ไอร่อนแมน มีจุดอ่อนอะไรที่แฟน ๆ ควรรู้?

“แผลที่คอที่จริงต้องติดพลาสเตอร์หน่อย” “ไม่ต้องหรอกค่ะ มีนค่อนข้างรีบน่ะค่ะคุณหมอ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว….” “ให้เขารอสักหน่อยคงไม่ถึงกับตายหรอกมั้งครับ!!” พี่หมอกวินทร์ (หมอขิม) ผู้แสนเย็นชา ปากร้าย จอมซึนตัวพ่อ น้องมินตรา สาวสวย CEO บริษัทออกแบบและตกแต่งภายในชื่อดัง สาวมั่นแห่งยุค เมื่อทั้งคู่มาเจอกันในสถานการณ์ที่เขาเป็นแพทย์เจ้าของไข้ และเธอ คือผู้ป่วยตัวแสบที่จ้องจะกินหมอ แต่ๆๆ....เรื่องไม่ได้ง่ายแบบนั้นเมื่อ.... นางเอกของเรา จีบพระเอกอยู่ดีๆก็ถูกแม่เลี้ยงบุกมาตบถึงห้องพักเลยจ้า โอ้แม่!! แรงมากก จากหมอจอมซึน เย็นชา เธอจะละลายหัวใจหมอกวินทร์ได้หรือไม่ ....... อย่าลืมติดตามกันนะคะ รับรองว่า แซ่บ เผ็ด!! มันส์ เลือดพุ่ง ไม่แพ้คู่อื่นเลยจ้าา...... แอบบอกไว้ก่อนว่าพี่หมอมีบุคลิคขัดแย้งราวกับมี 2 คน ในร่างเดียวนะคะเมื่ออยู่กับแฟน พี่หมอจะเปลี่ยนไป

พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชา x ไอริน] ผู้ชายอันตรายที่ใครๆต่างก็กลัว แต่ทำไมเธอกลับมองว่าเขาน่ารักขนาดนี้กัน นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า ความรักทำให้คนตาบอด "บ้านอยู่ไหน จะไปส่ง" "ไม่เป็นไรค่ะ นะ..หนูกลับเองได้" "กลัวกูไปปล้นบ้านว่างั้น?" "คือ.." "เออ งั้นก็กลับเองแล้วกัน!" ราชา วิศวะปี4 หน้าโหดแต่อยู่ในโหมดโหดเหมือนกันกับหน้านั่นแหละ ชอบของหวาน นิสัย ใครพูดไม่รู้เรื่องก็ตบหมดอ่ะ "มึงอย่าทำหน้าอ้อนตีนไอริน" ไอริน นิเทศปี2 สาวแว่นใจกล้าเกินร้อย เห็นดูติ๋มๆแต่ขี้อ่อยมาก นิสัย อย่าให้ต้องโมโห เพราะจบไม่สวยสักราย "แค่พี่จุ้บตรงนี้ หนูก็จะหายเจ็บ" เอซ/แอล วิศวะปี4 สองแฝดที่รักกันดี ชอบอะไรเหมือนๆกัน นิสัย ขี้แกล้ง ชอบปั่นหัวเพื่อน โดยเฉพาะกับราชา "ถ้ามันทิ้งน้อง พวกพี่พร้อมเสียบ"

ขวัญข้าว ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย ในนิยายที่เธออ่าน แถมยังอยู่ในตอนที่เสียตัวให้พระรองสุดเย็นชา และ ไม่ชอบเธอ นั้นคือต้นเหตุของความเจ็บปวดที่นางร้ายจะได้รับ

อย่าเอาใจลงมาเล่น เขาเตือนเธอตั้งแต่ครั้งแรก ไม่มีทางหวั่นไหวให้เขาแน่ เธอบอกตัวเองมาตลอด ทว่ากลายเป็นเขาที่เสพติดเธอจนเหมือนจะลงแดงตายหากวันไหนไม่ได้กอดไม่ได้หอม และกลายเป็นเธอที่เทใจให้เขาจนหมดหน้าตัก!

จากเหตุเครื่องบินตกทำให้เธอและเขากลายเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาร่วมประสบชะตากำเดียวกัน ความโชคร้ายทั้งหมดของเขานั้นเป็นเพราะพ่อของเธอกระทำทั้งสิ้น ตอนที่เธออายุได้เพียงแปดขวบ และเขาอายุได้เพียงสิบขวบ ผู้พาเธอไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์ เธอคิดว่าท่าทางที่ดูใจและหวังดีของเขานั้นออกมาจากใจเขาจริงๆ เธอไม่รู้เลยว่านี่มันเป็นการแก้แค้น ในระยะเวลาสิบปี เธอคิดมาตลอดว่าเขานั้นเกลียดเธอ เขาช่างอ่อนโยนและมีเมตตากับโลกใบนี้เหลือเกิน แต่ไม่เคยมีให้กับเธอเลย เขาไม่ให้เธอเรียกเขาว่า “พี่ชาย” เธอจึงทำได้เพียงแค่เรียกชื่อของเขา-มาร์ค เทรมอนต์, มาร์ค เทรมอนต์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมันฝังลึกลงไปยังก้นบึ้งในจิตใจของเธอ

ฉันเป็นมนุษย์หมาป่าที่กำลังตั้งครรภ์ที่กำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ลูกในท้องคือทารกเลือดผสมระหว่างฉันกับจัสตินแท้ที่เป็นแวมไพร์ เมื่อความเจ็บปวดจากการคลอดจู่โจม จัสติน คู่แท้ของฉันซึ่งเป็นแวมไพร์ ได้ขังฉันไว้ในโลงน้ำแข็งที่สลักด้วยอักขระเพื่อจะยับยั้งการคลอดบุตร ฉันกรีดร้อง ฉันอ้อนวอนเขา แต่เขากลับพูดเพียงคำเดียวว่า "รอก่อน" ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนรักในวัยเด็กของเขา นั่นคือไอโซลด์ แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้ใช้เวทมนตร์โลหิตทมิฬเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่ต้องมีเพศสัมพันธ์ บุตรแวมไพร์คนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในรอบหนึ่งพันปีจะได้รับพรสูงสุดจากต้นตระกูล ซึ่งจะช่วยชำระล้างสายเลือด และทำลายคำสาปโลหิตที่กัดกินพวกเรามาหลายชั่วอายุคน "เกียรตินั้นเป็นต้องของบุตรของไอโซลด์" จัสตินกล่าว เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้าได้รับความรักจากข้าไปแล้ว เกรซี่ โลงน้ำแข็งนี่แค่ช่วยรับประกันว่าเจ้าจะคลอดหลังจากนาง" ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของมดลูกฉีกกระชากร่างฉัน ฉันอ้อนวอนขอให้เขาพาฉันไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์วารีโลหิต เขาก้มลงมา นิ้วเย็นเยียบเชิดคางฉันไว้ ริมฝีปากเขาประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป็นดั่งคำขู่ "เลิกแสดงละครเสียที ข้าน่าจะดูออกตั้งนานแล้วว่าเจ้าไม่เคยรักข้า เจ้ามันก็แค่พวกนอกรีตในโลกมนุษย์หมาป่า เจ้าเพียงต้องการอำนาจและตำแหน่งของข้าเท่านั้น" "เจ้ามันสิ้นคิดถึงขนาดกล้าเอาลูกของเรามาเสี่ยงกับวิถีหมาป่าชั้นต่ำ เพียงเพื่อทำลายพรสูงสุดจากบรรพบุรุษ...เจ้ามันยาพิษชัดๆ" น้ำตานองหน้า ร่างกายฉันสั่นเทาจนเสียงแตกพร่า "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว—ข้าหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ข้าจะยอมทำคำสาบานเลือด ข้าไม่สนเรื่องพรนั่นหรอก ข้าต้องการแค่ท่าน!" เขาสะบัดเสียงหัวเราะเยาะ ในดวงตาฉายแววความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ "ถ้าเจ้ารักข้า เจ้าคงไม่วิ่งไปหาแม่ของข้า เจ้าคงไม่วางยาพิษความคิดของนางให้ต่อต้านไอโซลด์" "ข้าจะกลับมาหลังจากที่นางได้รับพรแล้ว ยังไงเสีย บุตรที่เจ้าอุ้มท้องก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน" เขายืนเฝ้าอยู่ด้านนอกสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ไอโซลด์กำลังทำพิธี โดยไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขามองเห็นแสงแห่งพรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของไอโซลด์ เขาออกคำสั่งให้ทาสโลหิตของเขาปล่อยฉัน แต่เสียงของทาสโลหิตสั่นด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน...เลดี้ เกรซี่และบุตร...สัญญาณชีพของพวกนาง...หายไปแล้ว" ในชั่วพริบตานั้น โลกของจัสตินก็พังทลายลง