Crimson Countess Actress

แม้ไม่มีอยู่แต่คงอยู่ในใจตลอดไป ผมชื่ออ๊อด บ้านอยู่ท้ายตลาดฝั่งขะโน้น เตี่ยผมเปิดร้านโอเลี้ยง ขายแก้วละครึ่งสลึง สักหกโมงเช้าคนจะเต็มร้านจนบางคนยังต้องยกเก้าอี้จากบ้านมานั้งเองเลยล่ะ ส่วนเธอคนนั้นชื่อนนน ไม่ใช่นะนะนะ นะครับผม ชื่อเธออ่านว่า นะ-นน หนุ่มน้อยลูกเจ้าของร้านถ่ายรูปในตลาด พ่อเธอดุทีเดียว ได้ยินว่าลุงแกพกปืนยาวเหน็บเอวไว้เวลานอน เวลานอนฝันร้าย จะสดุ้งชักปืนก่อนเลย

ความสัมพันธ์ของเขาและเธอ ที่ถูกปิดบังมาตลอด3ปี 'ฝ่ายหนึ่งอยากเปิดเผย ฝ่ายหนึ่งอยากปิดบัง' "เรื่องของเรามันยากเกินไปหรือเปล่า" "นายอยากบอกทุกคนเรื่องของเราเหรอ" "แล้วเธอจะให้เราเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่" อยู่ไปก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ดีพอ ให้เธอประกาศตัวเองกับใคร "ฉันอยากรู้ว่าฉันไม่ดีพอจะเป็นคนรักของเธอเหรอ ทำไมเธอทำแบบนี้กับฉัน” “ฉันก็บอกนายแล้วไงว่าขอเวลาอีกนิด ทำไมนายไม่เข้าใจฉันบ้าง” จากความรักเปลี่ยนเป็นความน้อยใจ เสียใจ จนในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นความแค้นเคือง อะไรคือจุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ครั้งนี้ และใครต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวดมากกว่ากัน "ฉันเป็นคนดีเธอไม่ชอบ เธอบีบให้ฉันต้องร้ายเองนะ"

เพื่อนสนิทพี่ชายxน้องสาวเพื่อนสนิท ความสัมพันธ์แบบต้องห้าม มันเกิดขึ้นเมื่อทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น และเธอก็คิดว่าเขานั้นจริงจัง แต่ความจริงเขาไม่ได้จริงจังอะไรเลย ก็แค่ความสัมพันธ์แบบฉาบฉวยสนุกชั่วครั้งชั่วคราว แต่เธอกลับจริงจังกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้มาก จนมันกลายเป็นความรัก วันหนึ่งเธอยอมอ้อนวอนขอความรักจากเขา แต่สิ่งที่ได้คือความว่างเปล่า เพราะเขาไม่คิดที่จะรักแต่แรกอยู่แล้ว

"ของที่เป็นของฉัน ใครหน้าไหนกล้าแตะ...มันตาย! เธอเองก็เหมือนกัน ถ้าระริกระรี้ลับหลังฉัน ระวังจะได้ตายคาเตียง!"

เรเน่สาวน้อยกำพร้าเมื่อชีวิตเธอต้องเข้าไปพัวพันกับมาเฟียโรคจิตอย่างเอริคอย่างไม่ตั้งใจ และเขาเองก็ไม่ยอมจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เพียงเพราะอยากเห็นน้ำตาของเธอ แต่เขาคงไม่รู้ว่าผู้หญิงธรรมดาคนนี้นี่แหละที่จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

เคยไหม..ตกหลุมรักใครบางคนเพียงเพราะ รอยยิ้ม และ ความใจดีที่เขามีให้สัตว์ตัวเล็กๆ หลังจากอกหักจาก คุณหมอหนุ่มสุดเย็นชาวันเวฬา สาวนิเทศ สายลุยที่กำลังจะปิดใจแต่ใครจะไปคิดว่าโชคชะตาจะส่งหนุ่มวิศวะมาให้ ตัวละคร เหตุการณ์ และสถานที่ในนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลหรือองค์กรใดให้เกิดความเสียหาย สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 (และฉบับเพิ่มเติม พ.ศ. 2558)ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ลอกเลียน ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใดในนิยายเล่มนี้ไปใช้ ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบสื่อบันทึกใดๆ หรือวิธีการใดๆ และไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ (นักเขียน) ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์และการวิจารณ์เท่านั้น

พิษรักคนอันตราย : รู้ว่าเจ็บ แต่เสร็จเดี๋ยวโอ๋ / พิษรักซาตาน : “ ถ้าสิ่งที่พี่ทำนั้นเรียกว่า รัก ความรักของพี่มันกำลังทำร้ายริสาแทบตายทั้งเป็นเลยค่ะ คงไม่มีใครบนโลกใบนี้ ทำร้ายคนที่ตัวเองรักด้วยการขืนใจและสร้างตราบาปติดตัวให้อีกคนหรอกค่ะ” / พิษรักมาเฟียร้าย : "ฉันเลิกเป็นมาเฟียไม่ได้...." "งั้นพี่ก็คงต้องเลิกรักมีน เพราะมีนเองก็รักมาเฟียไม่ได้เหมือนกัน"

จะทำยังไงเมื่อ "พริ้งพราว" สาวสวยหน้าใสไร้ประสบการณ์ดันไปสะกิดใจหนุ่มหล่อร้ายตัวพ่อของคณะวิศวะเข้า ทุกคนบอกกับเธอเป็นเสียงเดียวกันว่าพี่เขาหล่อนะแถมยังเป็นประธานสโมสรนิสิตอีก แต่แล้วไงล่ะ.... เธอควรคล้อยตามไหม?? เพราะถึงพี่เขาจะเป็นหนุ่มฮ็อตเว่อร์วังยังไง แต่เรื่องในคืนนั้นที่เจอมันทำให้เธอต้องทำทุกหนทางเพื่อหนีและหนีเท่านั้น โธ่!! ฉันก็แค่อยากมีแฟน แต่ไม่เห็นต้องส่งผู้ชายหื่นๆ ที่ในหัวมีแต่เรื่องพรรณนั้นอย่างพี่ซันมาให้ฉันก็ได้!!! สรุปโลกมันกลม หรือเป็นฉัน.... ที่เสร่อเหวี่ยงตัวเองเข้าไป!! นิยายรักวัยรุ่นแนว feel good 18+ ดีต่อใจ พระเอกนางเอกขายขำหนักมาก กว่าจะรักกันไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นถ้าอยากรู้ว่าเรื่องราวความรักของทั้งคู่จะเป็นยังไง ต้องอ่านกันน้าาาาา!!

ความสัมพันธ์บางอย่าง…มันเริ่มจากเรื่องเล็กน้อย แค่บังเอิญสบตา แค่เสียงหัวเราะ หรือแค่การเผลออยู่ใกล้กันเกินไป แล้วอยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นไฟที่ไม่มีใครตั้งใจจุด แต่กลับลุกลามอย่างควบคุมไม่ได้ รวมเรื่องราวสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ทั้งหวามไหว อ่อนไหว และร้อนแรง บางฉากอาจทำให้หัวใจเต้นแรง บางตอนอาจทำให้หน้าแดงจนต้องเผลอกัดริมฝีปาก และบางประโยค…อาจทำให้คุณนึกถึงใครบางคนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเสียว แต่คือเสี้ยวหนึ่งของความสัมพันธ์ที่ทั้งน่าจดจำและน่าแอบหวง เพราะบางที…ความสุขก็เกิดขึ้นง่าย ๆ แค่ยอมปล่อยใจให้ไปตามมันเท่านั้นเอง

เราก็แค่จำใจทนอยู่กันไปเพื่อรอวันหย่า แต่การกระทำของเขากลับทำให้ฉันเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง ยอมถลำก้าวขาเข้ากองไฟ พอรู้ตัวอีกทีก็ดันรู้ว่าที่ผ่านมา แม่ง ไม่มีอะไรจริงเลยสักอย่าง