Story New

“ทำไมถึงมีรอยแผลแบบนี้บ่อยขนาดนี้ครับ อาทิตย์นี้ผมเจอคุณ 3ครั้งแล้ว?” หมอมาร์เวลเอ่ยกับหญิงสาวสวยเปรี้ยวถึงใจที่เธอมาโรงพยาบาลด้วยอาการเป็นแผลเหมือนเกิดอุบัติเหตุ แต่ไม่ได้เยอะอะไร ”คุณหมอจำเป็นต้องรู้เพื่อใช้สั่งยาหรือไงคะ“ ”ดูท่าทางคุณระมัดระวังกับรอยแผลมาก ไม่น่าจะสุ่มส่ามเป็นแผลเองบ่อยหรอกมั้งครับ เพราะถ้าแผลแค่นี้คุณรีบมาหาหมอละก็“ ”......“ ”ผมพูดถูกใจดำหรือไงครับ“ ”งานฉันมันต้องใช้เรือนร่าง เพราะฉะนั้นฉันจำเป็นต้องไม่มีตำหนิ“ ”........“ เมื่อได้ยินหญิงสาวพูดแบบนั้น หมอมาร์เวลถึงกับชะงักนิ่งไป ” ใช้เรือนร่างที่คุณว่า มันใช้แบบไหนกัน“ ” ถ้าคุณหมออยากรู้ ก็ไปที่อะโกโก้คลับตรงซอย 15 นะคะ“

“คุณหนูจะกลับเลยมั้ยครับ” “กลับเลย หงุดหงิดมาก” เสียงบ่นของนานี่ที่ดูจะไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะเดินปึงปังขึ้นรถไปโดยมีบอดี้การ์ดส่วนตัวเดินตามไปติดๆ เมื่อกลับมาถึงคอนโด นานี่ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงโดยที่ไม่ได้ถอดแม้กระทั้งรองเท้า “คุณหนูอาบน้ำก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวผมไปเตรียมนมอุ่นให้” “ทีโอ ... นายทำอะไรอ่ะ” นานี่เอ่ยทั้งที่ไม่ยอมลืมตาเมื่อรู้สึกว่าบอดี้การ์ดคู่ใจกำลังทำบางอย่าง บอดี้การ์ดหนุ่มค่อยๆถอดรองเท้าส้นสูงออกจากขาเรียวก่อนจะเดินเอามันไปเก็บที่ชั้นเก็บรองเท้าสุดหรูของนานี่ “นายดูแลฉันดีกว่าเมียอีกเนอะ”

เขาหล่อ แต่เขาร้าย เขาดี แต่ไม่ใช่กับเธอ เมื่อแม่บ้านจำเป็นต้องมาปะทะกับเจ้านายมาเฟียผีดิบ จุดจบจะสุขหรือเศร้า

Andrea Reeves, the new hire in finance, is all looks and no brains. On payday, she mistypes my wages in the payroll system, sending only one cent to my account. Because of that, my payment fails when I try to buy Mom's life-saving medication, and she dies full of regret. Before I can confront Andrea, she bursts into tears, smudging her mascara and makeup. "Ms. Walton, I'm so sorry. I accidentally sent your pay to the janitor you fired. The one who's a single mom. Can't you just think of her as your other mom?" Norman Halt, the finance director—and my husband—immediately shields her behind him. "Don't blame Andrea. If you didn't have enough money saved up, why are you pretending to be the dutiful daughter now?" I nearly faint from crying so hard. Wracked with guilt, Andrea shows up at the funeral with an entire marching band in tow. The mourning hall turns festive and lively, leaving my family and friends stunned. I lose it and yell at her to leave, but she looks completely hurt. "It's already so tragic that she dies from an illness. I just want to give her a joyful send-off!" Furious, the asthma I've managed for years flares so abruptly that my hands shake as I take out my inhaler. She slaps it away and screams, "How could you use such illegal substances? That's against the law!" Blue-lipped and gasping, I crumple to the ground. In my final moments, I hear Andrea's tearful voice. "This is all my fault. I'm an idiot… I didn't realize it's just medicine…" Norman covers for her. "It's not your fault. Spread the word that Ms. Walton died of grief over her mother's passing." That night, my body is cremated. My death goes silent and unnoticed. When I open my eyes again, it's payday all over again.

Landon Mikaelson knew he made a terrible mistake when he let his wife out the door and out of his life permanently. It was supposed to be an arranged marriage between the both of them. A deal to act like a married couple for a year and a half but circumstances began to pave way for mutual feelings he didn't want. So he divorced her and let her go which turned his life around for the worse but something takes him to her door and making him plead for a second chance,a secret kept by her that changed their lives forever. What is it??. Well find out yourself.

จากมาเฟียหนุ่มมาดโหด สายตาดุนิ่งราวกับยามรัตกาล ที่มองใคร คนนั้นเป็นต้องหลบสายตา แต่เมื่อชีวิตมาเฟียสุดโหดต้องเข้าโหมดมีลูก

Aku tak tahu harus mulai dari mana. Semua berjalan begitu cepat. Dalam waktu satu tahun, hidupku sudah berubah 180 derajat. Keluargaku hancur begitu saja. Segalanya berawal dari satu keputusan yang fatal, yang perlahan merenggut mereka satu per satu. Rasanya air mata ini sudah habis untuk menangisi kepergian mereka yang terlalu mendalam, sementara aku hanya bisa berdiri diam, menyaksikan semuanya terjadi tanpa bisa berbuat apa-apa. Namaku Azarea Andini Sanjaya atau biasa dipanggil zara, anak pertama dari seorang pengusaha properti di timur pulau jawa milik Ardian Sanjaya nama dari papaku . Sejak kecil hidupku selalu berkecukupan. Walaupun ada satu yang kurang, yaitu kasih sayang seorang ibu.

They tried to take everything from her: her sanity, her pride, and her daughter. Cast out into a storm by her own husband, Avery Reed was branded a disgrace simply for giving birth to a daughter. Her enemies called her unstable and labeled her child a failure, and for a moment, she almost believed them. Until he arrived. Ashton Knight wasn't just a man from her past; he was a billionaire who could buy and burn his enemies' worlds to the ground. He offered her protection within his fortress of luxury, promising to turn her tears into ammunition and her wounds into strength. Her enemies thought they were fighting a broken woman, but they had no idea that behind her now stood a king, ready to burn their entire dynasty to ash. As she takes refuge in his dangerous embrace, Avery must wonder... does she only want justice, or does she want his heart as well?

I rush into work this morning and accidentally send the car photos meant for the dealership into the medical intern group chat. The new intern snaps at me. "Dr. Tyson, why are you sending me pictures of my car? Are you jealous and trying to steal attention?" I stop short and ask if she has mixed things up, because the car is mine. She fires back with a whole stack of photos of herself driving a G-class with one hand, plus videos to prove the car in my picture belongs to her. She even tacks on a snide little jab. "You're a shameless, broke wannabe. You want any spotlight you can grab. You think a picture of a car is going to make you the lady of the Reed family?" I frown and turn to my husband, Jackson Reed. "Since when does the Reed family have a second lady of the house?"

My five years of marriage to Elliot Kline turned out to be a cruel joke. "For tomorrow's monthly report meeting, I'd like Yvette to present your branding plan," Elliot said, not looking up from his desk. I put down the files I was organizing, certain I had misheard. "What?" "Yvette just joined the company. She needs a chance to prove herself. Your plan is perfect for that." He lifted his head, his tone brooking no argument. "But that's my entry for the Veriania Creative Competition," I protested. "You win awards every year. What's the harm in letting her have it this time?" He shrugged, adding, "We need to nurture new talent." I stared at the man with whom I had shared a bed for five years. His face suddenly felt so unfamiliar to me. "Do you know how many sleepless nights I poured into that plan? And you're giving it to a new intern?" "Don't be so petty. It's just a plan. My decision is made." My fists clenched, anger surging through me.