Andrew Wommack Healing

My stepson pushes me down from the second floor, all because I accidentally break a bowl. He stands over me, looking down with a cold, emotionless gaze. "You're just a stand-in my grandfather forced on us. Don't even think about replacing my mother!" I stare up at the boy I've raised for eight years, and his indifference cuts deeper than any wound. Blood slowly trickles down from my forehead. Fighting through the pain, I dial a number. "Whatever debt I owed has been paid. It's time for me to leave." Coincidentally, I already have the divorce agreement that his father has signed.

I woke up staring at divorce papers—from the guy I'd crushed on all through college. My name. His. Right there on the page. He said I cheated. Last thing I remembered? Getting ready to finally tell him how I felt at our graduation party. Now suddenly, we've got a four-year-old. And him? He looked at me like I was some rando off the street. No trace of the sweet, soft guy I used to know. Just ice. What did I miss? What the hell happened in the last five years?

Adrian had fallen into his brother's trap. Stripped of his Alpha title, he was exiled from the pack. On the road into exile, he was ambushed by rogue wolves. Broken and hopeless, he stopped fighting altogether, ready to die. As Adrian's kept lover, I was about to abandon him and run for my life — until a flood of glowing comments rolled across my vision. [The villainess is finally showing her true colors. Once she's gone, there'll be nothing stopping the hero and heroine from meeting.] [But she doesn't know the hero is still alive. When he reclaims his Alpha title, the first thing he does is exile everyone who ever betrayed him — the villainess included. She gets torn apart by rogue wolves in the end, and honestly, she deserves it.] My blood ran cold. Before I could even think, I threw myself into the rogues and took a claw strike meant for him. Adrian stared at me in disbelief. I turned back to him, forcing a grin through the pain. "Adrian, don't you dare die on me — who's going to keep me fed?"

Audrey Jo dan Andrew Jo adalah kakak beradik yang baru saja ditinggal mati oleh neneknya. Dari kecil Audrey dan Andrew sudah diurus oleh neneknya. Karena orang tua Audrey dan Andrew sudah lama meninggal. Namun, kini Audrey dan Andrew hanya tinggal berdua. Di kota yang besar ini, di dunia yang rumit ini. Bahkan Audrey dan Andrew belum tamat sekolah. Suatu hari Audrey dan Andrew dicegat oleh seseorang yang tidak dikenal. Dan dia mengatakan sesuatu kepada Audrey dan Andrew. "Kalian adalah keturunannya. Arthur Johanson, akan kumusnahkan keturunanmu!" Kemudian, orang itu membawa Audrey dan Andrew pergi ke sebuah negeri sihir yang bernama Friddenlux. Negeri sihir yang penuh pengharapan dan sinar cahaya. Namun berada di ujung penghancuran

My wife is a pilot. We had our wedding three years ago, but she's stood me up 18 times since then when we agreed to register our marriage. The first time she stood me up was when her apprentice took his first flight. I waited outside city hall the whole day for her. The second time she stood me up was when she turned around after receiving a call from her apprentice. She left me by the roadside. Later, whenever we set a date to register our marriage, her apprentice would run into all sorts of trouble. Finally, I decided to leave her. But after I board a flight to Avalonia, she chases me all the way there like she's lost her mind.

Alpha Fabian's first reaction to learning I was his fated mate? Rejection. But drunk at the bonfire festival, he couldn't fight the pull of fate. He marked me. Marking a rejected mate came with a price. His power weakened. Forced into a bond with me, he despised me. For two years, I bled for him. I did 100 impossible things, just hoping for a single glance. I snuck into forbidden lands for rare herbs. I negotiated with enemy packs. I fought on the front lines for him in pack wars, always coming back covered in scars. But the one he truly loved was my adopted sister, Gloria. Even my own parents, the pack's Beta, hated me. I was their lost daughter, raised by rogues for fifteen years. But they only had eyes for their perfect, obedient adopted girl. Then, on my 100th task, I nearly died in the Valley of Shadows. When I woke up, I had amnesia. I was done chasing a cold mate and a family's love I'd never have. And when I finally walked away, Fabian discovered the truth. It was never me who couldn't live without him. It was always him.

Zefanya pernah merasa disayangi oleh Andrew. Namun rupanya semua itu hanya perasaan semu. Andrew bahkan tega mengambil kehormatan Zefanya hanya karena suatu kesalahpahaman. Zefanya baru menyadari bahwa bukan Andrew yang akan membantunya untuk mewujudkan mimpi sederhana untuk memiliki keluarga yang menyayangi Zefanya secara tulus. Hidup bergelimang harta namun tidak bisa memanfaatkan kekayaan secara maksimal untuk menemukan orang yang telah Andrew sakiti membuat Andrew tersiksa. Perasaan bersalah masih menyelimuti pikirannya selama satu dekade terakhir. Begitu sulitnya untuk mengucapkan "maaf". Entah apa yang terjadi ketika takdir mempertemukan mereka kembali namun Zefanya sudah berubah. Andrew masih berusaha untuk mendapatkan "maaf" dari Zefanya. Apakah Zefanya akhirnya mau memaafkan kesalahan masa lalu Andrew yang sudah sengaja mengambil kehormatannya? Apakah hanya maaf saja yang Andrew inginkan selama ini?

. นี่หรือคำว่ารัก ? “ หยุดนะมิน พี่บอกให้หยุด จะไปไหน ! ! ! ” “ ปล่อย ฉันไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องเห็นหน้าคุณ ! ” “ อย่าฝันไปเลย ” “ มินหยุุด ! ” การฉุดกระฉากดึงและผลักของทั้งภวิชทั้งมินตราทำให้ทุกคนชะงัก มินตราสะบัดมือออกจากเขา ภวิชเองก็เริ่มโกรธจัดแล้วเหมือนกัน “ พี่บอกให้หยุด มิน ปัง ๆ ๆ ๆ ” เสียงปืนหลายนัดที่ดังขึ้นมาทำให้ทุกคนตะลึงตกใจ รฎายกมือขึ้นปิดปากไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำ ภวิชมองปืนในมือตัวเองที่เล็งไปที่มินตราเขาเล็งลงพื้น ทุกคนในบริเวณนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ มินตราเองก็นิ่งงันไม่แพ้กัน เขายิงเธออย่างนั้นเหรอ เขาทำแบบนี้ได้ยังไง ควันจากกระบอกปืนที่ยิงลูกกระสุนออกไปทำให้ภวิชถึงกับมือสั่น ไม่มีใครในบริเวณนั้นขยับไปไหนสักคน อากาศบริสุทธิ์ไม่น่าพิสมัยเช่นเดิม มันอึดอัดยิ่งกว่าอะไรดี...

‘เจวิส’ สำหรับเขา ผู้หญิงก็แค่อาหารว่างตอนอยู่บนเตียงก็เท่านั้น ! “เลว? หึ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้พูดแบบนี้”

เขาเข้าใจว่าผู้หญิงในความมืดคือเด็กคนเดิมที่ถูกส่งให้มานอนด้วยเป็นครั้งที่สอง จึงกระทำกับเธออย่างไม่ปรานี แต่พอถึงตอนเช้า แม่เล้ากลับโทรมาขอโทษว่าเด็กแอบหนีไปก่อนหน้านั้นแล้ว เลยไม่รู้ว่าตัวเองมีอะไรกับใครเพราะตื่นมาแล้วไม่เห็น เห็นแต่สร้อยที่สลักชื่อ 'รวิกานต์ นิรากร' ตกอยู่หน้าห้องน้ำ ผ่านไปปีกว่าเขาได้เจอกับเธออีกครั้ง แต่ไม่รู้ว่าเด็กที่เธออุ้มมาเลี้ยงในที่ทำงานด้วยคือลูกของตัวเอง