Novel & Cerita Fenrir Greyback

Isang alulong ang lumabas at kay Rell na agad namang tumawag kay Fenrir at wala pang isang segundo ay lumanding siya sa harap ng mga trespassers. "Who dares to enter my manor?!" Galit nitong saad, hindi kalmado at maluwag. Puno ng galit at pagnanais na patayin ang kahit na sinong manggugulo ng gabing ito. "Leave before I kill you all!" Ang boses na bumalot sa kanilang paligid ay parang isang kulog. Hindi maitatanggi ng mga trespassers takot sila kay Fenrill kahit na hindi nila ito pinuno, alpha at leader pa rin ito. Mas malakas kaysa sa pinuno ng pack nila. "Sumama na lang kayo sa amin nang tahimik." Pamimilit ng isa. Ngunit para bang isa itong gunting na pumutol sa kaniyang pag pipigil.

napasigaw ito sa sakit nung tumama ang katawan sa semento. “OMG!” “Ang lakas naman niya!” “Kakaiba!” “Nakakatakot naman pala ang Atalia na ‘to!” Kahit ang mga magulang nila Mara, Lincoln, Wyatt, at Enzo ay natakot sa akin bigla. Lalo na si Damon at Zara na napanganga talaga ng husto sa nakita nilang ginawa ko kay Fenrir. Ayon, halos hindi makabangon si Fenrir. Nabalian ata agad ng buto.

Hinawakan ko ang kamao nito na sobrang higpit upang ikalma. "Grey," Pagtawag ko rito at kahit ayaw man nitong tumingin sa akin ay napilitan itong tumingin. Agad na tumulo ang naipon nitong luha sa kanyang mata kaya agad ko itong pinunasan upang walang makakita. "Allow me to do this, Grey. After all, my only goal is to see the blood of Black Spades in my hands," —

May tatlong sniper sa mezzanine level. At isa pang backup unit na naglabasan mula sa likod ng containers. Sa isang iglap, pinapalibutan si Gray ng halos dalawampung baril. Hinila ni Karim ang hininga nang mahaba, nakangiti. Hindi galit. Hindi rin inis. Kundi tuwang-tuwa. “Nakakabilib talaga ang isang Gray!” Tumawa siya— malutong, parang halakhak ng taong nalulunod sa sariling paranoia. “Saan ka ba napulot ng Revenant?”

The palace doors were massive, adorned with carvings of wolves and monsters, and the air was thick with the scent of iron and blood. “Ready?” Tiera asked again, her voice barely above a whisper. “Once we step inside, there’s no turning back.” Mirai and I nodded, and Tiera slowly pushed the doors open. The hinges groaned like a wounded beast, revealing a vast hall. The floor was black stone, and the walls were etched with scenes of ancient battles. At the hall’s center stood Iron Fang—a towering wolf nearly ten feet tall, his iron-like skin gleaming, his crimson eyes blazing with fury and intelligence.

Matagal bago muling humarap si Ryven at seryosong tiningnan si Jasper. Maya-maya ay biglang tumawa si Jasper, hindi dahil masaya siya o pinapababa ang tensyon. He laughed sarcastically, tila may napagtanto ito. “Why didn’t I realized it sooner? You’re Ryven Verlian… Verlian, the criminals who were massacred by Lauriels, also a group of criminals.”