ไฮสคูล Dxd ตอนไหนถูกเซ็นเซอร์ในเวอร์ชันทีวีและถูกตัดอย่างไร?

เราเป็นคนที่ดู '陈情令' หลายรอบแล้วและยังคาใจอยู่กับการตัดต่อบางฉากที่ชัดเจนว่าพยายามลดทอนความใกล้ชิดระหว่างตัวละครลงเพื่อให้ผ่านกฎของการออกอากาศในจีน ฉากที่ถูกตัดหรือปรับมุมกล้องบ่อยๆ ได้แก่การกอดแนบชิด การโอบไหล่ที่ยาวเกินไป และช็อตที่จงใจใช้การจ้องตากันอย่างยาวนาน ซึ่งในเวอร์ชันออกอากาศทีวีมักจะถูกตัดให้เหลือแค่ช็อตกว้างหรือเปลี่ยนเป็นมุมหลัง ทำให้ความละเอียดอารมณ์ที่นิ่งและละเอียดของฉากสูญหายไปบ้าง เราเองยังหวังว่าฉบับที่เผยแพร่สากลบางรุ่นจะมีการคืนฉากหรือใช้ซับที่ช่วยสื่อความสัมพันธ์ได้ชัดกว่า แต่ความเป็นจริงคือหลายแพลตฟอร์มได้รับไฟล์ที่ผ่านการเซ็นเซอร์แล้ว ทำให้แฟนทั่วโลกต้องอ่านป้ายและตีความจากซีนสั้นๆ แทนการสัมผัสอารมณ์เต็มๆ แบบที่นิยายต้นฉบับตั้งใจไว้

ในฐานะแฟนที่ตามซีรีส์นี้มาตั้งแต่ภาคแรก ผมมองว่ารูปแบบการเซ็นเซอร์ที่เกิดขึ้นใน 'High School DxD' ภาค 5 ยังสอดคล้องกับแนวทางเดิมของซีรีส์: เวอร์ชันออกอากาศทางทีวีมักมีการปิดบังหรือเบลอบางฉากที่มีแฟนเซอร์วิสค่อนข้างชัดเจน ในบางตอนที่เน้นฉากอาบน้ำหรือสัมผัสใกล้ชิด ผู้ชมทางทีวีจะเห็นการใช้ลำแสง ฟุ้ง หรือโมเสกคลุมรายละเอียด ขณะที่เวอร์ชันสำหรับบลูเรย์/ดีวีดีมักจะแก้ไขให้ฉากเหล่านั้นครบถ้วนมากขึ้น มุมมองส่วนตัวคือ สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ เพราะความเข้มข้นของเนื้อหามักทำให้ผู้ผลิตต้องเลือกเวอร์ชันสำหรับการออกอากาศเพื่อผ่านกฎของสถานี ในฐานะแฟน ผมมักซื้อบลูเรย์เมื่ออยากเก็บฉากต้นฉบับแบบไม่ถูกตัด แต่การสตรีมแบบถูกลิขสิทธิ์บางเจ้าก็มีทั้งเวอร์ชันที่เซ็นเซอร์และเวอร์ชันไม่เซ็นเซอร์ให้เลือก ข้อดีคือผู้ชมมีทางเลือกเยอะขึ้น แต่ข้อเสียคือถ้าไม่ได้ติดตามบันทึกพิเศษหรือซื้อแผ่น อาจพลาดงานภาพแบบเต็มรูปแบบได้ เหมือนที่เกิดกับอนิเมะแนวเดียวกันอย่าง 'To LOVE-Ru' ที่มีความต่างระหว่างทีวีกับบลูเรย์เช่นกัน

มีเรื่องที่อยากเล่าเกี่ยวกับเวอร์ชันพากย์ไทยของ 'Prison School' ที่ฉายทางทีวี ซึ่งโดยสรุปคือถูกเซ็นเซอร์แทบทุกตอน แต่ระดับการตัดต่างกันไปตามฉากและความรุนแรงของมุกทางเพศ ฉันสังเกตว่าการเซ็นเซอร์ในพากย์ไทยมักเป็นไปในสองรูปแบบหลัก: การเบลอหรือเติมกราฟิกปกปิดบริเวณนม/หน้าอก และการตัดเฟรมสั้นๆ ออกไป ทำให้บางมุกทางสายตาสูญเสียจังหวะตลก ตัวอย่างที่โดดเด่นคือฉากอาบน้ำตอนเปิดเรื่องซึ่งถูกเบลอหนัก ทำให้การ์ตูนที่ตั้งใจโชว์ความเคอะเขินของตัวละครกลายเป็นฉากทั่วไปไป นอกจากนี้ฉากการลงโทษสุดโต่งหลายฉาก—เช่นการตรวจค้นอย่างลุกล้ำหรือการลงโทษที่เน้นความใกล้ชิดทางร่างกาย—จะถูกย่อหรือข้ามมุมกล้องไป เพื่อไม่ให้เห็นส่วนที่อ่อนไหว จากที่ได้เทียบกับแผ่นบลูเรย์และเวอร์ชันสตรีมที่ปล่อยในต่างประเทศ ฉากที่เซ็นเซอร์ในพากย์ไทยหลายครั้งจะกลับมาเต็มรูปแบบในเวอร์ชันเหล่านั้น ดังนั้นถาคไหนที่คนไทยเคยดูทางทีวีแล้วรู้สึกว่าขาดๆ หายๆ ก็มักจะเป็นเพราะการเซ็นเซอร์เชิงภาพและการตัดจังหวะมากกว่าการตัดบทพูดทั้งหมด ซึ่งทำให้คนดูบางคนรู้สึกว่าความตั้งใจของมุกหรือพล็อตถูกลดความแรงลงไปพอสมควร

เห็นภาพเวอร์ชันทีวีของ 'Ishuzoku Reviewers' ครั้งแรกแล้วรู้สึกว่าตัวซีรีส์โดนเซนเซอร์จนกลายเป็นมุกตลกไปเลย เวลาเห็นฉากรีวิวในห้องแถวหรือบาร์ที่ตัวละครลงรายละเอียดเกี่ยวกับพันธุ์ต่าง ๆ จะมีการป้ายโมเสคหรือทำเบลอหนักตรงบริเวณที่เป็นอวัยวะเพศจนเห็นแค่เงาเท่านั้น ฉากกลุ่มที่มีหลายเผ่าร่วมกิจกรรมถูกตัดมุมกล้องเป็นช็อตปฏิกิริยาหน้า (close-up) หรือช็อตของสิ่งของแทนภาพเต็ม ทำให้จังหวะตลกซ้อนความอึดอัดไปพร้อมกัน อีกลูกเล่นที่เห็นได้ชัดคือการใช้กราฟิกปกปิดแบบกวน ๆ บางครั้งเป็นแสงวูบ ความเงา หรือภาพยูนิคอร์น/ไอเท็มที่ไม่เกี่ยวข้องโผล่ขึ้นมาเพื่อเบี่ยงความสนใจ รู้สึกว่าทีวีเลือกวิธีทำให้มันตลกแทนที่จะตัดบ่อย ๆ และพอเปลี่ยนไปดูแผ่นบลูเรย์ก็รู้ว่าแทบทุกฉากที่โดนปกคลุมคืนสภาพเดิมทันที — นี่แหละข้อแตกต่างที่คนดูชาวบ้านสังเกตได้ทันที

การเซ็นเซอร์ในอนิเมะมักโฟกัสไปที่ฉากที่มีการแสดงเพศหรือภาพเปลือยและฉากความรุนแรงอย่างชัดเจน การเซ็นเซอร์ประเภทภาพเปลือย/เซ็กซ์เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุด เพราะมาตรฐานการออกอากาศกับการสตรีมมิ่งมักจะเข้มงวดกว่าแผ่นบลูเรย์ ตัวอย่างที่มักถูกหยิบมาเล่ากันคือ 'Elfen Lied' ซึ่งมีภาพเปลือยและความรุนแรงทางกายภาพที่รุนแรง ทำให้การออกอากาศทีวีในบางพื้นที่ต้องเบลอหรือใส่กรอบปิดทับ ส่วนฉากที่เกี่ยวกับการละเมิดหรือการใช้ความรุนแรงทางเพศมักถูกจับจ้องเป็นพิเศษ และสิ่งนี้เป็นเหตุผลว่าทำไมบางตอนของ 'Goblin Slayer' ในตอนแรกจึงถูกวิจารณ์และมีการใส่คำเตือนหรือแก้ไขภาพในบางบริการสตรีมมิ่ง นอกจากเรื่องเพศแล้ว ฉากเลือดสาดและความโหดร้ายก็ถูกตัดบ่อยในเวอร์ชันออกอากาศปกติ เพราะเรตติ้งและมาตรฐานของช่องทีวีแตกต่างกันไป ผมมักสังเกตเห็นว่าฉากที่เน้นความโหดร้ายแบบกราฟิกจะถูกลดทอนสี เลือดถูกเบลอ หรือมุมกล้องถูกเปลี่ยนเพื่อไม่ให้เห็นรายละเอียดชัดเจน แพลตฟอร์มหลายแห่งเลือกที่จะปล่อยเวอร์ชันที่ถูกเซ็ตให้เหมาะกับผู้ชมทั่วไปบนทีวี แล้วปล่อยเวอร์ชันเต็มบนบลูเรย์และดิจิทัลที่ต้องยืนยันอายุ นี่ทำให้แฟน ๆ อย่างผมรู้สึกว่าบางครั้งการเซ็นเซอร์ขัดกับเจตนาผลงาน แต่ก็เข้าใจได้ว่ามาตรฐานความรับผิดชอบต่อผู้ชมก็สำคัญเช่นกัน

มีการพูดถึงกันมากในกลุ่มคนดูยุคเก่าว่าเวอร์ชันการ์ตูน 'นินจาเต่า' ฉบับปี 1987 ที่พากย์ไทยถูกตัดเยอะแค่ไหนและตัดอะไรบ้าง ความจริงคือเวอร์ชันที่ออกอากาศทางทีวีสมัยก่อนถูกปรับให้เป็นมิตรกับเด็กมากขึ้น เรื่องที่มักถูกตัดหรือเซ็นเซอร์คือฉากรุนแรงชัดเจน เช่นเลือดหรือภาพศพ ถูกหั่นให้ข้ามจังหวะ กล้องสโลว์ช็อตหรือมุมที่เห็นอาวุธชัดเจนก็มักจะตัดต่ออีกที เพลงประกอบบางชิ้นถูกเปลี่ยนให้จังหวะเบาลง และบทพูดที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการฆ่าหรือความมืดยาวๆ จะถูกดัดแปลงให้ไม่โหดเกินไป ประเด็นอีกอย่างคือการพากย์ไทยมักเพิ่มมุก เสริมบทให้ตัวละครดูเป็นกันเองขึ้น ทำให้ความเข้มข้นของฉากลดลงไปด้วย หลายตอนที่มีฉากโศกนาฏกรรมหรือเนื้อหาเชิงผู้ใหญ่ อาจถูกไม่ออกอากาศหรือถูกตัดออกทั้งตอน ทำให้คนดูวัยเด็กรู้สึกต่อเนื่องไม่ลื่นเท่าไหร่เมื่อดูย้อนหลัง แต่ก็ช่วยให้พ่อแม่ยอมปล่อยให้เด็กรับชมได้ง่ายขึ้น — ในมุมของคนที่โตมากับฉบับนี้ มันทั้งน่าหงุดหงิดและเต็มไปด้วยความทรงจำแบบหวานปนขม

ความทรงจำแรกเมื่อติดตาม 'Prison School' ทางทีวีคือความรู้สึกช็อกผสมหัวเราะที่ไม่เต็มอิ่ม เพราะฉากตึงๆ หลายช็อตถูกเบลอหรือเลื่อนไปจนเสียจังหวะพอสมควร ทำให้มุกตลกเชิงเพศและความอึดอัดของตัวละครบางครั้งดูหายไปจากน้ำเสียงเดิม ในการฉายทีวีฉากที่เน้นแฟนเซอร์วิสและคอมเมดี้เชิงรุนแรงมักถูกเซ็นเซอร์อย่างชัดเจน ทั้งการใช้วิธีเบลอ การคลิปสลับช็อต และบางฉากถูกตัดทิ้งจนความตั้งใจของผู้สร้างเปลี่ยนไป พอผมได้ดูเวอร์ชันบลูเรย์ความต่อเนื่องของมุขกับความขัดแย้งระหว่างตัวละครกลับมาชัดเจนขึ้น และองค์ประกอบทางกายภาพที่ถูกเล่นเป็นมุกก็ทำงานได้อย่างเต็มที่ มุมมองส่วนตัวคือการตัดนั้นทำให้ประสบการณ์ทีวีสนุกแบบผิวเผิน แต่บลูเรย์ให้การอ่านตัวละครที่ลึกกว่าและเห็นการใช้มุกเพื่อผลักดันพล็อต แม้ว่าส่วนหนึ่งจะเป็นแฟนเซอร์วิสที่เกินพอดี แต่การกลับมาของฉากที่ถูกตัดก็ช่วยให้เข้าใจจังหวะการเขียนบทและการพัฒนาตัวละครได้ดีขึ้น เป็นหนึ่งในการดูอนิเมะที่ให้ความรู้สึกต่างกันสุดขั้วระหว่างการฉายทีวีกับเวอร์ชันเต็ม

ตลอดการติดตามซีรีส์นี้ ฉันสังเกตว่าฉากเซ็นเซอร์ของชิโนบุมักเป็นประเด็นเวลาพูดถึงเวอร์ชันต่างๆ โดยเฉพาะในช่วงออกอากาศทางทีวีในญี่ปุ่น สำหรับกรณีที่ชัดเจนที่สุดคือช่วงฉายของ 'Bakemonogatari' ทางทีวี ซึ่งมีการบดบังภาพนู้ดหรือมุมกล้องที่อาจละเมิดกฎเวลาบริการสื่อสาธารณะ การจัดวางเงา แถบดำ และการครอปภาพเป็นเทคนิคนิยมที่ใช้ในฉบับทีวี เมื่อเทียบกับแผ่นบลูเรย์/ดีวีดี ฉบับบ้านมักจะปล่อยภาพที่ไม่ถูกเซ็นเซอร์กลับมาเต็มรูปแบบ ทำให้แฟนหลายคนซื้อแผ่นเพราะอยากเห็นฉากต้นฉบับที่ถูกแก้ไข ส่วนสตรีมมิ่งในช่วงแรกหลายแพลตฟอร์มใช้มาสเตอร์จากการออกอากาศทีวี จึงได้ฉบับที่มีการเซ็นเซอร์ แต่หลังจากมีการอัปเดตบางเจ้าเปลี่ยนมาใช้มาสเตอร์บลูเรย์แทน ผลสุดท้ายคือถ้าอยากได้ภาพครบจริงๆ ให้มองหาฉบับบลูเรย์ของ 'Bakemonogatari' นั่นแหละ ฉันยังรู้สึกว่าการเห็นชินโอะบุต้นฉบับเต็มๆ ให้มุมมองตัวละครชัดขึ้นกว่าที่เห็นในทีวีค่อนข้างมาก

การเซ็นเซอร์ใน 'ดาบพิฆาตอสูร' พากย์ไทยมักจะโฟกัสไปที่การลดความรุนแรงเชิงภาพเพื่อให้เข้ากับมาตรฐานการออกอากาศในทีวีมากกว่าการเปลี่ยนเนื้อหาเชิงโทนเรื่องโดยรวม ฉันสังเกตว่าการตัดปรากฏแบบชัดเจนในฉากที่มีเลือดพุ่งหรือการฉีกขาดอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะฉากเปิดเรื่องที่แสดงการสังหารครอบครัวซึ่งในเวอร์ชันทีวีพากย์ไทยมักจะลดการซูมเข้า ใบหน้าที่มีเลือดฉีด และความสดใสของสีเลือด ทำให้ภาพดูเบาลงเมื่อเทียบกับเวอร์ชันฉายโรงหรือแผ่นบลูเรย์ นอกจากการตัดภาพตรงจังหวะโหดร้ายแล้ว การดัดแปลงคำพูดในพากย์ไทยก็เป็นอีกหนึ่งลูกเล่นที่เห็นได้บ่อย ฉันมักเจอว่าบทบางบรรทัดถูกเปลี่ยนให้สุภาพขึ้น เช่นคำที่ตรงไปตรงมาแบบ 'ฆ่า' หรือคำที่สื่อความโหดชัดเจน จะถูกแทนด้วยคำที่อ่อนลงเล็กน้อยและความหมายยังคงขัดเจนอยู่ แต่อารมณ์ฉากจะถูกลดทอนซึ่งส่งผลต่อความหนักแน่นของซีนโดยรวม เสียงประกอบหรือเอฟเฟกต์ที่ทำให้รู้สึกขนลุกบางทีก็ถูกลดความดังหรือเปลี่ยนโทนให้ไม่กระทบต่อผู้ชมเด็ก สิ่งที่ทำให้ฉันคิดได้บ่อย ๆ คือการสัมผัสประสบการณ์สองเวอร์ชันแล้วรู้สึกถึง 'ความต่างของอารมณ์' — เวอร์ชันพากย์ไทยที่ผ่านการเซ็นเซอร์เหมาะกับการออกอากาศครอบครัว ส่วนตัวฉันมองว่ามันเป็นการประนีประนอม: ถ้าต้องการรักษาอรรถรสศิลป์แบบเดิม ควรหาทางดูเวอร์ชันไม่ตัด แต่ถามถึงการเข้าถึง คนรุ่นใหม่หลายคนก็ได้รู้จักเรื่องนี้ผ่านทีวีพากย์ไทยเช่นกัน และนั่นก็มีคุณค่าของมันในแบบของตัวเอง

ตั้งแต่ที่เห็น 'หัวเลื่อย' ทางทีวีครั้งแรก ความรู้สึกแรกคือสงสัยว่าทำไมภาพมันกลายเป็นแสงวาบหรือเบลอในบางจังหวะ ฉากแอ็กชันใหญ่ๆ ที่มีเลือดสาดหรือการเปลี่ยนร่างของตัวเอกมักถูกเซ็นเซอร์ในเวอร์ชันออกอากาศทางทีวี โดยรูปแบบการเซ็นเซอร์ที่เห็นบ่อยคือการใส่แสงวาบ ลายโมเสกเล็กๆ หรือการเบลอบริเวณที่เห็นเนื้อหนังชัดเจน ทำให้บางจังหวะความรุนแรงที่ในมังงะแสดงได้ชัดกลับถูกทำให้ดูเบาบางลงไป แนวทางนี้มักเกิดเพราะกฎช่องทีวีและช่วงเวลาออกอากาศต้องคำนึงถึงผู้ชมที่หลากหลาย เมื่อเทียบกับเวอร์ชันที่ลงบนแพลตฟอร์มสตรีมมิงหรือแผ่นบลูเรย์ จะเห็นความแตกต่างชัดเจนว่าแผ่นวางขายมักให้ภาพแบบไม่ถูกตัดหรือเบลอ ฉะนั้นคนที่ต้องการดูฉากความรุนแรงและรายละเอียดตามต้นฉบับมักเลือกเวอร์ชันเหล่านั้น ความรู้สึกส่วนตัวคือแม้เซ็นเซอร์จะทำให้ฉากบางจังหวะดูนุ่มนวลขึ้น แต่ก็เหมือนขาดแรงปะทะทางอารมณ์ในบางโมเมนต์ อย่างไรก็ตามวิธีเซ็นเซอร์ของทีมงานบางครั้งก็ดูเป็นการแก้ปัญหาเชิงเทคนิคที่พอรับได้ มากกว่าเป็นการเปลี่ยนเนื้อหาจริงจัง