเศษอีกด้วยในไม่ช้า สบู่ทำมือนี้ก็ถูกอัปโหลดลงบนนักเล่นแร่แปรธาตุเน็ตเวิร์กทั้งหมด และนักเล่นแร่แปลธาตุผู้หญิงจำนวนมากต่างก็ฝากข้อความต้องการจะซื้อไว้ทางบริษัทเครื่องสำอางก็มีผลตอบรับกลับมาว่าได้กำหนดสูตรสบู่ทำมือแล้วสามชนิด ชนิดที่หนึ่งคือ กลิ่นหอมของหอมหมื่นลี้ที่ใช้สำหรับขาวใส ชนิดที่สองคือกลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ที่ใช้สำหรับป้องกันสิว และอีกหนึ่งชนิดก็คือกลิ่นหอมของว่านหางจระเข้ที่ใช้สำหรับให้ความชุ่มชื้นเป็นพิเศษผลลัพธ์ของทั้งสามชนิดต่างก็ดีมาก ๆ และทีมผู้บริหารของบริษัทก็พร้อมที่จะทำ

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 253

    เมื่อมองดูรถของพวกเขาหายไป ฉันก็แอบถอนหายใจในใจ ถึงแม้ว่าคุณนายเสวียจะลืมช่วงความตายของคุณชายเสวียไปแล้ว แต่ความเจ็บปวดที่เหมือนโดนกรวยแหลมคมแทงทะลุเข้าไปในใจก็ยังฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของเธอฉันยักไหล่ ถึงอย่างไรฉันก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ฉันไม่สามารถขอให้ทุกคนมาชอบตัวเองได้หรอกร่างบางกลับมาถึงห้องก็นอนหลับอย่างสบายใจ จนเช้าวันรุ่งขึ้นก็โดนปลุกให้ตื่นโดยเสียงเคาะประตูอย่างแรงฉันหาวหวอดพลางเดินไปเปิดประตูห้อง แล้วก็เห็นถังหมิงหลียืนอยู่นอกประตู เขาถือกระเป๋าสัมภาระธรรมดาใบหนึ่ง เขาหน้าซีดเผือดมาก ราวกับว่าไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืนเพราะรีบกลับมาเมื่อเขาเห็นฉันก็รีบโผเข้ามากอดไว้แน่น ทำให้ใบหน้าของฉันฝังอยู่ที่คอของเขาอย่างแรงและเขาก็พูดขึ้นทันที “ก่อนหน้านี้ฉันอยู่บนเกาะหิมะตลอด ฉันไม่รู้เลยว่าเธอว่าได้เจอกับอันตรายแบบนั้น ไม่อย่างนั้นฉันต้องรีบกลับมาช่วยเธอโดยเร็วที่สุดแน่นอน”ฉันยิ้มออกมา “เป็นเพราะอย่างนี้เองเหรอ วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นอะไร”เขาจับหน้าของฉันไว้แล้วก้มหน้าลงจูบอย่างเร็วฉันตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วรีบผลักเขาออก พลันพูดอย่างร้อนใจ “นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”“ใช่ ฉันบ้าไปแ

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 252

    พลังที่เก้าเอ่ยแทรก “หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ที่จริงผีตัวนี้มีชีวิตและมีเนื้อหนัง แค่เนื้อหนังของมันก็คือทั้งหมดของโรงเรียนแห่งนี้เท่านั้นเอง”ราชาตัวจริงแห่งเจิ้งหยางยังกล่าวอีกว่า “ฉันไม่ได้เจอผีที่มีเลือดเนื้อในร่างกายมนุษย์แบบนี้มาหลายปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะยังมีอยู่ในโลกมนุษย์”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถึงแม้ว่าในตอนนี้ในโลกมนุษย์จะขาดแคลนพลังปราณ แต่อารมณ์เจ็ดอายตนะหกของผู้คนก็ยังแข็งแกร่งมากขึ้น” พลังที่เก้าพูดขึ้น “ผีก็มากขึ้นเรื่อย ๆ”หัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ก้อนนั้นเริ่มเผาไหม้และควันหนาค่อย ๆ ลอยออกมา ผีใบหน้าสีดำตัวนั้นเผยหน้าตาที่แสนเจ็บปวดออกมา พลันกำแพงรอบ ๆ ก็เริ่มลุกไหม้ขึ้นมา เปลวไฟได้ลุกลามไปอย่างรวดเร็วและพวกเราก็ได้วิ่งออกมาจากโรงเรียนแห่งนั้น อาคารร้างทั้งหลังล้วนจมลงไปในเปลวไฟ ริ้วลิ้นแห่งเปลวไฟยังกระโจมอยู่อย่างไม่หยุดยั้ง ดูเหมือนว่าฉันจะเห็นวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นไปในอากาศด้วยแสงไฟ“อ๊าก!” ในที่สุดผีใบหน้าสีดำก็ปรากฏขึ้นมาในเปลวไฟ มันโดนไฟเผาจนเล็กลงเรื่อย ๆ และมองไม่เห็นอีกต่อไปฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกยาว ๆ ในที่สุดก็จบลงแล้ว จะไม่มีเกมส์แห่งความตายอีกต่อไปแล้ว และก

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 251

    เมื่อมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เปื้อนเลือดของคุณชายเสวีย ในใจของฉันก็รู้สึกเหน็บหนาวขึ้นมาเป็นพัก ๆ[เป็นไปไม่ได้มั้ง คุณเสวียตายแล้ว?][จะเป็นไปได้ยังไง ถึงแม้ว่าคุณเสวียจะมาเข้าร่วมไลฟ์สดแค่ชั่วคราว แต่จะตายง่าย ๆ แบบนี้ได้อย่างไร? เขาเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้เชียวนะ][ใครบอกว่าจะไม่มีคนตาย? ทุกครั้งที่แอดมินไลฟ์สดล้วนอันตรายมาก แต่ก็ยังเอาชีวิตรอดจากภัยอันตรายมาได้หลายครั้ง เมื่อก่อนที่จอมเผด็จการไม่ตายก็แค่โชคดีมากเท่านั้นเอง พวกคุณคิดว่าพวกเขาจะมีรัศมีของตัวเอกจริง ๆ เหรอ?][แอดมิน ฉันคือคนใช้ของครอบครัวคุณเสวีย เมื่อสักครู่แม่ของเขาก็ดูไลฟ์สดอยู่ แต่ตอนนี้ได้เป็นลมหมดสติไปแล้ว คุณเตรียมใจรอรับความโกรธของตระกูลเสวียได้เลย][คนข้างบนที่อาศัยบารมีคนอื่นมาอวดเบ่งชาวบ้าน ถ้าพวกคุณมีความสามารถก็ไปจัดการกับผีใบหน้าเองสิ จะระบายอารมณ์ใส่แอดมินทำไม?][แอดมิน...จะมีชีวิตกลับมาไหม?]ขณะนี้ในใจของฉันว่างเปล่า ฉันคุกเข่าลงบนพื้นและกอดหัวของเสวียห้าวเทียนไว้ ทั้งยังรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วร่างกายฉันและคุณชายเสวียไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แต่เขากับฉันได้ร่วมเป็นร่วมตายกันมาในเกมส์แห

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 250

    เพี๊ยะ เพี๊ยะ!  ไฟในเมรุเผาศพดังขึ้นและลัดวงจร กระแสไฟฟ้ารวมตัวกันในมือของฉันจนกลายเป็นก้อนใหญ่  [ว้าว ใช้กระแสไฟฟ้าหนึ่งแสนโวลต์ควบแน่นเป็นสายฟ้าก้อนกลม แอดมินเธอเก่งขั้นเทพเลยอ่ะ]  [แรงดันไฟฟ้าสูงเท่าหนึ่งแสนโวลต์ที่ไหนกัน!]  [ฉันพูดเกินจริงไม่ได้เหรอ? คุณจะยุ่งเกินไปแล้ว?]  “คุณเสวีย หลบไปเร็วเข้า!” ฉันตะโกนเสียงดังแล้วโยนกระแสไฟฟ้าในมือออกไป  ตูม!  เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น กระแสไฟฟ้าพุ่งเข้าใส่ร่างของผีกองกอย ร่างของมันเปล่งแสงสีม่วงออกมาและส่งเสียงร้องเหมือนสัตว์ป่า แต่สุดท้ายร่างกายก็ไหม้กลายเป็นศพไหม้เกรียม  “เร็วเข้า เอามันเข้าไปในเตาเผาศพ!” ฉันและเสวียห้าวเทียนอดทนต่อกลิ่นเหม็นเน่าเพื่อยกผีกองกอยขึ้น แล้วรีบเข้าไปในห้อง พร้อมเปิดเตาเผาศพและโยนศพเข้าไป  บึ้ม!  ในเตาเผามีเปลวไฟลุกโชนออกมา ผีกองกอยดิ้นทุรนทุรายอย่างดุเดือด ฉันตะโกน “ปิดประตู!”  ประตูเตาเผาได้ปิดลงเสียงดังปัง เสียงดิ้นรนดังออกมาจากด้านใน ศพถูกเผาเป็นเวลานานมากก่อนที่จะหยุดลง และท้ายที่สุดก็มีเศษกระดูกออกมาจากรูด้านหลัง  กระดูกไม่ได้ถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านทั้งหมด แต่เผาแล้วกลายเป็นเศษเล็ก ๆ พวกมัน

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 52

    มันคือหน้ากากสีขาวอันหนึ่ง เมื่อมองดูแล้วก็เป็นสีขาวซีด ๆ ธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ภายใต้แสงจันทร์เช่นนี้ มันกลับยิ่งเพิ่มความสยองขวัญขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเจน เมื่อมาถึงโรงงานเคมี ฉันก็เปิดห้องไลฟ์สด และตั้งชื่อว่า ‘ค่ำคืนสยองขวัญเมื่อยี่สิบปีก่อน ไขความลับโรงงานร้าง’ ทันทีที่เปิดไลฟ์ ก็มีผู้คนกว่า

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 14

    ฉันเอาความคิดของผู้ชมไปพูดกับทั้งสองคน แน่นอนว่าหยินเฉิงเหยาไม่รู้ว่าฉันกำลังไลฟ์สดอยู่หยินเฉิงเหยาหน้านิ่ง “ผู้จัดการชองโรงแรมเอมส์ คนปัจจุบันก็คือลูกเขยของประธานโรงแรม ว่ากันว่าตอนแรกเขาเข้ามาทำงานที่โรงแรมในตำแหน่งผู้จัดการล็อบบี้อยู่ไม่กี่วัน ต่อมาถูกลูกสาวของประธานชอบเข้าเลยแต่งงานในเวลาต่อมา

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 13

    ถังหมิงหลีพยายามใช้แรงเปิดประตูลิฟต์ ภายในมันมืดมากจนมองไม่เห็นลิฟต์เลยด้วยซ้ำ“เดินลงบันได!” พวกเราสองคนรีบวิ่งไปที่บันไดหนีไฟ ประตูบันไดถูกล็อคด้วยท่อพลาสติก ถังหมิงหลีจึงรีบดึงกริชออกจากรองเท้าของเขาแล้วตัดท่อออกเพื่อเปิดประตู ฉันตกใจมาก ท่อพลาสติกชนิดนี้มีลวดเหล็กอยู่ข้างใน แต่สามารถใช้กริชเล

  • ไลฟ์สดสยองขวัญ   บทที่ 12

    หยินเฉิงเหยาเหลือบมองมาที่ฉัน เห็นแบบนั้นฉันเลยรีบเข้าไปในห้องไปถังหมิงหลีถามด้วยความประหลาดใจ “มีอะไรรึเปล่า? เจอผีเข้าแล้วหรอ ผีออกมาแล้ว?”มือเรียวเช็ดเหงื่อที่หน้าผากพลางตอบ “ไม่มีอะไร นายรีบกินก่อนดีกว่า” พวกเราสองคนดื่มไปพูดคุยไป แต่ฉันมักจะชอบใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนกระทั่งถึงเวลาเท

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status