01 เป็นนางร้าย

เสียงดนตรีดังกระหึ่มจากภายในฮอลล์จัดเลี้ยงหรูหรากลางใจเมือง แสงไฟสีทองสาดสะท้อนผ่านแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงลงบนผู้คนที่สวมชุดราตรีและสูทหรูอย่างพร้อมเพรียง เสียงหัวเราะเบา ๆ คลุกเคล้ากลิ่นไวน์และน้ำหอมราคาแพงสร้างบรรยากาศราวกับอยู่ในงานของเหล่าดารา ไม่ใช่งานเลี้ยงนักศึกษาของมหาวิทยาลัยอันดับต้น ๆ ของประเทศ

มินนี่ หรือชื่อจริงว่า มินตรา นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างเวทีในชุดเดรสผ้าซาตินสีเลือดหมูที่เว้าหลังลึกจนเห็นแนวกระดูกสันหลัง ผมยาวสีน้ำตาลประกายทองถูกรวบขึ้นอย่างมีศิลป์เผยให้เห็นลำคอระหง และเครื่องประดับไข่มุกแท้ที่ไม่ต่างจากมงกุฎของราชินี เธอกวาดตามองไปรอบงาน ดวงตาเฉี่ยวจัดเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ทว่าแฝงความไม่มั่นคงบางอย่างอยู่ลึก ๆ

เธอเป็นสาวสวยแซ่บ บ้านรวยมีหน้ามีตาในสังคม ด้วยนิสัยเย่อหยิ่งทรนง เธอไม่เคยก้มหัวมองใคร แถมยังวางตัวเป็นนางร้ายคอยขัดขวางผู้หญิงคนอื่นที่อยากเข้าหาคนที่เธอหมายปอง โดยเฉพาะพิมพ์เธอเป็นผู้หญิงที่พระเอกให้ความสนใจ

แต่มีเหรอเธอจะยอมผู้ชายที่เธอต้องการเธอต้องได้ไม่ว่าจะมีผู้ชายคนที่ดีกว่าหล่อกว่าหรือรวยกว่าก็ตาม

คืนนี้คือโอกาสดี... เธอต้องให้เขารู้ว่าไม่มีใครเหมาะกับเขาเท่าเธอ

สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและใบหน้าคมเข้ม เขาคือก๊อต รุ่นพี่ปีสี่แห่งวิศวกรรมศาสตร์ที่ใคร ๆ ต่างก็หมายปอง เขาเป็นคนเดียวที่เธอหลงรักและเป็นคนเดียวที่ไม่เคยมองเธอกลับมาเลยแม้แต่น้อย

“คืนนี้ต้องได้!” มินนี่พึมพำกับตัวเองพลางกวาดนิ้วเรียวยาวไปตามลำคอขวดไวน์ข้างตัว ก่อนจะหยิบของบางอย่างจากกระเป๋าเครื่องสำอาง ยาเม็ดเล็กจิ๋วที่ไม่มีรส ไม่มีกลิ่น และไม่มีใครเอะใจเมื่อมันละลายหายไปในไวน์แดง

เธอหันไปหยิบกระดาษโน้ตจากกระเป๋า แล้วเขียนข้อความสั้น ๆ "มาหาเราที่ห้อง 1103 คืนนี้มีอะไรจะให้" พร้อมกับเขียนชื่อ ‘พิมพ์’ ต่อท้าย เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างเย้ยหยัน จะให้เขามาหาในชื่อของผู้หญิงที่เขาชอบ แล้วพบกับเธอแทนยังไงล่ะ

ทั้งหมดถูกจัดฉากเรียบร้อย: ไวน์หนึ่งขวด จดหมายหนึ่งใบ และบริกรหนึ่งคนที่ได้รับทิปหนักเพื่อส่งสิ่งเหล่านี้ให้ถึงตัวก๊อตก่อนใคร

...แต่เธอไม่รู้เลยว่า ใครอีกคนที่แอบมองเธออยู่ พีท รุ่นพี่ปีสี่อีกคน หน้าตาดี เงียบขรึม และมีชื่อเสียงในหมู่สาว ๆ ว่าเป็นเจ้าชู้เงียบ เขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเธอ แต่สายตาในคืนนี้กลับเต็มไปด้วยความสงสัยปนระแวง

เพราะเขาก็ชอบผู้หญิงที่ชื่อพิมพ์ แม้จะไม่ได้บอกให้ใครรู้เหมือนพระเอก ทุกครั้งที่เธอทำร้ายหรือหาเรื่องพิมพ์ เขามักจะเข้ามาปกป้องพิมพ์เสมอ เธอเกลียดเขาเกลียดทุกคนที่ชอบพิมพ์ เธอมีดีอะไรถึงชอบเธอขนาดนั้น

“ดูนั่นสิ ไม่ใช่ใหญ่มินนี่ใช่ไหม ก็สวยอยู่หรอกแต่นิสัยแบบนี้ก็ไม่เอานะ เพื่อนยังไม่มีผู้ชายก็ไม่เอาแล้วผู้หญิงแบบนี้”

“ได้ข่าวว่าชอบรุ่นพี่ปี 4 แต่เขาไม่เล่นด้วยก็เลยเอาไปลงใส่คนที่รุ่นพี่คนนั้นชอบนั่นไง พิมพ์”

“อย่างกับนางฟ้ากับนางปีศาจ เป็นรุ่นพี่ปี 4 ฉันก็คงเลือกพิมพ์ ทั้งสวยทั้งน่ารักแถมยังนิสัยดีไม่เหมือนยายมินนี่”

“อย่าเสียงดังสิเดี๋ยวได้ยินเข้าจะเป็นเรื่องหรอก”

เสียงคนในงานพูดกันดังกระหึ่ม จงใจพูดเข้าหูมินนี่ พวกเธอเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกัน ไม่ก็คนที่รู้ฤทธิ์เดชของมินนี่ จะว่าไปใครจะชอบเธอต่างก็บอกว่าเธอเป็นนางร้าย “ทำทุกอย่างเพื่อคนที่เรารักและอยากครอบครองนั่นไม่ใช่ความรักเหรอ”

เธอยกแก้วไวน์ทรงสูงขึ้นมาดื่มติดกันหลายแก้วแล้ว คืนนี้ต่อให้เขาจะไม่ชอบเธอ แต่ก็คงไม่ปฏิเสธเธอหรอกเธอเชื่อแบบนั้น

“พ่อเสียหนุ่ม วันนี้มีใครจริงแจ่ม ๆ บ้าง”

พีทตื่นจากภวังค์เมื่อเพื่อนเรียก เพราะเขากำลังจ้องมองมินนี่อยู่เงียบๆ แต่แล้วก็ไม่อ่านละสายตาจากเธอ เข้าพินิจวิเคราะห์เธอก็สวยใช้ได้ถ้าไม่ใช่เพราะนิสัยแย่ๆ คงจะมีแต่คนรุมจีบ

“ไม่มีใคร...ถ้าพ่อแก่ขัดก็พอมีอยู่บ้าง”

เขาพูดพรางมองมินนี่ ตอนนี้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ เพราะแอลกอฮอล์

“อย่าไปสนใจเด็กใหม่คนนั้นเลย นายไม่รู้เกียรติศักดิ์ของเธอเหรอ”

กลุ่มเพื่อนพูดพรางหัวเราะใครไม่รู้บ้างว่าเธอเป็นยังไง ข่าวของเธอมีไม่เว้นวัน โดยเฉพาะล่าผู้ชายไปกิน แถมยังชอบแกล้งผู้หญิงคนอื่นอีกด้วย ก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่าแต่คนอื่นก็ว่ามาแบบนั้น

“ใครจะไปสนยัยนั่นวะ...ให้ฟรีก็ไม่เอา”

เขาพูดจากใจจริง คนที่ทำร้ายพิมพ์เขาจะไปชอบได้ไงจะเกลียดมากกว่า

ห้องพักชั้นสิบเอ็ดของโรงแรมหรูใกล้มหาวิทยาลัยเงียบสนิท

เมื่อมินนี่เดินโซเซเข้ามา มือของเธอสั่นน้อย ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปหลายแก้วเพื่อกลบความกังวล แต่เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอวางแผนไว้มันกำลังผิดเพี้ยน

เพราะไวน์แก้วนั่นที่เธอตั้งใจจะส่งให้ก๊อต... กลับไปอยู่ในมือของพีท

และจดหมายที่เธอเขียนชื่อพิมพ์ไว้... บริกรส่งผิดคน

“เธอ... พิมพ์?” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นเมื่อร่างสูงในชุดเชิ้ตหลุดลุ่ยก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ และดวงตาแดงวาบด้วยฤทธิ์ของบาง แสงไฟสลัวที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อไม่ให้เขารู้ตัวว่าเป็นเธอได้ใช้ประโยชน์แล้ว

“ห้องนี้...ของฉัน...” มินนี่พึมพำก่อนจะเบลอ จนหนักอึ้ง เธอเห็นเพียงเงาร่างชายหนุ่มราง ๆ ที่เดินเข้ามาใกล้ แล้วร่างของเธอก็ถูกอุ้มขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย

เธอกำลังนอนหลับไม่ใช่เหรอ หลังจากอ่านนิยายจบก็ด่านางร้ายไปยกใหญ่ ผู้หญิงอย่างเธอทำไมต้องไปง้อผู้ชายคนเดียวด้วย แถมยังลงเอยกับพระรองก็ดีแล้วไม่ใช่หรอเขาก็หล่อนี่ เธอจำได้ว่าตัวเองหลับสนิท ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ ห้องนี้เป็นของใคร หรือเป็นเพราะอินนิยายจนเก็บมาฝัน

“อย่า...” เธอพยายามพูด แต่ริมฝีปากกลับหนักเกินไป

โลกทั้งใบเหมือนถูกกลืนด้วยไอน้ำร้อนและเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นรัว... เธอเห็นภาพเบลอของชายหนุ่มที่ก้มลงจูบเธออย่างรุนแรง และเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังก้องข้างหู

ใบหน้าหล่อเหลาจมูกเป็นสั่นดวงตาคมเข้มแถมยังมัดกล้าแน่นๆบริเวณหน้าท้อง กลิ่นตัวหอมๆให้ความรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายแค่ไหน

ซอกคอขาวจูบปากหนาดูดตึงกัดจนเป็นรอย ร่างกายของเธอตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านเธอคงบ้าไปแน่ๆ ต่อให้เป็นความฝันเธอก็คงไม่ใจง่ายขนาดนี้

‘นี่ฝันใช่ไหม...’

“ฉันจะทำให้เธอมีความสุข... พิมพ์...” เสียงกระซิบชิดริมแก้มที่เปียกชื้นบอกด้วย น้ำเสียงแหบพร่าพูดออกมาด้วยความพอใจ

เรือนร่างเย้ายวนของเธอทำให้เขานึกถึงผู้หญิงอีกคน แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอกเธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ไง

หลังจากที่ได้รับไวน์พร้อมจดหมายเขาก็เร่งมาที่ห้องทันที ไม่คิดว่าคนที่ตนตามจีบมานาน จะมีมุมนี้ด้วย เขาไม่ติดหรอกนะ ออกจะชอบ

พอมาถึงห้องก็เห็นร่างเพรียวบางนอนอยู่บนพื้น หุ่นของเธอทำให้เขาแทบคลั่ง ริมฝีปากหวานของเธอสมแล้วที่เขารอคอยมานาน ทั้งตัวเธอน่ากินจนเกินจะห้ามไว้

ขวัญข้าวได้แต่เคลิ้มตามรสจูบของคนตัวโต เธอเหมือนกำลังถูกสอนบทจูบทีละขั้นตอน ยิ่งรู้สึกสมจริงขึ้นมาเมื่อถูกมือหนานวดคลึงสองเนินสวย ‘ความฝันมันดีขนาดนี้เลยเหรอ’

แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท...